12 maart 2013

Astrid de Lange-Baegen heeft een
  bericht op de tijdlijn van AmaliaKliniek Facebook Kerkrade geplaatst

"Weer op de terugweg naar hilversum. na alle sneeuw in
kerkrade rijden we nu bij zonnig den bosch. Weer prima narcosebehandeling
gehad! Dank patrick, ingrid, katja, het narcoseteam en alle andere lieve mensen
die me weer zo goed, professioneel en vooral zo vol aandacht hebben geholpen!!!
Top!


10 maart 2013

Toen was de dag van intake twee en half uur gereden om er te
komen, dingen in gevult daar toen gesprekken gehad over waarom ik
bang ben daarna mocht ik naar binnen bij tandarts Richard Reinders. Vergeet hem nooit meer hij ging praten met me en kijken in
me mond, toen moest ik ff foto's maken daarna weer terug en toen kreeg ik al
tranen in me ogen gewoon van angst.....Richard Reinders was zo lief en aardig maakte  me ook aan het lachen, ik zei nog dat ik ging trouwen in april oh zei die kom ik ook hahahahah geweldige man, hele kliniek wist al dat ik ging trouwen hahahah Top Hij ging bespreken wat ze gingen doen de dag van de
behandeling, boven alles eruit plus twee hoektanden die in me gehemelte zaten
dan gebit erin en onder alles maken..... Oké dacht ik ik was al dol blij....Het duurde twee weken en toen kon ik op 26 februari komen om
kwart over drie afspraak, ik was er al om kwart over 2 te vroeg maar om 3 uur werd ik binnen geroepen ik dacht oh nu gaat het gebeuren pfffff kreeg infuus weet ik
nog heel aardige vrouw was het die het gaf en ook nog een man die tegen me aan
praten was ben alleen helaas de naam vergeten herinner me nog wel hun gezichten
BEDANKT kreeg na infuus kapje zag me vriend nog staan en weg was ik,
toen 60 min later werd ik wakker heel raar want zag weer me vriend staan net of ik nog niet weg was geweest, en alles was al klaar, ik herinner me niet veel meer ervan,
opeens zat ik in rolstoel naar auto, toen in de auto met ijs zakken.... denk nu kloten  heb niemand
toen kunnen bedanken daarom zo nu.....Een maal thuis na twee en half uur rijden geen pijn wel
pijnstiller in genomen steeds voor het geval, ik ben nu 6 dagen geleden
geholpen en nu gaat het beter Heb niet echt pijn gehad maar wel last van
zwelingen heel me gezicht was dik blauw geel nu nog een beetje maar het gaat nu
al veel beter, ook praten is ff wennen en eten maar het komt goed....Als ik ooit weer iets heb ga ik zeker weer naar de amalia
kliniek..Brigitte heeft nu mooie tanden en dat was mijn wens en die hebben ze goed uitgevoert bij de amalia kliniek  SUPER super
BEDANKT ALLEMAAL

 

 

 

02-03-2013

Om te beginnen wil ik natuurlijk iedereen bedanken,
niet alleen jullie van de amaliakliniek  maar natuurlijk ook mijn vriendin die me super heeft gesteund.
Na 9 jaar niet meer naar de tandarts te zijn geweest, besloot ik 5 feb 2013 om er toch maar werk van te maken. 6 feb begon de rit van maastricht naar kerkrade, de zwaarste 30 kilometer die ik ooit gereden heb. Eenmaal aangekomen melde ik me bij wat later bleek de kinder afdeling/intake, de tranen rolde over mijn wangen maar ik werd meteen opgevangen door een van de medewerkers die me naar het hoofdgebouw doorverwees.
Daar werd meteen gekeken of ze nog plaats hadden voor een intake, jammer genoeg ging dat pas 2 dagen later.
Op de dag van de intake had ik eerst een gesprek over mijn angst ,vervolgens kwam het gevreesde moment ... de tandarts.
Ze zag dat ik zeer aangeslagen was ,en in plaats van meteen mijn mond in te gaan nam ze de tijd om een praatje met me te maken. Nadat ze me wat rustiger had gekregen ging ze met alleen een spiegeltje in mijn mond, er moesten foto’s worden gemaakt.
De assistente nam me mee voor de foto’s en bij alles legde ze uit wat het was en wat ging gebeuren. Terug bij de tandarts werd me de gemaakte foto getoond met een kleine uitleg van wat het was. Ik moest nogmaals in de stoel gaan zitten omdat ze iets beter wilde kijken, en ze vroeg of ze een haakje mocht gebruiken. Ik was op het ergste voorbereid, maar het bleek nog best mee te vallen 7 tanden waarvan 4 verstandskiezen moesten eruit en hier en daar wat vullingen bijwerken.
Eenmaal klaar bij de tandarts moest ik naar de anesthesist.
Daar werd werd alles uitgelegd over de narcose en wat ik allemaal moest weten voor en na de ingreep.
Er werd een afspraak gemaakt voor 28 feb. 3 weken wachten en heel wat kalmerings tabletten verder was het eindelijk de bewuste dag.
Ik moest om 9.15 aanwezig zijn en om 9.30 werd mijn naam omgeroepen. Op dat punt was ik nog vrij rustig tot het punt dat ik de stoel/apparatuur en tandarts zag. De tandarts vroeg of ik bang was  en stelde me gerust door te zeggen dat ik op de beste plek was, op dat zelfde moment  plakte ze me op plakkertjes op mijn borst  kreeg ik de infuus in mijn hand en werd ik vastgebonden op de stoel dit ging allemaal zo snel dat ik nog niet eens mee kreeg wat er allemaal gebeurde.
Het werd een beetje wazig en vroeg of DAT spul al werkte en voor iemand ja kon zeggen werd ik al weer wakker.
Mijn vriendin stond me al op te wachten om me naar huis te brengen.
Nu z’n 36 uur later voel ik me super, geen centje pijn of dik gezicht gehad en in plaats van angst tranen zijn het nu tranen van blijdschap.
Ik kan jullie niet genoeg bedanken (pinkt weer een traantje weg)
dus bij deze nogmaals
BEDANKT ALLEMAAL
Patrick uit maastricht

14-02-2013

Allereerst wil ik mededelen dat jullie superzijn !
na dik 7 jaar niet meer bij de tandarts te zijn geweest en maanden last van kiespijn gisteren terecht gekomen in Echt bij de angstcoach carola.
Wat super lief zijn ze en ze slepen je er echtdoorheen!

Vandaag naar Kerkrade de rit gemaakt om mijn 2 verstandskiezen te laten trekken zonder narcose !Wat zijn ze hier ook super aardig en geduldig! Cristof de Tandarts stelde mij super op mijn gemak en ook de assistente en niet te vergeten carola die er toevallig ook was ! Ze waren nog niet begonnen en de spanning werd me al te veel. hier gaan ze goed en fijn mee om.

Ik ben nu zo blij dat ik gegaan ben en dat het is gebeurd. je weet wat er komt want ze leggen alles heel goed uit en ze letten heel goed op. De 1e stap en de grootste stap heb ik overwonnen ! waren alle tandartsen maar zo! Ik wil echt iedereen super bedanken en Ga zodoor !

Ik ga nu door in elk geval en dan ga ik mijn gebit echt goed bijhouden en laat ik het niet meer zo ver komen.

Mvg Jena

17-01-2013

Hoi medewerkers van de Amalia kliniek, zoals beloofd mijn reactie en ervaringen!
Eigenlijk kan ik daar heel kort in zijn; SUPER!
Op een nacht in November, heb ik liggen piekeren.
Mijn verstandskiezen moesten eruit, de rest was ook niet meer wat het moest zijn en durfde niet te lachen.
Tot een uur of 02.00 uur heb ik rond gekeken op de site en ALLE reacties gelezen.
Dit gaf me een onwijs goed gevoel.Heb toen ook de stoute schoenen aangetrokken en midden in de nacht een mail gestuurd voor een intake afspraak.
De dag erna werd ik al meteen in de ochtend gebeld door een hele vriendelijke mevrouw die al de angst in mijn stem hoordeen ook mijn e-mail gelezen had.
In december kon de intake plaatsvinden.
Met een trillende stem en angstzweet op mijn voorhoofd heb ik ja gezegd.
Na 6 jaar weer naar de tandarts… In december was het dan zover, ik moest naar Kerkrade.
Voor mijn gevoel was het moeten, er was geen lol aan.
Eenmaal daar mocht ik plaatsnemen in de wachtkamer en kreeg ik een paar formulieren om in te vullen.
Ik koos bij voorbaat al voor algehele narcose, dus ze moesten weten hoe mijn gezondheid eraan toe was.Ook hier was de mevrouw heel kalm en straalde een vertrouwd gevoel uit.
Moment van de waarheid, U mag naar binnen, naar de tandarts.
Er ging van alles door mijn hoofd en dacht ter plekke neer te vallen.Heel rustig ben ik eerst in de stoel gaan zitten voordat hij “gekiept” werd.
Met een spiegeltje werd alleen gekeken.Verder niks.
Omdat er een paar kiezen slecht aan toe waren besloot de tandarts toch een röntgen foto te maken.
Dit stelde ook niks voor, het apparaat niet en het gevoel al helemaal niet.
Terug bij de tandarts begon ze tegen de assistente een hele lijst met voor mij abracadabra afkortingen te vertellen.
Duidelijk was wel dat er veel moest gebeuren. 9 kiezen(waaronder 4 verstandskiezen) eruit, 7 vullingen en wat wortelrestjes verwijderen.
Ik kon wel janken, maar op dat moment gaf iedereen me zo een goed gevoel dat ik moest doorzetten.
Volgende stap; anesthesie.
Met een mevrouw (Katja was geloof ik haar naam) naar boven, een klein gezellig kamertje.Bloeddruk werd gemeten, zuurstofgehalte in het bloed. Ook hier werden alle bijzonderheden van mijn gezondheid uitgelicht
.Ook kreeg ik meteen een schema met de hoeveelheid pijnstilling die ik mocht nemen voor en na de behandeling.
Het leek wel een thee kransje, zo normaal en open wordt er gecommuniceerd.
Eenmaal weer beneden in de wachtkamer kon ik gelijk een afspraak maken.
Ook kon ik wachten en zelf bellen, maarken mezelf, dan was er nooit iets van gekomen.
Januari werd ik verwacht, maar 4 weken wachttijd? WOW! Zo gezegd zo gedaan, de dag van de behandeling brak aan. Natuurlijk lag er weer sneeuw waardoor we een uur onderweg waren.Aangekomen me gemeld aan de balie, en plaats genomen voor de kachel in de wachtruimte.De vorige behandeling liep iets uit, met de minuut werd mijn angst groter. Toen kwamen ze me halen. Het ging nog goed, totdat ik binnen kwam. Nu moest ik, nog nooit onder narcose geweest en bevangen door angst van het “onbekende”.Gevolg dat ik dus in tranen uitbarstte. Carola en Ger (geloof ik,  door de narcose werd het allemaal iets wazig) hebben mein de stoel laten zitten. Ik kan me nog herinneren dat Ger zei; we zetten je in de strandstoel positie. Hop, daar lag ik.Een iemand had mijn linker arm al gepakt, infuus erin gedaan en n zuurstof meter op mijn vinger terwijl de ander stickertjesop mijn borst plakte om me in de gaten te kunnen houden. Ter informatie; ik had zelfs nog nooit een infuus gehad!Stelt echt helemaal niks voor. Gestoken worden door een bij is 100x erger!! Toen alles was aangesloten (dit duurde in totaal nog geen 2 minuten) kan ik me herinneren dat ik nog zei; “kan het zijn dat het al aan het werke….” en weg was ik… Door de onwijze angst hebben ze alles in rap tempo gedaan, om me onder narcose te brengen.Helemaal geen naar gevoel, in slaap gebracht worden. Voelt een beetje alsof je een zware werkdag gehad hebt en dan 2 wijntjes drinkt ;) 95 minuten later werd ik wakker met een mooi oranje dekentje op me. Beetje versuft en niet realiserend waar ik was, werd ik wakker.Meteen heb ik gevraagd om een spiegel… Wow… wat was het mooi geworden! Lachen ging nog niet, want er was ook plaatselijkverdoofd waardoor het een beetje vreemd uitzag! Helemaal niet misselijk, niks nul. Zelfs geen keelpijn! Enige dat ik had was een beetje hoofdpijn, maar dat kan ook door de spanning/stress gekomen zijn. Alles was goed gegaan, ik mocht naar huis. Mijn jas werd aangedaan (wat een gentlemen werken bij jullie), ik werd in een rolstoelgeladen en naar de auto gebracht. Met koelelementen op beide wangen heb ik iedereen nog bedankt en naar huis vertrokken. Thuis aangekomen nog een uur gekoeld, toen ben ik in slaap gevallen. 2 uur later werd ik wakker. Nog geen pijn!Voor de zekerheid toch maar een ibuprofen 600 ingenomen, omdat deze ook ontstekingsremmend werkt.5 uur na de behandeling, zat ik al aan de bouillon nog steeds zonder pijn! Wel nog last gehad van nabloedingen, maar dat is niet vreemdals ze 9 kiezen eruit halen en wortelrestjes! Die avond heb ik wel 100 keer in de spiegel gekeken. De dag erna heb ik alles eens wat grondiger bekeken, ik kon wel janken van geluk. Eten is tot een week na de behandeling wat lastig geweest, maar gaat nu prima! Het is nu 2 weken na de ingreep en aan de rechterkant zijn alle hechtingen eruit. Links nog niet, maar dat duurt niet meer lang. Ik heb heel veel steun gehad aan alle reacties op de website. Ik hoop dat de mensen die dit lezen, ook over de drempel getrokken worden. Het is het waard, echt. Lieve mensen van de Amalia Kliniek… Jullie mogen trots zijn op zo een team! Vanaf het eerste contact, tot na de behandeling heb ik me geen enkel moment echt ongemakkelijk of raar gevoeld.Aan de kaakchirurgen/tandartsen; ik noem jullie liever kunstenaars, want wat is het mooi geworden! Over een paar maanden kom ik voor mijn half jaarlijkse controle, maar kom natuurlijk niet met lege handen!
Bedankt voor alles!

Groetjes, Bianca

08-01-2013

Hallo, 

En het klopt wat ze zeggen, had ik dit maar eerder gedaan.
Ik werd super ontvangen, en voor ik het wist was ik onder zeil.
Na een  uurtje werd ik wakker gemaakt en had ik gewoon nieuwe tanden !!

De pijn is me reuze meegevallen, na een week kon ik weer redelijk eten en
nu gaat het super goed.

Ik kan iedereen met angst en tandpijn echt aanraden om hier naartoe te
gaan, voor mij is dit een van de beste keuzes in mijn leven geweest.
Zo bang als ik was, zo blij ben ik dat ik deze stap heb durven nemen.
Het was 3 uur reizen om te komen en vervolgens 3 uur terug, maar als ik
ooit weer wat heb, dan rij ik graag weer op en neer.

Ik kan weer lachen, eten en heb geen pijn meer, kan best zeggen dat ik mijn
leven weer terug heb !! BEDANKT !

Groetjes Sharon.

 

16 november 2012

8 jaar was het geleden dat ik naar de tandarts was geweest
en daarvoor was ik ook al eens een periode van 5 jaar niet geweest. De reden
van deze angst is wellicht voor sommige mensen erg herkenbaar. Velen snappen
het ook niet. Ik heb een ziekenhuis verleden waarbij het de artsen fouten
hebben gemaakt. Fouten door foute diagnoses en niet of half informeren van de patiënt
(ik dus). Ik liep al weer een half jaar met pijn rond en heb minstens 20
doosjes Paracetamol geslikt, op een nacht ben ik op internet gaan zoeken naar
een tandarts en kwam op de site van de Amaliakliniek terecht. Ik heb de hele
nacht alle verhalen van het forum gelezen en bij de reacties, ik dacht dit is
te mooi om waar te zijn, maar de volgende dag heb ik de moed bij elkaar geraapt
en ben ik gaan bellen, de angst ging na dat telefoontje een beetje weg.
Ik werd op mijn gemak gesteld, en ik kreeg het gevoel dat
het helemaal niet raar en erg was dat ik bang was. Gisteren 14 november was ik
aan de beurt, (bij de Kaakchirurg)een apexresectie en verstandskies eruit, van
te voren kwam die angst weer, maar nu 24 uur later, nog geen pijn
gehad!!!!!!!!, maar vooral van de hele behandeling niets gemerkt,SUPER!!!!!!!!.
ik wil dan ook iedereen van de Amaliakliniek bedanken uit de grond van mijn
hart, jullie zijn GEWELDIG!!!!!!. o, ja kaakchirurg bedankt, voor het helpen
met m,n jas aan doen, zo zie je, ook dit doen ze voor je. De volgende keer ga
ik meteen naar de Amaliakliniek en ik laat het nooit meer zo ver komen en Ik ga
over een half jaar voor controle. Jullie zijn geweldig, lief, vriendelijk,
begripvol, maar vooral bedankt dat jullie me als mens zagen en me zo
behandelden.

Anke Vervoort

 

12-11-2012

Beste Bram Slaets,

Mijn grote complimenten voor de manier waarop jij mij de voorbije jaren hebt begeleid en behandeld.
De geweldige angst die ik voorheen heb gekend is geheel verdwenen dankzij jouw uiterst professionele aanpak.
Woensdag 7 november jl. heb je op zeer deskundige wijze en met een nagenoeg pijnloze behandeling de resterende
tanden uit mijn boven- en benedenkaak verwijde...

7 november 2012 via facebook Amaliakliniek

 

Astrid de Lange-Baegen Dank @Patrick voor mijn behandeling gisteren!! Totaal geen kiespijn ook al was dat voorspeld!! Beetje dikke wang, beetje rode vlekjes maar...........................absoluut geen pijn! Top zoals ik altijd weer wordt behandeld in de Amalia Kliniek! Weliswaar 2 uurtjes rijden maar ik heb het er absoluut voor over!

Wij hebben twee kindertandverzorgsters die zijn gespecialiseerd in het behandelen van kindjes

Aaanvulling
van moeder Mandy Vd Westerlo

En zijn echt super lief voor de kindjes .. Onze kindjes van 3 en 4 gaan dolgraag naar de
Amaliakliniek ieder half jaar voor controle en zijn zelfs de laatste x al
helemaal zelf op de stoel geklommen Zij nemen rustig de tijd voor de
behandeling en leggen de hele tijd uit wat ze gaan doen zodat zij niet voor
verrassingen komen te staan.

31 oktober 2012

Wat een schrik onze zoon Gilles, 6 jaar oud viel met zijn fiets, op zijn mond keihard op de straat.
Het bloede heel erg en zag er eng uit. Zijn kin lag helemaal open, we begrepen
gelijk dat we naar de EHBO post in Maastricht moesten gaan. De kin moest gehecht
worden en toen we eens goed gingen kijken zagen we dat zijn kiesjes helemaal
kapot waren. We vroegen of er misschien ook een kaakchirurg in het ziekenhuis
aanwezig was of een tandarts, maar dat bleek niet het geval. Ze gaven ons het
advies dat we maar eens bij onze eigen tandarts langs moesten gaan. We
vertouwden het niet en zijn hoewel het weekend was naar de tandarts die bij ons in het dorp woont
gegaan Richard Reinders ( Cadier en Keer), die en toevallig thuis was en meteen
bereid was om er naar te kijken. Hij was niet blij met wat hij zag, de kiesjes
waren helmaal gespleten, half afgebroken en hij was bang dat er splinters in
het bot zaten. (wat achter af ook zo bleek te zijn). Zijn advies was om de
kiesjes er onder narcose uit te laten halen, anders is het veel te pijnlijk en
het zal eigenlijk wel veel tijd in beslag nemen, wellicht twee uur. Om een kind
zo lang stil te laten liggen en dan ook nog met pijn, is vragen voor moeilijk
heden in de toekomst. Hier schrokken we wel van een kind onder narcose, dat is
nogal wat. De tandarts vertelde verder dat het wel snel moest gebeuren omdat
anders de splinters wel konden gaan ontsteken in het bot. Gelukkig waren het
zijn melktanden en op de foto te zien, waren de blijvende kiezen niet
aangetast. Twee dagen later konden we al geholpen worden, ik moet eerlijk
zeggen dat toen ik in de Amaliakliniek kwam ik wel onder de indruk was. Het
lijkt wel of iedereen die daar werkt probeert het voor de patiënten zo
aangenaam mogelijk te maken, heel persoonlijk en vriendelijk. We werden gelijk
apart gezet, hoefden niet te wachten, en alles werd eerst heel zorgvuldig
uitgelegd.

Ik mocht Gilles op schoot nemen en terwijl hij werd afgeleid met speelgoed,
kreeg hij een prikje in zijn hand, hij merkte er volgens mij niets van, hij
speelde gewoon door. Heel rustig viel hij in slaap en heb ik hem op de
behandelstoel getild. Nu moest ik hem achter laten, maar gek genoeg had ik er
alle vertrouwen in. Om 11.00 verliet ik de behandelkamer en om 13.15 uur was
hij weer wakker. Ik kreeg gelijk te horen dat alles heel goed was gegaan, alle
splinters waren er uit eveneens de kiesjes. Het goede nieuws was de blijvende
kiezen niet waren beschadigd en nog rustig in de kaak liggen te slapen, wel
hebben ze de nieuwe kiezen geseald. Nu heeft hij helemaal een lege mond, hij
had namelijk zijn voortanden net gewisseld. Hij was te moe en slap om te lopen,
dus heb ik hem naar buiten getild, via een andere deur gingen we naar buiten,
zodat de andere kinderen die nog behandeld moesten worden ons niet konden zien.
In de auto sliep hij nog wat verder, eenmaal thuis gekomen had hij wel pijn.
Normaal gesproken praat hij gezellig en is hij wel echt aanwezig, maar nu was
hij onder een hoedje te vangen. Dat heeft zeker een week geduurd. Het leek wel
of zijn mond was dichtgeplakt. Eten ging natuurlijk wel moeilijk, brood zonder
korstjes en veel vloeibaar voedsel. We zijn zo blij dat we zo brutaal waren
geweest om gelijk naar een  tandarts te gaan, en dat we achteraf zo iets
hebben van wat hebben ze ons in het ziekenhuis een slecht advies gegeven. Ik
hoor ze het nog zeggen, u kunt een keer langs uw tandarts gaan. Ze hadden ons
gelijk door moeten sturen naar de kinderafdeling van de Amaliakliniek, als we
daar niet terecht waren gekomen had ik het zwaar in gezien. Het hele team
hartelijk dank voor de geweldige behandeling, service, begrip en
zorgvuldigheid. Met name tandarts Mark die Gilles heeft behandeld.

Dus alle bezorgde en bange moeders, laat je niet zomaar van kastje naar de muur
sturen, ga naar de kinderafdeling van de Amaliakliniek, ze zijn niet alleen
heel erg kundig maar ook heel erg geduldig, lief en behulpzaam. En de
kinderafdeling is een duikboot, waar de kinderen afgeleid worden, door visjes en
kleuren.

Monique en Peter S te Cadier en keer

 

14 oktober

Ik ben via een vriendin aan de site van de amalia kliniek gekomen ik heb deze zorgvuldig gelezen en tot de conclusie gekomen dat zij de genen waren die mij konden helpen met mijn slechte gebit! Het heeft even geduurd voor dat ik ook daad werkelijk bij de amalia kliniek op gesprek ben gekomen ,omdat ik daar eerst aan toe moest zijn! Dat gesprek voelde voor mij meteen goed en vertrouwd aan ze respecteerde mijn wens Ik wou namelijk al mijn tanden en kiezen die ik nog had eruit laten trekken en ik wou een kunstgebit en dan wel alles onder volledige narcose Ik ben 41 jaar en liep al vanaf kinds af aan met angst voor de tandarts en na dat ik niet meer thuis woonde heb ik mijn gebit verwaarloost door niet meer na een tandarts te gaan, alleen als ik niet anders meer kon en trekken de laatste redding was. Ik ben dinsdag 9 oktober bij de amalia kliniek geholpen , ik moest om kwart voor 12 geopereerd worden we waren er op tijd en toen het tijd was kwam een dame me halen en werd ik naar een kamer gebracht daar hebben ze me aangesloten aan de apparaten en voor dat ik het wist viel ik in slaap! Toen ik een uurtje later wakker werd had ik mijn nieuwe gebit in en werd ik geholpen om uit de stoel te komen ik mocht daarna naar de auto en naar huis toe onder begeleiding natuurlijk Ik heb niks gemerkt en ook geen pijn gehad en elke keer als ik in de spiegel kijk kan ik lachen van geluk ik heb een mond vol mooie tanden En wil ook iedereen die net als ik een angst heeft voor de tandarts deze kliniek ten zeerste aanraden het zijn vriendelijke en kundige mensen waar je,je vertouwt bij kunt voelen! Iedereen van de amalia kliniek van harte bedankt voor jullie goede zorg Ik beveel jullie echt aan iedereen aan, die ook angst heeft dan zijn ze bij jullie in goede handen Met vriendelijke groet Renata juinen uit Boxtel, Brabant En hoop dat de vlaai lekker heeft gesmaakt jullie hadden hem verdient!

 

19-8-2012

Hallo
allemaal,

Wil me even bedanken voor de zeer profesionele hulp bij jullie
geen lange wachttijden en alles onder narcose.
Ik zal jullie zeker aanbevelen
aan mensen die angst hebben voor de tandarts super zijn jullie.
Was al jaren
niet meer bij tandarts geweest en ook zeer bang tot dat de tanden spontaan
begonnen uit te vallen .
Ik heb toen de stoute schoenen aangetrokken en een
afspraak gemaakt bij jullie achteraf gezien valt het allemaal mee voor je het
weet is het al gebeurt ben er zeer tevreden over hoe het bij juliie
gaat.

Groetjes en bedankt Susan uit Stein.

28-08-2012

Ik had boven nog twee bruggen van 5 en daaronder
was het ellende na 25 jaar prima gewerkt te hebben. Ik had behoorlijk kiespijn
daaronder en kon na de intake snel behandeld worden.

Aangezien ik vier jaar geleden al eerder onder
narcose bij de Amaliaklniek perfect geholpen was, ging ik er met een goed gevoel
heen. Uiteraard wel op van de zenuwen maar hoopte gewoon weer op zo een goede
behandeling.

Nou dat kwam dan ook helemaal in orde. Zeer
vriendelijke narcose behandeling. Voor dat ik het wist was ik weg. De
behandeling duurde 80 minuten en was volgens de tandarts best wel heftig. Ik
geloofde haar natuurlijk maar ik heb er niets van gemerkt en kwam prima uit de
narcose. Voelde dan ook helemaal geen pijn en de volledige bovenprothese zag er
perfect uit. En beneden had zij het nog mooi wit gemaakt ook.

Uiteraard was ik nog lekker suf van de narcose maar
dat voelde alleen maar lekker. Dus hup de auto in en terug naar huis in
Voorburg. Ongeveer 2 1/2 uur rijden uiteraard niet door mijzelf maar een vriend
van mij. Met de aanwijzingen van de kliniek(o.a. 2 uur koelen met bv.
coldpacks)bleek het een voorspoedige en pijnloze reis te zijn. Wat wil een mens
nog meer.

Ik ben nu 2 dagen verder en met af en toe een
paracetamol gaat het prima. Eet brood, bloemkool, vis etc.

Dus zoals als jullie inmiddels wel begrepen zullen
hebben weer een pluim voor ALLE medewerkers van de Amaliakliniek met al hun
mogelijkheden daar.

Een dikke bedankt
mensen.
Groetjes Geert.

 

 

30-08-2012

Sinds 25 jaar heb ik ergens in juni de knoop doorgehakt en
voor mezelf besloten dat het zo niet langer kon. De ongemakken in mijn mond
begonnen zich op te stapelen. Via internet bij de Amalia kliniek terecht gekomen
en de moeilijkste stap was uiteindelijk het maken van de afspraak. Begin juli
voor een intake gesprek geweest. Eind augustus de behandeling gehad onder
narcose, waar ik tot mijn stomme verbazing minder tegen op zag dan ik had
verwacht. Dit heeft waarschijnlijk deels te maken met de fijne manier waarop de
intake heeft plaatsgevonden. De behandeldag zelf: Na aanmelding werd ik keurig
op de afgesproken tijd binnen geroepen. Na snelle kennismaking met de
anesthesist en de behandelende artsen was ik binnen no-time onder zeil. (dus
geen tijd om rond te kijken naar al de beangstigende apparatuur.) Uiteindelijk
zijn ze 100 min. met mij bezig geweest, maar voor mijn gevoel was dit slechts 10
minuten. En nu komt het allermooiste…….Ik heb na de behandeling letterlijk en
figuurlijk geen centje pijn gehad. Ik had nadat de verdoving ver uitgewerkt was
een paracetamol genomen ter voorkoming van de verwachtte pijn, maar toen deze
volledig uitbleef heb ik verder niets meer genomen. We zijn nu 3 dagen verder en
ik ben de hele behandeling al bijna vergeten. Alle lof voor de medewerkers van
de Amalia kliniek.

E. van D.

 

 

 

29-5-2012

Ik zal me even voorstellen, mijn naam is Danielle en ja ik ben ook bang voor de tandarts, na vaak op de site te hebben gekeken, wilde ik toch een afspraak maken, maar durfde niet te bellen, dus mijn man heeft een afspraak voor me gemaakt, 26 maart kon ik terecht,(moet wel erbij vermelden dat ik elk half jaar op controle ben geweest bij mijn eigen tandarts, en in november zeiden ze mijn tandvlees was omhoog aan t trekken en moest t om de 3 mnd helemaal laten zuiver maken, dus niet ik durfde niet, tot overmaat van ramp kreeg ik ook nog een onsteking aan mijn boven tand wat heel en heel pijnlijk was.) Zodoende ben ik voor een intake gesprek geweest bij de Amaliakliniek….tranen tranen en nog heel veel tranen,toen ik hoorde dat mijn boventanden eruit moesten,,dezelfde dag moest ik happen weer een drama want ik dacht dat mijn boventand eruit zou gaan,,ze waren zo vriendelijk en hebben mijn tand een beetje vastgeplakt, en hij is blijven zitten gelukkig, nou 5 april was de grote dag, een week vol zenuwen,niet eten enz. ik zou om 14.45 uur aan de beurt zijn, maar uiteindelijk werd t 15.45 uur de tandarts riep mijn naam, ohhh of de grond onder me vandaan ging, maar ik dacht je hebt A gezegd dus ook B, ze stelden me echt gerust, en mijn man was bij me, dat is ook heel fijn, ik mocht gaan zitten in de stoel en heb mijn ogen meteen dichtgemaakt,en ze zeiden denk maar aan wat wat je heel mooi en leuk vind nou daar kwamen mijn tranen met tuiten en ik antwoorde mijn paard ze vroegen hoe heet je paard ik onder mijn tranen Iwans, heb niks van t prikje gevoeld weg was ik na een halfuur ja echt een halfuur was ik klaar boventanden eruit onder de verstandskiezen en twee kiezen ervoor en zuivergemaakt , mijn man stond al op me te wachten,heb nog iedereen bedankt en daar ging ik in de auto naar Geleen was helemaal bij had geen pijn niks gemerkt,inmiddels ben ik 2 dagen verder heb nergens last van heb heerlijk geslapen iedereen die me vraagt doet t geen pijn NEE dan lieg ik helemaal geen pijn wel op tijd mijn paracetamolletjes innemen ben zo blij dat ik t gedaan heb,kan natuurlijk geen frietjes eten nou dus soepjes en puddingkjes. Maar dat maakt niks uit kan uren in de spiegel kijken naar een rij witte mooie tanden, heb zo vaak deze reacties bekeken en dacht moet t eerst zelf meemaken,maar iedereen hier heeft de WAARHEID gezegd, heb er geen spijt van en raad t iedereen aan, je zult zien dit is de WAARHEID..ik wil iedereen bedanken en speciaal mijn man met zijn engelen geduld en me moed inspreken, en ook de mensen van de Amaliakliniek heel hartelijk dank dat jullie zo lief zijn ben blij dat er zoiets bestaat, DANKJULLIEWEL groetjes Danielle uit GELEEN

11-05-2012

Na lang wikken en wegen had ik toch besloten om contact op te nemen met de amaliakliniek.
Was jaren niet meer naar de tandarts geweest.
Conclusie dat er niks meer te redden viel en alles eruit moest.
Toen ik bij de amaliakliniek aan kwam voor een intakegesprek was ik al helemaal op mijn gemak omdat je er geweldig ontvangen werd.
Eerst gesprek met de tandarts gehad over wat het beste voor me was.
dit ging zo geruststellend dat ik toen al de angst kwijt was.
heb daarna gesprek gehad met een anesthesist,waar je ook een goede uitleg krijgt over de narcose. wat ook zo fijn was, is dat alles op een dag werd geregeld,happen etc... dus je hoeft alleen nog terug voor de ingreep, de rest was al allemaal de eerste keer gebeurd!
Ik was beetje te vroeg aanwezig de 10de mei, maar achteraf wel ok, want werd al 10 minuten na binnenkomst opgeroepen. Toen ging het snel, kennisgemaakt met tandarts,anesthesist, assistent.
Kon gelijk gaan liggen in de stoel, werd aangesloten op monitor, kreeg infuus, tandarts was nog aan het praten met mij, terwijl de narcose al was toegediend , werd ik slaperig en weg was ik!
Ik hoorde een stem zeggen,dat ik al klaar was, ik had zoiets van, huh ik moet nog, maar nee hoor, alles was gebeurd, kreeg een spiegeltje voor me, wist niet wat ik zag,GEWELDIG! boven en onder een prachtig gebit, eindelijk weer lachen zonder hand voor de mond. Ik heb mijn zelfvertrouwen weer terug, dankzij dit geweldig team!!
Heb tot heden toe weinig ongemak gehad, neem nu nog even wat pijnstillers in, maar ga dit morgen afbouwen! Nazorg was ook erg goed, informatie mee na huis, en met rolstoel en medewerker na auto gebracht. terugreis na huis ok, was te doen! Ik ben echt zo blij dat het gebeurd is, nu zeg ik steeds had ik het maar eerder gedaan!!!!!
Nu nog even wennen, eten,drinken,praten,lachen,het is nog onwennig, maar dat komt wel, moet ff geduld hebben.
Voor iedereen die bang is, ga alleen al eens voor een intake,dan kom je met een goed gevoel na buiten.
Echt vol lof, bedank ik iedereen die mij deze mooie glimlach heeft teruggegeven!!.

Met vriendelijke groet, john

 

 

11-5-2012

hallo

ik ben 2 jaar niet meer naar een tandarts geweest en kwam bij de amaliakliniek terrecht
ben op 8 mei geholpen...had 8 gaatjes en er is natuurlijk het een en ander bij gewerkt
ben een behoorlijke angsthaas wat tandartsen aangaat want het werd me zelfs teveel dat ik moest wachten.... ik was bijna weg gegaan...desondanks ben ik gebleven en blij toe....ik werdt geroepen naar de behandelkamer er stonden 3 mensen ze stelde zich voor ik moest gaan zitten , ik kreeg een infuus in en was binnen 5 seconden volgens mij helemaal vertrokken
nu moet ik zeggen ben blij dat ik ben gegaan
team van amaliakliniek , DANK JULLIE !!!!
ik kan ook iedereen aanraden die angst hebben GA ER NAAR TOE
ze zijn allemaal superaardig en nogmaals ik ben blij dat ik ben gegaan
DANK JULLIE !!!

Patricia Peeters

 

 

8-4-2012

hallo
ik denk ik maak ook even een topic aan
ik ben 5 april 2012 behandeld onder narcose en echt wat is dat fijn maar wat was ik BANG.
ik ben in totaal 23 tanden en kiezen lichter heb boven een prothese (alles eruit) en onder hebben ze een aantal kiezen (als je het nog kiezen kon noemen) verwijderd en de rest grondig gereinigd .
we zijn nu twee dagen verder en heb totaal geen pijn (gelukkig) en wat ziet het er mooi uit
pijnstilling gebruik ik niet meer , zo weinig voel ik er van ,waar de afgebroken kiezen zaten is wat gehecht maar heb er totaal geen pijn van.waar mijn boven voor tanden en afgebroken hoektanden zaten hebben ze ook gehecht ook totaal geen pijn en waar ik het bangst voor was mijn verstands kiezen ALLE 4 heb ik ook totaal geen last van .
haha het klinkt te mooi om waar te zijn maar is toch echt zo
dus voor iedereen die nog moet heb ik te melden PAK DE TELEFOON EN BEL!!
want als ik dit voorop wist was ik allang eerder gegaan echt waar .
en een slechter gebit als ik had zijn er maar weinig denk ik ( had nog weinig wit staan ) maar het is me zo REUZE mee gevallen dat ik zo weer zou gaan dat meen ik echt
dus mark (die grote maar leuke en heel geduldige) tandarts en pascalle van de anesthesie SUPER BEDANKT !!!! en iedereen waar ik de naam van vergeten ben ook SUPER BEDANKT

 

 

4-4-2012

Hallo ,ik was al 20 jaar niet meer bij de tandarts geweest en 10 dagen terug dan toch stappen genomen en een intake gehad. gisteren al geholpen , boven is alles getrokken en heb ik nu een prothese , dit alles onder narcose , ik heb er echt helemaal niets van meegemaakt , en wat ben ik toch super ondersteund door uw mensen.
Nu,een dag later komt er nog een beetje bloed uit maar ik heb nog helemaal geen pijn gehad en het voelt goed,
ik ben echt op mijn gemak gesteld vanaf de intake tot de behandeling , speciaal bedankje voor Kim.

Peter van den Bogert

 

 

8-3-2012

En ik ben inmiddels al een jaartje verder met boven en beneden een prothese. Het enige waar ik spijt van heb is dat ik het niet veel eerder heb gedaan. Jaren en jaren lang tandpijn en overdosissen aan pijnstillers, vreselijk. Nog iedere dag kijk ik wel een keer extra in de spiegel, zo blij ben ik. Maar wat was ik bang om te gaan en wat stonden me daar een fijne mensen klaar en hoe bang ik ook was, het was het team die het klaar kreeg om me in die stoel te houden en ik het toe liet om me in slaap te laten vallen en toen ik wakker werd en de spiegel voor me kreeg viel me niks meer in; eigenlijk dan wel geen tanden meer, maar tegelijkertijd weer een hele mond vol! Werkelijk geweldig mooi dankzij Robert en Marc, die twee daar aan de overkant!

Een poosje terug voor de tweede keer terug in de stoel, deze keer voor twee implantaten beneden, zodat er een klikprothese gemaakt kon worden. Deze keer zonder te slapen en ik was weliswaar nog nerveuzer dan de eerste keer. Maar eerlijk waar, bij ieder verdoving spuitje wat er aan kwam sprak de assistente me weer moed in en tijdens het praten stelde ze me aldoor gerust en zij wat ik kon verwachtten. Je voelt totaal geen enkele pijntje en het was weer dankzij een geweldig team dat ik ook de tweede keer in die stoel bleef!

Sinds gisteren dan de nieuwe prothese dankzij die twee geweldenaars aan de overkant van de Amalia kliniek. Robert en Marc, echt waar, de eerste prothese was super en deze is helemaal top! Het zijn jullie waardoor ik zonder schaamte weer kan lachen, het zijn jullie die er met engelen geduld zoiets moois van maken, het zijn jullie die voor mensen zonder tanden weer nieuwe tanden maken, het zijn jullie die voor mensen zonder tanden onbetaalbaar zijn!!!



Voor alle mensen met tandpijn, niet meer HELLEN en AMALIA bellen!

Groetjes Monique

12-2-2012

beste lezers,

wil even in het kort mijn verhaal vertellen..ik ben bang voor de tandarts ja zoals velen van jullie.. jaren niet meer geweest,alleen voor spoed en dat als ik het echt niet meer houden kon..dus nooit laten behandelen maar alleen laten trekken.ik had geen sociaal leven meer kon niet lachen stel dat iemand mijn verrotte voortanden zou zien..en de schaamte dat was verschrikkelijk...ben 34 jaar en had dacht ik een slecht gebit dat alles eruit zou moeten wat ik ook had gewild..maar na een intake gesrek bleek het allemaal wel meevallen maar toch 4 kiezen eruit en de rest hebben ze gefixt :)) was daar voor intakegesprek op 6 februari en na het gesprek wist ik het zeker ik ga ervoor..kan je morgen om 15 uur ..wat, oke zo snel..er was een afspraak afgezegd... en ja hoor mijn bruine verrotte tanden ingeruild voor mooie gezonde tanden en nu een paar dagen verder kan ik de wereld weer aan..heb jaren met pijn en schaamte geleefd en dat was weg binnen 120 minuten onder narcose..hartstikke bedankt team amalia kliniek..

 

 

31-1-2012

Vandaag was het eindelijk zover.
24 tanden en kiezen eruit en gelijk een nieuw gebit.
Het is mij meer als 100% meegevallen.
Alles werkt in deze kliniek als een geoliede machine.
Van het intake gesprek tot de dag van de behandeling.
Een superteam !!!!!!!!! Van de telefoniste tot en met de diverse doktoren.
Je wordt helemaal gerustgesteld.
De behandeling was in totaal 65 minuten en dan wordt je wakker en hebt niets gemerkt.

Super bedankt!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Will Verstegen

 

 

12-1-2012

beste lezers.

Graag wil ik mijn ervaring delen bij de amalia kliniek.

Jaren lang ben ik erg angstig geweest (nog steeds) om naar de tandarts te gaan, zo erg dat ik ook gewoon jaren niet ben geweest en met pijn door het leven ging.
Dankzij mijn vriend die ook daar is geweest en andere personen heb ik toch de stap genomen.

Met grote zenuwen en zweet op me voorhoofd heb ik gebeld en werd aan de telefoon al gerust gesteld.
Eenmaal daar aangekomen weer vol op de zeneuwen, werd ik op me gemakt gesteld.
Ze vertelde me rustig wat ze gingen doen en deden niks wat ik niet wou.

Na zelf te hebben aangegeven dat ik niet geholpen wilde worden terwijl ik wakker ben, heb ik een intake gesprek gekregen
met het narcose team. Ook hun stellen je heel erg op je gemak. Volgens mij 4 dagen later lag ik lekker te slapen terwijl de tandarts z'n werk deed.

Vlak voor kerst 2011 ging ik met zenuwen terug omdat ik last had van een tand. We hebben toen nieuwe foto's gemaakt en bleek dat me tanden gewoon weer heel
erg achteruit waren gegaan en dat het beter was om ze er toch maar allemaal uit te halen. dit kwam als een schok. Ik ben ja pas 26. De tandarts had gezegt
bedenk het je even en bel ons als je weet wat je wilt. Ik had 2 keuzes. 1 of alles in orde maken en aan de gang blijven. 2 alles eruit en je bent er van af.
uitendelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat het toch maar beter is alles er uit te halen. Niemand die het ziet. en nooit meer tandpijn.
afgelopen 5 januari hebben ze me geholpen en het is allemaal zeer zeker meegevallen. Ik had z'n erge zenuwen dat ik er gewoon bij zat te huilen. dat hebben ze gemerkt
en hebben me ook meteen de narcose toegedient. toen ik eenmaal binnen was heb ik eigenlijk niks meer meegkregen. het enige wat k weet is dat de helpende tandarts me arm vast pakte en zei "alles komt goed meid als je wakker word is het gedaan" en weg was ik. ik werd wakker me vriend was er en k mocht naar huis. Het was gewoon al gebeurd en heb er niks van gemerkt. Had ik daar nu z'n zenuwen voor???

Oke nu op het moment kan k moeilijk eten en het gebitje is wat te groot, maar de heling gaat goed en pijn is ver weg en nu maar afwachten tot alles goed is gepast en gemeten. we zijn ook pas een week verder.
Ik heb absoluut geen spijt dat ik de stap heb genomen om naar kerkrade te gaan. Het was een grote stap voor mij en dat zal voor veel mensen zo zijn.
Maar ik raad u echt aan om er voor te gaan. ik woon misschien dicht bij dat is mij geluk. maar ook al woont u in gronigen en u heeft echt angst amalia is de beste oplossing.
ze helpen u er over heen. ik heb absoluut geen spijt.
ik zou nu alleen langzaam wel een broodje lusten.

 

 

20-11-2011

Hallo lezers,

Graag wil ik mijn ervaring met de Amalia Kliniek met jullie delen en ik hoop dat door het lezen van mijn ervaring ik vele mensen die ook de angst hebben kan overtuigen en ook de stap zetten om te gaan.
Ik was al zeker ruim een jaar aan het kijken op de website maar had nog niet het lef om te bellen voor een afspraak.
Ik heb toch op 21 okt. de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt voor een intake, dit kon gelukkig al 26 okt. plaats vinden.
Voor de intake was ik echt super nerveus, met slecht slapen enzo wat vele van jullie vast wel herkennen.
We werden echt super ontvangen met duidelijke uitleg en wat formulieren die ik moest invullen.
Na het invullen werd er een foto gemaakt en we kwamen bij de tandarts uit die naar me foto keek en aan mij vroeg wat kan ik voor u doen.
Mijn antwoord was ik wil er alles uit hebben en een prothese, waarop de tandarts antwoorden oke dat kunnen we voor u doen.
Wel wil ik er even bij vermelden dat ik echt een slecht gebit had met veel losse kiezen en tanden en ik had zelf heel goed door dat dit de enige oplossing was.
Na duidelijke uitleg van de tandarts over hoe het in zijn werk gaat kwamen we bij de narcotiseur en ook dit was een super gesprek met ook weer een super lieve vrouw.
We kregen de begroting mee en er werd door Amalia een aanvraag gedaan voor vergoeding van de narcose.

Na iets meer als een week had ik antwoord van me verzekering dat ze de narcose gingen vergoeden en ik heb gebeld voor een afspraak voor de behandeling.
De afspraak stond 16 nov. al, totaal maar 3 weken dus vanaf het bellen voor een intake tot de behandeling.
Echt super dat er geen wachtlijsten zijn als je dan besloten hebt om toch de stap maar te nemen.

Dag van behandeling was ik echt super super super nerveus en onwijs bang.
Maar echt de medewerkers daar zijn allemaal onwijs lief en weten je echt super te troosten en gerust te stellen.
Ik werd opgehaald uit de wachtkamer mijn man liep met me mee en ja hoor ik kwam de behandelkamer in en huilen huilen en nog eens huilen puur van angst.
Ik werd afgeleid door 2 lieve medewerkers/sters en me man die op me in aan het praten waren en voor ik het wist zat het infuus erin en riep ik ohw ik voel het al en ik moest me hoofd neerleggen en ik was weg.
Na 55 min. riepen ze ...... zo mevr. het is al gebeurd en het is allemaal goed gegaan.

Ik heb hier echt helemaal niets van mee gekregen en het was een hele prettige ervaring
Ik was direct super goed wakker zonder bijwerking en kreeg een spiegel in me handen.
Whowwwwww wat is het mooi alles eruit en boven en onder een prothese.
Had wel wat pijn maar daar kreeg ik direct een poedertje voor en mocht naar huis.
In de auto naar huis heb ik zeker 1 1/2 uur gekoeld met een koel zak.
Drinken ging nog niet door de verdoving.
Rond 17.30 waren we thuis en toen lukte het drinken wel met kleine slokjes ook lukte het om wat yoghurt te eten.
Ook stond er een geweldige mega bos bloemen thuis met daar aan een kaartje: voor mijn grote heldin afz. man lief J

Dag 1 na de behandeling lukte het me al om een zacht broodje te eten met beleg, dit ging niet vlot maar het lukte wel.
Na pijn heb ik eigenlijk niet gehad omdat ik trouw elke 6 uur 2 paracetamols pak.
Nu een paar dagen later gaat het met de dag beter en ik heb er totaal geen spijt van.
Gisteren zei me zoon tegen mij: Mama ik ben zo blij voor jou, je loop heel de dag te stralen.

Dit is toch wat we allemaal willen?

Medewerkers/sters van de Amalia Kliniek, allemaal onwijs bedankt voor de perfect zorg en alles er omheen.

Ik ben jullie eeuwig dankbaar.

Ik hoop dat ik door mijn ervaring vele kan overtuigen om ook de stap te zetten en een afspraak maken.

Groetjes Jolanda

07-03-2012

Bij deze wil ik ook een mijn dank uitspreken voor de goede zorg die ik gisteren bij jullie had.
Na de vele jaren die ik niet naar een tandarts ben geweest heb ik de stap gezet om toch mijn gebit in orde te laten maken.1 week geleden een intake gesprek gehad waarbij foto’s zijn gemaakt en in mijn gebit werd gekeken met een spiegel dus geen haakjes waar ik bang voor was.
Gisteren om 13.45 was ik aan de beurt ik was echt zenuwachtig maar als je binnen komt gaat dat weg.
Om 14.oo kwam een meneer en riep Danny komt u maar mee ik denk nee he dat ben ik.
Eenmaal in de stoel voelde ik me wel op me gemak een prikje en ik was weg super was dat.
Na 60 minuten hoorde ik hallo Danny hoe voelt u zich, ik zeg goed ik kon het niet geloven dat er 11 tanden getrokken waren en 4 vullingen zijn gezet.
Mijn vriendin stond al voor me en ik moest een traantje laten  vallen van geluk ik was blij.
En pijn ben je gek niks maar ook niks zelfs nu dus 24 uur er na voel ik nog niks wel de pijn beschrijving aan houden voor de behandeling en erna.
Dus mensen zet die stap gewoon en je bent een ander mens ik zeg doen.
Ik wil iedereen bedanken want ik weet geen namen meer gewoon super.  

Dank je wel m.v.g. Danny

24-02-2012

19-02-2012

"Angst voor de tandarts" - "Enorme Angst, toch gegaan!"

Al lange tijd lees ik op beiden forums van de amaliakliniek. Het is dan ook
door alle gopede ervaringen van anderen en een goed gevoel dat ik het
aandurfde om te bellen voor een intake.Ongeveer in juli 2011 ben ik bij de
Amaliakliniek geweest voor de intake en daarna moest ik afwachten of de
verzekering die ik heb dit vergoede..... niet dus.Na opnieuw proberen me
over die enorme angst te zetten ben ik samen met mijn man naar een andere
kliniek gegaan. Zij zouden maar een klein deel onder narcose doen, maar het
meeste toch echt bij een reguliere tandarts. Daarbij heb ik mogen
aanschouwen hoe zij het verprutsten toen zij bij mijn man een kies trokken.
U begrijpt het al, dat werd helemaal niets.Hierna hebben we alles nogmaals
overwogen en doorgesproken.Er was voor mij toch echt maar ??n mogelijkheid
en dat was de Amaliakliniek, de enige was waarbij ik mij over mijn angst kon
zetten om te bellen en behandeld te worden.Nu was ik al in zo'n 17 jaar niet
bij een tandarts geweest, mijn gebit was in behoorlijk slechte staat beland
door een verleden.En daarmee was de angst compleet. Ik heb jaren mijn best
gedaan om dat wat er nog zat zo goed mogelijk te houden maar zoals het
altijd gaat, er komt een punt waarop je de strijd verliest.Dus afspraak
gemaakt bij kliniek.En zo gingen wij gisteren vol goede moed op weg, ergens
tussen vijf en zes uur in de ochtend vertrokken we, vol spanning.Na een stuk
gereden te hebben besloten we even een kleine pauze te nemen, tenslotte
hadden we gezorgd dat we ruim op tijd vertrokken waren.Nadat manlief even
zijn benen gestrekt had en gerookt starte hij de motor weer.... of althans,
dat probeerde hij.Ja hoor, ook dat nog! .....Accu leeg.We hebben een flinke
tijd moeten wachten op hulp, en zagen in de tussentijd met hoge snelheid en
sirene een ambulance voorbijkomen.Natuurlijk hoopten we dat het toch niet te
ernstig zou zijn voor de betrokkenen.Wat we niet voorzagen was dat we in een
vijftien tot achttien kilometer file terecht kwamen... en helaas niet in de
voorkant van die file....We waren dus te laat en niet zo zuinig ook.
Zenuwachtig belde ik naar de kliniek om de situatie voor te leggen.Ze liet
me even wachten en toen ze weer aan de lijn kwam zei ze dat ik wel kon
ruilen met een andere pati?nt.Ze wilden me nog steeds dezelfde dag
behandelen. Wow! Wat was ik opgelucht...Tenslotte had ik oorspronkelijk om
half elf aanwezig moeten zijn, om kwart voor elf te beginnen met de
narcose.Ik geloof dat we zo rond twaalf uur aankwamen, vanuit Den Haag is
het echt een hele rit geweest.Daar ik ook een angst voor naalden heb had ik
een recept gekregen voor Emla zalf.Deze heb ik niet gebruikt, de apotheek
was dicht toen ik het recept wilde verzilveren.Dus heb ik me voorgehouden
dat de behandeling wel dat kleine angstmomentje waard was.Het viel me echt
reuze mee!! Het was maar een heel klein prikje, waar ik toch echt niet voor
wilde meekijken :-DEn daarna,... ik werd wat draaierig,...fluisterde naar
mijn man dat ik van hem houd,...zei nog iets als, het begint nu al te
werken,.....weg was ik............En toen werd ik wakker.Tja, ik weet nog
dat ik flarden van gesprekken opving.Ik wilde opstaan,..eigenwijs... deed
een goede poging toen de tandarts zei dat hij wel even een rolstoel ging
halen..en voor ik kon opstaan stond hij er alweer. Wat vast maar goed was
ook, want eigenwijs ben ik!Ik heb iedereen willen bedanken, maar helaas is
me dat niet gelukt.Ik weet dat ik de man heb bedankt die me met rolstoel en
al naar de auto bracht...Toch hoop ik dat dit ook gelezen wordt door het
personeel van de Amaliakliniek zodat ik ze vanaf hier kan bedanken voor hun
goede werk!Niet alleen voor mij, maar ook voor al die andere mensen die door
u allen geholpen worden.Dank dat ik een vervelend deel van mijn verleden kan
afsluiten omdat ik er niet meer continue mee geconfronteerd word.Het
betekend zo enorm veel. Ik ben nog niet geheel klaar, maar de meeste
pijnlijke handelingen zijn geweest.. misschien betekend dit wel dat ik weer
naar een reguliere tandarts durf...Ik ga er in ieder geval mijn best voor
doen! :-DWat betreft pijn, ja.. ik voel dat er aan me gesleuteld is..Pijn is
veel minder erg dan de pijnen van voor de behandeling.En, altijd goed om te
onthouden is natuurlijk dat de pijn van na de behandeling alleen maar beter
wordtTerwijl de pijn van voor de behandeling alleen maar slechter wordt.Laat
de angst voor de napijn u dan ook nooit tegenhouden!Ja, dit is een fijne
uitkomst voor heb die zo enorm bang zijn, zoals ik en velen.Iedereen bedankt
die (onbewust) een bijdrage hebben geleverd aan mijn besluit en mijn
mogelijkheid om me over die angst te zetten.Bedankt mensen van de
Amaliakliniek, mogen u allen vele zegeningen ontvangen.Bedankt broertje, dat
je bent meegeweest en je hebt aangemeld voor een intake.En uiteraard,
bedankt mijn Lief, voor het bijstaan in al mijn zenuwmomenten en voor het
willen rijden...Ik weet dat het een zeer lastige opgave was met jouw
gekneusde rib. Voor al die andere angstige mensen die nog twijfelen, mijn
advies is echt gewoon doen.Eenmaal daar maakt het niet uit dat je
zenuwachtig bent, het duurt maar even. Een vijftien minuutjes voor ze de
narcose gaan doen.En dan ben je echt snel weg.En
geholpen.Super!Liefs,Patricia.

12-1-2012

beste lezers.

Graag wil ik mijn ervaring delen bij de amalia kliniek.

Jaren lang ben ik erg angstig geweest (nog steeds) om naar de tandarts te gaan, zo erg dat ik ook gewoon jaren niet ben geweest en met pijn door het leven ging.
Dankzij mijn vriend die ook daar is geweest en andere personen heb ik toch de stap genomen.

Met grote zenuwen en zweet op me voorhoofd heb ik gebeld en werd aan de telefoon al gerust gesteld.
Eenmaal daar aangekomen weer vol op de zeneuwen, werd ik op me gemakt gesteld.
Ze vertelde me rustig wat ze gingen doen en deden niks wat ik niet wou.

Na zelf te hebben aangegeven dat ik niet geholpen wilde worden terwijl ik wakker ben, heb ik een intake gesprek gekregen
met het narcose team. Ook hun stellen je heel erg op je gemak. Volgens mij 4 dagen later lag ik lekker te slapen terwijl de tandarts z'n werk deed.

Vlak voor kerst 2011 ging ik met zenuwen terug omdat ik last had van een tand. We hebben toen nieuwe foto's gemaakt en bleek dat me tanden gewoon weer heel
erg achteruit waren gegaan en dat het beter was om ze er toch maar allemaal uit te halen. dit kwam als een schok. Ik ben ja pas 26. De tandarts had gezegt
bedenk het je even en bel ons als je weet wat je wilt. Ik had 2 keuzes. 1 of alles in orde maken en aan de gang blijven. 2 alles eruit en je bent er van af.
uitendelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat het toch maar beter is alles er uit te halen. Niemand die het ziet. en nooit meer tandpijn.
afgelopen 5 januari hebben ze me geholpen en het is allemaal zeer zeker meegevallen. Ik had z'n erge zenuwen dat ik er gewoon bij zat te huilen. dat hebben ze gemerkt
en hebben me ook meteen de narcose toegedient. toen ik eenmaal binnen was heb ik eigenlijk niks meer meegkregen. het enige wat k weet is dat de helpende tandarts me arm vast pakte en zei "alles komt goed meid als je wakker word is het gedaan" en weg was ik. ik werd wakker me vriend was er en k mocht naar huis. Het was gewoon al gebeurd en heb er niks van gemerkt. Had ik daar nu z'n zenuwen voor???

Oke nu op het moment kan k moeilijk eten en het gebitje is wat te groot, maar de heling gaat goed en pijn is ver weg en nu maar afwachten tot alles goed is gepast en gemeten. we zijn ook pas een week verder.
Ik heb absoluut geen spijt dat ik de stap heb genomen om naar kerkrade te gaan. Het was een grote stap voor mij en dat zal voor veel mensen zo zijn.
Maar ik raad u echt aan om er voor te gaan. ik woon misschien dicht bij dat is mij geluk. maar ook al woont u in gronigen en u heeft echt angst amalia is de beste oplossing.
ze helpen u er over heen. ik heb absoluut geen spijt.
ik zou nu alleen langzaam wel een broodje lusten.

31-1-2012

Vandaag was het eindelijk zover.

24 tanden en kiezen eruit en gelijk een nieuw gebit.

Het is mij meer als 100% meegevallen.

Alles werkt in deze kliniek als een geoliede machine.

Van het intake gesprek tot de dag van de behandeling.

Een superteam !!!!!!!!! Van de telefoniste tot en met de diverse doktoren.

Je wordt helemaal gerustgesteld.
De behandeling was in totaal 65 minuten en dan wordt je wakker en hebt niets gemerkt.

Super bedankt!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Will Verstegen

 

12-2-2012

beste lezers,

wil even in het kort mijn verhaal vertellen..ik ben bang voor de tandarts ja zoals velen van jullie.. jaren niet meer geweest,alleen voor spoed en dat als ik het echt niet meer houden kon..dus nooit laten behandelen maar alleen laten trekken.ik had geen sociaal leven meer kon niet lachen stel dat iemand mijn verrotte voortanden zou zien..en de schaamte dat was verschrikkelijk...ben 34 jaar en had dacht ik een slecht gebit dat alles eruit zou moeten wat ik ook had gewild..maar na een intake gesrek bleek het allemaal wel meevallen maar toch 4 kiezen eruit en de rest hebben ze gefixt :)) was daar voor intakegesprek op 6 februari en na het gesprek wist ik het zeker ik ga ervoor..kan je morgen om 15 uur ..wat, oke zo snel..er was een afspraak afgezegd... en ja hoor mijn bruine verrotte tanden ingeruild voor mooie gezonde tanden en nu een paar dagen verder kan ik de wereld weer aan..heb jaren met pijn en schaamte geleefd en dat was weg binnen 120 minuten onder narcose..hartstikke bedankt team amalia kliniek..

 

 

17-01-2012

10-01-2012

Beste medewerkers van de amalia kliniek, Dank jullie wel voor de goede zorgen die jullie mij vandaag geboden hebben. Wat een uitkomst voor mensen met angst voor de tandarts, een behandeling onder narcose!

Vorige week na lang wikken en wegen door de financiële kosten langs gekomen voor een intake en een week later geholpen aan een wortelkanaalbehandeling en vier gaatjes.

En dit alles zonder pijn en vooral zonder angst!!

Voor wie er nog twijfelt, stop daarmee en ga ervoor het is een verademing!

Groeten Hellen

09-11-2011

21-11-2011

Beste,

 

Vorige week dinsdag ben ik onder narcose behandeld. Zo wellicht een wortelkanaalbehandeling krijgen waar ik enorm tegen op zag om dit bij mijn tandarts te doen onder plaatselijke verdoving.

Maandag had ik intake en kon gelukkig al direct de volgende dag geholpen worden. Da's zeer snel; was anders bang dat ik er veel last van zou gaan krijgen.

20-11-2011

Hallo lezers,

Graag wil ik mijn ervaring met de Amalia Kliniek met jullie delen en ik hoop dat door het lezen van mijn ervaring ik vele mensen die ook de angst hebben kan overtuigen en ook de stap zetten om te gaan.
Ik was al zeker ruim een jaar aan het kijken op de website maar had nog niet het lef om te bellen voor een afspraak.
Ik heb toch op 21 okt. de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt voor een intake, dit kon gelukkig al 26 okt. plaats vinden.
Voor de intake was ik echt super nerveus, met slecht slapen enzo wat vele van jullie vast wel herkennen.
We werden echt super ontvangen met duidelijke uitleg en wat formulieren die ik moest invullen.
Na het invullen werd er een foto gemaakt en we kwamen bij de tandarts uit die naar me foto keek en aan mij vroeg wat kan ik voor u doen.
Mijn antwoord was ik wil er alles uit hebben en een prothese, waarop de tandarts antwoorden oke dat kunnen we voor u doen.
Wel wil ik er even bij vermelden dat ik echt een slecht gebit had met veel losse kiezen en tanden en ik had zelf heel goed door dat dit de enige oplossing was.
Na duidelijke uitleg van de tandarts over hoe het in zijn werk gaat kwamen we bij de narcotiseur en ook dit was een super gesprek met ook weer een super lieve vrouw.
We kregen de begroting mee en er werd door Amalia een aanvraag gedaan voor vergoeding van de narcose.

Na iets meer als een week had ik antwoord van me verzekering dat ze de narcose gingen vergoeden en ik heb gebeld voor een afspraak voor de behandeling.
De afspraak stond 16 nov. al, totaal maar 3 weken dus vanaf het bellen voor een intake tot de behandeling.
Echt super dat er geen wachtlijsten zijn als je dan besloten hebt om toch de stap maar te nemen.

Dag van behandeling was ik echt super super super nerveus en onwijs bang.
Maar echt de medewerkers daar zijn allemaal onwijs lief en weten je echt super te troosten en gerust te stellen.
Ik werd opgehaald uit de wachtkamer mijn man liep met me mee en ja hoor ik kwam de behandelkamer in en huilen huilen en nog eens huilen puur van angst.
Ik werd afgeleid door 2 lieve medewerkers/sters en me man die op me in aan het praten waren en voor ik het wist zat het infuus erin en riep ik ohw ik voel het al en ik moest me hoofd neerleggen en ik was weg.
Na 55 min. riepen ze ...... zo mevr. het is al gebeurd en het is allemaal goed gegaan.

Ik heb hier echt helemaal niets van mee gekregen en het was een hele prettige ervaring
Ik was direct super goed wakker zonder bijwerking en kreeg een spiegel in me handen.
Whowwwwww wat is het mooi alles eruit en boven en onder een prothese.
Had wel wat pijn maar daar kreeg ik direct een poedertje voor en mocht naar huis.
In de auto naar huis heb ik zeker 1 1/2 uur gekoeld met een koel zak.
Drinken ging nog niet door de verdoving.
Rond 17.30 waren we thuis en toen lukte het drinken wel met kleine slokjes ook lukte het om wat yoghurt te eten.
Ook stond er een geweldige mega bos bloemen thuis met daar aan een kaartje: voor mijn grote heldin afz. man lief J

Dag 1 na de behandeling lukte het me al om een zacht broodje te eten met beleg, dit ging niet vlot maar het lukte wel.
Na pijn heb ik eigenlijk niet gehad omdat ik trouw elke 6 uur 2 paracetamols pak.
Nu een paar dagen later gaat het met de dag beter en ik heb er totaal geen spijt van.
Gisteren zei me zoon tegen mij: Mama ik ben zo blij voor jou, je loop heel de dag te stralen.

Dit is toch wat we allemaal willen?

Medewerkers/sters van de Amalia Kliniek, allemaal onwijs bedankt voor de perfect zorg en alles er omheen.

Ik ben jullie eeuwig dankbaar.

Ik hoop dat ik door mijn ervaring vele kan overtuigen om ook de stap te zetten en een afspraak maken.

Groetjes Jolanda

 

 

27-9-2011

Ik ben vandaag geholpen, geweldig gewoon, ik was nog wel erg bang in de wachtkamer
maar toen ik werd opgehaald, was de sfeer in de behandelkamer zo rustig
de narcotiseur stelde zich voor(sorry ik weet door de zenuwen geen namen meer)
zij zei ga maar liggen op de stoel, ze vroeg of ik nog vragen voor de tandarts had.
ze deed plakkertjes op mn borst, bloeddrukmeter om en zuurstofmeter op de vinger
toen kwam het infuus in de hand, voelde je niks van, dit was alles wat je gaat voelen zei ze
ze vroeg of ik een mooie droom had uitgezocht, en ze sloot het slangetje aan
denk maar aan iets moois, toen heb ik nog gezegd ik voel me draaien/wegvallen, en dat was
een prettig gevoel, en toen was ik weg. onvoorstelbaar dat je zo snel weg bent, dus alle angstige mensen, ga naar de amalia, je voelt echt niks en de zorg die ze leveren is geweldig, petje af voor de medewerkers daar.
enige wat ik weet is dat ik wakker werd en ze zei, het is gebeurd, je bent klaar
alles is boven eruit gehaald en onder een plaatprothese, 6 onder voortanden heb ik nog
ik merkte eerst niet dat ik alles in de mond had, ze hebben me met zn 2en in de rolstoel gezet want lopen of staan ging niet zo, ik weet vaag dat ik de tandarts een hand heb gegeven en bedankt, ik schijn hem uitgezwaaid te hebben haha maar dat weet ik niet meer.
In de auto begon ik pas langzaam echt wakker te worden, heb nog 4 uur de verdoving er in gehad, dus drinken ging niet, kon mn mond ook niet dicht krijgen, dus heb 2 handdoeken nodig gehad om alles steeds weg te vegen.
veel bloed met spuug, maar dat is normaal, was ook niet eng.
mn moeder gaf me steeds het spiegeltje maar ik was nog te versuft om het tot me door te laten dringen dat ik prachtige tanden had.
toen ik om 16.00 thuis was was ik weer helemaal bij de positieven, de verdoving was er eindelijk uit dus gelijk drinken
ook gelijk 2 paracetamols ingenomen want ik had wel wat pijn in de boven en onderkaak waar mijn stompjes van kiezen zaten, hebben ze losgesneden omdat er nog veel stukjes diep in zaten, dat is ook gehecht
mijn voortanden wat ik zo eng vond heb ik totaal geen pijn van.
en toen heb ik een spiegel gepakt, wouwwwwwwwwwwwwww wat mooi, een rechte rij mooie witte tanden glimmen me tegemoet, werd wel even emotioneel.
eindelijk heb ik hele mooie tanden, dit was mijn grootste wens van jaren, jaren die ik in angst heb gezeten
en nu denk ik had ik het maar eerder gedaan, ben ze van de amalia heel dankbaar, zij hebben mij mijn zelfvertrouwen terug gegeven, weer een hele mooie lach, al kan ik nog niet echt lachen omdat mijn mond nog niet zo ver open wil.
Ik hoef me nooit meer te schamen, nooit meer mijn hand voor de mond of mn lippen strak er over houden, ik kan nu vrijuit praten en lachen, het is zo mooi je ziet niet eens dat het protheses zijn.

het voelt nu wel raar nog, hele volle mond en het gehemelte moet ik erg aan wennen, ook met slikken voelt het raar
eten ging vandaag nog niet, dus maar drinken, vanavond probeer ik wat vla.

ik ben zo gelukkig nu, dus ben je bang en heb je nog geen afspraak, doen zeg ik, die narcose is geweldig, je slaapt lekker diep en voelt echt niks.

nogmaals iedereen van de amalia kliniek heel erg bedankt, jullie waren voor mij mijn enige redding nog
mijn angst zat zo diep, en nu dankzij jullie veranderd mijn leven, kan weer heerlijk lachen

gr petra

 

4-5-2011

Hallo;

Ik ben Gerrit van de Ruit uit Dordrecht en vroeg mij af wat Amalia kliniek kon doen zodat ik er 2 uur voor wilde rijden. Ik ben niet bang voor de tandarts maar ik was bang om te horen te krijgen dat ze niets konden doen voor mijn gebit (wat ik al 7x gehoord van een tandarts). Bij mijn bezoek aan de Amalia kliniek moest ik 2 formulieren invullen en mee nemen naar de arts waar je mee een foto van je gehele gebit maakt en met een vrouw die over de narcose gaat. Nadat ik de foto gemaakt had liep ik mee naar de tandarts die gaat kijken wat er gedaan kon/moest worden. Eenmaal te horen gekregen dat het allemaal goed komt en de vraag wanneer ik wilde kreeg ik na 14 jaar te horen dat ik binnen 5 dagen geholpen werd. Voor mij was dat een grote verassing omdat je op zo'n antwoord al bijna 14 jaar lang wacht. Na een gesprek te hebben gehad met de persoon voor de narcose ging ik met blijschap en zenuwen richting dordrecht om aan te kondigen dat het dinsdag 3 mei gaat gebeuren. Mijn tante ging de betreffende dag mee want ik kan zelf niet terug rijden als ik uit de narcose ben gekomen.

Eenmaal aangekomen was mijn eerste reactie dat het aardig druk was die dag dus dat ik niet de enige was voor mijn gebit. Na een half uur te hebben gewacht was het mijn beurt om mijn over te geven aan de narcosearts en de tandarts. Binnen 10 seconden was ik van de wereld en heb de gehele behandeling niets gevoeld, gehoord en gemerkt. Op een gegeven moment werd ik geroepen dat ik wakker kon worden en tot mijn schrik (eigenlijk verbazing) na 14 jaar jaar weer kon lachen omdat ik al mijn tanden weer heb.

Mensen die bang zijn of niet weten of het goed komt met hun gebit raad ik aan om naar de Amalia kliniek te gaan, ik ben nog nooit zo snel en goed geholpen als daar en ze staan direct klaar voor je als er iets met je is en de uitleg van hoe en wat komt allemaal goed over.

Mijn grote dank gaat naar de Amalia kliniek voor het helpen van mijn nieuwe gebit en voor de mensen die de stap nemen om er heen te gaan: Succes is gegarandeerd!!!!!!

Met vriendelijke groet;

Gerrit van de Ruit te Dordrecht

 

27-9-2011

Ik ben vandaag geholpen, geweldig gewoon, ik was nog wel erg bang in de wachtkamer
maar toen ik werd opgehaald, was de sfeer in de behandelkamer zo rustig
de narcotiseur stelde zich voor(sorry ik weet door de zenuwen geen namen meer)
zij zei ga maar liggen op de stoel, ze vroeg of ik nog vragen voor de tandarts had.
ze deed plakkertjes op mn borst, bloeddrukmeter om en zuurstofmeter op de vinger
toen kwam het infuus in de hand, voelde je niks van, dit was alles wat je gaat voelen zei ze
ze vroeg of ik een mooie droom had uitgezocht, en ze sloot het slangetje aan
denk maar aan iets moois, toen heb ik nog gezegd ik voel me draaien/wegvallen, en dat was
een prettig gevoel, en toen was ik weg. onvoorstelbaar dat je zo snel weg bent, dus alle angstige mensen, ga naar de amalia, je voelt echt niks en de zorg die ze leveren is geweldig, petje af voor de medewerkers daar.
enige wat ik weet is dat ik wakker werd en ze zei, het is gebeurd, je bent klaar
alles is boven eruit gehaald en onder een plaatprothese, 6 onder voortanden heb ik nog
ik merkte eerst niet dat ik alles in de mond had, ze hebben me met zn 2en in de rolstoel gezet want lopen of staan ging niet zo, ik weet vaag dat ik de tandarts een hand heb gegeven en bedankt, ik schijn hem uitgezwaaid te hebben haha maar dat weet ik niet meer.
In de auto begon ik pas langzaam echt wakker te worden, heb nog 4 uur de verdoving er in gehad, dus drinken ging niet, kon mn mond ook niet dicht krijgen, dus heb 2 handdoeken nodig gehad om alles steeds weg te vegen.
veel bloed met spuug, maar dat is normaal, was ook niet eng.
mn moeder gaf me steeds het spiegeltje maar ik was nog te versuft om het tot me door te laten dringen dat ik prachtige tanden had.
toen ik om 16.00 thuis was was ik weer helemaal bij de positieven, de verdoving was er eindelijk uit dus gelijk drinken
ook gelijk 2 paracetamols ingenomen want ik had wel wat pijn in de boven en onderkaak waar mijn stompjes van kiezen zaten, hebben ze losgesneden omdat er nog veel stukjes diep in zaten, dat is ook gehecht
mijn voortanden wat ik zo eng vond heb ik totaal geen pijn van.
en toen heb ik een spiegel gepakt, wouwwwwwwwwwwwwww wat mooi, een rechte rij mooie witte tanden glimmen me tegemoet, werd wel even emotioneel.
eindelijk heb ik hele mooie tanden, dit was mijn grootste wens van jaren, jaren die ik in angst heb gezeten
en nu denk ik had ik het maar eerder gedaan, ben ze van de amalia heel dankbaar, zij hebben mij mijn zelfvertrouwen terug gegeven, weer een hele mooie lach, al kan ik nog niet echt lachen omdat mijn mond nog niet zo ver open wil.
Ik hoef me nooit meer te schamen, nooit meer mijn hand voor de mond of mn lippen strak er over houden, ik kan nu vrijuit praten en lachen, het is zo mooi je ziet niet eens dat het protheses zijn.

het voelt nu wel raar nog, hele volle mond en het gehemelte moet ik erg aan wennen, ook met slikken voelt het raar
eten ging vandaag nog niet, dus maar drinken, vanavond probeer ik wat vla.

ik ben zo gelukkig nu, dus ben je bang en heb je nog geen afspraak, doen zeg ik, die narcose is geweldig, je slaapt lekker diep en voelt echt niks.

nogmaals iedereen van de amalia kliniek heel erg bedankt, jullie waren voor mij mijn enige redding nog
mijn angst zat zo diep, en nu dankzij jullie veranderd mijn leven, kan weer heerlijk lachen

gr petra

 

 

06-11-2011

Hallo iedereen! Gister ben ik onder narcose geholpen met een rotte kies, en ik wilde graag mijn zeer positieve ervaringen delen met jullie, in de hoop dat ik mensen kan stimuleren om ook snel een afspraak te maken.Ik ben 26 jaar en heb vroeger alleen maar drama gehad bij de tandsarts. ik poetste altijd braaf, maar toch altijd gaatjes, ik had te veel tanden in mijn mond en te weinig ruimte dus er moesten veel tanden getrokken worden. ik denk dat ik zeker 8 tanden/kiezen minder heb dan de gemiddelde mens. dit hield dus in dat ik om de haverklap een injectienaald in mn mond kreeg, iets waar ik door de jaren heen steeds banger voor geworden ben. Ik heb altijd een angst voor injectienaalden gehad, maar dit is door de tandarts zodanig versterkt, dat ik ze hoe dan ook altijd probeer te vermijden. ook heb ik met een blokjes beugel rondgelopen, wat veel frustratie met zich meebracht (bezoekjes

tandarts) Helaas zit een slecht gebit bij ons in de familie dus wist ik dat ik goed voor mijn gebit moest blijven zorgen. Toch ben ik al zeker 6-7 jaar niet meer gegaan.Dit resulteerde in een kies die afbrak, waar ik niets mee gedaan heb. meerdere nachten wakker gelegen van de pijn omdat er een infectie in zat, en toch heb ik geen afspraak gemaakt bij de tandarts, vanwege die injectie, ik beet mijn pijn liever weg. Tot 2 maanden geleden, ik ben gaan zoeken op internet of er mensen waren die ook angst hadden voor de tandarts, en toen kwam ik uit bij de site van de amalia kliniek. ik heb bij mijn verzekering gechecked of ik daar naar toe kon gaan, en dat kon.vanaf moment 1 heb ik zeer positieve ervaringen met de amalia kliniek gehad. het eerste telefoon gesprek om een intake in te plannen ging heel soepel en geleidelijk, vriendelijk en fijn gesprek gehad. ik mocht binnen een week op intake. dit hield in dat er fotos gemaakt werden van mijn gebit (pijnloos, je krijgt een plaatje in je mond en er wordt een foto gemaakt) en na die fotos had ik een intake bij DE tandarts heeeeel vriendelijke jongeman (ook niet vervelend om naar te kijken haha) en die stelde me verassend genoeg heel erg op mijn gemak. nu was ik zelf al rustig omdat ik wist dat hij niets ging doen, alleen maar kijken. hij heeft een opsomming gemaakt van wat er moet gebeuren, heeft een pro-forma factuur voor me gemaakt die ik kon doorgeven aan mijn verzekering, zodat ik van te voren zou weten wat wel en niet vergoed zou worden.nu heb ik gister de behandeling gehad, 100% onder narcose omdat mijn probleem dus voornamelijk lag bij de injectienaalden. toen ik naar binnen werd gehaald, ben ik op de stoel gaan zitten, hebben ze een bloeddrukmeter aangebracht aan mijn bovenarm, wat plakkertjes geplakt op mijn borst en buik en ik mocht gaan liggen. of ik dan even door zo'n kapje wilde ademen. 2 x gedaan en ik lag knock out toen ik wakker gemaakt werd waren ze erg rustig, mijn begeleider was erbij. ze hebben mij de mogelijkheid gegeven om met een rolstoel naar mn auto gebracht te worden maar ik (de eigenwijs zelve) stond vrolijk op, ff checken of ik stabiel was, en ben lekker zelf naar mn auto gelopen (niet zelf gereden

hoor) al met al, super ervaring, vriendelijk en deskundig personeel, niets te klagen. ik zou zo weer terug gaan als het moet. (hopelijk hoeft het nooit meer, vanaf nu ga ik weer braaf naar de tandarts ieder half jaar hahaha!

succes iedereen!

 

6-11-2011

Beste Pascalle,

Mag ik nogmaals verwijzen naar onderstaande correspondentie?
Ik ben inmiddels al met mijn zoontje op intake geweest en donderdag 3 nov. jl.
is mijn zoontje rond de klok van 14.40 uur onder narcose behandeld. Er zijn vier
tanden en twee kiezen verwijderd. Tevens zijn er nog 6 tanden/kiezen gevuld.
Ik heb uzelf ook eventjes gezien in de kliniek. Ik wist eigenlijk niet dat u dit was,
maar herkende u door uw naam op de foto die boven de computers hangt.

Langs deze weg wil ik u en al uw collega's heel erg hartelijk !!! danken voor de uitstekende
service en deskundige dienstverlening t.b.v. mijn zoontje! Wilt u mijn dank aan het
aanwezige team van afgelopen donderdagmiddag overbrengen? Ik heb iedereen in de
behandelkamer al middels een handje geven bedankt, maar wens het nogmaals te doen via u.
Ook mijn zoontje kijkt met plezier terug op deze dag en speelt nog steeds volop met zijn cadeautjes.
Het gaat heel erg goed met hem nu, twee dagen alweer na de ingreep.

Nogmaals: HEEL ERG HARTELIJK DANK!!!

Vriendelijke groeten namens de moeder van Mohamed

 

 

 

20-4-2011

Hallo lieve mensen van de Amalia,

Mijn naam is Karin,en ik heb nu zes weken geleden,
mijn boven tanden laten trekken,nog een paar kiezen en dat volledig onder narcose,
gelijk mijn boven gebit erin en ik moet zeggen,
te gek ik heb niets, maar dan ook niets gevoeld,zelfs de prik in mijn hand voelde ik niet,
ik moest echt even huilen,en wat een prachtige mensen die er voor je zijn echt super lief,
Ik ben zo dolblij dat mijn man een afspraak heeft gemaakt voor mij,zelf had ik er de moed niet voor,
slechte ervaringen bij div tandartsen dus ik was veel te bang,tandarts Richard top...
en de tandarts die mij uiteindelijk heeft geholpen super,na de ingreep heb ik niet echt pijn gehad,
eten was moeilijk en nu pas leer ik weer vast voedsel te eten, kauwen was wel moeilijk maar nu mijn prothese is opgevuld gaat het stukken beter,ik ben een gelukkig mens er door geworden en ik geniet elke dag hoe mooi en verzorgd mijn mond uitziet en lachen doe ik voluit,
heerlijk om me niet meer te verstoppen.
Lieve mensen
mijn dank is groot,chapeau
Lachvolle groetjes
Karin

 

 

19-4-2011

Hallo,

Ik wil de medewerkers van Amalia kliniek erg bedanken!
Moest vandaag 3 verstandskiezen laten trekken,
voor sommige misschien een kleine ingreep,
maar ik zag er als een berg tegenop!
Vandaar mijn keuze voor het verwijderen onder volledige narcose!
De afspraak was al drie keer verzet,
iedere keer hikte ik dus weer tegen dit gebeuren aan,
vanmorgen werd ik erg nerveus wakker,
dacht vandaag gaat het gebeuren,
de tijd ging voor mijn gevoel erg langzaam,
was pas om kwart voor 4 aan de beurt!
eenmaal in Kerkrade aangekomen,
ging alles erg snel,ik werd geroepen,
mocht op de stoel gaan liggen,
werd aan de monitor aangesloten,infuus erin en weg was ik,
na drie kwartier heerlijk te hebben geslapen werd ik wakker,
ze hebben me in de auto geholpen,om vervolgens weer in slaap te vallen,
heb nog bedankt gezegd tegen het meisje wat me naar de auto had gebracht,
weet ik zelf niks meer van hahaha.
Heb nu nog last van napijn,maar dat is het me allemaal waard geweest!
Nogmaals hartstikke bedankt!
En voor iedereen die twijfelt,maak een afspraak,en je zult net als ik ervaren,
dat je niet meer bang hoeft te zijn...

Groetjes Linda

 

12-4-2011

ik ben 26 jaar en al 5 jaar heb ik geen tandarts meer gezien.
ik weet dat ik een heel slecht gebit heb en daar nog eens 4 zwangerschappen overheen....
mijn voortanden waren rot en mijn kiezen ook.
4 jaar niet meer kunnen lachen, mezelf niet meer kunnen zijn!
ik ben 2 weken geleden geweest voor een intake, en dat doet pijn.... je word geconfronteerd met de waarheid!
maar..... nu vandaag was het zover!!!! DE BEHANDELING!
om 9.30 u geroepen en om 10.30 klaar.
19 tanden en kiezen getrokken en gesneden en mijn nieuwe gebit erin.
als ik nu in de spiegel kijk zie ik mezelf weer en dat zonder pijn te hebben gehad!
ik wil jullie allemaal heel erg bedanken!!!!!! voor mijn mooie, bijna TE perfecte gebit!

groetjes natasja

 

 

26-09-2011

Bij deze wilde ik de tandarts die me om 3 uur de verstandskiezen heeft getrokken nogmaal bedanken.
Ik was zooo bang ,en ik heb totaal maar dan ook totaal niks gemerkt ervan (niet eens t verdoven) deze man is n specialist....SUPER...... tuurlijk straks zal ik wel iets gaan voelen, maar neem gewoon paracetamol... nou mijn complimenten bij deze nogmaals....
mvg Petra Verdijsseldonck
p,s als ik wist dat t zou zijn meegevallen was ik al 100x eerder gegaan

18-09-2011

18-09-2011

18-09-2011

Vanaf mijn 18e was ik niet meer naar de tandarts geweest, niet omdat ik het druk had, nee...Eddy is heel erg bang, zijn leven lang al.
Op mijn 51ste nog steeds, maar ik ben toch geweest op 29 januari en wat ben ik een gelukkig mens.
Een volledige prothese, onder en boven, wooow...wat mooi zeg.
Dan is het niet te geloven dat je daar altijd bang voor bent geweest, ik heb van alles helemaal niets gemerkt, echt niet!!
Sterker nog, op de terugreis had ik heel wat babs, en thuisgekomen was ik gewoon Eddy, geen pijn en heb gelachen en vla gegeten.

Op de heenreis enige pech met de auto, de motor vloog in de brand, wat een stress om op tijd te komen.
Gelukkig heeft familie me opgepikt en gebracht en is alles goedgekomen, na thuiskomst om half zes, zijn we zelfs naar de garage geweest en een andere auto gekocht.

De behandeling op zich...ik was zo bang, eerlijk, zo gespannen, en dan kom je in de behandelkamer en staan daar 5 engeltjes van meiden die je helemaal gerust stellen en alle tijd voor je hebben.
Wat hebben die meiden hun best gedaan zeg, en alles zoals ze hebben belooft, echt superperfect, wat een lieverds allemaal.
Ja, dat is geluk, dat zo'n stel meiden je behandelen en je weer gelukkig maken.
Bedankt lieverds en een dikke frisse kus voor jullie allen.

Eddy

17-06-2011

ik ben 43 jaar oud en al zo'n 20 jaar niet meer bij een tandarts geweest. De reden hiervan is een reeks zeer traumatische ervaringen bij de tandarts. Ik werd zo bang dat ik op een gegeven moment bijna mijn bewustzijn verloor toen ik de praktijk binnen wilde lopen. Omstanders hebben mij toen op de been geholpen en ik ben onverricht ter zake huiswaarts gekeerd om daarna nooit meer terug te gaan.

Nu, ongeveer 20 jaar later ben ik op een punt aangekomen dat het een onhoudbare situatie aan het worden is. Er staat geen volledige tand of kies meer in mijn mond. Alleen nog wat van die scherpe resten en totaal afgesleten stompjes. Het is onmogelijk geworden om een normaal gesprek te voeren zonder volledig dicht te slaan van schaamte en minderwaardigheid gevoelens. Als ik er niet snel iets aan laat doen zal er van mijn sociale en maatschappelijke leven niet veel overblijven omdat ik steeds vaker directe confrontaties met mensen probeert te vermijden.

Na weken lang op dit forum te hebben rond gelezen zie de Amalia kliniek als de enige oplossing voor mijn probleem. Onder volledige narcose alles eruit laten halen, is gezien het feit dat er geen enkele volledige tand of kies meer te vinden is, de behandeling die mij te wachten staat. Echter de gedachte hieraan maakt me misselijk en het zweet breekt me uit. Het zal nog even duren voordat ik over de drempel durft om een afspraak te maken voor een intake gesprek.

Ik moet voor mezelf nog een paar obstakels uit de weg ruimen voordat ik ga bellen. Een van die obstakels is het volgende:

Ik woon zo'n 250 km bij de kliniek vandaan en heb niet een persoon in de buurt die in staat is om mee te gaan. Een overnachting in de buurt van de kliniek zou een oplossing zijn maar ik vraag mij af of ik na zo'n behandeling genoeg bij positieven zal zijn om alleen (met taxi) naar het hotel te reizen. Ik heb nog nooit een volledige narcose ondergaan dus ik heb daar geen enkel idee over. Is er iemand op dit forum die mij hierover iets zou kunnen vertellen of zoiets zelf heeft gedaan? Alvast bedankt, dat zou dan weer een obstakel minder zijn en mij een stapje dichter bij de oplossing brengen.

17-06-2011

Ik ben naar de intake geweest. Met knikkende knietjes en een overslaande stem heb ik mij gemeld aan de balie van de kliniek. Uiterst gemoedelijk werd ik daar ontvangen en kreeg ik het het verzoek een aantal formulieren in te vullen voor de tandarts en de anesthesist. Nog voordat ik klaar was werd ik geroepen om foto's te laten maken. Ik was gespannen als een veer maar dat stelt natuurlijk eigenlijk niets voor, zo'n foto maken.

Meteen door naar de tandarts, een sympathieke gast, die de foto al voor zich had op het beeldscherm. Hij vroeg mij wat ik zelf dacht dat de oplossing zou zijn voor mijn probleem. Dat was wel duidelijk wat mij betreft. Alle resten en stompjes verwijderen en zowel onder als boven een volledige prothese aanmeten. In mijn geval kan een leek zien dat er niets meer te redden is. De tandarts knikte instemmend en begon meteen op een heel rustige manier de te verwachten behandeling uit te leggen.

Als ik daar behoefte aan had kon ik tot in detail te horen krijgen hoe het verwijderen van wortel resten en dergelijke in zijn werk gaat. Maar hij had al het vermoeden dat ik daar niet op zat te wachten. Dat vermoeden bevestigde ik en de tandarts vervolgde met “dan is alles wat je merkt een prikje in je hand en dat als je weer wakker wordt alles klaar is.” Dat lijkt mij een prima plan zei ik dapper, terwijl ondertussen de tranen van mijn wangen biggelden.

Omdat ik ietwat verzonken zat in mijn gedachten verstond ik niet helemaal wat de tandarts nog tegen me zei, maar het het eindigde met dat ik weer zou kunnen lachen na de behandeling. Hoe confronterend het op dat moment was, zo ook bevrijdend tegelijkertijd. Eind volgende week kan ik terecht voor de behandeling. De intake bij de anesthesist verliep vlot. Samen met een zeer begripsvolle dame een vragenlijst ingevuld, bloeddruk gemeten en de instructie lijst voor de dag van de opname doorgenomen.

Voordat ik ging happen, nog even de afspraak bevestiging ophalen aan de balie. Ze namen daar zelfs de moeite om de overnachting bij Tonnie voor me te regelen. Dat happen is een klusje dat uiteindelijk maar een paar minuten duurt, alhoewel het in mijn beleving een uren kwestie leek. Het was even doorbijten, vergeef me de woordspeling, maar het viel uiteindelijk reuze mee. Het de eerste keer wijd moeten openen van de mond was me uiteindelijk nog het zwaarst. Een in twintig jaar opgebouwd mechanisme, van het juist angstvallig gesloten moeten houden van de mond, moest ik in een paar seconden overboord gooien. Mezelf er uiteindelijk aan over gegeven en de man zijn werk laten doen.

Bij elk van de medewerkers kreeg ik de mogelijkheid tot het stellen van vragen en het maken van opmerkingen. Elke handeling werd van tevoren duidelijk uitgelegd en nergens was sprake van enige druk. Je krijgt het gevoel dat je zelf de touwtjes in handen hebt. Een voor mij nieuwe ervaring bij de tandarts, die ik liever 20 jaar geleden had opgedaan.

Eenmaal buiten heb ik nog een half uurtje in het zonnetje gezeten voordat ik naar huis reed. Even bijkomen was wel nodig. Lichamelijk bekeken een fluitje van een cent zo'n intake, maar emotioneel gezien een hele opgave. Nadat ik weer een beetje tot rust gekomen was, kwam ik erachter dat ik in een prima stemming was. Alsof de angst heeft plaatsgemaakt voor strijdlust. Als ik deze stap kan maken lukt de volgende ook wel. Van mij mag het gaan gebeuren, ik ben er klaar voor.

Ik hoop dat ik de lust om deze strijd te gaan winnen tot volgende week weet vast te houden. Toch nog wel een klein beetje,

 

17-06-2011

Ik ben Dilly, en ben 33 jaar. Ook ik ben er zo eentje die al jaaaaaren niet meer naar een tandarts was geweest. Of het nou angst voor de tandarts, of schaamte om mijn verslechterde gebitstoestand te openbaren, dat weet ik niet, maar ik weet wel dat mijn vroegere tandarts me vol afschuw en onbegrip zou toespreken. Ik heb behoorlijk wat afgebroken kiezen, en helaas is sinds kort ook mijn vooraanzicht aangetast, en dat belemmerde me zo, en maakte dat ik me ZO ellendig voelde dat ik toch maar besloot eens voorzichtig een brochure aan te vragen bij een kliniek bij mij in de buurt. En die brochure kwam met een begeleidende brief met een afspraak daarin voor anderhalve week later. Na een paar dagen ernstige twijfel, toch maar besloten er naar toe te gaan, vooral met in het achterhoofd dat ik me anders nooit meer in het openbaar zou durven vertonen door die tanden.

Inmiddels is die intake iets meer dan een maand geleden. Ja, ook ik barstte echt in tranen uit toen de mevrouw die mijn fotos maakte me vroeg om eens breeduit te lachen voor een foto. Tranen met tuiten, maar tegelijkertijd luchtte dat al zoveel op, want ze was zo lief voor me, en begripvol, en vooral: niet veroordelend. Ook de tandarts zelf, die had al een tissue klaar voor me toen ik bij hem binnenliep, en hij was heel direct, maar wederom niet veroordelend, en hij keek me niet aan alsof ik een of andere freak was. Goed, resultaat van 13 jaar niet naar de tandarts gaan: er moet een volledige prothese komen, hij had het nogal druk maar kon me toch all over ruim een maand helpen. En dat is dus aanstaande dinsdag!

Ik ga om 10 uur onder narcose, ze hebben wel even nodig om alles eruit te snijden maar ik verwacht zelf dat mijn moeder me zo tegen 2 uur wel weer in de auto kan laden om naar huis te gaan. Ik heb zelf een enorme berusting in het hele gebeuren, alleen al de gedachte dat ik straks niet meer met mijn hand voor mijn mond hoef te lachen maar het gewoon vol trots kan laten zien, is het helemaal waard voor me. Ik weet best dat het de eerste dagen niet perse een hele fijne ervaring gaat zijn, en heb daar denk ik best een realistische instelling over, maar we houden de blik op de toekomst, en dat kan alleen maar beter zijn!

Weet je, dit soort klinieken zijn er niet voor niets, en zijn ook niet voor niets zo'n enorm succes. De mensen die er werken zijn echt wel getrained in het omgaan met mensen die bang zijn, en alleen de panden zijn al zo ingericht dat je niet meteen het idee hebt dat je bij een enge tandarts zit. Het personeel stelt zich voor met de voornaam, ze stellen zich niet boven de patient (of zo doen ze het in ieder geval lijken), en er wordt echt alles aan gedaan om te zorgen dat je je op je gemak voelt.

En verder.. het blijft natuurlijk allemaal best wel heftig. Het is nou eenmaal niet mooier of beter dan het is. Maar het feit dat ik die eerste stap heb gezet was al zo'n enorme overwinning op mezelf, en daar heb ik zoveel kracht uitgehaald, dat ik het verder ook wel doorkom! En als ik dan zie hoe trots, en opgelucht, en behulpzaam mijn ouders en zus voor me zijn sterkt me dat alleen maar meer. En dat terwijl ik tot 2 dagen voor de intake nog niet eens ooit aan ze had verteld dat ik met dit probleem liep. Via een ander forum waar ik al sinds de dag na de intake post heb ik contact met iemand die toevallig een paar dagen eerder in dezelfde kliniek al onder narcose was geweest. Zij heeft me enorm veel steun gegeven, en ik heb zelf ook heel veel gehad aan het lezen van dit forum en dat andere. Iedereen is anders, maar je kunt meestal zelf wel filteren wat voor jou zelf waardevolle info is.

Goed, dinsdag is het dus zover... spannend, maar tegelijkertijd ook goed. Ik zal in de loop van de week wel een update posten!

17-06-2011

Hoi,

Net als iedereen hier heb ook ik veel verhalen van anderen doorgelezen voordat ik mij registreerde.Wat een moedige mensen allemaal,en zo herkenbaar!

Niets dan lof voor de mensen die wat aan hun probleem hebben laten doen!

Ik ben zelf nu eindelijk ook zo ver denk ik.

Ben een man van 27 jaar en al zeker 17 jaar niet meer naar de tandarts geweest..Het is werkelijk allemaal niet om aan tezien. Kiezen zijn afgebrokkeld,en mijn voortanden zijn niks meer waard. Ze zijn afgestorven en zwart.Heel erg smerig.

Hoe ik het zover heb kunnen laten komen weet ik niet eigenlijk. Ik heb pijn gehad,heeel erg veel pijn. Ondanks alles ben ik nooit geweest,en nu is daar die schaamte.

Ik schaam mij zo ontzettend veel,dat ik mijn eigen vriendin nieteens meer onder ogen durf tekomen,laatstaan tezoenen. Natuurlijk weet ze van mijn probleem,maartoch. Mijn hele leven gaat eraan onderdoor op dit moment.

Ik kan aan niks anders meer denken. Ieder gesprek opnieuw ben ik bezig de boel teverbergen. Alsof dat zin heeft,want het is niet meer teverbergen.

Ik word er chagerijnig van en beperk mijzelf in mijn doen en laten. Ik zit veel thuis nu,en wil ook niet veel.

Op mijn werk gaat het ook slechter ineens.

Normaal gesproken ben ik heel erg levendig en vrolijk. Niks is daar nu meer van temerken.

Ik heb een intake gepland staan bij Amalia op 22 jan. Gisteren heb ik met veel moeite gebeld.

Ik moet dit nu laten maken hoor,want dit is geen leven meer. Het constant verbergen,het constant rekening houden met.. Ik ben het zat!!

Ik hoop dat het zo snel mogelijk achter de rug is allemaal. Word al misselijk als ik aan de gedachten denk,maar het moet maar.

17-06-2011

Het is gebeurt!!!!

In de kliniek aangekomen werd ik door het narcoseteam opgevangen. We liepen naar de stoel en ik nam plaats. Mijn hart bonsde zowat mijn keel uit van de zenuwen. Bloeddruk werd nog even gemeten en de dame die dat deed zag dat ik vreselijk zenuwachtig was. Ze zei “ik zie dat u erg zenuwachtig bent dus we gaan snel beginnen.” Het infuus werd aangebracht. Een prikje van niks. De Narcose medewerkster begon te vertellen. “Het is de bedoeling dat je aan iets leuks denkt. Denk maar dat je aan de bar zit. Drink je wel eens een biertje?” Ja, zei ik. “Nou het voelt alsof je een paar biertjes op heb.” Mwoah, dat kan ik wel hebben dacht ik, en weg was ik. Ik voelde het niet ééns aankomen.

Het eerste dat ik weer hoorde was “meneer, wakker worden, we zijn klaar.” Echt ongelofelijk, helemaal niets maar dan echt helemaal niets gemerkt van de ingreep. Ik kan het nog steeds niet begrijpen dat het echt zo werkt daar. Gaan slapen met een gebit wat nergens meer op lijkt en wakker worden met een mooie rij glimmertjes in de mond. Ik zat nog even te wachten op mijn chauffeuse in de hal toen de tandarts nog even kwam vertellen dat alles helemaal goed gegaan was en gaf nog wat uitleg over de prothese. Alle spanningen kwamen eruit en kon mijn tranen niet bedwingen. Maarrrrrrr, deze keer met een glimlach op mijn mond.

In het pension aangekomen ben ik meteen naar bed gegaan. Op aanraden gaan liggen op een oude handdoek en dat was wel nodig ook. Aan alle kanten liep het speeksel vermengd met bloed uit mijn mond. Ik dacht dat ik deze dicht had maar de verdoving maakte dat ik nog maar weinig controle had over de lippen. Ik had de nacht hiervoor weinig geslapen dus heb ik wat ingehaald. Een uurtje of zes ben ik in dromenland geweest. Heel raar, dat wakker worden met een volle mond.

De verdoving was ondertussen uitgewerkt dus verwachtte ik dat het meer pijn zou gaan doen. Valt reuze mee. In verhouding tot ontstekingspijnen is dit echt peanuts. Op dit moment, zo'n negen uur na de behandeling heb ik pas één ibuprofen ingenomen. Het is wel vreselijk wennen, zo'n volle bakkes. Mijn tong weet zich geen raad met al die objecten. Ik heb 'm nog geen seconde stil weten te houden. Telkens weer even hier voelen, even daar voelen. Waar ik nog het meest last van heb is de plaat tegen het verhemelte van de boven prothese. Een vreemde druk en hij lijkt wel centimeters dik te zijn. Dat zal snel wennen is me gezegd dus daar ga ik maar van uit.

Ik ga nu weer naar bed. Er is zo'n ongelofelijke last van mijn schouders gevallen en ben de afgelopen dagen zo zenuwachtig geweest dat ik daar erg moe van geworden ben.

17-06-2011

Hallo mensen, hier dan het verhaal van de intake.
Vanmorgen zoals gezegd om half 6 opgestaan, en om half 7 gaan rijden.
Ergens achter Einhoven kom ik erachter dat mijn TomTom leeg is, en mijn kabeltje was vergeten om op te laden. Ik dacht even: dan kan ik het niet vinden, en draai om......nee hoor geintje. Ik was heel rustig, ondanks het verschrikkelijke weer in Limburg! Het kwam met bakken naar beneden. 10 voor 9 stapte ik binnen, en had net mijn naam ingevuld op een formulier, en werd al geroepen om mee naar boven te gaan. Daar moest ik eerst in een soort van scan gaan staan, waarmee de foto's rondom van je gebit worden genomen. Duurt 20 sec. en stelt niets voor.
Daarna kon ik gelijk doorlopen naar de volgens mij Belgische arts, en ging rustig op DE stoel liggen. En inderdaad, er werden allerlei nummertjes opgenoemd en genoteerd. Was met 10 minuten klaar.
Niks geen rare dingen, er werd alleen gekeken, en hij vroeg zelfs of het stofzuigertje gebruikt mocht worden, om het speeksel weg te halen.
Geen probleem.
Conclusie: 3 verstandskiezen en de kies waar de noodvulling in zit, moeten getrokken worden.
Op de foto was te zien dat er nog steeds een ontsteking onder zit, maar op dit moment weinig last van de kies. Een in de lengte afgebroken voortand, word afgeslepen ter hoogte van tandvlees en krijgt een wortelkanaalbehandeling.
Daarin wordt een stift geplaatst en daarop weer een kroon. En nog een stuk of 6 gaatjes moeten gevuld worden, en tandsteen verwijderen.
De tandarts zij zelf al dat het zonde zou zijn om de hele boel eruit te laten halen, en had het al vele malen erger gezien.
Nou da's toch eigenlijk goed bericht toch! En toen weer naar beneden voor een gesprekje met de narcotiseur, of zijn assistente.
Die hadden mijn medisch dosier gelezen, maar waren er niet gerust op. Doordat ik in de medische molen zit, omdat ik een hartoperatie heb gehad, wilde hij/zij eerst een up to date echo van mijn hart zien en een reactie van mijn cardioloog, of het ok is om mij onder narcose te behandelen. Als dit gebeurt is, en hij geeft zijn goedkeuring, dan wordt de definitieve behandeldag gekozen. Ik hoop dat ik op korte termijn daar terecht kan, anders gaat het weer te lang duren denk ik. Zou zonde zijn, ik ben nu al zo ver! Dus a.s. Maandag ga ik gelijk bellen, of het op korte termijn kan. Om 10.45 uur stapte ik weer naar buiten, en er zaten een stuk of 15 mensen te wachten....ik riep nog ff :snel naar buiten en houdoe. Ik had even genoeg over mijn gebit gepraat.
Daarna rustig naar huis gereden, wat een beestenweer daar in Limburg!

17-06-2011

Na lang te hebben getwijfeld; mijn eigen hier toch maar aangemeld.
bijna alle forum-berichten gelezen. en ik kan je zeggen; dat doe je niet in een paar uurtjes.
ook ik ben als menigeen hier op dit forum al zeer lange tijd niet naar de tandarts geweest.
10 jaar zo ongeveer.(ben nu 40).
en dat doet je gebit geen goed zeg maar.
bijna alles wat er nog staat is in zeeer slechte staat . en er zal ook niks meer te redden zijn.
door alle slechte ervaringen met tandartsen ben ik op slot gewoon niet meer heen geweest.
1 van de laatste keren was in een weekend(kassa), daar ben ik na een wortelkanaalbehandeling letterlijk van mijn stokje gegaan. maaja en nu??
veel goede berichten hier gelezen over de amalia-kliniek. dus moet het er toch van komen. want het begint mijn leven aardig te beheersen nu. slaap slecht. drink nu ook door de weeks. kom nog zelden buiten en krijg er nu ook commentaar op van buitenstaanders.
en het gekke van het verhaal is. geloof me of niet. ik heb er geen pijn aan. is wel irritant maar niet hopenloos.
laatst wel een kaakontsteking gehad. een flinke bobbel op mijn wang. (leek wel een pingpongbal). maar door een kuurtje die ik van de huisarts kreeg was die met een weekje weg. maar dat was voor mij de druppel. ik wil weer lachen,stralen en van het leven kunnen genieten. en toen kwam ik hier terecht. wat een openbaring zeg. ik ben niet de enigste met dit probleem. jullie hebben me nu al geholpen zeg maar. hoop dat ik snel de stap kan maken om ook een intake te gaan doen.

02-05-2011

Hallo.  
Ik wordt deze week 50 jaar. En wou heel graag voor mijn verjaardag mijn ondergebit gaaf hebben. Ik was aan de late kant, uitstellen angst je kent het wel. Maar het is gelukt, en dat door de hulpvaardigheid van de medewerkers van Amalia kliniek, en mijn tandtechnicus. Iedereen heeft zijn/haar steentje bijgedragen om dit voor elkaar te krijgen.  
De 26e april 2011 ben ik geholpen aan mijn onderkaak, alles eruit en de prothese erin. Onder narcose.   Ik ben in 30 jaar niet voor een normale behandeling naar de tandarts geweest, alleen om te trekken. De angst was idioot groot.  
Maar het is jullie gelukt, het is echt teamwerk, waar ik mijn petje voor af neem. Ik kreeg geen kans om in paniek te raken en het was voorbij en ik was/ben zo blij. Ik ga het iedereen aanraden. Ik wou dat ik dit jaren eerder had geweten.  
Natuurlijk heb ik wel wat napijn, maar dat is niet erg, het is klaar en het eten dat komt later wel. Wij hebben er 3 uur voor moeten rijden om er te komen, maar ook al was het 6 uur het is het dubbel en dwars waard.   Iedereen van de Kliniek bedankt, jullie zijn fantastisch en ik hoop dat het voor de rest van de mensen in Nederland eens mogelijk is dat er in het midden van het land een 2e Amalia kliniek komt.  
Met hartelijke groet Goanita. Steenwijkerwold.

22-04-2011

Het is gebeurt!!!!                                                                                                        

In de kliniek aangekomen werd ik door het narcoseteam opgevangen. We liepen naar de stoel en ik nam plaats. Mijn hart bonsde zowat mijn keel uit van de zenuwen. Bloeddruk werd nog even gemeten en de dame die dat deed zag dat ik vreselijk zenuwachtig was. Ze zei “ik zie dat u erg zenuwachtig bent dus we gaan snel beginnen.”

Het infuus werd aangebracht. Een prikje van niks. De Narcose medewerkster begon te vertellen. “Het is de bedoeling dat je aan iets leuks denkt. Denk maar dat je aan de bar zit. Drink je wel eens een biertje?” Ja, zei ik. “Nou het voelt alsof je een paar biertjes op heb.” Mwoah, dat kan ik wel hebben dacht ik, en weg was ik. Ik voelde het niet ééns aankomen.

Het eerste dat ik weer hoorde was “meneer, wakker worden, we zijn klaar.” Echt ongelofelijk, helemaal niets maar dan echt helemaal niets gemerkt van de ingreep. Ik kan het nog steeds niet begrijpen dat het echt zo werkt daar. Gaan slapen met een gebit wat nergens meer op lijkt en wakker worden met een mooie rij glimmertjes in de mond. Ik zat nog even te wachten op mijn chauffeuse in de hal toen de tandarts nog even kwam vertellen dat alles helemaal goed gegaan was en gaf nog wat uitleg over de prothese. Alle spanningen kwamen eruit en kon mijn tranen niet bedwingen. Maarrrrrrr, deze keer met een glimlach op mijn mond.

In het pension aangekomen ben ik meteen naar bed gegaan. Op aanraden gaan liggen op een oude handdoek en dat was wel nodig ook. Aan alle kanten liep het speeksel vermengd met bloed uit mijn mond. Ik dacht dat ik deze dicht had maar de verdoving maakte dat ik nog maar weinig controle had over de lippen. Ik had de nacht hiervoor weinig geslapen dus heb ik wat ingehaald. Een uurtje of zes ben ik in dromenland geweest. Heel raar, dat wakker worden met een volle mond.

De verdoving was ondertussen uitgewerkt dus verwachtte ik dat het meer pijn zou gaan doen. Valt reuze mee. In verhouding tot ontstekingspijnen is dit echt peanuts. Op dit moment, zo'n negen uur na de behandeling heb ik pas één ibuprofen ingenomen. Het is wel vreselijk wennen, zo'n volle bakkes. Mijn tong weet zich geen raad met al die objecten. Ik heb 'm nog geen seconde stil weten te houden. Telkens weer even hier voelen, even daar voelen. Waar ik nog het meest last van heb is de plaat tegen het verhemelte van de boven prothese. Een vreemde druk en hij lijkt wel centimeters dik te zijn. Dat zal snel wennen is me gezegd dus daar ga ik maar van uit.

Ik ga nu weer naar bed. Er is zo'n ongelofelijke last van mijn schouders gevallen en ben de afgelopen dagen zo zenuwachtig geweest dat ik daar erg moe van geworden ben.

 

07-04-2011

Hallo,

ik ben 43 jaar oud en al zo'n 20 jaar niet meer bij een tandarts geweest. De reden hiervan is een reeks zeer traumatische ervaringen bij de tandarts. Ik werd zo bang dat ik op een gegeven moment bijna mijn bewustzijn verloor toen ik de praktijk binnen wilde lopen. Omstanders hebben mij toen op de been geholpen en ik ben onverricht ter zake huiswaarts gekeerd om daarna nooit meer terug te gaan.

Nu, ongeveer 20 jaar later ben ik op een punt aangekomen dat het een onhoudbare situatie aan het worden is. Er staat geen volledige tand of kies meer in mijn mond. Alleen nog wat van die scherpe resten en totaal afgesleten stompjes. Het is onmogelijk geworden om een normaal gesprek te voeren zonder volledig dicht te slaan van schaamte en minderwaardigheid gevoelens. Als ik er niet snel iets aan laat doen zal er van mijn sociale en maatschappelijke leven niet veel overblijven omdat ik steeds vaker directe confrontaties met mensen probeert te vermijden.

Na weken lang op dit forum te hebben rond gelezen zie de Amalia kliniek als de enige oplossing voor mijn probleem. Onder volledige narcose alles eruit laten halen, is gezien het feit dat er geen enkele volledige tand of kies meer te vinden is, de behandeling die mij te wachten staat. Echter de gedachte hieraan maakt me misselijk en het zweet breekt me uit. Het zal nog even duren voordat ik over de drempel durft om een afspraak te maken voor een intake gesprek.

Ik moet voor mezelf nog een paar obstakels uit de weg ruimen voordat ik ga bellen. Een van die obstakels is het volgende:

Ik woon zo'n 250 km bij de kliniek vandaan en heb niet een persoon in de buurt die in staat is om mee te gaan. Een overnachting in de buurt van de kliniek zou een oplossing zijn maar ik vraag mij af of ik na zo'n behandeling genoeg bij positieven zal zijn om alleen (met taxi) naar het hotel te reizen. Ik heb nog nooit een volledige narcose ondergaan dus ik heb daar geen enkel idee over. Is er iemand op dit forum die mij hierover iets zou kunnen vertellen of zoiets zelf heeft gedaan? Alvast bedankt, dat zou dan weer een obstakel minder zijn en mij een stapje dichter bij de oplossing brengen.

Alvast bedankt,

Bibber

3-2-2011

hallo mijn naam is nancy gennar,
ik ben 21 jaar, ik heb door medicijnen enzo een vreselijk gebit, me tanden als ze uit komen zijn ze al rot, vroeger werden mijn tanden al meteen getrokken, en iedere keer maar weer gaatjes en niet 1 maar wel 7 , als je vanaf je 5de jaar iedere keer tanden moet trekken of gaatjes moet vullen dan heb je zeker wel een schrik voor de tandarts, ik had gewoon al weken van te voren vooor de controlle dat ik niet meer kon slapen dat ik smoesjes probeerde te verzinnen bij me moeder om niet te gaan, toen ik 18 was zei mijn tandarts dat hij het niet meer voor mij kon oplossen en hij zou me doorsturen naar AMALIA KLINIEK, ik had geen idee wat het was maar ik dacht oh joepie weer un andere tandarts weer een die me aan de tanden gaat pulke met het doodsbenauwde enge HAAKJE

Toen ik daar kwam moest ik een formulier invullen alles ging goed behalve met mij ging het niet zo goed ik was natuuurlijk nog hartstikke bang omdat ik niet wist wat er ging gebeuren,

Toen ik naar binnen mocht ging ik zelfs huilen de tandarts stelde me gerust door te zeggen dat hij absoluut niet met het haakje ging werken, toen ik er uit kwam zei de tandarts dat ik die 8 gaatjes zeker wel moest laten vullen, dit ging onder narcosse een week later kon ik al terecht ik was zeker wel zenuwachtig voor de spuit in me hand, maar heb niks gevoeld, en ik was zooo blij toen ik er uit kwam ik had geen pijn helemaal niks,

Nu 3 jaar later, ga ik graaag naar de tandarts bij amalia kliniek, ik stap zelfs fluitend naar binnen ik hamer mezelf er op om altijd een afspraak te maken enzovoort.

DUS MENSEN VAN DE AMALIA KLINIEK HARSTIKKE BEDANKT DAT JULLIE MIJN TANDEN GOED MAKEN EN DAT JULLIE ER VOOR ZORGEN DAT IK NIET MEER IN ANGST LEEF, HARSTIKKE BEDANKT!!!!!!

ECHT HEEEL GOED TOPPIE!!

 

10-1-2011

Laat ik beginnen dat ik schrik voor de tandarts niet ken, mijn dochter van 7 jaar daarin tegen dus wel, wij zijn door onze tandarts afgelopen maandag doorverwezen naar de Amalia Kliniek, wij konden die zelfde dag nog langskomen voor een intake gesprek.

Gisteren was de grote dag, en stond de afspraak gepland bij de Amalia Kliniek.
Ik wil de medewerkers van de receptie en de tandartsen ontzettend bedanken, en ook voor het feit dat mijn dochter in de zelfde week nog geholpen kon worden.

In eerste instantie had ze schrik voor het inslapen. Ik heb bij haar mogen zitten tot ze in slaap viel.

Nadat ze was behandeld, zat ik naast haar en is ze rustig wakker geworden. De weg naar huis is alles rustig verlopen

Ook de verdoving die ze in haar mond hebben gezet, ook daar heeft ze amper last van gehad en trok het tintelende gevoel snel weg.


Ze kon de spuit die ze toegediend kreeg in haar hand niet meer herinneren, en van de ingreep zelf wist ze helemaal niets van af. En heeft ze mij er een aantal keren naar gevraagd.



Ze heeft die dag na de behandeling geen woord gerept, dat ze bang is voor de tandarts.

En is alleen maar heel verbaasd dat het pijnloos is gebeurd.

Het enige wat ik kan zeggen is dat de AMALIA kliniek DE oplossing is voor mensen die schrik hebben voor de tandarts.

Ik ben jullie namens Leyla en mijzelf heel erg dankbaar!

Groeten,

R. J.

 

10-1-2011

Na veel te lang niet meer bij de tandarts te zijn geweest gaf de mededeling van mijn zoon dat hij gaat trouwen de doorslag om wel te gaan.
Ik wilde vooral uit schaamte en bang voor de pijn te zijn niet naar onze “huistandarts”. Na wat zoeken op internet kwam ik uit bij de Amaliakliniek.
Telefonische contact gehad, 27 december voor de intake, waar overigens de tandarts zei dat het gezien de jaren dat ik niet voor behandeling geweest was er best nog wel goed uit zag.
Maar mijn plan om voor een prothese te gaan kwam niet uit. Dat was toch eigenlijk wel een teleurstelling. Want, had ik me bedacht dan was ik in 1x van alle ellende af.
Overeen gekomen dat het gebit gesaneerd zou worden.
6 Januari was ik al aan de beurt. Heel vreemd, totaal niet zenuwachtig. Alleen op het moment dat ik de behandelkamer inging kreeg ik het even te zwaar. Maar ze stelden me snel op mijn gemak.
Na het inbrengen van het infuus werd ik 1,5u later wakker met de vraag of het al klaar was. Ja, alles wat ze wilden doen was gedaan en ik kon voorzichtig opstaan en in de auto een beetje wappie wel te verstaan weer naar huis.
De volgende stap is om een brugje tussen mijn kiezen te plaatsen en dan een beugel.
Ik wil de tandarts, anesthesist en alle anderen dan ook hartelijk danken.
Y

 

10-1-2011

Boven en onder een prothese, onder narcose. Super!
Uiteraard iedereen hartelijk bedankt, maar ook in het
bijzonder de tandtechnicus, het was tenslotte hij die
dit fraaie kunstgebit in elkaar zette, mij de volgende dag
meteen hielp omdat er een pijnlijke plek zat en me voor
deed hoe ik het moest uitnemen en voor mijn dochtertje
een mooie stuiter bal maakte van het materiaal waar
mama in moest happen. Ook mijn vriend bedank ik,
hij belde uiteindelijk de Amalia kliniek voor me.
Loop jij ook tegen de muur aan van de tandpijn,
heb je ervaring met een overdosis aan pijnstillers,
bel dan nu!!!!!!
Groetjes, Monique

 

11-01-2011

Gister 11-1-2011 eindelijk de behandeling ondervonden
Na 8-11-2010 de intake gesprek samen met me vrouw gehad een goed gevoel er van overgehouden en een afspraak gemaakt en ja op 11-1-2011 om 1530 de afspraak.
Ja dat is een stap wat ik na 20 jaar eindelijk heb gemaakt en ook een belofte moeten inlossen na 8 jaar die ik had gemaakt met mijn vrouw , ik zou wat aan me gebit laten doen en dan zouden we Gaan trouwen , die stap hebben we wel gezet en ik na 8 jaar de stap gezet en ja ik zag er tegen op. 11-1-2011  
Om 1200 vertrokken vanuit almere naar kerkrade waar ik een nieuw aanzicht zou krijgen
De dag des oordeels heb ik het maar genoemd ja niet zenuwachtig omdat ik volledig onder narcose ging en er niks van zou merken , wat ik moet zeggen daar hebben ze wel gelijk in.
De behandeling liep 30 minuten uit dus in plaats van 1530 werd ik 1600 binnen geroepen me vrouw mee en werd netjes ontvangen door de narcose assistentie , werd netjes begeleid in me stoel
Ging achter over de narcose en infuus werd ingebracht en werd gevraagd of ik leuk wilde dromen ahahhahah dat lukt me wel .
Er werd me gevraagd of ik tot 10 wilde tellen dat lukte me niet eens, bij 3 was ik in dromenland
Na 40 minuten werd ik wakker of wel wazig want je bent niet helemaal wakker dus geen pijn op dat moment en geen dikke mond wel last van een lip wegens de verdoving die ik had gevraagd
En even slapen in de auto lang uit en na 1 uur  bij Eindhoven wakker geworden en wat schets tot mijn verbazing geen last van na pijn en alleen nog last van de verdoving en niet misselijk.
Thuis gekomen na 2.50 rijden wat ik niet zelf heb gedaan maar een goede vriend lekker me bed in gedoken en een iburofen geslikt en lekker geslapen 12-1-2011
Lekker wakker geworden en geen last van pijn en dikke mond en blij dat ik heb gedaan ik raad het ook een ieder aan mensen die bang zijn neem contact op en voor je weet ben je er vanaf
En ja nu een prothese erin en een  nieuwe look en ja op naar de mondhyginiste voor poets instructie en onderhoud want wil het nu schoonhouden en voorlopig niet terug bij de tandarts
Complimenten voor de tandarts en assitente van de amalia kliniek
Ik zal bij kennissen en vrienden u aanbevelen want zo een behandeling en vriendelijk kom je tegenwoordig niet meer tegen   Gr p.c.kruit Almere

 

10-1-2011

Laat ik beginnen dat ik schrik voor de tandarts niet ken, mijn dochter van 7 jaar daarin tegen dus wel, wij zijn door onze tandarts afgelopen maandag doorverwezen naar de Amalia Kliniek, wij konden die zelfde dag nog langskomen voor een intake gesprek.
Gisteren was de grote dag, en stond de afspraak gepland bij de Amalia Kliniek.
Ik wil de medewerkers van de receptie en de tandartsen ontzettend bedanken, en ook voor het feit dat mijn dochter in de zelfde week nog geholpen kon worden.
In eerste instantie had ze schrik voor het inslapen. Ik heb bij haar mogen zitten tot ze in slaap viel.
Nadat ze was behandeld, zat ik naast haar en is ze rustig wakker geworden. De weg naar huis is alles rustig verlopen
Ook de verdoving die ze in haar mond hebben gezet, ook daar heeft ze amper last van gehad en trok het tintelende gevoel snel weg.
Ze kon de spuit die ze toegediend kreeg in haar hand niet meer herinneren, en van de ingreep zelf wist ze helemaal niets van af. En heeft ze mij er een aantal keren naar gevraagd.
Ze heeft die dag na de behandeling geen woord gerept, dat ze bang is voor de tandarts.
En is alleen maar heel verbaasd dat het pijnloos is gebeurd.
Het enige wat ik kan zeggen is dat de AMALIA kliniek DE oplossing is voor mensen die schrik hebben voor de tandarts.
Ik ben jullie namens Leyla en mijzelf heel erg dankbaar!

Groeten,

R. J.

 

 

10-1-2011

Na veel te lang niet meer bij de tandarts te zijn geweest gaf de mededeling van mijn zoon dat hij gaat trouwen de doorslag om wel te gaan.
Ik wilde vooral uit schaamte en bang voor de pijn te zijn niet naar onze “huistandarts”. Na wat zoeken op internet kwam ik uit bij de Amaliakliniek.
Telefonische contact gehad, 27 december voor de intake, waar overigens de tandarts zei dat het gezien de jaren dat ik niet voor behandeling geweest was er best nog wel goed uit zag.
Maar mijn plan om voor een prothese te gaan kwam niet uit. Dat was toch eigenlijk wel een teleurstelling. Want, had ik me bedacht dan was ik in 1x van alle ellende af.
Overeen gekomen dat het gebit gesaneerd zou worden.
6 Januari was ik al aan de beurt. Heel vreemd, totaal niet zenuwachtig. Alleen op het moment dat ik de behandelkamer inging kreeg ik het even te zwaar. Maar ze stelden me snel op mijn gemak.
Na het inbrengen van het infuus werd ik 1,5u later wakker met de vraag of het al klaar was. Ja, alles wat ze wilden doen was gedaan en ik kon voorzichtig opstaan en in de auto een beetje wappie wel te verstaan weer naar huis.
De volgende stap is om een brugje tussen mijn kiezen te plaatsen en dan een beugel.
Ik wil de tandarts, anesthesist en alle anderen dan ook hartelijk danken.
Y

 

 

10-1-2011

Boven en onder een prothese, onder narcose. Super!
Uiteraard iedereen hartelijk bedankt, maar ook in het
bijzonder de tandtechnicus, het was tenslotte hij die
dit fraaie kunstgebit in elkaar zette, mij de volgende dag
meteen hielp omdat er een pijnlijke plek zat en me voor
deed hoe ik het moest uitnemen en voor mijn dochtertje
een mooie stuiter bal maakte van het materiaal waar
mama in moest happen. Ook mijn vriend bedank ik,
hij belde uiteindelijk de Amalia kliniek voor me.
Loop jij ook tegen de muur aan van de tandpijn,
heb je ervaring met een overdosis aan pijnstillers,
bel dan nu!!!!!!
Groetjes, Monique

 

 

 

 

6-12-2010

De meeste dromen zijn ............. bedrog maar bij Amalia niet!


Na zeker 10 jaar niet meer bij een tandarts geweest te zijn kunt u zich voorstellen dat het weer tijd werd!
Ik begon steeds onduidelijker te praten en erger nog ik begon chagarijn te worden zo leek het want lachen dat kon niet, stel je voor iemand zag mijn gebit.


Begin dit jaar eens een stap gezet naar Best met angst maar dit bleek niet zo mijn ding. Onduidelijkheid over facturen en vergoedingen en de uitleg was ook niet om naar huis te schrijven.
Huiswaarts baalde ik want ik wilde lachen, praten iets dat heel gewoon lijkt maar met slechte tanden geeft het een grote onzekerheid over jezelf.


In november 2010 eens een chat met een medewerker van mijn zorgverzekeraar uitgevoerd, nieuw op hun site. Zei vertelde me over de samenwerking met DE Amalia Kliniek.
Ik had hier nog nooit van gehoord en ze zitten nog geen tien minuten bij me vandaan. Toch maar eens bellen dan..........., een vriendelijke dame aan de lijn die mij aanhoorde en ik was de week erop welkom voor een intake. Ik kwam daar in een relaxte ruimte met haard, vriendelijke dames aan de balie en veel mensen. Was ik toch niet alleen met een probleem dus de schaamte was snel weg gelukkig.
Eenmaal aan de beurt werd je probleem aangehoord en wat je zelf graag wilde. Mag ik dan even kijken meneer ik doe niks kijk alleen maar met een spiegel, tja dat kan dan nog net.
Mijn vraag wanneer kan het geregeld worden, want nu moest ik het voor mezelf ook zo snel mogelijk doen. Niet te lang wachten en maanden in angst zitten, daar zat ik niet op te wachten.
Over anderhalve week is er plek voor u, SCHRIK.............. euhm ja is goed! Tjezus wat zeg ik nu dacht ik nog. Maar met zo'n vriendelijke vakkundige mensen zou het goed moeten komen dacht ik.
Dan nog een uitgebreide uitleg over de narcose, vragen die goed beantwoord werden door een uitermate vriendelijke dame!


23 november kwart voor drie is het dan zover. Ik was niet bang, raar! De schaamte heeft plaats gemaakt voor de angst, de geruststellende woorden bij de intake. IK WAS ER KLAAR VOOR.
Daar kwam een dame, meneer u mag mee komen. deur door en dan nu naar rechts, mijn god ik wist niet meer wat rechts en links was............... maar het kon niet missen. Hier moest het zijn een team van 5 á 6 vriendelijke mensen. Gaat u maar zitten, hierbij ging het even echt niet meer maar dit hadden ze snel door. Na een geruststelling een wrijf op je hand dacht ik;) ze bracht gewoon het infuus aan wat je totaal niet merkt! Denkt u aan iets leuks............Meneer merkt u iets? Nog even stoer NEE zeggen en dan ga je................................ DROMENLAND!
Wat er in de tussentijd gebeurd, geen idee! Boven tanden eruit, prothese erin, onder restaureren etc. Heel wat maar ik merk niks.
Een ruim uur later kom langzaam bij, heel langzaam............ Ik heb om een spiegel gevraagd, PRACHTIG begin te huilen van geluk! Vervolgens zou ik nog eens om de spiegel gevraagd hebben. Kon er geen genoeg van krijgen!!! Maar echt bij ben je dan nog steeds niet al lijkt dat wel zo. In de auto, je raadt het al de make-up spiegel had ik snel gevonden en kwam weer bij.
De meeste dromen zijn dan wel bedrog maar na je dromenland ( narcose ) in de Amalia was het een prachtige pijnloze droom die werkelijkheid was!


Eenmaal thuis goed koelen en natuurlijk zo nu en dan even naar jezelf lachen in de spiegel. Ik had een nieuwe vriend erbij, de spiegel haha.
Na 24 uur moest ik de prothese eruit halen, hier zag ik tegenop ik dacht dat zal een bloederig en pijnlijk gebeuren worden. Maar ook dit niet, hij ging er makkelijk uit, geen bloed niks!
Pijn zou je verwachten na zo'n heftige ingreep maar ook dit valt te verwaarlozen.
Vandaag nog geen week later even op controlle en het zag er perfect uit zei de tandarts.


Achteraf denk ik, had ik dit maar eerder gedaan maar dat zullen de meeste hebben die hier eenmaal geweest zijn.
Alweer een grote angsthaas blij, niemand krijgt mijn mond gesnoerd maar een tandarts wel.
Hopelijk doet mijn verhaal andere angst hazen aanzetten tot ook een behandeling, de andere verhalen hebben mij wel geholpen.
Een mooi gebit, een lach en geen schaamte is goud waard!


Rest mij nog een ding want na de narcose was dit niet mogelijk.
ALLE medewerkers van de Amalia Kliniek, receptionisten, tandarsten, assistenten, anesthesist jullie verdienen een dikke PLUIM voor jullie vakkundigheid, vriendelijkheid, gerust stelling en de perfecte zorg en behandeling!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
EEN HELE GROTE GEMEENDE DANKJEWEL voor het terug geven van mijn glimlach:-)
Vakmensen zijn jullie, ga zo door!


Groet Dhr van R.

---

5-12-2010

Laat ik beginnen dat ik schrik voor de tandarts niet ken, mijn dochter van 7 jaar daarin tegen dus wel, wij zijn door onze tandarts afgelopen maandag doorverwezen naar de Amalia Kliniek, wij konden die zelfde dag nog langskomen voor een intake gesprek.

Gisteren was de grote dag, en stond de afspraak gepland bij de Amalia Kliniek.

Ik wil de medewerkers van de receptie en de tandartsen ontzettend bedanken, en ook voor het feit dat mijn dochter in de zelfde week nog geholpen kon worden.

In eerste instantie had ze schrik voor het inslapen. Ik heb bij haar mogen zitten tot ze in slaap viel.

Nadat ze was behandeld, zat ik naast haar en is ze rustig wakker geworden. De weg naar huis is alles rustig verlopen

Ook de verdoving die ze in haar mond hebben gezet, ook daar heeft ze amper last van gehad en trok het tintelende gevoel snel weg.
Ze kon de spuit die ze toegediend kreeg in haar hand niet meer herinneren, en van de ingreep zelf wist ze helemaal niets van af. En heeft ze mij er een aantal keren naar gevraagd.

Ze heeft die dag na de behandeling geen woord gerept, dat ze bang is voor de tandarts.

En is alleen maar heel verbaasd dat het pijnloos is gebeurd.

Het enige wat ik kan zeggen is dat de AMALIA kliniek DE oplossing is voor mensen die schrik hebben voor de tandarts.

Ik ben jullie namens Leyla en mijzelf heel erg dankbaar!

Groeten,

R.J.

22-11-2010

Ik zit met een ontstoken verstandskies en verschrikkelijke angst voor de kaakchirurg, na een vervelende en pijnlijke ingreep die ik eerder heb gehad (bij mij zijn al 3 verstandskiezen verwijderd, 2 getrokken en 1 gesneden) Ik heb in eerste instantie geprobeerd terug naar de 'reguliere' kaakchirurg te gaan. Dit is echter niet gelukt (letterlijk helemaal in paniek geraakt).

Via internet heb ik gelukkig mijn weg naar de Amalia Kliniek gevonden! Eer gisteren heb ik een afspraak gemaakt bij de Amalia kliniek voor een intake gesprek.

Nu lees ik ik op dit forum vooral over omvangrijke behandelingen. Bij mij hoeft waarschijnlijk alleen mijn laatste verstandskies nog getrokken te worden. Wordt het wegsnijden van slechts een verstandskies ook onder narcose uitgevoerd, of wordt dit alleen gedaan bij grotere ingrepen?

Van mijn zorgverzekeraar (CZ, met aanvullend tandarts) heb ik begrepen dat ik eerst goedkeuring moet vragen. Ik heb nooit eerder zoiets hoeven doen. Heeft iemand hier toevallig ervaring mee? Moet je dit zelf doen of gebeurt dit via de Amalia Kliniek? Hoe lang duurt het voor CZ hierop reageert?

Groetjes!

22-11-2010

Hoi hoi,

Mijn naam is Carmen en ik heb op 19 aug een narcose behandeling gehad.Die narcose heb ik zelf betaald.Ik had mijn verzekering gebeld en de vraag gesteld of de narcose werd vergoed en dat deden ze alleen als je als angstpatient bekend staat en nog een paar dingen,te veel om op te noemen.Een hoop papierwerk dus.Wat je wel kan proberen is een verwijzing van je dokter of je tandarts (als je die hebt) en die meenemen naar het amaliakliniek.Jouw behandeling zal niet zo lang duren maar volgens mij als je dat zelf wilt kan je dat gewoon onder narcose doen.Bij mij waren ze anderhalf uur bezig en ik was 420.00 euro kwijt voor de narcose maar dat maakte mij niet uit.Tuurlijk is het best wel duur en je moet het er voor over hebben.Nou geloof mij,het is de beste ervaring die ik ooit heb meegemaakt,al was ik er zelf niet bij hahaha.Maar wat een uitvinding is dat zeg.Anderhalf uur slapen en niets maar dan ook niets voelen.Dat prikje van de narcose is niets.Ik ben in ieder geval super blij dat ik het heb gedaan, want met pijn rondlopen wil niemand.Ik wens je heel veel succes en sterkte.

22-11-2010

Na intake op 1 oktober vandaag geweest om 10 tanden te laten trekken.
Om 12.15 uur ging het doorgaan,doordat er een marmotje langer bleef slapen werd het uiteindelijk 13 uur.
Vond het wel zeer tof dat de jonge Belgische tandarts even in de wachtruimte een gezellig babbeltje kwam houden! Klasse!
Dan in stoel gaan liggen,en een prikje in hand (voel je niks van-ook niet zonder zalf),en echt ,deze verdoving is veel aangenamer dan deze van een zieknhuis(meer alsof je op de bank in slaap valt echt leuk!)
Drie kwartier later werd ik wakker met tien tanden minder,een fobie minder, en een prothese meer.
Heeft nog een uurtje of drie zeer zachtjes gebloed en het wringt een beetje maar al bij al vraag ik mij af waarom ik het niet eerder gedaan heb!

Ben voor zoiets echt een aangsthaas en onzeker iemand,neem van mij aan gewoon doen,je zal er geen spijt van krijgen -->je zelfvertrouwen stijgt met rasse schreden.

Indien vragen of als ik kan helpen bart.neven@hotmail.com doe gerust!


AMALIA TEAM,ik krijg de tranen in men ogen als ik aan jullie denk,de supervriendelijke belgische tandarts vergeet ik men hele leven niet meer,ik ben zo trots!

Binnen zes weken terug voor onderste bruggen! Ik houd jullie op de hoogte!


Grts, bart

22-11-2010

22-11-2010

Ik ben Dilly, en ben 33 jaar. Ook ik ben er zo eentje die al jaaaaaren niet meer naar een tandarts was geweest. Of het nou angst voor de tandarts, of schaamte om mijn verslechterde gebitstoestand te openbaren, dat weet ik niet, maar ik weet wel dat mijn vroegere tandarts me vol afschuw en onbegrip zou toespreken. Ik heb behoorlijk wat afgebroken kiezen, en helaas is sinds kort ook mijn vooraanzicht aangetast, en dat belemmerde me zo, en maakte dat ik me ZO ellendig voelde dat ik toch maar besloot eens voorzichtig een brochure aan te vragen bij een kliniek bij mij in de buurt. En die brochure kwam met een begeleidende brief met een afspraak daarin voor anderhalve week later. Na een paar dagen ernstige twijfel, toch maar besloten er naar toe te gaan, vooral met in het achterhoofd dat ik me anders nooit meer in het openbaar zou durven vertonen door die tanden.

Inmiddels is die intake iets meer dan een maand geleden. Ja, ook ik barstte echt in tranen uit toen de mevrouw die mijn fotos maakte me vroeg om eens breeduit te lachen voor een foto. Tranen met tuiten, maar tegelijkertijd luchtte dat al zoveel op, want ze was zo lief voor me, en begripvol, en vooral: niet veroordelend. Ook de tandarts zelf, die had al een tissue klaar voor me toen ik bij hem binnenliep, en hij was heel direct, maar wederom niet veroordelend, en hij keek me niet aan alsof ik een of andere freak was. Goed, resultaat van 13 jaar niet naar de tandarts gaan: er moet een volledige prothese komen, hij had het nogal druk maar kon me toch all over ruim een maand helpen. En dat is dus aanstaande dinsdag!

Ik ga om 10 uur onder narcose, ze hebben wel even nodig om alles eruit te snijden maar ik verwacht zelf dat mijn moeder me zo tegen 2 uur wel weer in de auto kan laden om naar huis te gaan. Ik heb zelf een enorme berusting in het hele gebeuren, alleen al de gedachte dat ik straks niet meer met mijn hand voor mijn mond hoef te lachen maar het gewoon vol trots kan laten zien, is het helemaal waard voor me. Ik weet best dat het de eerste dagen niet perse een hele fijne ervaring gaat zijn, en heb daar denk ik best een realistische instelling over, maar we houden de blik op de toekomst, en dat kan alleen maar beter zijn!

Weet je, dit soort klinieken zijn er niet voor niets, en zijn ook niet voor niets zo'n enorm succes. De mensen die er werken zijn echt wel getrained in het omgaan met mensen die bang zijn, en alleen de panden zijn al zo ingericht dat je niet meteen het idee hebt dat je bij een enge tandarts zit. Het personeel stelt zich voor met de voornaam, ze stellen zich niet boven de patient (of zo doen ze het in ieder geval lijken), en er wordt echt alles aan gedaan om te zorgen dat je je op je gemak voelt.

En verder.. het blijft natuurlijk allemaal best wel heftig. Het is nou eenmaal niet mooier of beter dan het is. Maar het feit dat ik die eerste stap heb gezet was al zo'n enorme overwinning op mezelf, en daar heb ik zoveel kracht uitgehaald, dat ik het verder ook wel doorkom! En als ik dan zie hoe trots, en opgelucht, en behulpzaam mijn ouders en zus voor me zijn sterkt me dat alleen maar meer. En dat terwijl ik tot 2 dagen voor de intake nog niet eens ooit aan ze had verteld dat ik met dit probleem liep.
Via een ander forum waar ik al sinds de dag na de intake post heb ik contact met iemand die toevallig een paar dagen eerder in dezelfde kliniek al onder narcose was geweest. Zij heeft me enorm veel steun gegeven, en ik heb zelf ook heel veel gehad aan het lezen van dit forum en dat andere. Iedereen is anders, maar je kunt meestal zelf wel filteren wat voor jou zelf waardevolle info is.

Goed, dinsdag is het dus zover... spannend, maar tegelijkertijd ook goed. Ik zal in de loop van de week wel een update posten!

Groetjes,

22-11-2010

Hallo mensen, hier dan het verhaal van de intake.
Vanmorgen zoals gezegd om half 6 opgestaan, en om half 7 gaan rijden. Ergens achter Einhoven kom ik erachter dat mijn TomTom leeg is, en mijn kabeltje was vergeten om op te laden. Ik dacht even: dan kan ik het niet vinden, en draai om......nee hoor geintje. Ik was heel rustig, ondanks het verschrikkelijke weer in Limburg! Het kwam met bakken naar beneden. 10 voor 9 stapte ik binnen, en had net mijn naam ingevuld op een formulier, en werd al geroepen om mee naar boven te gaan. Daar moest ik eerst in een soort van scan gaan staan, waarmee de foto's rondom van je gebit worden genomen. Duurt 20 sec. en stelt niets voor. Daarna kon ik gelijk doorlopen naar de volgens mij Belgische arts, en ging rustig op DE stoel liggen. En inderdaad, er werden allerlei nummertjes opgenoemd en genoteerd. Was met 10 minuten klaar. Niks geen rare dingen, er werd alleen gekeken, en hij vroeg zelfs of het stofzuigertje gebruikt mocht worden, om het speeksel weg te halen. Geen probleem.
Conclusie: 3 verstandskiezen en de kies waar de noodvulling in zit, moeten getrokken worden. Op de foto was te zien dat er nog steeds een ontsteking onder zit, maar op dit moment weinig last van de kies.
Een in de lengte afgebroken voortand, word afgeslepen ter hoogte van tandvlees en krijgt een wortelkanaalbehandeling. Daarin wordt een stift geplaatst en daarop weer een kroon. En nog een stuk of 6 gaatjes moeten gevuld worden, en tandsteen verwijderen.
De tandarts zij zelf al dat het zonde zou zijn om de hele boel eruit te laten halen, en had het al vele malen erger gezien. Nou da's toch eigenlijk goed bericht toch!
En toen weer naar beneden voor een gesprekje met de narcotiseur, of zijn assistente. Die hadden mijn medisch dosier gelezen, maar waren er niet gerust op. Doordat ik in de medische molen zit, omdat ik een hartoperatie heb gehad, wilde hij/zij eerst een up to date echo van mijn hart zien en een reactie van mijn cardioloog, of het ok is om mij onder narcose te behandelen.
Als dit gebeurt is, en hij geeft zijn goedkeuring, dan wordt de definitieve behandeldag gekozen. Ik hoop dat ik op korte termijn daar terecht kan, anders gaat het weer te lang duren denk ik. Zou zonde zijn, ik ben nu al zo ver! Dus a.s. Maandag ga ik gelijk bellen, of het op korte termijn kan.
Om 10.45 uur stapte ik weer naar buiten, en er zaten een stuk of 15 mensen te wachten....ik riep nog ff :snel naar buiten en houdoe. Ik had even genoeg over mijn gebit gepraat. Daarna rustig naar huis gereden, wat een beestenweer daar in Limburg!

22-11-2010 Mijn naam is Alfred en kom uit het midden van land. Ik ben nu 48 jr, en voor het laatst bij de tandarts geweest voor de normale controlebehandelingen 35jr geleden! In deze tussentijd 2 keer bij de tandarts gezeten voor het verwijderen van een benedenhoektand (in mijn diensttijd 1980,ontstoken) en een verstandskies (8 jr geleden,ontstoken). Bij de laatste had ik zo lang gewacht tot mijn gezicht gezwollen was tot gelijk aan mijn oorlelletje. Ik ben hier al een tijdje actief in het lezen van berichten van andere mensen, en dat heeft me zeker geholpen om de stap te gaan nemen. Je raakt ondertussen gewend aan de kies en tandpijn, paracetamolletje meer of minder, en een keer spoelen met waterstofperoxide. Maar afgelopen 2 weken verschrikkelijke kiespijn en nam 2* ibuprifen 500 tegelijk, om de ongeveer 2 uur! Afgelopen Dinsdag was ik bijna in staat om mijn machine stop te zetten en naar huis te gaan om de kies te laten trekken. Een dag ervoor had ik nog een belletje gedaan naar de kliniek of je Zaterdags ook op intakegesprek kon komen. Nou dat kon als ik dat aangaf. Verder geen afspraak gemaakt. Maar goed, Dinsdag na werktijd naar een tandarts gegaan, en zo strak als een snaar gaan liggen op de stoel met de oogjes dicht natuurlijk. Zie ik ineens een soort licht zoals licht van een zonnebank, en hij vertelde me na de vraag waarom hij hem er niet uithaalde, dat het een noodvulling was. Eerst moest de zenuw/ontsteking overzijn voordat hij hem eruit wilde halen. Ik dacht nog ff van dit gaat niet werken want het leek wel of er een slagader in mijn kies aan het kloppen was! Toen kwamen de vragen: wanneer ben je voor het laatst geweest etc. Wat wil je gaan doen in de toekomst. Ik had dus al in mijn hoofd om de hele handel er in een keer uit te laten halen. EN TOEN KWAM HET! Ik had hem verteld dat ik niet gesanneerd was en alles zelf moest gaan bekostigen. Toen zei hij; Ik kan u garanderen dat ik uw gebit in 4 behandelingen weer pico-bello kan krijgen. Aan het ene heb ik meer werk aan als het andere, maar het is te doen, en zeker aan te raden boven alles eruit rossen. Na een uur of 4 is idd de verschrikkelijke kloppende pijn opgehouden dus de noodvulling doet zijn werk! Ik kon eindelijk weer normaal een kop koffie drinken en een snee brood eten. Deze man zit nog op mijn telefoontje te wachten wanner ik de kies definitief laat trekken natuurlijk, maar deze man heeft me weer dusdanig vertrouwen in een tandarts en de hedendaagse tandartskunde, dat ik gisterenavond nog een mail heb gestuurd naar de amaliaklinniek, voor een afspraak voor een intakegesprek. Het heeft me toch weer hoop gegeven dat ze misschien het gebit nog kunnen redden/renoveren. Het is voor mij geen optie om het in fases te doen bij een normale tandarts, want ik denk dat ik na de eerste keer gelijk weer afhaak. Maar de keuze is gemaakt: ik WIL geholpen worden, en dat is denk ik al een hele grote stap! Eigenlijk raar dat iemand zoveel tijd nodig heeft, en pijn moet lijden om tot die conclusie te komen! Ik heb overigens nog geen mailtje terug gehad van Amalia, dus ik hoop maar dat ze hem wel gelezen hebben. En voor de mensen die proberen een beeld te krijgen van iemand die een verhaaltje op papier/het scherm zet: Ik ben werkzaam in de bouw weeg 113 kg, en best wel wat gewend. Ja idd als ik buk zit mijn spijkerbroek halverwege mijn ...., dus angst voor de tandarts, er zijn er heel veel in alle lagen van de bevolking! Ik hoop dat mijn verhaaltje ertoe bijdraagd dat zodra iemand dit leest, ook de stap durft te nemen om contact te gaan zoeken met de amaliakliniek. Hoe het gaat uitpakken weet ik nog niet, maar het begin is er, en ga jullie op de hoogte houden! mvg

06-11-2010

Gisteren, 26-10-2010, was dé dag.

De weg van Wassenaar naar Kerkrade was rustig, ik ook.
Naarmate we in de buurt van Kerkrade kwamen werd ik gespannen en rookte ik bijna voortdurend.
De dames achter de balie waren zó vriendelijk, zó rustig en zó hartelijk (‘ah, u bent er mevrouw Scheepe? Hoe gaat het met u?’)
Dat doet goed, iemand in Kerkrade die weet dat ìk er ben, mevrouw Bangbroek in ’t Kwadraat..
Desondanks stelde ik m’n begeleider voor om maar onmiddellijk weer naar Wassenaar te gaan, (..ander keertje doe ik het wel, ok? Kom ‘ie?)
Hij was aan koffie toe en ik aan tandenpoetsen.
Toen ik gehaald werd door een lieverd in oranje shirt, die me de hand schudde, heb ik haar hand niet meer
los willen laten, tot in de stoel.
Gàtver, alle apparaten, slangen.. toch maar even huilen.
De tandarts, de dames in ’t oranje, wat een team, wat een schatten!
Een prikje en toen niks meer.
Naar m’n gevoel, even later, kwam ik bij, ‘k heb nog iemand dankjewel gezegd en toen zat ik weer in de auto.
Er is in m’n mond gisteren veel gebeurd wat al heel lang had moeten gebeuren, en ik heb Geen Enkele Pijn gehad.
Ook Geen Napijn of Dikke Kaken.
'k Ga zo met de hond naar het strand, fluiten gaat nog niet goed, maar dat komt wel!
Dank jullie wel, Dames en Heren van het Medisch Amalia Team, ‘k heb een bijna-tomeloze angst door en met jullie overwonnen!
Maar ook: dank jullie wel Dames van het Eerste Amalia Contact: zonder jullie telefonische empathie en aanmoediging had ik deze stap misschien nooit genomen!

S.R., Wassenaar

 

12-10-2010

Hallo ook bij mij is het allemaal prima gegaan, ik heb de stap gezet na 20 jaar niet meer geweest te zijn. Tot mijn grote verbazing zei de tandarts nog na het eerste onderzoek "het valt reuze mee voor iemand die zolang niet geweest is"
Dat klonk in ieder geval al goed, een offerte aangemaakt en de afspraak bevestigd voor de behandeling.
Do 7 okt was het dan zover, met trillende benen erheen uiteraard. Maar eenmaal aanbeland in de tandarts-stoel was het zo gebeurt, je valt in slaap binnen luttele seconden nadat het naaldje in je hand is aangebracht, en het lijkt alsof je even erna weer wakker word zonder ook maar iets gemerkt te hebben. In mijn geval een beetje verdovend gevoel in de lippen, maar na 4 uur was dat allemaal weg, en ik heb absoluut geen na-pijn gehad. Dit is in een woord Super!! Vooral ook de mensen die er werken, ze stellen je steeds gerust, en behandelen je zeer goed. Mijn dank hiervoor. Ook dank aan me vriendin die me uiteindelijk over de streep heeft getrokken om te gaan. :)
Dit is gewoon de oplossing voor mensen die bang zijn voor een reguliere tandarts. En ik kan het iedereen aanbevelen.

Groet Dennis

23 oktober 2010

12-10-2010

Hallo ook bij mij is het allemaal prima gegaan, ik heb de stap gezet na 20 jaar niet meer geweest te zijn. Tot mijn grote verbazing zei de tandarts nog na het eerste onderzoek "het valt reuze mee voor iemand die zolang niet geweest is"
Dat klonk in ieder geval al goed, een offerte aangemaakt en de afspraak bevestigd voor de behandeling.
Do 7 okt was het dan zover, met trillende benen erheen uiteraard. Maar eenmaal aanbeland in de tandarts-stoel was het zo gebeurt, je valt in slaap binnen luttele seconden nadat het naaldje in je hand is aangebracht, en het lijkt alsof je even erna weer wakker word zonder ook maar iets gemerkt te hebben. In mijn geval een beetje verdovend gevoel in de lippen, maar na 4 uur was dat allemaal weg, en ik heb absoluut geen na-pijn gehad. Dit is in een woord Super!! Vooral ook de mensen die er werken, ze stellen je steeds gerust, en behandelen je zeer goed. Mijn dank hiervoor. Ook dank aan me vriendin die me uiteindelijk over de streep heeft getrokken om te gaan. :)
Dit is gewoon de oplossing voor mensen die bang zijn voor een reguliere tandarts. En ik kan het iedereen aanbevelen.

Groet Dennis

 

Hallo allemaal, 29-09-2010

 

Ik ben een man van 52 jaar, en ben heel toevallig bij de Amaliakliniek terecht gekomen omdat ik daar moest werken met een verbouwing. Ik kon al jaren mijn kunstgebit niet verdragen, ik had altijd enorme kokhals neigingen en had de prothese meer in mijn broekzak dan in mijn mond.

Bij deze kliniek zag ik iedere dag wel 200 patiënten naar binnen gaan en iedereen gelukkig en tevreden weg gaan, dus toen heb ik me ook maar aangemeld. Mijn kaak was teveel geslonken zei tandarts Jacobs die het eerste consult bij mij deed en hij verwees mij voor een zgn. 3d scan van het hoofd en een consult naar de Kaakchirurg de Jonge in het Atriumziekenhuis te Heerlen. Deze kaakchirurg werkt intensief samen met de Amaliakliniek, waardoor ik heel snel aan de buurt was.
Uit de scan bleek dat ik echt te weinig bot had in de bovenkaak en ik moest worden geopereerd, er moest bot uit mijn heup in mijn kaak gezet worden. Nou dat is nogal wat, ik schrok me dood. Daar wilde ik wel even over nadenken, een echte operatie en een stuk uit mijn heup, ik ging nu ook door het leven, als het ware zonder een goed gebit, maar wel geen pijn in mijn heup. Ik heb een paar weken nagedacht, en nog eens gebeld met de Amaliakliniek wat ze me adviseerden, weer namen ze veel tijd voor me, en legden ze nog eens goed uit wat het inhield. Uiteindelijk heb ik samen met mijn vrouw besloten het te doen, van de operatie zelf (in het ziekenhuis) heb ik natuurlijk niets van gemerkt, maar toen ik bij kwam vertelde dokter de Jonge dat het goed was gegaan, ik moest wel een paar dagen in het ziekenhuis blijven ter controle. Na 6 maanden heeft die zelfde dokter de Jonge in dit nieuwe bot implantaten eigenlijk een soort schroef gezet, die moesten ook nog in ca.5 maanden vast groeien, dus nu was ik al bijna een jaar verder. Uiteindelijk heeft dokter Jacobs er twee nieuwe protheses opgemaakt die hartstikke vast zitten. Ik kan weer alles, eten, lachen, feesten, ik ben een nieuw mens, geen vermoeide spieren, geen plaksel in mijn gebit en mond om alles op zijn plek te houden, geen hoofdpijn meer, geen angst meer dat mijn gebit eruit valt, geen angst meer dat ik niet goed kan praten, geen angst meer dat mensen achter mijn rug me uitlachen, ik had nooit gedacht dat ik ooit nog een normaal leven kon hebben, niemand ziet iets, niemand heeft door dat ik een gebit heb, niemand kan ik de verste verte maar weten hoe ik een ander mens ben geworden.

En van mijn heup heb ik totaal geen last gehad. Mijn kleinkinderen merkten het meteen, Opa je eet gewoon met ons, je lacht weer en je bent veel vrolijker, nou een kind spreekt altijd de waarheid. Dus Amaliakliniek en iedereen die me zover heeft gekregen, het heeft wel een jaar geduurd maar nu ben ik de Koning te rijk!. Speciaal wil ik bedanken Kaakchirurg de Jonge en dokter Jacobs, en de tandtechniekers van de Oranjekliniek, jullie zijn echte vaklui en vreselijk aardig. Heel veel dank

 

Jean U

 

 

 

 21-09-2010

 

Heel veel dank voor jullie geduld met mij, ik heb me eigenlijk een beetje lastig gedragen, omdat ik zo vreselijk bang was, en niet de behandelkamer in durfde. Tot twee keer toe ben ik naar buiten gelopen, en jullie werden helemaal niet ongeduldig of boos. Uiteindelijk ben ik toch gaan zitten en

mocht de tandarts in mijn mond kijken. Hij heeft me zover gekregen om me zonder totale narcose te behandelen, omdat ik slechts twee hele kleine gaatjes had en er een stuk van een kies was afgebroken.

Ik wilde onder narcose behandeld worden daar kwam ik eigenlijk voor. Ik was meer dan 4 jaar niet bij de tandarts geweest en dacht dat ik allemaal grote gaten had en minstens een paar kiezen getrokken moest krijgen. Ik kreeg eerst een verdoving, dat was niet fijn die prikken, maar al snel voelde ik dat het stijf werd en ongevoelig. De tandarts vroeg nog wel twee keer aan me, gaat het, dat alleen al is zo anders als ik me herinner van mijn tandarts bezoeken, snel in de stoel, zonder overleg werd er dan geboord en zonder verdoving, als ik om verdoving vroeg, stelde ik me aan. Bij de kies was het wel gevoelig er kwam een soort van bandje om mijn kies en dat sneed in mijn tandvlees, toen ik vroeg of dat ook nog extra verdoofd kon worden was dat geen probleem. Ik had het gevoel dat ik geen aansteller was, en toen vertelde de tandarts me ook nog, ik ben zelf de afgelopen week in de stoel moeten gaan zitten bij een collega omdat ik een afgebroken kies had, dus ik weet maar al te goed hoe het voelt, en hij zei ik kan je vertellen dat ik het niet fijn vond. Toen ik in de auto terug naar huis reed besefte ik pas dat ik het al had laten doen en was ik heel trots op mezelf, en nu heb ik met mezelf afgesproken dat ik elk half jaar weer braaf op controle ga, maar dan wel het liefst bij jullie.

Heel erg bedankt voor jullie begrip en doortastende aanpak, als jullie niet zo geduldig waren geweest

en aardig had ik het nooit gedaan.
Michelle de Vrieze uit Mheer

 

16-09-2010

Vandaag ben ik behandeld in de Amaliakliniek, ik dacht alleen een gesprekje te krijgen, maar ik ben helemaal overvallen door hun snelle en voortvarende aanpak

Ik ben was om 21.00 uur thuis vanavond en heb sinds lange tijd weer eens gezellig met mijn ouders tv gekeken. Voordat ik ga slapen, wil ik toch even (ook voor mezelf) mijn belevenis van vandaag kwijt, wat ik vandaag heb gehoord en heb mee gemaakt bij de Amaliakliniek.
We waren al om 7.00 uur vertrokken uit Utrecht, omdat we bang waren in een file te komen en dan te laat zouden zijn op onze afspraak in Kerkrade. Maar er waren bijna geen files met het gevolg dat we al om 9.15 uur bij v.d. Valk in Stein zaten met een kopje koffie en een broodje erbij. We zagen op onze tom-tom dat het nog slecht 35 kilometer was, dus konden we ons dat wel permitteren. Ik voelde me als een klein meisje die naar een verjaardagsfeestje gaat, opgewonden, blij en een beetje nerveus. Het meest bange was ik eigenlijk wel om te horen te krijgen, inderdaad er kan niets aan gedaan worden, maar daar wilde ik nu niet aan denken. We kwamen om ca. 10.45 in Kerkrade aan, en konden de praktijk goed vinden, we hadden zelfs een parkeerplaats voor de deur, nog gratis ook, dat bestaat dus nog. Toen ik me bij de balie melde als mevrouw A, ging ze meteen bellen en werd ik opgehaald door een assistente die me naar een apart kamertje bracht. Nog geen vijf minuten later kwam tandarts Reinders, eerlijk gezegd een knappe man van ca. 50 jaar.
Ik moest het hele verhaal maar eens op mijn gemak vertellen, ik vertelde hem dat mijn probleem naar mijn gevoel ontstond doordat ik alleen op mijn achterste kiezen bijt. Verder wilde hij weten wat ze allemaal aan mijn probleem hadden gedaan en geprobeerd. Nadat hij alles had aan gehoord, vroeg hij me of ik er bezwaar tegen had dat ze röntgenfoto’s gingen maken, de foto’s werden gemaakt en ging ik mee naar een behandelkamer. Het viel hem meteen op dat al mijn kiezen zenuwbehandelingen hadden gehad, en dat ik de kiezen inderdaad niet goed op elkaar krijg.
Hij ging bellen en vroeg of Nico naar zijn behandelkamer kon komen, nog geen minuut later stond er ook nog een orthodontist aan mijn stoel, Nico Vrijens genaamd, Ook deze heeft mijn mond en foto’s uitgebreid bekeken en begreep gelijk waar het probleem vandaan kwam. Ik heb een zogeheten open beet, die wel op allerlei manieren behandeld is, maar het probleem is nooit opgelost, zelfs niet na 10 jaar met een beugel gelopen te hebben. Volgens de orthodontist, Nico Vrijens ligt de oorzaak in de stand van mijn kaken. Na ongeveer een kwartiertje alleen te hebben door gebracht in de behandelkamer, kwamen ze samen weer binnen en vroegen ze of ik akkoord ging als ze een zgn. Splint gingen maken en plaatsen. De splint werd geplaatst wat wel een beetje gevoelig was, maar ik had zoveel vertrouwen dat het me eigenlijk niet uitmaakte, ik dacht alleen maar baat het niet, het schaadt ook niet. De twee artsen van de Amaliakliniek hebben gelijk kontact gelegd met hun kaakchirurg Dr. de Jonge en kon ik aansluitend naar het Atrium ziekenhuis in Heerlen om een scan te laten maken van mijn hoofd en kaken. Wat een ongelofelijke service omdat ik uit Utrecht kom werd ik overal heel snel geholpen, zodat ik niet nog eens terug hoefde te komen voor het onderzoek. Daar hoorde ik dat zonder een operatie het nooit goed kon komen, en de operatie heel ingewikkeld, ingrijpend en een hele grote voorbereiding vergt. Ik zal eerst een jaar een pre-operatieve beugel moeten dragen en daarvoor zou ik zeker om de drie maanden naar de orthodontist moeten (Nico Vrijens). De stand van de kaken zal veranderd moeten worden zodat alles goed op elkaar past, maar mijn gezicht zal daardoor ook veranderen, volgens Dr. de Jonge, word ik dan nog knapper, hij was wel iemand die heel charmant en een beetje sjanst voor de grap.
Ze gaan me nog alles op papier zetten, zodat ik er rustig over kan nadenken, en ze gaan me in contact brengen met twee vrouwen die het al hebben ondergaan, zodat ik van te voren weet hoe zwaar het zal zijn, maar het resultaat zal zijn dat ik geen pijn meer heb en dat ik mijn tanden en kiezen kan behouden. Ik weet eigenlijk al zeker dat ik het ga doen, maar ik moet van de Amaliakliniek er nog over nadenken, omdat het niet zomaar iets is. Ik voel nu al doordat de splint is geplaatst dat mijn kiezen al beter op elkaar passen en ik heb het gevoel dat de pijn al een stuk minder is, of dat komt door de euforie. Mijn vader heeft me al in jaren niet meer zo spraakzaam en vrolijk gezien, het was zelfs gezellig in de auto terug, ondanks vele files. We hebben er meer dan 3 ½ uur er over gedaan, maar dat mag de pret niet drukken. Mijn ouders staan er helemaal achter en willen me wel steeds op en neer gaan rijden, daarmee hopen ze natuurlijk hun oude vrolijke dochter terug te krijgen. Ik denk zeker dat ik het ga doen, o, ja het enig vervelende is, dat de operatie pas over ca.
1 ½ jaar zal gebeuren. Nou wat er in een dag kan veranderen in je leven, ik voel me heel erg verwend door jullie aandacht, begrip en vooral voor de enorme snelle acties. Dank tandarts Reinders en dank Dr. Nico Vrijens en dank grappige doctor Herman de Jonge. Ik ga nu eindelijk hopelijk lekker slapen, zo langzaam aan begin ik heel moe te worden

16-09-2010

Ik wil de mensen van de Ornajekliniek heel hartelijk bedanken voor hun super, super, super servies!!, ze stonden iedere keer weer voor me klaar, en hebben ervoor gezorgd dat deze tandeloze er weer mooi op staat. Jullie zijn super vakklui  robert en mark, ook vint ik het heel handig dat jullie zo dicht bij de Amaliakliniek zitten, daarom ging alles heel snel. Ik moest een paar keer terug komen omdat ik pijn had, dat vonden jullie geen probleem en hielpen me iedere keer weer super. Ook hoefde ik nooit te wachten of te bellen ik kon gewoon komen en dat was heel fijn. En ik heb gemerkt dat jullie alles weten over kunstgebietten en welke kleur en vorm van de tanden bij iemand past. Ik wilde graag hele witte tanden die heb ik nooit gehad en darom wilde ik ze maar robert zei dat ik dat niet moest doen omdat dat niet bij me paste en het meer zou opvallen dat ik een kunstgebit zou hebben omdat iemand van mijn leeftijd dat niet meer heeft. Ik zie nu dat je helemaal gelijk hebt omdat niemand ziet dat ik een vals gebit heb. Nog maals super bedankt voor alles Klaas uit Uden

 

 

15-09-2010

 

Nou, mijn zoon heb ik inderdaad vanmorgen naar school gebracht, hij durfde zich weer te vertonen. Gistermiddag om 17.00 uur stonden we weer in de wachtkamer van de Amaliakliniek, we moesten nog een kwartier wachten omdat de tandtechnieker nog niet de brug had gebracht. Dat kwartiertje duurde lang, toen we uiteindelijk naar binnen werden geroepen, lachte de tandarts breed uit, volgens mij komt het helemaal goed met je. Op de tand die afgebroken is, (eigenlijk stond er nog maar de helft) werd een stuk opgezet, “dit zal altijd een delicaat plekje blijven en moet je voorzichtig zijn met bv met appels eten”. Toen werd de valse tand er tussen gezet, dat heet een ets brug, ik zag meteen dat de kleur en vorm perfect was. De tranen sprongen in mijn ogen, zo blij was ik voor mijn zoon. Toen de spiegel te voor schijn kwam en mijn zoon mocht kijken, moest hij zo breed uit lachen, dat hij tranen in zijn ogen kreeg van de pijn die zijn bovenlip veroorzaakte, althans dat maakte hij er later van in de auto, hij huilde echt niet van blijdschap hoor!. Niemand kan zien dat hij een valse tand heeft, en het stukje wat is bij gemaakt is ook niet te zien. Dat kan nog wel gaan verkleuren op den duur, over een paar maanden moeten we nog eens terug komen, om te kijken of alles nog goed zit en gaan ze nog eens een foto maken. Over 6 jaar kan hij een definitieve brug laten maken, maar dat is nog ver weg. Ongelofelijk hoe snel we zijn geholpen, we hadden echt in ons hoofd dat het maanden zou gaan duren voordat we een oplossing hadden. Wat een voortvarendheid, (we kregen ook al te horen dat ze naar de verzekering hadden gebeld, en dat alles wordt vergoed) en wat een lieve tandartsen, trouwens van de telefoon, tot aan de assistentes, is iedereen begaan met je, we voelden ons heel bijzonder, alsof je wordt gedragen met je problemen. Iedereen in de Amaliakliniek die dit mogelijk heeft gemaakt voor mijn zoon, heel, heel veel dank. Mijn zoon gaat hopelijk de volgende week weer op de fiets naar school, dank zij jullie.

Super blije en dankbare Jeanette B

 

14-09- 2010

Wat een verademing mijn zoon heeft weer hoop, we zijn inderdaad gisteren om 15.00 uur in de Amaliakliniek geweest. We waren gelijk aan de beurt, jammer ik kon niet eens goed rond kijken naar de prachtige wachtkamer, waar je meteen je thuis voelt. Maar vanaf het moment dat we binnen kwamen voelde mijn zoon zich rustig, in de auto was hij onder een hoedje te vangen. Zijn lippen zijn nog steeds heel gevoelig, zeker waar het gehecht is onder zijn neus. Het eerste wat ze gedaan hebben zijn foto’s gemaakt in een apart hokje, binnen twee minuten stonden ze al bij de tandarts op de computer bij de behandelstoel. “Gefeliciteerd, de andere wortels hebben voor zover ik het nu kan zien geen tik gehad, en de wortel van de afgebroken tand is ook nog intact. Dat betekent dat we een brug kunnen maken op de beide tanden naast de tand die weg is. Goed nieuws. Verder zie ik geen splinters of andere onregelmatigheden. De ets brug die we gaan maken is een semi permanente oplossing, dat wil zeggen, dat we pas de definitieve brug gaan maken als hij ongeveer 18 jaar oud is, dan is alles volgroeid”. De assistente stond al klaar om een afdruk te maken, dat ging niet gemakkelijk omdat de lippen om de afdruk geklemd moest worden, dat deed pijn. Maar terwijl mijn zoon met de tranen in zijn ogen zich stond te verbijten, hoorde hij de tandarts zeggen tegen de assistente, breng de afdruk gelijk naar de overkant, dan kan hij morgen al klaar zijn. Dat maakte dat hij bijna moest lachen. Dus vanmiddag om 17.00 uur, wordt de etsbrug al geplaatst, waarschijnlijk gaat mijn zoon morgen alweer naar school!!!. De kosten weten we nog niet, de tandarts denkt dat we het helemaal vergoed krijgen van de verzekering, omdat het door een ongeval is gekomen. Nou jullie hebben op het forum niet gelogen, wat zijn ze begrip vol, lief en vakkundig en inderdaad voel je dat ze het met liefde doen. Ik laat jullie weten of de brug past en hoe hij er uit ziet.

Jeanette B

06-09-2010

Nou mensen vandaag was het dan zover.Rond een uur of negen vanmorgen de auto ingestapt samen met mijn broer en richting Kerkrade gegaan.Een rit van ongeveer 2,50 uur.En wat was ik blij dat we om 09:00 uur al waren vertrokken want we kwamen toch in een dikke file terecht i.v.m de Sail in Amsterdam.Balen natuurlijk want ik wilde zeker niet te laat komen ondanks alle zenuwen en angst.Ik had nu eenmaal die stap genomen en nu zou ik ervoor gaan ook.Gelukkig voorbij Schiphol loste de file zich weer op en konden we doorrijden.Omstreeks 11:45 kwamen we aan bij de Amalia Kliniek.Ik eerst nog de zalf op één hand gesmeerd maar wist niet goed wat ik nou met die plakker moest doen.Op mijn hand geplakt maar bleeft niet plakken,mmmm doe ik toch iets verkeerd hahaha.Wij naar binnen,aangemeld en ik vroeg aan de receptioniste hoe ik nu die plakker moest plakken op mijn hand,heel vriendelijk zei ze dat zij dat wel even voor mij zou doen en zo gezegd zo gedaan.Ondertussen was het 12:15 uur en ik had de afspraak om 12;50 uur maar ik zat nog geen 5 min en werd al geroepen om te komen,slik dacht ik en zei, is het nog niet een beetje te vroeg,de zalf is nog niet eens ingewerkt.Ze moest lachen en zei dat het alleen maar beter was voor me want dan was het sneller voorbij.Ja DUH makkelijker gezegd als gedaan maar goed even op de lippen bijten.Ik ging naar binnen en daar stonden 4 hele vriendelijke gezichten al op me te wachten.Ik ging zitten en ze zei dat het zo voorbij zou zijn en dat ik lekker even ging slapen.Het prikje van de narcose die voelde ik niet eens,je krijgt de kans niet om daar op te letten, en binnen een paar tellen was ik weg.Na anderhalf uur was ik één keer klaar wakker en dat is een hele vreemde gewaarwording.Het is net alsof je nooit bent weggeweest behalve het feit dat je een paar dikke lippen hebt van de verdovingen en het lijkt alsof je flink wat achterover hebt gegooid ( drank bedoel ik dus hahaha)een beetje dronken voel je je maar dat is maar van korte duur,je begeleider wordt gehaald en je wordt in een rolstoel gezet en naar de auto gereden.Maar voordat alles heb ik de namen gevraagd die mij zo goed hebben geholpen en ontzettend lief waren.Dus hierbij wil ik als eerste de tandarts An Robeijns bedanken voor al haar goede zorgen en behandeling.Daarna nog de tandartsassistente Miet,ook heel erg bedankt voor je goede zorgen en last but not least Anestasist Gaby Wettman en assistente Angela Wrobel.Mijn dank is heel erg groot naar jullie toe.Ik zit nu weer thuis en heb totaal nog geen napijn gehad,een beetje een schrale keel maar meer ook niet.Aan alle mensen die angst hebben voor de tandarts net zoals ik,dit is een ervaring die je nooit zal vergeten.Zet de stap en je zult zien dat je er geen spijt van zult krijgen.Lieve mensen van de Amalia kliniek en dan bedoel ik iedereen die daar werkt.Heel erg bedankt voor alles.

Groetjes C

 

 

Aan alle angsthazen, 11-08- 2010

Hoe overtuig je mensen die bij pijn aan de tanden, of de gedachte aan de tandarts volledig in paniek raken,
de gedachte aan de stoel in de behandelkamer alleen al, voor huilbuien en hartbonzen zorgt?
Mensen die dit niet hebben, kunnen zich er vaak helemaal geen voorstelling van maken wat dit betekent, en wat de gevolgen zijn.
Maar het brengt voor de angstige mensen wel onnoemelijk veel ellende, en een stuk schaamte, want het lijkt altijd net alsof de rest van de wereld 10 keer per jaar fluitend naar de tandarts gaat.
In de wachtkamer van de Amaliakliniek kun je zien dat dat dus onzin is. Je komt er alle soorten mensen tegen, ja, ook van die Rambo's!

Gisteren, 10 aug. 2010, was ik in de Amaliakliniek om een zieke kies te laten trekken onder narcose.
Voor mij was dit niet de eerste keer, sterker nog, ik was een van eerste patiënten die op deze manier geholpen werden, ruim 20 jaar geleden.
Ik blijf zeggen dat de Amaliakliniek DE oplossing is. Alles waar je bang voor bent, de geur, het spiegeltje, dat haakje, die vreselijke koude lucht uit die spuit,
die zwarte boor, die zo dreunt, en dat hoge piepboortje en alle andere toestanden waar je onpasselijk van wordt: JE GAAT HET NIET MEEMAKEN!

Bij het zogenaamde intake-gesprek word niets anders gedaan dan gekeken wat er moet gebeuren, nee, geen haakje of andere griezels. Dan word er rustig vertelt wat het beste is
voor je gebit.

En als de dag is aangebroken:

Bij binnenkomst in de behandelkamer staan ze klaar. Hele aardige, normale mensen die weten wat je voelt. Ze staan te popelen om je te helpen, echt.
Nou kun je nog zo'n angsthaas zijn, maar daar wordt je rustig van.
En dan gebeurt het eerste wondertje; het babyprikje, ik kan het echt niet anders noemen, word gegeven, en hup , weg ben je!
Bij het tweede wondertje wordt je wakker en alle angsten vallen weg. Het gevoel van opluchting is ongekend. De klus is geklaard, maar je hebt niets in gaten gehad!!

Kijk, als je na de behandeling thuiskomt, en je voelt links en rechtst wat, dan staat dat los van die allesbeheersende angst, en
dat is een heel groot verschil, maar dat weten de angsthazen zelf het beste.

Dus,
Bel nou gewoon!

Groetjes, N.

---

11-8-2010

Voor ongeveer ruim een maand terug,kreeg ik een fikse ontsteking in mijn gezicht.
Zelf had ik het vermoeden dat het goed zou kunnen zijn dat het vanuit mijn tand kwam.
Maar ik was al 8 jaar niet meer naar de tandarts geweest,nare ervaring met de mondhygieniste.
Ik ging naar de huisarts en die verklaarde me dat het waarschijnlijk tandheelkundigprobleem was,dus nu had ik een probleem.
Toch kon ik terecht bij mijn vorige tandarts,ben er 3 x geweest,met hoge spanningen,en behoorlijk zweten.
Ondertussen had ik van een collega van mij (ook geholpen door Amaliakliniek)de tip gekregen om contact op te nemen met de Kliniek,ze was er echt over te spreken.
Ik heb die stap gezet en had in juni de intake gesprek.
Alles was in orde maar door mijn overgewicht moest ik nog even een hartfilmpje laten maken,ze zijn daar heel correct en duidelijk in.
Twee weken geleden kreeg ik telefoon vanuit de Kliniek,alles was in orde en nu kon er een afspraak gemaakt worden.
Gisteren was het zover (3 aug)...om 12.50 werd ik binnen geroepen,ik mocht in de stoel gaan liggen,zij stralen rust uit en dan word je vanzelf heel rustig.
De anesthesist besprak mij nog duidelijk het hoe en wat,dat was een heel fijn gerust gevoel.
Toen maakte ze het in orde,de infuus ging in de hand en toen ze de eerste spuit erin spoten kreeg ik een heel raar gevoel in mijn hoofd,is haast niet te beschrijven,ik zag nog wel dat ze bezig waren met de volgende,en toen niks meer,ik was onder zeil.
Toen ik bijkwam kreeg ik meteen te horen dat alles goed verlopen was,mijn tranen liepen over mijn wangen,ik vroeg maar steeds naar de anesthesist,wou hem zo graag bedanken .
Was nog wel een beetje duf maar kreeg alles goed mee wat ze allemaal zeiden.
Verder bedankte ik iedereen,was dolgelukkig!
Ze gingen mijn begeleider halen en zette me in een rolstoel en zo werd ik naar mijn auto gebracht.
Heb nu alleen een beetje last van mijn keel maar dat zal wel snel bijtrekken.
Ik wil de tandarts,anesthesist,tandartsassistentes,maar ook iedereen waar ik in contact ben geweest daar in het kliniek hartstikke bedanken,dit is voor mij een hele nieuwe start.
Ik raad ook iedereen aan die angst heeft voor de tandarts om daar na toe te gaan,ze zijn vriendelijk,rustig,professioneel,geruststellend...doen zou ik echt zeggen!!!!

Groetjes Renate P.uit M. (Noord-Limburg)

 

 

30-7-2010

hallo allemaal ,

bang bang bang, waar voor iegelijk. ( tandarts )

klopt, ben een jaar of 10 niet geweest als het niet langer is.
zo bang zo veel pijn en toch heb ik de stap gezet .
de eerste keer met het gesprek en controle mijn hartje zat boven in de keel.
maar na een paar min. had ik het gezien ze raken jou bijna niet aan ze kijken en tikken veel op de computer (bij mij dan hihihihi )
het gesprek was super met de vriendin van joosten de gitarist van rowe heze.
na 2 weken de 22 juli moes ik komen om alles in orde te late te maken,
er kwam een vrouw en roept mijn naam ging met haar mee en kwam in de stoel te recht .
de ander duiveltjes keken mij aan en lachte naar mij een pakte mijn hand en de andere gaf me een spuitje in mijn hand daarna kreeg ik de het sterke spul en wat ik nog weet was dat ik wazig begon te kijken, echt sterk spul en daarna weet ik niks meer van tot 90 min later kwam ik bij , ik wis niet hoe snel ik uit de stoel wilde , ik wilde mijn tanden zien , hahaha echt super ben toen weer in de stoel beland moest nog even wachten en bij komen toen zag ik mijn vrouw weer en mijn nichtje ze lachte en hadden tranen in de ogen en ik ook het bleek dus dat ik Duits aan het praten was tegen de tandarts en de rest maar daar weet ik niks van echt sterk spul. toen alles weer door grindde hoorde ik het zelf ook echt stom is dat , maar dat komt door dat sterk spul ,
heb toen weer mijn tanden bekeken en toen alle engeltjes bedankt,
de engeltjes hebben zeer goed en ik bedoel zeer zeer zeer goed werk geleverd.
ze pakte me op en hebben me in de auto gedaan , echt super is dat zo iets maak je niet snel mee .
echt geweldig . dames en heren bedankt voor alles .

bedankt groetjes f.

 

 

 

---

27-7-2010

Lieve allemaal.

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die mij zo goed heeft opgevangen in de Amalia kliniek.

Door privé omstandigheden was ik al ruim 12 jaar niet bij de tandarts geweest..
Ik durfde gewoon echt niet . Ze konden op mij in praten maar dat had allemaal geen nut.
Tijdens een beetje rondneuzen op internet kwam ik bij de Amalia kliniek uit.
Na een beetje aarzelen toch gebeld en een afspraak gemaakt.Mijn vriend is meegegaan,als stok achter de deur.
Ik ben daar zo ontzettend lief ontvangen en ze namen alle tijd voor me.
Uiteindelijk bleek de schade niet zo groot,maar er moest wel het een en ander gebeuren.
15 juli was het dus zover en na een week van slecht slapen,viel het dus allemaal onwijs mee.
Praatje gemaakt met de mensen die mij behandelden en voor ik het wist was ik in diepe slaap.
Eenmaal thuis nog even in mn bed gedoken en voor de nacht 2 asprientjes genomen en heerlijk geslapen.
Napijn heb ik zo goed als niet en ben zelfs vandaag (de 16e) al wezen paardrijden.
Voor de mensen die dit lezen en nog twijfelen,bel ze op!! Ze gaan zo onwijs goed met je om en zijn ontzettend lief voor je..
Dus bij deze : Bedankt !!! Ik kom zeker terug bij jullie !!

Met vriendelijke groet,

S. uit Riethoven.

---

13-7-2010

Ik zou heel graag iedereen ervan willen overtuigen dat je angst als sneeuw voor de zon verdwijnt zo gauw als je bij de Amalia kliniek binnen komt, zelfs al voor het intake gesprek.

Ik zelf ben 32 jaar en was al 17 jaar niet meer bij een tandarts geweest, ik was ontzettend bang, mede door de vroegere schooltandarts….

Je begrijpt al mijn kiezen boven en beneden waren ontzettend rot maar met heel veel pijnstillers en af en toe antibiotica, was het allemaal vol te houden..(niet echt dus)

Ik had het geluk dat mijn voortanden nog mooi waren, totdat 5 december mijn twee hoektanden vanuit het niets overbraken, ik uiteraard compleet in paniek, want dat kon ik niet meer camoufleren, hoe ik ook mijn best deed…

De enige optie was naar de Amalia kliniek..ik heb menig afspraak gemaakt maar net zo hard weer afgebeld…zo’n angst had ik…

Het heeft tot april geduurd, toen heb ik de knoop door gehakt en weer een afspraak gemaakt voor een intake gesprek, en…ik ben gegaan!!

Het personeel daar is allemaal even aardig, ik moest wat formulieren invullen en even op de tandarts wachten, die alleen maar even in mijn mond zou kijken!

Waar ik uiteraard al bang voor was moest ook gebeuren, mijn kiezen moesten er boven allemaal uit en beneden een paar…

Ik zou boven een halve prothese krijgen omdat mijn voortanden gelukkig nog netjes waren en beneden ook.

We hebben maar direct gehapt, dit was totaal niet akelig(ja echt ik vond alles eng) en een afspraak gemaakt voor de narcose behandeling en gek genoeg viel de angst op dat moment van me af, laat het dan maar zo snel mogelijk gebeuren, dan heb ik het gehad! Twee weken later zou het gebeuren bij tandarts Isabelle…

Ik heb meteen die dag ook nog een gesprek gehad met Katja over de narcose behandeling, ik had wel 1000 vragen en allemaal werden ze met evenveel geduld beantwoord, alle lof!!

Twee weken later was het dan zo ver…25 mei was de dag…half 4 zou ik geholpen worden, gelukkig was mijn vader erbij…heel lief!

Ze waren allemaal even aardig en geduldig, zowel tandarts Isabelle als de mw van de narcose en de tandartsassistente..ik moest maar rustig in de stoel gaan liggen, kreeg een naaldje in mijn hand, voel je niets van..er werd wat vloeistof ingespoten, en me nog gevraagd of ik op vakantie ging..ik weet dat ik nog geantwoord heb, toen zei ze, slaap lekker en tot straks….

Ik was niet duizelig of raar in mijn hoofd maar viel gewoon echt heerlijk in slaap, zo zou ik iedere avond wel in slaap willen vallen…

Voor mijn gevoel werd ik 10 minuten later weer wakker, mijn vader was er weer bij, ook nu niet raar in mijn hoofd of duizelig, gewoon even wakker worden…

Ik had weer mooie tanden en er niets van gemerkt echt helemaal niets! Zou het zo weer doen!

Thuis wel goed gekoeld voor de zwelling tegen te gaan, heel weinig napijn gehad, en misselijk ben ik totaal niet geweest waar ik zo bang voor was, maar dat word je blijkbaar niet van hun narcose en dat is ook gebleken!

Wel ben ik nog een paar keer terug moeten gaan om de prothese wat bij te schaven maar verder nergens last van gehad.

En mijn angst voor de tandarts, die is volledig verdwenen!!

Dus iedereen die al jaren niet durft of bang is, gewoon gaan, er gaat een wereld voor je open!

En al het personeel van de kliniek, jullie doen super werk, ga zo door, en hartstikke bedankt allemaal!!

Ik heb mijn leuke leventje weer terug…

30-7-2010

hallo allemaal ,

bang bang bang, waar voor iegelijk. ( tandarts )

klopt, ben een jaar of 10 niet geweest als het niet langer is.
zo bang zo veel pijn en toch heb ik de stap gezet .
de eerste keer met het gesprek en controle mijn hartje zat boven in de keel.
maar na een paar min. had ik het gezien ze raken jou bijna niet aan ze kijken en tikken veel op de computer (bij mij dan hihihihi )
het gesprek was super met de vriendin van joosten de gitarist van rowe heze.
na 2 weken de 22 juli moes ik komen om alles in orde te late te maken,
er kwam een vrouw en roept mijn naam ging met haar mee en kwam in de stoel te recht .
de ander duiveltjes keken mij aan en lachte naar mij een pakte mijn hand en de andere gaf me een spuitje in mijn hand daarna kreeg ik de het sterke spul en wat ik nog weet was dat ik wazig begon te kijken, echt sterk spul en daarna weet ik niks meer van tot 90 min later kwam ik bij , ik wis niet hoe snel ik uit de stoel wilde , ik wilde mijn tanden zien , hahaha echt super ben toen weer in de stoel beland moest nog even wachten en bij komen toen zag ik mijn vrouw weer en mijn nichtje ze lachte en hadden tranen in de ogen en ik ook het bleek dus dat ik Duits aan het praten was tegen de tandarts en de rest maar daar weet ik niks van echt sterk spul. toen alles weer door grindde hoorde ik het zelf ook echt stom is dat , maar dat komt door dat sterk spul ,
heb toen weer mijn tanden bekeken en toen alle engeltjes bedankt,
de engeltjes hebben zeer goed en ik bedoel zeer zeer zeer goed werk geleverd.
ze pakte me op en hebben me in de auto gedaan , echt super is dat zo iets maak je niet snel mee .
echt geweldig . dames en heren bedankt voor alles .

bedankt groetjes f.

---

27-7-2010

Lieve allemaal.

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die mij zo goed heeft opgevangen in de Amalia kliniek.

Door privé omstandigheden was ik al ruim 12 jaar niet bij de tandarts geweest..
Ik durfde gewoon echt niet . Ze konden op mij in praten maar dat had allemaal geen nut.
Tijdens een beetje rondneuzen op internet kwam ik bij de Amalia kliniek uit.
Na een beetje aarzelen toch gebeld en een afspraak gemaakt.Mijn vriend is meegegaan,als stok achter de deur.
Ik ben daar zo ontzettend lief ontvangen en ze namen alle tijd voor me.
Uiteindelijk bleek de schade niet zo groot,maar er moest wel het een en ander gebeuren.
15 juli was het dus zover en na een week van slecht slapen,viel het dus allemaal onwijs mee.
Praatje gemaakt met de mensen die mij behandelden en voor ik het wist was ik in diepe slaap.
Eenmaal thuis nog even in mn bed gedoken en voor de nacht 2 asprientjes genomen en heerlijk geslapen.
Napijn heb ik zo goed als niet en ben zelfs vandaag (de 16e) al wezen paardrijden.
Voor de mensen die dit lezen en nog twijfelen,bel ze op!! Ze gaan zo onwijs goed met je om en zijn ontzettend lief voor je..
Dus bij deze : Bedankt !!! Ik kom zeker terug bij jullie !!

---

Met vriendelijke groet,
01-07-2010

Ben gisteren bij jullie geholpen.
Wil het hele team hartelijk bedanken voor de goede zorg en de goede behandeling.
Voordat ik het wist was ik onder narcose.
Ondanks dat ik bang ben voor naalden moet ik zeggen dat ik vrij weinig van de prik heb gemerkt.
De behandeling zelf heb ik helemaal niks van gemerkt..
Het eerste wat ik mij weer herinner is dat ik wakker werd in de auto.
Ik zou iedereen die angst heeft voor de tandarts deze behandeling aanraden.
Nogmaals iedereen bedankt voor de goede behandeling.  

Diana Scholte

---

 

12-6-2010

Hallo Amalia Team,



Mijn zoon van 21 was jarenlang al onder behandeling van onze eigen tandarts, die wist van zijn angsten,totdat hij in een keer te maken kreeg met een collega van onze tandarts.

Die vond het niet noodzakelijk een verdoving te zetten bij een behandeling, mijn zoon durfde hierop niets te zeggen,dus liet het over zich komen.

Wat resulteerde in het feit dat hij niet meer durfde te gaan voor vervolg onderzoeken, hij durfde het ook niet met onze eigen tandarts uit te spreken, zo zit die jongen nu eenmaal in elkaar.

Hij durfde niet meer naar een afspraak met onze tandarts te gaan, en stelde maar uit.

Ik, als moeder kwam achter de Amalia kliniek,heb dat mijn zoon voorgesteld en hij wilde dat wel.

Onder narcose, nergens iets van af weten, daar voelde hij wel wat voor, dus de stap genomen.

Afspraak gemaakt, intake gesprek gehad en op 8 juni zou hij behandeld worden.

Het is hem ZO meegevallen, ze waren allemaal zo vriendelijk zo behulpzaam, hij heeft er totaal niets van meegekregen en was zo trots om zijn gebit aan ons ouders te laten zien, het zag er super uit!!!

Nog twee keer moeten we terug,maar mijn zoon ziet er niet tegenop,ik wel als moeder eerlijk gezegd, is niet niks om je zoon, ook al is hij 21 jaar, daar achter te moeten laten,maar ze hielden ook ons, als ouders goed in de gaten.

Super goede uitleg gehad, en onze zoon is niet bang om terug te gaan.

We hadden dit al veel eerder moeten doen.

Bedankt voor alle goede zorg en nazorg die we hadden van jullie.

En ook de super goede uitleg aan “ons”als ouders……

Mevrouw van der M, moeder van Michel.

---

12-6-2010

Jarenlang niet meer naar de tandarts geweest ( dankzij de schooltandarts), je weet ooit komt de dag dat je er toch aan moet geloven.

Die dag was eigenlijk maanden geleden, pijn dat ik had, pijnstillers waren niet aan te slepen.

Was wel op de hoogte van de Amalia kliniek, onze dochter komt er ook al een aantal jaren.

Tot op een dag onze dochter weer moest gaan, “mama maak toch een afspraak” zei mijn dochter, ik moet toch ook van jou naar de tandarts.

Ze had ook gelijk, ik maar iedere keer zeggen “maar meid je moet naar de tandarts” en zelf ging ik niet.

Ik die dag een afspraak gemaakt, wist van de zenuwen nog niet meer ons telefoonnummer.

Nu kon ik niet meer terug, eerst een intake gesprek, foto’s, de schade opmaken en checken hoe mijn bloeddruk en zuurstof in het bloed was, super lieve vrouw die me wel gerust stelde.

20 mei de grote dag, de nacht ervoor niet geslapen, alleen al van de tandpijn. Was dan ook blij dat de nacht om was en ik kon gaan.

Werd om 10.00 uur naar binnen geroepen, hele grote maar lieve man, die wel door had hoe nerveus ik was, klamme handjes zei hij.

Hmm hmm zei ik, ging in de stoel zitten, infuusje erin en na een paar sec. was ik in dromenland.

Toen ik wakker werd was alles achter de rug. Thuis nog 2 uurtjes verder geslapen, totaal geen pijn gehad en een mooie glimlach.

Wat wil je nog meer.

Hierbij wil ik jullie hele team dan ook hartstikke bedanken vanaf receptie tot Tandarts.



Veronique M.uit O.

---

17-5-2010

We schrijven het jaar 2001 afspraak bij de tandarts. netjes gegaan bleek dat mijn eigen tandarts niet zat maar een vervanger.
Nu was ik toch al geen grote fan van mijn tandarts, maar hij had me toen der tijd wel over mijn angst heen geholpen, en wist me goed op mijn gemak te stellen. Maar.......de vervanger deed dit dus niet begon meteen te frrutselen in mijn mond en begon met boren.........ja zonder verdoving. toen ik vroeg voor een verdoving gaf hij als antwoord "hoeft niet ik ben toch bijna klaar". Dat was dus meteen de laatste keer dat ik bij de tandarts was geweest.

We schrijven nu het jaar 2010 begin januari begon ik hier en daar wat pijn te krijgen in mijn mond, ik niet gek en nam meteen de telefoon en belde de apotheker op voor goede pijn stillers. na een tijdje van die dingen gesnoept te hebben ben ik dus maar overgegaan naar een ander middel dat wat streker was, en ja hoor dat werkte goed.
Maar op een bepaald moment werkte dit middel dus ook niet meer en we waren dus al meer dan 2 maanden verder, namelijk 29 maart. Ik ben gewoon gaan werken met nachtdienst en net zo snel als de tijd ging, ging de pijn dus ook. Het werd alleen maar erger. 's Morgens thuis gekomen hield ik het niet meer uit van de pijn en begon dan ook heel spontaan te huilen waarna mijn vrouw de telefoon heeft gepakt en is gaan bellen met het Amalia kliniek. Ik kon meteen die zelfde ochtend een uur later terecht. Met knikkende knieën ging ik er dus heen heb een intake gesprek gedaan en de nodige formulieren ingevuld. Daarna werd mijn gebit gescanned, en mocht ik in zo'n luxe ligstoel gaan liggen en kwam er een persoon op mij toe die zich netjes voorstelde. Ik voelde me eigenlijk toch wel meteen op mijn gemak. na wat intensief onderzoek naar mijn gebit (wat er dan nog van over was) hebben we besproken wat we konden doen, of geheel "reviseren" maar dat ging dus een hoop geld kosten en ik moest dan toch blijven terug komen of een gebit maar dan wel met een narcose-behandeling. zonder na te denken heb ik voor het laatste gekozen en de kosten besproken. Ik kwam op de wachtlijst te staan voor de kaakchirurg en na 5 weken kreeg ik een telefoontje dat ik 6 mei langs kon komen. Ik ben toen op de afgesproken tijd gegaan en voelde me dus nog steeds op mijn gemak. daar aangekomen moest ik even wachten en toen wqas ik aan de buurt. Ik mocht weer in die luxe ligstoel gaan liggen, kreeg een prikje met een klein naaldje en...........werd een tijd later wakker en had een stralend wit gebit op de plek waar eerst mijn grafzerkjes stonden. en weet je wat het mooie was ik heb er niets van gemerkt en had ook geen pijn. na twee uur kon ik alweer een beetje drinken en na 4 uur dronk ik al weer koffie en water. ik heb af en toe een pijnstiller moeten pakken omdat het gebit iets drukte maar dat is normaal de kaken zijn opgezwollen en moeten slinken. gisteren ben ik nog even langsgegaan om van het gebit nog iets af te laten slijpen, omdat het bleef drukken. Ik ben er gewoon naar toe gegaan zonder een echte afspraak te maken alleen ff gebeld van wat er aan de hand was. al met al heb ik er misschien 10 minuten gezeten. Ik ging er weer lachend weg.

Achteraf gezien denk ik nu had ik dit maar eerder gedaan. dan had ik nooit zo'n pijn gehad.
ik kan het iedereen aan raden wat angst heeft om eens even bij het Amalia kliniek langs te gaan.

B. uit Eygelshoven

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen, stuur uw bericht naar: info@amaliakliniek.nl     
Namens het hele Amaliateam, hartelijk dank!!!!!

 

---

 

25-06-2010

Wat een schrik onze zoon Gilles, 6 jaar oud viel met zijn fiets, op zijn mond keihard op de straat. Het bloede heel erg en zag er eng uit. Zijn kin lag helemaal open, we begrepen gelijk dat we naar de EHBO post in Maastricht moesten gaan. De kin moest gehecht worden en toen we eens goed gingen kijken zagen we dat zijn kiesjes helemaal kapot waren. We vroegen of er misschien ook een kaakchirurg in het ziekenhuis aanwezig was of een tandarts, maar dat bleek niet het geval. Ze gaven ons het advies dat we maar eens bij onze eigen tandarts langs moesten gaan. We vertouwden het niet en zijn hoewel het weekend was naar onze eigen tandarts gegaan (Richard Reinders) bij ons in het dorp(Cadier en Keer), die en toevallig thuis was en meteen bereid was om er naar te kijken. Hij was niet blij met wat hij zag, de kiesjes waren helmaal gespleten, half afgebroken en hij was bang dat er splinters in het bot zaten. (wat achter af ook zo bleek te zijn). Zijn advies was om de kiesjes er onder narcose uit te laten halen, anders is het veel te pijnlijk en het zal eigenlijk wel veel tijd in beslag nemen, wellicht twee uur. Om een kind zo lang stil te laten liggen en dan ook nog met pijn, is vragen voor moeilijk heden in de toekomst. Hier schrokken we wel van een kind onder narcose, dat is nogal wat. De tandarts vertelde verder dat het wel snel moest gebeuren omdat anders de splinters wel konden gaan ontsteken in het bot. Gelukkig waren het zijn melktanden en op de foto te zien, waren de blijvende kiezen niet aangetast. Twee dagen later konden we al geholpen worden, ik moet eerlijk zeggen dat toen ik in de Amaliakliniek kwam ik wel onder de indruk was. Het lijkt wel of iedereen die daar werkt probeert het voor de patiënten zo aangenaam mogelijk te maken, heel persoonlijk en vriendelijk. We werden gelijk apart gezet, hoefden niet te wachten, en alles werd eerst heel zorgvuldig uitgelegd. Ik mocht Gilles op schoot nemen en terwijl hij werd afgeleid met speelgoed, kreeg hij een prikje in zijn hand, hij merkte er volgens mij niets van, hij speelde gewoon door. Heel rustig viel hij in slaap en heb ik hem op de behandelstoel getild. Nu moest ik hem achter laten, maar gek genoeg had ik er alle vertrouwen in. Om 11.00 verliet ik de behandelkamer en om 13.15 uur was hij weer wakker. Ik kreeg gelijk te horen dat alles heel goed was gegaan, alle splinters waren er uit eveneens de kiesjes. Het goede nieuws was de blijvende kiezen niet waren beschadigd en nog rustig in de kaak liggen te slapen, wel hebben ze de nieuwe kiezen geseald. Nu heeft hij helemaal een lege mond, hij had namelijk zijn voortanden net gewisseld. Hij was te moe en slap om te lopen, dus heb ik hem naar buiten getild, via een andere deur gingen we naar buiten, zodat de andere kinderen die nog behandeld moesten worden ons niet konden zien. In de auto sliep hij nog wat verder, eenmaal thuis gekomen had hij wel pijn. Normaal gesproken praat hij gezellig en is hij wel echt aanwezig, maar nu was hij onder een hoedje te vangen. Dat heeft zeker een week geduurd. Het leek wel of zijn mond was dichtgeplakt. Eten ging natuurlijk wel moeilijk, brood zonder korstjes en veel vloeibaar voedsel. We zijn zo blij dat we zo brutaal waren geweest om gelijk naar onze eigen tandarts te gaan, en dat we achteraf zo iets hebben van wat hebben ze ons in het ziekenhuis een slecht advies gegeven. Ik hoor ze het nog zeggen, u kunt een keer langs uw tandarts gaan. Ze hadden ons gelijk door moeten sturen naar de kinderafdeling van de Amaliakliniek, als we daar niet terecht waren gekomen had ik het zwaar in gezien. Het hele team hartelijk dank voor de geweldige behandeling, service, begrip en zorgvuldigheid. Met name tandarts Mark die Gilles heeft behandeld en natuurlijk Richard Reinders die in Cadier en Keer al jaren onze tandarts is. Monique en Peter S te Cadier en keer      

01-07-2010
Ik wil graag de Amaliakliniek bedanken voor het helpen van mijn moeder, ze is vandaag 1 juli behandeld en ik heb haar net bezocht. Haar gebit ziet er prachtig uit en ze heeft helemaal geen pijn.

Ik ken mijn moeder niet anders dan met tand en kiespijn, en angst om nog de deur uit te gaan.

Heel veel dank voor jullie inzet, vertrouwen en aandacht voor mijn moeder. Jullie hebben haar een stukje zelfvertrouwen terug gegeven, doordat ze nu eindelijk het gevoel heeft dat ze begrepen wordt en dat haar angst niet zo abnormaal was als ze zelf dacht. En ik heb nu een moeder waar ik hopelijk mee kan gaan winkelen om haar kleren voor mijn a.s. huwelijk te kopen. Nogmaals heel veel dank.

 

Marion V, dochter van Bangerd (forum)

 

---

12-04-2010
Hallo,

Ook hier mijn reactie een beetje laat maar beter dan helemaal niet
Ook hoop ik dat iedereen die twijfelt hierdoor weer een beetje over de streep getrokken wordt.

Ik ben ongeveer 18 jaar niet meer naar de tandarts geweest en ben pas 37 maar heb de knop omgezet er moest wat gebeuren.
Eind januari ben ik geweest voor de intake en wat ik al dacht boven moest alles, nou wat er nog in zat getrokken worden.
Hier kwam een prothese voor in de plaats dus gelijk maar gehapt nou dat viel reuze mee net zo als het maken van de foto's.
Onder moesten 2 kiezen en de verstandskiezen verwijdert worden, omdat het gecompliceerde extracties waren moest ik op de wachtlijst voor de kaakchirurg.
Dat was niet helemaal waar ik op gerekend had, maar alles zou in een behandeling van een uur kunnen dus dat was fijn.
Verder was iedereen reuze vriendelijk zeker de mevrouw van de narcose intake.

Toen kwam na 2 maanden wachten de behandeldag 15 maart van tevoren nachten niet geslapen en al van alle enge dingen bedacht.
Maar goed eenmaal aangekomen plaats genomen in de wachtkamer, en het duurde niet lang of ik was aan de beurt.
Nou eenmaal in de stoel heb ik weinig meer gemerkt, echt professioneel gedaan heb van de prik niets gemerkt.
Het infuus werd aangesloten en ik wilde nog ergens antwoord op geven maar toen was ik al vertrokken.
Voor je idee wordt je vijf minuten later wakker en is het klaar.
Terug naar huis met een handdoek voor mijn mond gezeten, maar het belangrijkste was het is gebeurt.

Napijn heb ik de eerste week wel gehad maar er was aardig gesneden in het tandvlees en het was goed te beheersen met paracetamol.

Nu 4 weken later gaat het super, kan bijna alles weer eten en heb zo goed las nergens last van.
Maar voornamelijk het praten en lachen ik moet er nog aan wennen, maar wat een verschil.
Het gevoel je niet meer te hoeven schamen.
En net zo als zoveel mensen hier had ik het nu maar eerder gedaan.
Had veel nachten met kiespijn en altijd proberen je gebit te verbergen kunnen schelen.

Dus iedereen die twijfelt echt doen, het is echt de moeite waard en van de behandeling merk je niets.
Iedereen bij de Amalia onwijs bedankt.

H uit Naaldwijk

---

6-4-2010

Beste lieve mensen van de amalia kliniek,

ERG BEDANKT voor de geweldige snelle behandeling van donderdag 1 April 10 uur!
Geweldig dat alles en de behandeling zo ontzettend snel is gegaan,ik kon bijna
niet bang zijn en worden, zo snel was ik in slaap van de narcose.
En de pijn valt alles mee, het is niet dat ik niks voel maar denk zelf dat het ook erg wennen is.
Maar het is me voor 100% meegevallen!!!
REUZE BEDANKT VOOR ALLES!!!!
BEDANKT IEDEREEN!!!!!

groetjes J.C.uit Goirle

---

11-3-2010

Hallo Amalia Team,

Op dinsdag 2 maart 2010 ben ik na 5 jaar niet naar de tandarts te zijn geweest toch weer bij jullie geweest voor een narcose-behandeling.

Weer te lang met klachten doorgelopen, ik denk voor heel veel angstpatienten heel herkenbaar dat eeuwige uitstellen, en nog niets eens durven bellen voor een afspraak!

Gelukkig kon ik snel bij jullie terecht en ben ik nu weer van mijn klachten af en is alles weer keurig in orde.

Van de behandeling voel je echt niets, het prikje voor de narcose viel ook reuze mee (dankzij de EMLA-zalf) en was ik binnen enkele seconde al aan het slapen.

Ik werd pas wakker in de auto, onderweg naar huis.
Ook nadien geen pijn gehad of klachten, wel even lekker uitgerust.

Maar ja hoe nu verder?
Ga nu ook eens aan die angst werken en heb ik over 3 maanden een afspraak gemaakt met een mondhygieniste om zo langzaam toch te wennen aan al die handelingen.

Ik hoop dat nu de volgende behandeling bij de tandarts zonder narcose kan, en misschien kom ik dan toch naar Kerkrade gereden want het vertrouwen in een tandarts is erg belangrijk.

Team bedankt en tot ziens !
M.T.

---

2-3-2010

Zeker 15 jaar lang geen tandarts meer gezien.
Waarschijnlijk zelfs langer want ik kan me die tijd niet echt goed meer herrineren.
Altijd heb ik mijn bezoekje aan die slagers uitgesteld en afgewimpeld.
Ik zou nooit van mijn leven in die stoel terrecht komen, dacht ik!

Tot mijn 20ste jaar ging het best goed met mij.
Ik deed vrolijk mee en lachde ondanks mijn half gebroken voortand nog volluit.
Had werkelijk schijt aan alles en iedereen!
Kort daarna begonnen de rest van mijn tanden en kiezen aftebrokkelen en zwart teworden.
Zenuwen stierven af terwijl ik aan het werk was..Normaal blijven doen jongen!
Niemand heeft het door!

Op een gegeven moment had ik me toch een bal in mijn gezicht dat iedereen het zag.
Mijn baas wou me naar de tandarts sturen waarna ik zei dat ik daar al geweest was en het niet aan mijn tanden lag.
Tuurlijk, ze geloofden me vast!

Heb werkelijk van alles mee gemaakt.
Abcessen en zenuwpijn waren echt het ergste denk ik achteraf.
Was zo blij iedere keer als ik dat smerige pus eruit zag vloeien.
Instant pijn vrij..Hoera!!
Weer niet naar de tandarts gehoeven!!

Dit ging allemaal vrij goed.
Werd echt bekwaam in het doorprikken van abcessen op een gegeven moment.
Ziek eigenlijk, als ik er zo op terug denk.
De ergste pijnen waren de pijnen waar ik geen klein bobbeltje op mijn tandvlees zag.
Er viel niks door teprikken dan en er waren nachten bij dat ik echt dacht dat ik niet meer wakker zou worden door het gebruik van veel imbuprofen en paracetamol.Ik viel uiteindelijk helemaal draaiend en tollend in slaap.

Op mijn 28ste was ik het ineens helemaal zat.
Had al jarenlang niet meer breeduit gelachen en geen foto meer waar ik lachend op stond.
Was de godgandse dag bezig om maar mijn tanden en kiezen teverbergen.
Denk dat ik wel honderden keren per dag aan mijn tanden dacht.
Niet normaal, leek wel gestoord teworden daardoor.

Op mijn 28ste had ik alleen nog maar stompjes en zwarte voortanden.
Er zat een gat zo groot in het midden dat ik mijn pink erdoorheen kon duwen zonder de voortanden teraken.
Bizar he, dat iemand het zo ver kan laten komen.
Na iedere lunchpauze zat ik op de wc met een tandenstoker alle grote stukken eten uit mijn kiezen tewroeten.
Deurtje op slot natuurlijk.

Afijn, voordat de mensen in slaap vallen.

Het heeft me echt ontzettend veel moeite gekost om die telefoon tepakken en naar Amalia tebellen.
Ik scheet werkelijk in mijn broek bij alleen de gedachte aan een tandarts.
Toch, was het knopje in mijn hoofd nu om.

Het weer vrij kunnen lachen woog ineens zwaarder dan het opzien tegen een tandarts.
Dit keer zou ik doorzetten, wat het me ook zou kosten!

In januarie 2010 heb ik gebeld naar de Amalia kliniek en 11 Februarie was mijn behandeldag.
Ik was die dag ontzettend rustig en heb zelf de 2,5u durende rit gereden.
Mijn lieve vriendin was mee en de sfeer was erg gezellig onderweg.

Wij hadden een kamertje geboekt bij Tony Bed&Breakfast waar ik mijn roes kon uitslapen tot ik zelf kon terug rijden.
Ik wil graag even vermelden dat dit echt een super lief vrouwtje is die goed voor haar gasten zorgt!
Aanrader voor de mensen met geen vervoer, of die niet gelijk terug kunnen rijden.

Ik was om 13:45 aan de beurt en alles verliep vlekkenloos.
Binnen 3 minuten lag ik teslapen door een prikje wat je gewoon niet voelt.
Het is geen ziekenhuis naald wat ze in je hand stoppen, maar een onwijs miniscuul naaldje.

Mijn hele boven gebit is getrokken en aan de onderkant alle kiezen op 3 na.
Ik werk wakker en stond een beetje lijp tedoen in die uitslaapkamer naast mn rolstoel.
Het wachten op een taxi duurde lang maar dat was niet zo erg want ik leek nog behoorlijk dronken.

Moet eerlijk zeggen dat de napijn mij best mee viel en was goed te onderukken met paracetamol.
Nu 2,5 week later gaat het echt goed met mij.
Ik eet weer lekker en ben flink aan het experimenteren hoe ik het beste kan eten met het gebitje.
Pijn heb ik niet meer tijdens het kauwen alleen de hele harde dingen lukken nog niet.
Meest belangrijke van dit alles is dat ik weer kan lachen..De eerste foto's met een lachend gebit zijn reeds gemaakt.
Schamen doe ik mij niet meer, het hoofdstuk is afgesloten.
EINDELIJK!!!!!

Ik wil uit de grond van mijn hart bedanken:
IEDEREEN van Amalia, Alle mensen van het forum, mijn werkgever,
maar bovenal mijn vriendin en dochtertje die alle jarenlange stress en ellende met mij hebben overleefd.
Ben jullie allen zeer dankbaar en zal jullie nooit vergeten!!

Iedereen die twijfeld zal vast gelezen hebben dat het allemaal reuze mee valt.
Ik kan dit be-amen, het stelt geen moer voor!!
Heb je echt problemen dan geef ik je de tip van je afteschrijven op het forum van Amalia.
Hier zitten zulke lieve mensen die echt alles begrijpen en je blijven steunen totdat alles achter de rug is.

Ik wens iedereen heel veel succes met het nemen van deze grote beslissing!
Het is er echt 1 die je leven totaal kan veranderen!!

Bas

---

25-2-2010

Mijn verhaal:



Mijn One Million Dollar SMILE, gegeven door de mensen van Amalia !!!



Ik zal eerst in het kort vertellen hoe het gekomen is dat ik uiteindelijk bij Amalia terecht gekomen ben. Mijn tandartsverleden is ronduit slecht te noemen. Dat is begonnen bij de schooltandarts, ik was misschien 9 of 10 jaar (ben nu 47) en er werd bij mij een kies geboord zonder verdoving, ik kan me nog heel goed herinneren wat ik toen voelde, overstuur en vreselijk bang ben ik naar huis gerend en heb heel mijn verhaal tegen mijn moeder verteld, ik zei toen ook tegen haar dat ik NOOIT meer naar de tandarts wilde. Dat kan natuurlijk niet werd me verteld en moest toch zeker tot mijn 18e naar de tandarts, ik ben wel gegaan, iedere keer met lood in mijn schoenen, heb toen vreselijk mijn best gedaan om mijn gebit schoon te houden en goed te poetsen, bij de tandarts die ik toen had moesten er op een gegeven moment 2 gezonde tanden uit omdat ik te weinig ruimte had in mijn bovenkaak en de andere tanden en kiezen niet goed konden doorkomen, wat een ramp was dat, de angst werd steeds groter en is blijven hangen tot het moment ik bij de Amalia Kliniek kwam, daar zitten heel wat jaren tussen, ik ben dus vanaf mijn 18e misschien maar 6x bij een tandarts geweest, ik durfde niet meer, ik was ontzettend angstig geworden voor alles wat met de tandarts te maken had. Ontstekingen, tand-en kiespijnen, afbreken van kiezen en tanden heb ik moeten doorstaan, vele pijnstillers en antibiotica heb ik geslikt om maar niet naar de tandarts te hoeven gaan?



Op een gegeven moment wordt je gestoord van de pijn die steeds vaker terug komt, heviger dan ooit, dat was vorig jaar september, ik stierf van de kiespijn, boven en beneden, ik op zoek naar een nieuwe tandarts, ik moest er echt aan geloven want zo kon het niet langer. Ik had na een tijd zoeken een angsttandarts gevonden, in december hadden we met ons gezin een kenningsmakingsgesprek, ik had het liefst samen met mijn man Gerard gegaan maar helaas kon dat niet tegelijk, ik moest met mijn twee kinderen daar naartoe, ik ben een week ziek geweest van de zenuwen, buikpijn, misselijk, hoofdpijn en vreselijk bang, ik kwam de praktijk binnen met het zweet op mijn hoofd en mijn hart bonkte in mijn keel, ik liet niets merken aan mijn kinderen (7 en 14 jaar) hun moesten op controle, de tandarts heeft eerst bij hun gekeken en toen moest ik !! De assistente zei, ?gaat u maar zitten?, ik zei nee liever niet, de tandarts kwam eraan en die zei ook komt u maar, ik schudde weer nee pffff had het liefst weggerend, hij zei, ik moet toch even bij je in je mond kijken, ik zal geen haakjes of wat ook gebruiken, met bonkend hart en zweethanden ben ik toch maar gaan liggen, ik lag stijf in de stoel, hij heeft mijn tanden bekeken en vroeg aan mij hoe ik me de behandeling voor zou stellen, ik zei dat ik alleen behandeld wilde worden onder narcose want iets anders durf ik echt niet, toen zei ik dat boven alles eruit moest en onder gedeeltelijk, hij schudde al nee toen ik dat vertelde, ALLES moet eruit, er zijn te veel elementen kapot, toen ie dat zei raakte ik volledig in paniek en moest vreselijk huilen, totaal overstuur was ik, ik schaamde me rot voor de tandarts en voor mijn kinderen, echt een vreselijk moment was dat en ik ben een aantal dagen flink uit mijn doen geweest?



Ik had de tandarts van tevoren een mail gestuurd dat ik bezig was met de Amalia Kliniek, ik had de website en het forum van voor naar achteren gelezen en nog meer klinieken hun websites bezocht en alles gelezen, ik kwam toch weer terug bij Amalia. Ik heb de tandarts gevraagd een verwijsbrief voor mij te schrijven zodat ik die mee kon nemen naar Amalia, dat was snel geregeld, nu nog bellen naar Amalia, een maand lang heb ik getwijfeld, zal ik het doen, of niet, nog eens het forum gelezen, keer op keer en iedere dag nam ik mezelf voor om te bellen voor een intake-gesprek. De pijn werd erger en erger en toen ging mijn man Gerard zich ermee bemoeien, hij zei, je zult er toch doorheen moeten want je kan niet met pijn blijven rondlopen, ik zal je steunen waar ik kan, je hoeft het niet alleen te doen, ik heb erover nagedacht wat ie zei en ik moest hem toch gelijk geven, ik was in die 3 maanden dat ik met vreselijke pijnen liep enorm chagrijnig geworden en dat had ook effect op mijn gezin, er moest wat gebeuren ! Ik heb alle moed bij elkaar geschraapt en ben die hoge drempel over geklommen en heb eind december gebeld !! Vreselijk bang en met klamme handen pakte ik de telefoon en draaide het nummer, dat heb ik 4x gedaan, de 5e keer liet ik hem overgaan en ineens had ik een lieve assistente aan de telefoon die heel rustig vragen stelde en die zich heel goed kon voorstellen hoe bang ik was, na alle gegevens te hebben genoteerd had ik een afspraak op 15 januari voor een intake-gesprek pfffff ik maakte me toen al druk, ik had het gedaan en nu zat ik eraan vast dacht ik nog?.



Die 2 weken waren zo voorbij en naarmate de dag naderde voelde ik me ziek en twijfelde heel erg, zal ik gaan, zal ik niet gaan, ik had nog steeds vreselijke kiespijn en ik was dat zó zat dat ik tegen mezelf heb gezegd, STOP met die onzin en je moet doorzetten !! Het koste me erg veel moeite maar ik ben toch gegaan, weliswaar met lood in mijn schoenen en ziek van de stress. Eenmaal daar aangekomen ging alles heel gemoedelijk, ik werd omringd door begripvolle en lieve mensen die je niet zeggen van waarom heb je het zover laten komen, dat was helemaal niet het geval ! Ik was natuurlijk ontzettend bang en heb de helft niet meegekregen, gelukkig dat mijn man mee was gegaan en hij vertelde me alles wat ik moest weten, mijn eigen tandarts had gezegd dat alles eruit moest maar de tandarts, een lieve belgische, Ingrid Dommershausen heet ze zei dat ik onder een gedeelte van mijn eigen tanden kon behouden, dat vond ik erg fijn om te horen en ik ging met gemengde gevoelens de kliniek weer uit, de angst was iets afgenomen en kon ik me druk gaan maken over de behandeldag, er gingen 10 dagen voorbij, ik vroeg me of hoelang het nog ging duren en de twijfels en de angst vierden weer hoogtij, op 26 januari, mijn verjaardag kreeg ik telefoon !!! Bonk bonk bonk ging mijn hart en ik wist geen woord uit te brengen, er werd gezegd dat ik de dinsdag daarop al geholpen kon worden, ik zei NEE, dat is te kort dag, ik heb echt wat langer nodig, het werd dus 11 februari, in die weken wachten was ik een compleet wrak, slecht slapen, bijna niets gegeten want ik kreeg het niet weg, mijn man heeft me al die tijd zo goed gesteund en is erg lief voor me geweest, daar wil ik hem nog hartelijk voor bedanken !!



11 februari brak aan pfff zelfs toen zei ik nog, ik ga niet, ik wil niet maar ik ben toch in de auto gestapt en heb heel de rit daar naartoe geen woord gezegd, het maalde en maalde maar in mijn hoofd. Het was die dag slecht weer, sneeuwval en gladheid en ik moest daar om half 11 zijn en zou om ongeveer kwart voor 11 geholpen worden, dat werd dus later door dat rotweer, ik had het niet meer, mijn man gebeld naar Amalia en gezegd dat het later zou worden, dat was geen probleem, er zou dan geschoven worden met de planning pffff ik had de stille hoop dat ze zouden zeggen dat er een andere afspraak gemaakt zou worden, dat was natuurlijk niet het geval, ik balen !! We kwamen vlakbij Heerlen en daar was een ongeluk gebeurd, shit?.we hebben daar één uur stilgestaan, ik was in alle staten, het duurde en duurde maar en ik was in staat om weer naar huis te gaan, mijn man zei, ik keer niet om, we gaan er gewoon heen. Amalia weer gebeld en gezegd dat we ongeveer om één uur daar zouden arriveren, ze hadden gezegd dat als we daar zijn we dan een poosje moesten wachten omdat er mensen waren die voor mij aan de beurt zouden zijn, jeetje, dat duurde 1,5 uur !!!! Ik had een Oxazepam genomen van tevoren dus ik zat daar een beetje stoned in de wachtkamer. Op een gegeven moment werd ik geroepen, mijn god, nu ging het echt gebeuren, met knikkende knieën ging ik de behandelkamer binnen waar er 3 vrouwen stonden te wachten, ze waren alledrie ontzettend lief en zeiden mij dat ik mocht gaan zitten, ik raakte in paniek even later en begon te huilen en was erg overstuur, het infuus zat er al in en mijn man en de assistente probeerde mij te troosten en daarna heb ik niets meer meegekregen, ik werd na een klein uurtje wakker gemaakt en toen was het al gebeurd, hé, nu al, hoe kan dat nou ??? Mijn protheses werden in mijn mond gedaan en mijn man werd geroepen, hij zag mij en we hebben beiden zitten huilen als kleine kinderen, niet van verdriet maar van opluchting, het is zo ontzettend mooi geworden, ik kreeg een spiegel en barstte opnieuw in tranen uit, wat een verandering en wat mooi !!!!! Mijn man wist niet wat hij zag en was ook een tijdje sprakeloos haha dat is ie niet vaak LOL?ik had het achter de rug, ik was zoooo trots op mezelf en op mijn omgeving en mijn man, mede door hun heb ik het toch maar mooi gedaan, alle spanningen en angst vielen meteen van me af en ik kon weer breeduit lachen, dat had ik in jaren niet gedaan en mijn god, wat is dat HEERLIJK !!!!!!!!! Nooit hoef ik me meer te schamen !!!



Echt waar, ik heb nauwelijks napijn gehad, die was heel goed onder controle te houden met Ibuprofen 600 mg. De napijn was totaal niet te vergelijken met de helse pijnen die ik gehad heb voor dat ik geholpen was, echt niet !!!! Wat een zaligheid en ik wil zo graag aan alle mensen die nog moeten meegeven dat ze echt door moeten zetten want achteraf is het al die angst, stress en ellende niet waard, ik ben er zooooo mee opgeknapt en voel me nu zo sterk dat ik de hele wereld aankan met mijn SUPERLACH !!!! Lieve mensen, GA ERVOOR !!! Je krijgt er absoluut GEEN spijt van !!!!!!!



Lieve mensen van Amalia, ik wil jullie hartelijk bedanken wat jullie voor mij gedaan hebben, jullie hebben mij mijn leven terug gegeven en het vertrouwen in de tandarts, ik ben niet eens meer bang om te bellen naar mijn tandarts, dit is echt zo?n bevrijding !!! Alle LOF voor jullie !! En een superbedankje voor degene die mij gehlopen hebben op 11 februari, ik zal het NOOIT vergeten?.bedankt Amalia, jullie zijn TOPPERS met een groot HART !!!!!



Heel veel liefs van een goedlachse Karin uit Arnhem !!! ;-)

---

12-2-2010

Hier volgt mijn avontuur...

We schrijven het jaar 1998, in dat jaar ben ik voor het laatst bij de tandarts geweest.
Daarna hoefde het voor mij niet meer, ik vond het wel goed zo.
Er was bij mij een knop omgegaan, en op de een of andere manier durfde ik plots niet meer.
In de tussentijd werd mijn gebit er niet beter op.

Na veel praten met mijn vrouw, kwamen we tot het besluit om toch maar weer wat aan m 'n gebit te laten doen.
Toen die keuze gemaakt was, zijn we gaan zoeken op internet naar een tandarts die behandelingen doet als je bang bent voor de tandarts.
En die hebben we hier bij de Amalia kliniek in Kerkrade gevonden.

Begin Januari 2010 heb ik de telefoon gepakt en gebeld voor een intake gesprek.
Dus op 21 Januari 2010 zijn we er heen gegaan voor een intake gesprek, en heb toen gelijk de beslissing genomen om het hier te laten doen.
De beslissing om het hier te laten doen, kwam mede doordat men er 100% service-gericht is en je op je gemak stelt, waardoor je angst als sneeuw voor de zon verdwijnt.

We hebben een vervolg afspraak laten vastzetten voor 11 Februari 2010, en heb toen de behandeling met een gerust hart ondergaan.
Om ongeveer 14:00 uur mocht ik ten tonele verschijnen bij Tandarts "Bram".
Daar nam ik plaats in de tandarts stoel, waar ik door de lieftallige assistente werd toegesproken en gereedgemaakt voor de aanstaande Narcose.
Binnen enkele ogenblikken had ik al een infuus in m'n rechterhand, waardoor de Narcose door toegediend werd.
En ik vrijwel direct in een diepe slaap viel.
Ik vond ' t het een fijn idee dat mijn vrouw hierbij aanwezig mocht zijn.

Vanaf daar weet ik niets meer ...
De behandeling voltrok zich in mijn bijzijn, en ik was in Dromenland ;-)
Mooier kan je het toch niet hebben.
Ongeveer anderhalf uur later, werd ik "gewekt" en met een rolstoel even naar de auto gebracht, waarmee we gekomen waren.
Ik nam plaats op de achterbank en begon langzaam bij te komen.
Onze reis tijd naar huis was ca. 1 uur.
Thuis aangekomen ben ik lekker in bed gekropen en heb geslapen tot ongeveer 19:00 uur.
En voelde me al weer een stuk opgeknapt.
Nu op dit moment, de dag na de behandeling voel ik me 90% weer oke.
Het enigste waar ik op dit moment last van heb, is een verdikte rechterwang.
En die doet niet eens pijn.
Vanmiddag mag ik m'n mond spoelen.
Omdat dan de narcose volledig uitgewerkt is na 24 uur.

Als je me nu vraagt hoe vond je het al met al; dan zeg ik "ik ga zo weer terug daarheen"
We zijn vrienden voor het leven geworden "Amalia en ik " hahaha.
Mijn advies aan de lezer van mijn reactie is "doe het maar, je krijgt er echt geen spijt van"
En tot slot wil ik ook even melden dat je totaal niet duizelig of misselijk bent na de narcose.

mvgr B. uit Limburg

---

9-2-2010

Lieve mensen van de Amalia Kliniek



Graag wil ik mijn ervaring met jullie en alle mensen die angst hebben om de stap naar de tandarts te maken delen;

Begin van het nieuwe jaar heb ik alles in werking gezet om gebit te laten behandelen. Door een vreselijke ervaring was ik echt panisch voor de tandarts.

In mijn jeugd heb ik slechte ervaringen gehad eerst met de schooltandarts en daarna met mijn eigen tandarts. Ik kan bijna niet uitleggen hoe groot mijn weerstand en angst is geworden hierna.

Ik was ook pas van plan iets aan mijn gebit te laten doen. Na lang op me ingepraat te hebben, ben ik tot het besluit gekomen dat het zo niet verder kon.

In dec.2009 heb ik een afspraak gemaakt voor een intake-gesprek. 6 jan 2010 was het zover.

Bij het woord tandarts breekt het zweet me altijd al uit. Na welkom geheten te zijn, werd ik gelijk meegenomen door een vriendelijke assistente voor een foto. Haar rustgevende uitstraling had gelijk een positief effect op me.

Daarna gelijk door naar de tandarts voor een gesprek en behandelplan. Omdat het gebit in en zeer slecht stadium verkeerde heb ik een volledige prothese gekregen.

Er werd een behandelplan opgesteld en afgesproken dat ik mij 4 februari zou melden voor de behandeling. Opgelucht verliet ik het pand.

Het gekke is nog, dat de schaamte bij mij eigenlijk nog groter was dan de angst voor de tandarts. Je durft er eigenlijk met niemand over te praten dat je zo bang bent voor de tandarts.

Echter bij jullie wordt dat volledig begrepen en dat is juist dat zetje wat ik nodig had. En dan de 1e behandeling. Voor narcose ben ik totaal niet bang, ik was alleen maar benieuwd hoe ik daarna zou zijn.

We werden prima ontvangen en na een klein prikje in mijn arm was ik zo vertrokken en voor mijn gevoel 5 minuten later weer wakker. In die tussentijd is mijn vrouw naar de wachtruimte gebracht.

Er wordt niet alleen aan de patiënt gedacht, maar ook aan de begeleider.

Het is pas een dag of 4 geleden en wat ben ik blij dat ik de voor mijn bijna onmogelijke stap heb genomen.

Het ziet er prachtig uit,ook de vele reacties die ik heb ontvangen is de prothese bijna niet te onderscheiden van een echt gebit. Ik heb alleen enkele dagen erna wat zwellingen gehad in mijn gezicht, maar dat nam ik voor lief.

Ik ben nu dolgelukkig. Het is alsof je leven er nu heel anders uitziet.

Ik hoop echt door deze reactie andere mensen over de streep te trekken, want het valt echt mee.

Nogmaals hartelijk dank voor jullie goede zorgen.





Met vriendelijke groet,



J. (Elsloo Lb.)

---

6-2-2010

Ik ben vandaag (4/2) geweest. Ook ik had door allerlei nare ervaringen in het verleden al 10 jaar de behandelkamer van een tandarts niet meer van binnen gezien. Door aanhoudende kiespijn werd ik echter gedwongen om actie te ondernemen en al zoekende op internet kwam ik bij de Amaliakliniek terecht voor een behandeling onder narcose. Ik kan al maar bevestigen wat zo velen voor mij al kenbaar hebben gemaakt op de website van de Amaliakliniek.
Een super profesioneel team met oog en hart voor de patiënt. Hoewel ik een gedeelte van de behandeling zelf moet betalen is dit voor mij geen enkel beletsel om het de volgende keer weer precies hetzelfde te doen. Sterker nog na de ervaringen van vandaag kan ik alleen maar zeggen dat de kosten het dubbel en dik waard is.

Terugkijkend op alles kan ik iedereen alleen maar adviseren, twijfel niet en zet je angst opzij want die hoef je hier echt niet te hebben. Je voelt en merkt echt niks van de hele behandeling. En geloof me ik was een super angsthaas.

---

6-2-2010

Dag beste lezers,

Hier is zoals beloofd in een eerder verhaal van mij, mijn verhaal over THE DAY AFTER.

Zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn eerdere verhaal over mijn ervaring met de Amalia kliniek is dit nog steeds zeer goed en positief.
Na 2 weken in de zenuwe te hebben gezeten over mijn behandeling die plaats zou gaan vinden, was het dan eindelijk zo ver. Zaterdag 23 januari was voor mij de dag des oordeels. Weer die eeuwig durende autorit naar Kerkrade. Anderhalf uur lang heb ik niks gezegt, maar alleen maar zitten denken. Aan alles wat er mis zou kunnen gaan, en wat voor ellende ik na mijn behandeling zou gaan krijgen. Ondanks de prima begeleiding die ik heb gehad tussen de intake en mijn behandeldag in kreeg ik maar geen rust in mijn hoofd. Iedere dag had ik wel een vraag en belde dan weer naar Kerkrade toe om mijn vraag af te vuren op de eerste de beste. En nee ik ging hun daar niet vervelen, ze waren juist blij dat ik belde. En nogmaals zoals in mijn eerdere verhaal, geen vraag was stom of vreemd. Iedere vraag waar ik mee zat was een terrechte vraag. Katja en de rest van haar team hebben mij dan ook perfect begeleid. En toch bleef ik bang. Bang voor het onbekende. Maar het is natuurlijk ook niet niks dat je boven en ondergebit eruit gaat. Daar waren we dan. 11.30 uur was het. Een kwartiertje voor aanvang. De ontvangsthal zat vol, en ik had het idee dat iedereen mijn angst van mijn gezicht kon lezen. Al die ogen op mij gericht, maar eigenlijk was dat niet zo. Maar het is een gevoel wat je hebt. Om 11.45 zou ik aan de beurt zijn, maar helaas voor mij liep het een beetje uit. Dus voor mijn gevoel was iedere minuut langer wachten wel een uur. Intussen kwam Katja even een praatje met me maken, en stelde me WEER enorm op mijn gemak. Wat een rust en kalmte die meid uitstraalt, dat is gewoon onbeschrijfelijk. Ze vertelde me dat het nog even kon duren, en dat ik over een kwartiertje geroepen zou worden. Tjee nog een kwartier. En ik maar rond kijken of er ergens een nooduitgang was, en of er een mogelijkheid was om heel stiekem weg te sluipen. Maar nee toch maar niet. Ik bedacht me de jaren lange pijn in mijn mond, en dat was toch maar een reden om te blijven zitten waar ik zat. En ineens daar was het moment. Mijn naam werd geroepen, en ineens was ik aan de beurt. En heel raar. Op dat moment waren mijn zenuwe ineens weg. De knop in mijn hoofd ging om en ik was er ineens klaar voor. De hele wereld kon ik aan. Waar was mijn angst nou ineens naartoe???
Sterker nog, ik wist niet hoe snel ik de stoel in wilde. Eindelijk kon ik mijn nieuwe leven tegemoet gaan zien. Ik nam plaats in de stoel en werd enorm goed begeleid door de narcotiseur. Ze legde me het een en ander uit, en voor ik het wist zat mijn infuus naaldje in mijn hand. He? hoe kan dat, helemaal niks van gemerkt. Toen kwam de kaakchirurg zich even voorstellen. Een aller aardiste rustige man bleek het te zijn. Ik vond ineens alle aandacht heerlijk. Eindelijk draaide het om mijn probleem en zou ik verlost worden van jaren ellende. Ik had eigelijk 1001 vragen maar daar kreeg ik de tijd niet meer voor. Mijn arm begon een beetje te tintelen en voor ik het wist hoorde ik mijn naam weer roepen. Alles was achter de rug en het was goed gegaan. Boven en onder nieuwe tanden.(protheses) Er waren geen complicaties en het is prima gegaan. He nu al? Wat was dat vreemd zeg. Ik kreeg een speigeltje in mijn handen en keek voor het eerst sinds jaren naar een mooi recht en wit gebit. Tjee ik kon wel janken. Janken van vreugde. Na even bij te zijn gekomen werd het tijd om de jas aan te trekken en richting auto te gaan. Die had mijn partner al voor gereden intussen. En daar was ze weer, Katja. Ze was trots op me en stelde me zelfs nu nog op mijn gemak. Daarna heeft ze mij persoonlijk naar de auto toe gereden en nog even snel tegen mijn vriend verteld wat we onderweg wel en niet moesten doen. Ik kon iedereen alleen maar 1000x bedanken voor alles en dat heb ik in mijn half dronken toestand dan ook gedaan. De rit naar huis was heerlijk. Iedere keer heb ik in de spiegel zitten kijken naar mijn nieuwe tanden, naar mijn NIEUW leven. Niet te geloven dacht ik. Maar heb het toch maar gedaan. Wat was ik trots. De avond na de operatie heb ik geen bloedingen gehad en de volgnde dag heb ik voor het eerst mijn protheses uitgedaan om te spoelen en te reinigen. Dit ging boven verwachting goed. Wel heb ik de eerste dagen na de behandeling al drukplekjes gekregen. Die doen wel wat pijn maar dat word zo verholpen.

Gisteren (woensdag 3 feb) ben ik weer naar Kerkrade geweest voor de eerste controle. Ineke(de tandarts) heeft alles even nagekeken en het zag er allemaal prima uit. De drukplekjes heeft ze even weggeslepen en toen kon ik alweer naar huis toe. Over 6 weken heb ik een nieuwe controle afspraak. En ik kijk er nu al weer naar uit om terug te gaan daarvoor. Jullie zullen denken waarom, nou dat is simpel. Je komt in de Amalia Kliniek niet als patient binnen maar als mens. En dat weten ze ook over te brengen op je. Het is gewoon een warm nest waar je zonder rotgevoel naartoe gaat.

En Amalia Team, zoals beloofd heb ik me aan mijn woord gehouden he? Nadat ik bijkwam heb ik iedereen 1000x bedankt en Merci chocolaatjes beloofd. Nou die heb ik meegenomen voor ze. Want dat hadden ze dubbel en dwars verdiend.

Nou lieve mensen, dit waren mijn ervaringen met de Amalia Kliniek. Ik weet dat niet iedereen het zelfde is, maar wat ik wil proberen te bereiken met mijn verhaal is dat de drempel niet zo hoog is als je denkt. Bepaalde keuzes zijn heel moeilijk, en helemaal als je angst hebt, want dat had ik ook, maar je word zo prima begeleid door iedereen. Het word je een stuk makkelijker gemaakt. En geloof mij. Als je uiteindelijk de keus maakt om behandeld te worden, ben je achteraf uiteindelijk alleen maar blij. Ik geef mezelf iedere dag een schouderklopje en ben trots dat ik OOK de stap heb genomen. Maar het belangrijkste is: Gun het de tijd en geef het een plaatsje. Pas dan zal je merken dat je naar de dag toe gaat leven.

Ik hoop dat iedereen die dit leest iets aan mijn verhaal heeft. Heel veel succes voor iedereen die nog behandeld gaat worden en als je twijfeld, lees mijn verhaal nog een keer. Misschien dat het jou drempel wat kan verlagen.

Beste Amalia Team: Heel erg bedankt voor alle goed zorgen van voor en na de behandeling, maar vooral bedankt voor mijn nieuwe leven, zonder pijn en ellende.

Groetjes vanuit Oosterhout nb.

1-2-2010

Hallo allemaal,



Ik heb deze week narcosebehandelingen gehad bij de Amalia Kliniek. Ik had dit jaren uitgesteld vanwege een fobie voor overgeven en kokhalzen (emetofobie), en was vreselijk zenuwachtig, al weken van te voren. Het lezen van de reacties op de reactiepagina hebben me erg goed gedaan, daarom wil ik zelf ook mijn steentje bijdragen en mijn positieve ervaring delen.



Ik moest om kwart over tien op 26 januari aanwezig zijn. Omdat ik heel erg opzag tegen wachten in de wachtkamer, had ik met mijn man afgesproken dat hij in de wachtkamer zou wachten en ik buiten of in de auto. Als ik aan de beurt zou zijn, zou hij me roepen. Maar toen ik de receptioniste vroeg of ik buiten mocht wachten zei ze gelijk ?tuurlijk?, en konden we samen buiten wachten (waar het overigens vreselijk koud was, mijn man twijfelde aan m?n geestelijke gezondheid, haha). Het wachten duurde best lang, maar uiteindelijk werd ik opgehaald door een lieve assistente, die me liet plaatsnemen, het infuusje aanbracht (stelt niet veel voor). Toen ik vertelde dat ik zenuwachtig was, zei ze gelijk ?oh dan geef ik je al wat? en ik werd al wat wazig. Ik heb de anesthesist maar even gezien en toen was ik al weg. Van het wakker worden en de terugweg kan ik niet zoveel herinneren, dat kan ook komen omdat ik vooraf een oxazepam had ingenomen. Mijn man zei dat ik gelijk had gebrabbeld ?kan ik nog misselijk worden??, blijkbaar zit m?n angst diep ;-). De narcose werkte langzaam uit die dag, ik had wel last van keelpijn, en een klein beetje van de getrokken kies en de wortelkanaalbehandeling. Ik ben niet misselijk geweest. Ik was heel blij dat ik de eerste afspraak achter de rug had, en omdat het zo goed was gegaan, zag ik minder op tegen de tweede afspraak.


De tweede afspraak had ik die donderdag, zo gepland omdat we dan een midweekje op een bungalowpark in de buurt konden verblijven. Ik was toch wel weer zenuwachtig toen ik buiten stond. M?n man had een sjaal en handschoenen van me cadeau gekregen ondertussen ;-). En het wachten duurde weer lang. Het duurde deze keer ook langer voordat ik in slaap werd gemaakt omdat de tandarts nog even met me wilde praten, om me voor te bereiden dat er nog een kies getrokken kon worden. Maar ook die keer ging het infuus aanbrengen, het inslapen en het wakker worden verder goed. Dit keer had ik minder keelpijn, maar wel last van een wortelkanaalbehandeling. Dat heeft nog een paar dagen geduurd, maar dat was goed onder controle te houden door het slikken van paracetamol. Inmiddels is het zondag, en heb ik geen pijn meer, ook al voelen al die nieuwe vullingen nog wel raar.


Ik ben zo opgelucht dat ik het gedaan heb! Het is echt zonde van al die energie die je erin steekt om het uit te stellen. Ik ben nu druk op zoek naar een tandarts in de buurt waar ik op controle kan, zodat ik een stok achter de deur heb om dit niet nog een keer zo lang uit te stellen.



Groeten,

Margaret

---

27-1-2010

Hallo,
Vanmorgen 26-01-2010 was het zover.
Onze dochter van 3,5 jaar had een zgn. tweelingtandje met een flink gat erin dat eruit moest onder narcose.
Gisteren hebben we tegen haar verteld dat we een meneer hadden gevonden die in haar slaap tandjes kon maken en dat we toverzalf hadden gekregen.
Vanmorgen wilde ze liever niet uit bed komen want ze vond het erg spannend en eng.
Onderweg in de auto hebben we de emla zalf op haar hand gedaan.
Toen we aankwamen kon ze nog een spelletje doen op de p.c. en toen werd ze gehaald door een hele lieve mevrouw die zei dat ze cadeautjes mee mocht gaan uitzoeken. Toen ze haar bekertje vol cadeautjes had sliep ze al en had van het infuus niets gevoeld door die emla zalf.
ong. 3 kwartier later werden we geroepen dat ze klaar was en ook waren al haar kiesjes geseald zodat ze niet zo snel gaatjes krijgt.
Terug in de auto vond ze zichzelf erg stoer en wij natuurlijk ook en het was daar best wel leuk vond ze, alleen hebben ze daar ook al zo'n stomme stoel net als bij onze tandarts. :-))
Daarna moesten we natuurlijk wel langs de speelgoedwinkel want ze mocht natuurlijk wel een mooi cadeau gaan uitzoeken.
Eenmaal thuis met haar mega mindy computer en haar tweelingtand vond ze het een hele leuke dag geweest.
Iedereen heel erg bedankt,
jullie zijn geweldig

---

26-1-2010

hallo team,

ik ben vandaag bij jullie geweest voor een narcose behandeling! (26-01-2009)
ik wou een reectie plaatsen maar weer niet hoe het moet dus bij deze mijn verhaal.

26 jan. was het zo ver om kwart over 1 zou ik onder narcose gegaan. het is iets uitgelopen maar kan altijd gebeuren.
rond kwart voor 2 werd ik door lieve assistente gehaald. ik had zelf heel veel spanning achteraf helemaal om niks.
ik liep met assistente mee. en kwam in de behandelkamer er stonden genoeg mensen voor me klaar.
ik ging in de stoel ligge en de narcose mervrouw maakte mijn arm al vrij. ik zij tegen haar ik wil nog even de tandarts spreken
moet nog even een paar vragen stelle voordat ik het wist zat het infus er al in.(klein naaldje)
ze sloot een soort pomp erop aan. ze zij denk maar aan iets leuks moes denken en serieus na 5 seconde gingen mijn ogen half dicht toen zij narcose mervrouw weltursten clifford.
en ik heb echt waar niks meer mee gekregen. heb boven al mijn tanden laten trekke en onder 3 kiezen. ze hebbe alles gehecht!
ik werd wakker en toen zij ik is het al gebuurd??? toen zij ze ja en mijn tranen gingen over mijn wangen zo gelukkig was ik!.
en ik vond het heel netjes van ze. dat in de begroting eigelijk niks stond van 4 kiezen opknappe en voortanden (onder) hebbe ze dat meteen mee gedaan.
vond ik echt heel lief!! dus ik kan voorlopig weer vooruit!!
na dat ik wakker werd. was ik nog best duf ze hebbe mij in rolstoel gezet en naar de auto gegaan! heb lekker geslapen ander half uur lang na venray.
mensen ik raad jullie echt aan als je bang bent om hier heen te gaan! ze zijn heel zorgzaam! en lief!
ik heb wel beetje pijn maar valt tot u toe reuze mee! vanacht weer gerust slapen!

ik ben zelf 19 jaar en ik zou nooit meer anders wille dan bij het amalia kleniek

ik wil het team heel heel veel bedanken! ben jammer genoeg de namen vergeten

groetjes clifford t.uit venray!


ps. hoop dat het op jullie site komt!

---

24-1-2010

Beste mede-lotgenoten,

Gisteren had ik een afspraak bij de kaakchirurg voor een ontstoken wortelpunt behandeling oftewel een "apexresectie".
Ondanks dat ik voorafgaande dagen erg zenuwachtig was, zat ik gistermiddag verdacht rustig te wachten tot ik werd geroepen.
Wat ik niet had verwacht, was dat het erg druk was in de wachtkamer. Dit resulteerde dan ook in een half uur extra wachttijd!
Gelukkig had ik er niet erg veel last van.
Om 13.00 werd ik naar binnen geroepen en naar de behandelkamer gebracht.
Gelukkig werd er eerst nog gevraagd of ik nog vragen had, want die had ik natuurlijk:
"Krijg ik er echt niks van mee?", waarschijnlijk de meest gestelde vraag.
Maar ik werd gerustgesteld: "Nee, echt niet, je gaat lekker slapen".
Vervolgens werd het infuusnaaldje voor de narcose geplaatst: "Was dat het, vroeg ik", tjee, dat viel echt heel erg mee.
Vrij snel daarna kwam de anesthesist, hij bediend de pomp (hoeveelheid narcosemiddel) en houd je de gehele behandeling in de gaten. Super vriendelijke man!
Het duurde dan ook niet lang, nadat hij de pomp aan had gezet, voordat ik me al suf begon te voelen en toen......diepe slaap.
Toen alles achter de rug was werd direct mijn partner gehaald en hevig geëmotioneerd kwam ik bij.
Alle druk en spanning komt er dan uit, gewoon laten gaan en rustig bijkomen.
Overigens is er continue iemand bij je, dus je hoeft je geen zorgen te maken.
Na een klein half uurtje, in de rolstoel naar de auto gereden, goed geïnstalleerd met kussen en deken konden we weer op huis aan. Voor ons anderhalf uur rijden, maar het ging echt super en boven verwachting goed.
Onderweg goed gekoeld en op tijd pijnstiller genomen. Tip! Gebruik paracetamol zetpillen.
Na thuiskomst een klein bakje vla "gegeten" en lekker naar bed.
Laat op de avond al een boterham met boter, zonder korstjes gegeten! Super dus.
De zwelling is minimaal en amper pijn, maar rustig aan en echt om de 4 uur een pijnstiller.
Ik ben ongelofelijk blij dat ik de Amaliakliniek heb gevonden en me hier, onder narcose, heb laten behandelen.

Al het personeel is enorm vriendelijk en begripvol.
Aan het hele team van de Amaliakliniek.........SUPER BEDANKT!

Gr. Mirjam

---

22-1-2010

Hallo lieve lieve mensen ,

Gisteren 21 januarie was het zover .
De zenuwen gierden me door het lijf .
Ik werd opgehaald door een lieve vriendelijke assistente en daar ging ik dan .
Eenmaal binnen in de behandelkamer stonden ze me op te wachten .
Ik had het niet meer , de tranen vloeiden over mijn gezicht van de angst .
Wat waren ze toch vriendelijk en begripvol , hebben even met me gepraat en daar kwam de prik .
Geweldig , niets van gemerkt en ik was alweer snel wakker , voor mijn gevoel leek het maar 10 minuten .
Ik wist niet wat ik zag , geweldige rij mooie tanden .
Nu nog het ondergebit , ik verheug me er al op .
Mensen bedankt , jullie hebben weer iemand heel blij gemaakt .

Lieve groetjes
M. Z.

---

14-1-2010

Beste,

We willen nog even laten weten hoe tevreden we zijn over uw aanpak. Snel, kordaat en bovenal vriendelijk! Pas toen we vanmiddag in de auto zaten om terug te rijden naar huis, realiseerden we ons hoe goed tandarts Bram zijn werk had gedaan. De tanden van onze zoon Joost hebben er nog nooit zo mooi bij gestaan. Breng onze complimenten nog even aan Bram over. Bij aankomst zat de wachtruimte behoorlijk vol. Omdat wij bang waren dat Joost vanwege zijn verstandelijke handicap de overige wachtenden tot overlast zou zijn, vroegen wij of we ons konden terug trekken in een andere ruimte. Dat bleek geen enkel probleem. Ons werd een kantoortje ter beschikking gesteld. Bijzonder gastvrij en adequaat. Joost kon daar naar hartelust met zijn houten speeltjes rommelen. Met vereende krachten hebben we daarna Joost vanuit zijn rolstoel overgetild in de behandelstoel. De tandarts, de anesthesiste en de assisente waren allemaal supervriendelijk voor Joost en ook naar ons toe. Na een behandeling van ruim drie kwartier dankte Joost hen - terwijl hij nog een beetje tolde van de narcose - met een hard applaus. Joost heeft er dus nauwelijks onder geleden, en wij al helemaal niet. Bram begeleidde ons na afloop naar buiten om eventueel te assisteren bij het in de auto tillen van Joost. We kijken met een goed gevoel terug op deze eerste Amalia-ervaring. Bedankt!

Henk, Han en Joost H.

---

30-11-2009

Gisteren was het zover.
Ik had na jaren eindelijk een beetje moed gevonden om iets aan mijn gebit te laten doen(het moest ook wel ik had vreselijk veel pijn)
Het behandel plan was de week er voor gemaakt en ik was echt in een warm nest terecht gekomen, ze waren allemaal reuze aardig.
Er moesten 3 kiezen(waarvan er 2 afgebroken waren) worden getrokken en 1 wortelkanaalbehandeling en 1 stukje van mijn kroon af en nog 3 vullingen.

Ik moest dus nuchter komen om 1 uur was ik aan de beurt.
Na een auto rit van 2 en een half uur was ik er, de zenuwen gierden door mijn lijf heen.
De tandarts kwam me halen en de narcotiseur was er ook.
Beide de rust zelf en terwijl ik nog even een paar vragen op de tandarts afvuurde
heeft de narcotiseur het infuus geplaatst.
Mijn ergste nachtmerrie op dat ogenblik was "stel dat ik niet goed weg ben en dat ik alles dus mee maak!!Dan is anderhalf uur lang!!"
Nou ik kreeg een goedje toegediend en ze zei denk maar vast aan iets leuks.
Nou ik had de tijd niet eens om iets te bedenken ik weet helemaal niks meer.
Het eerst wat ik weet is dat ik wakker werd gemaakt en ik dacht oooooo ben ik al klaar????Nou ik kan je niet vertellen wat voor een zalig gevoel dat was.
Alles achter de rug , geen gekke dingen, precies zoals hij had gezegd zo is het gegaan.Ik had mijn dekbedje mee genomen en mijn eigen kussen en ben in de auto heerlijk onder uit gaan liggen met 2 ijspack's tegen mijn wangen aan (ja dan wil je er toch ook de andere dag nog een beetje mooi uitzien, zonder hamsterwangetjes)Ik heb de hele weg liggen genieten, ik heb niet geslapen maar genoten van het gevoel dat heb ik toch maar gedaan (nou ja eigenlijk hebben hun het gedaan natuurlijk)maar ik heb het ondergaan.En nu 1 dag later nog geen 24 uur later zit ik hier en ik heb echt geen pijn.Een beetje een zere schrale keel maar dat is echt alles.
Ook niks geen pijn gehad, heerlijk geslapen.
Dus voor een ieder die dit leest en nog twijfels heeft.
Hoeft echt niet ze zijn er reuze aardig en begrip vol!!!!!


Het enige wat ik nu denk is, waarom heb ik het niet jaren eerder gedaan!!!

Nogmaals het hele team van Bram wat mij heeft geholpen reuze bedankt jullie zijn toppertjes!!!!

Met een big smile one my face groetjes D. B.

---

23-10-2009

Hallo,
Het is inmiddels al weer een paar weken geleden dat ik bij jullie geweest ben.
Inmiddels ben ik gewend aan een pijnvrij leventje. Wat een verschil.
Op de behandeldag was ik enorm zenuwachtig, eenmaal in de stoel was ik in een minuutje weg en 3 kwartier later
was alles klaar. Heerlijk en meteen lekker in de auto naar huis.
Omdat mijn eigen tandarts een paradontitis behandeling had voorgesteld (au) kosten 995 euro in de hoop dat ik dan mijn
tand kon behouden en ik dat een verschrikkelijk idee vond dus een paar jaar niet meer gegaan ben, had ik jullie in mijn zoektocht
op internet gevonden.
Ik had 3 gaatjes en die ene tand moest eruit en daarvoor een gebitje in de plaats met 1 tand, ook nog alles schoongemaakt en nu
ik de rekeningen binnen heb ben ik incl de narcosekosten maar 5 euro meer kwijt dan ik bij de tandarts zou zijn voor die ene tand.
Ik weet nu 2 dingen zeker.
Ik ben nooit meer bang van de tandarts
Ik kom weer naar jullie als er iets is.
Enorm bedankt allemaal jullie zijn geweldige mensen.
Voor alle bange mensen ga echt een afspraak maken bij de amalia-kliniek want er is niks zo erg als constant pijn en
daar voel je echt niks, deze mensen begrijpen je en iedereen die in de wachtkamer zit heeft erge angst dus hoef je je nergens
voor te schamen.
Groetjes Karin

---

23-10-2009

Hallo mensen,

Ik ben Miranda R. en ik ben 35 jaar.
Nu weet ik dat ik niet meer bang hoef te zijn. Ik had me bang gemaakt voor niks. Ik vond het heel erg prettig bij jullie. Zo zou ik altijd naar de tandarts willen!
Bedankt voor de fijne behandeling en ik hoop dat ik nog vaker bij jullie mag komen.

Tot ziens, groetjes Miranda R.

---

19-10-2009

goedemorgen allemaal.
ik ben gisteren bij jullie geweest voor een behandeling onder narcose.
ik was in slaap gevallen na ongeveer 1.minuut.
ik werd wakker 2 uur later met een heel mooi resultaat.
heel hartelijk bedankt.
ik zag er zo tegen op ,
en het heeft 1000% meegevallen.
ik ben zo blij .ik had niet verwacht dat het zo zou meevallen.
de mensen daar waren ook zo aardig en lief .
ik raad alle angsthazen (ik was ook een angsthaas)on de stap te zetten.
de intake was ook super.ik was echt gerust gesteld.

heel hartelijk bedankt.

richard ( Amsterdam )

2-8-2009

Beste mensen.

Ik ben vandaag bij jullie geweest voor een narcose behandeling.Ik had om 12.15 een afspraak en ben ook om12.15 gehaald.Aangekomen in de behandelkamer waar een team van drie vrouwen klaar stonden om mij te helppen (Ik ben hun namen vergeten)Ze stelden mij dan ook erg op mijn gemak ik ben namelijk een grote angsthaas.Het Infuus werd geplaatst en er werden leuke grapjes gemaakt heb ik van mijn vrouw begrepen ik was namelijk zo bang dat ik daar niets van heb mee gekregen.Toen werd de vloeistof toegediend ik heb daar niets van gevoeld ik ben er niet duizelig van geworden of zo.Ik was dan ook zo in slaap.Ben ook pas echt wakker geworden in de auto.Ook in de kliniek maar daar weet ik niets meer van.Ik wil de dames dan ook nogmaals bedanken.Ik ben blij dat ik voor het amaliakliniek heb gekozen.Bij de eerste intake voelde het al goed.Echt iedereen was erg aardig.Ik heb toen een gesprek gehad bij een vrouw weet even haar naam niet meer maar zij deed de uitleg over de narcose.Alles wat zij heeft gezegd klopt ook.Je hebt nergens last van ze doen alles om het zo prettig als mogelijk voor je te maken.Het enigste waar ik las van heb gehad is de rit daar naartoe.Daar kunnen hen natuurlijk niets aan doen.

Nogmaals wil ik iedereen via deze weg bedanken.
En als er nog mensen zijn die twijfelen hoop ik dat ze mijn ervaring lezen je bent daar in goede handen.

Met vriendelijke groet.

R.

---

18-6-2009

Beste mensen van de Amaliakliniek,

via deze weg wilde ik jullie bedanken voor deze mogelijkheid, om tandheelkundige ingrepen te doen onder narcose. Om maar niet te spreken van de geweldige lieve mensen die mij omringd hebben!!
Je kunt écht merken dat het een tandartsteam is, wat jarenlang met elkaar werkt, jarenlang ervaring heeft, maar vooral plezier heeft met elkaar.

Ik had enorme schrik voor de tandarts door diverse redenen/oorzaken. Ben bij een andere 'angstkliniek' geweest in Best maar dat verdiende het predikaat van geen kanten; huilend en overstuur van wat daar gebeurde ben ik weggelopen. Mijn laatste mogelijkheid was de Amaliakliniek, en dan ook gelijk onder narcose, dat ik er 'vanaf' was. Bibberend en zenuwachtig kwam ik binnen en werd na een tijdje gehaald door Patrick. Toen ik binnenkwam werd ik direct door de anesthesist Wim, bij m'n arm genomen en gerustgesteld. Dat deed hij op een zeer kordate en effectieve manier, en daar zat ik al in de tandartsstoel. Voordat ik het wist zat de infuusnaald erin en begon de wereld te draaien voor m'n ogen.

Daarna lag ik op m'n zij wakker te worden met m'n lief naast mij, en een lieve verpleegster die m'n rug 'aaide' en iets warms over mij heen legde omdat ik bibberde van de koude. Ik moest heel rustig bijkomen, want de wereld zag ik voor een doedelzak aan. Ik heb gehoord dat ik meerdere keren de mensen heb bedankt, en tot slot toen ik in de rolstoel naar de auto werd gereden dat ik met klem gevraagd had om de mensen allemaal heel hartelijk te bedanken! hahahahhaa
Bij deze, doe ik het lekker nog een keer, maar nu niet onder de invloed van narcotische middelen! :D

Wim (&assistent), dankjewel voor je goede zorgen en je vlotte babbel, waardoor ik geen tot weinig tijd had om in m'n angst te schieten, je was erg daadkrachtig. JA, ik heb écht gedroomd! :). Dankjewel voor het mij de kans geven om zonder pijn een dergelijke behandeling te ondergaan, en mij zo goed in de gaten te houden.

Patrick, dankjewel voor je kundige werk en je geduld met het voorgesprek. Bedankt dat ik weer kan drinken (heet en koude) en eten zonder veel pijn nog te hebben. Het komt mijn gezondheid zeker ten goede! (en m'n humeur ook af en toe daardoor ;) )

Dan de twee dames, Miet, de assistentie van Patrick (heb ik je naam goed geschreven ???) en degene die voor het uitslapen verantwoordelijk was? Dames, jullie zijn Engelen, échte lieverds. Het is duidelijk dat jullie dit werk met heel jullie hart doen. Bedankt voor het mij geruststellen en ja... ook lachen gelukkig.

Bij deze dankjulliewel voor jullie steun in mijn tandartsfobie.

vriendelijke groet,

L. K.

---

14-5-2009

Lieve mensen van de Amaliakliniek,

Beste iedereen die dit leest:

Een paar maanden terug was het zo ver...mijn voormalige tandarts deelde me mede dat ik mijn verstandskiezen moest laten trekken (althans 2 ervan).
Hij kon dit wel even voor mij doen...was zo gebeurd....NOUUUUUUU NIET dus......bij het woord trekken braken me aan alle mogelijk kanten en uit
poriën waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, het zweet uit. Ik zei dan ook meteen resoluut....OOOOO NEEE er wordt niet getrokken. De tandarts keek me
verwonderd aan en deelde me mede dat mijn mond er alleen maar pijnlijker op zou worden. Ik antwoorde: "Ja dat zien we dan wel!!, nu heb ik nog geen
pijn!". Toch drong de goede man er op aan dat ik het moest laten verwijderen. Mijn antwoord: "Dan alleen maar onder narcose!!!" Ik kreeg een
verwijzing naar de Amaliakliniek....

Ik de dag erna (wat voor mijn doen snel is!!!) toch maar mijn moed bij elkaar geraapt en gebeld....de mevrouw aan de telefoon stelde me gerust...Ik kon vrij snel
op intake: 8 april. Ik me van te voren goed ingelezen op de site en alle reacties bekeken. Daarna was het woensdag zo ver. Na even te hebben gewacht werd
er een foto gemaakt. Dit verliep allemaal pijnloos. Daarna even het eerste intake gesprek gehad. Ook hier heerlijk.....niets aan de hand. Geen enge apparaten geen
tangetjes niets in zicht heerlijk.

Nou ik zou 2 tanden getrokken krijgen en een grondige gebidsbehandeling. Het geheel ging plaats vinden op 14 mei. (vandaag dus...om 15 uur). Nou tot die tijd mooi
alle emoties weggestopt en er vooral niet aan gedacht. Tot vanmorgen....slapen was nog heel goed gegaan alhoewel ik er een bizarre droom aan over had gehouden
(werd geopereerd door de halve cat van Goede Tijden Slechte Tijden, maar goed mens moet toch wat!!)

De rest van de dag zat bom vol zenuwmomenten. En uiteindelijk half 3 stapte ik de kliniek binnen. De mevrouw achter de balie was erg zorgzaam en lief voor me en stelde
me gerust. Op de een of andere vreemd manier vielen de zenuwen daarna wel van me af. Wel bleek ik een spreekwaterval te zijn van heb ik jou daar (sorry mensen voor mijn
vele geklets). Ik moest iets langer wachten als verwacht maar dat maakte me niet veel uit...uiteindelijk werd ik geroepen...en het eerste wat ik riep was " O god, daar begint
de ellende!!".

Ik kwam binnen en de tandartsen (lieve mensen van de zenuwen ben ik al jullie namen kwijt!!! mijn excuses) stelden zich netjes voor. Ik ging in de stoel zitten en hoppa het naaldje
zat er al in. Ik klepperde natuurlijk vrolijk verder....en ik merkte nog niet dat mijn ogen dicht gingen!!! En ik werd wakker......na voor mijn gevoel 10 min.....ongelofelijk....en wat bleek
niet 2 verstandskiezen eruit maar alle 4!!!!!!!!!!!!!!!!!! GEWELDIG!!!!!!!!!!!!! een betere verrassing had ik NIET kunnen krijgen. In 1 keer van alles af!!! GEWELDIG mensen...( ook nu na de behandeling
nog steeds geen pijn!!!! )

Ik kan iedereen maar dan ook iedereen van harte deze kliniek aanbevelen. Mensen het is de narcose 1000% waard! Een fijnere en betere kliniek in Nederland en Belgie kun je niet krijgen.
Je wordt met zorg behandeld en met respect. En de service en zorg die je krijgt tijdens de behandeling GEWELDIG!! Ik heb nog nooit zo'n vakmensen gezien!!!! Ik hoop dan ook van harte
dat ik als patiënt voor de controle aan mag blijven.

Ik kan iedereen aanraden die twijfelt....die laatste kleine zet....mensen hij is moeilijk ik weet het.....maar ik kan je niet genoeg aanraden het te doen. Op termijn heb je niet alleen meer pijn
in je mond maar het levert je niets op. Deze mensen weten waar ze het over hebben. Ze maken je mond beter en ZONDER PIJN. (dit klinkt als een tellsell reclame van rtl 5 maar goed!) Ik kan
alleen maar zeggen wacht niet meer...deze kliniek helpt je!! En hoe!!!!


Tot slot.....hele lieve mensen van de Amalia Kliniek!!!!!!!
Mijn dank naar jullie kan niet groot genoeg zijn....Jullie hebben mij van mijn grootste angst afgeholpen. Mijn verstandskiezen zijn weg!!! En zonder pijn. Ik ga mijn gebit zo goed mogelijk
verzorgen en hoop dat er natuurlijk niet meer veel aan hoeft te gebeuren. Maar wat ik wel kan zeggen is dat als er ook maar iets moet gebeuren ik het eerste bij jullie aan klop. Jullie zijn
niet alleen de beste in jullie vak maar het is elke cent (voor zover die niet vergoed wordt!) dubbel en dwars waard!!!! GEWELDIG.

Met oprechte dank neem ik afscheid van jullie en hoop ik graag op controle terug te komen!

Met vriendelijk groet,

Marc B.

(ps mijn excuses voor het bier verhaal !!! de tandarts weet ik wat ik bedoel ha ha ha!)

---

13-5-2009

Fijne Mensen van de Amalia Kliniek !!!!!
Langs deze weg wil ik jullie bedanken voor de fijne behandeling bij jullie en eventuele ?tandgenoten ? proberen over de streep te trekken om vooral die laatste stap te zetten!!
Ook ik had een hele slechte ervaring met een tandarts gehad zo een 13 jaar terug , waarna ik nooit meer bij de tandarts ben geweest !!
Dit betekende dus dat mijn gebit beetje bij beetje achteruit ging ,kiezen brokkelde, maar mijn voortanden bleven mooi en ik had op een of andere manier het geluk dat ik ondanks deze aftakeling nooit pijn kreeg , dus waarom naar de tandarts he ??
Totdat september 2008 er een snijtand afbrak.
Aangezien ik een baan heb waarin ik vaak het voortouw moet nemen als spreker kwam mij dit zeer slecht uit , maar ook hier wist ik wel een oplossing voor, hield steeds mijn vinger tegen mijn lip als ik moet spreken en lachen natuurlijk zo weinig mogelijk waardoor mensen begonnen te denken wat een chagrijn ( niet dus , maar durfde gewoon niet meer !! )
Het begon te knagen en in oktober de stoute schoenen aangetrokken , er was een tv programma waarin ze het hadden over een kliniek in Best en dat leek me wel wat dus ik mij over mijn angst heen gezet afspraak gemaakt en ook daadwerkelijk gegaan .
De ontvangst was zeer hartelijk, mag ook wel want ik liep naar buiten met een begroting voor een revisie ( wilde perse geen kunstgebit alleen indien nodig implantaten !! ) tussen de 15.000 en 19.000 euro !!! ( Hij ligt als souvenir in mijn la )
U snapt het al ik was meteen nuchter en dacht nou vergeet het maar ik hou het op de ouwe manier nog wel vol !!
Totdat ik op Internet de stukjes over de Amalia kliniek had gevonden en gelezen.
Het heeft nog geduurd tot April voordat ik weer de moed gevonden om nogmaals een afspraak te maken bij een Kliniek .
Er ging een wereld voor mij open !!
Ook hier was het ontvangst zeer hartelijk , maar wat voor mij het meeste plezier deed was dat de tandarts die bij mij de ?revisie? van mijn slagveld in kaart bracht mij meteen het gevoel gaf dat hij er voor mij was en niet om maar alleen zoveel mogelijk winst te maken , een hoop tanden /kiezen konden nog gewoon ?gered?worden !!!
Hierdoor kreeg ik een begroting mee van nog geen 1600 euro ( oeps klein verschil !!)
Pfff dacht ik wat een meevaller en ging met een zeer goed gevoel na huis
Maar de angst was toch nog niet weg en heb nog gewacht tot eind april om de afspraak te maken !!
Dinsdag 12 mei ( voor mij gisteren !!) was de grote dag .
Ik zou om 13.45 geholpen worden aan het verwijderen van de verstandskiezen, wat kiezen,bijmaken van de snijtand en wat oude vullingen vernieuwen plus een wortelkanaal behandeling .
Totaal voor ongeveer 1,5 uur
Door wat vertraging kom ik rond 14.30 in de stoel, word zeer op mijn gemak gesteld en weer krijg ik het gevoel dat het om mij gaat !!
Er word zelfs gevraagd of ik pijn heb aan de snijtand,nee, waarna er ter plekke besloten word dat de wortelkanaalbehandeling alleen word toegepast als het nodig is !!
1.15 uur later word ik heerlijk wakker heb echt niks van alles gemerkt en ja hoor geen wortelkanaalbehandeling nodig gehad !

Het is nu woensdag 13 mei 10.20 heb helemaal geen na pijn gehad en heb weer een stralend gebit
dit dankzij alle medewerkers van de Amalia Kliniek met hun zeer persoonlijke zorg en het geven van het gevoel dat het om mij gaat .

Slechts 1 tip wil ik jullie geven maak een folder/flyer wat de mensen na de behandeling het beste kunnen eten/drinken,hoe om te gaan met poetsen na zulke grote ingrepen welke pijnstillers/tandpasta/tandenborstel het beste is .
Mijn ervaring leert dat iemand die eenmaal is geweest voor zo een behandeling erna wil zorgen dat hij alleen nog maar bij jullie wil terugkomen voor de controle

Bedank voor alles !!

Gr

R. S.

---

12-5-2009

Lieve mensen van de Amalia-Kliniek en voor alle mensen die nog twijfelen.

Ik ben op 21-04-2009 bij jullie geholpen onder volledige narcose. WAT EEN GWELDIGE ERVARING!!!
Op 4 maart het intake-gesprek gehad. Iedereen was even lief, geduldig, vakkundig en vooral MENSEN MET GEVOEL!!

Ik zou een volledige bovenprothese krijgen en onder 2 kiezen eruit en een kanaalbehandeling. Verder onder alles grondig reinigen.
Volgens tandarts An zou het in een behandeling van anderhalf uur kunnen. Dat viel mee natuurlijk!

Meteen maar happen, dan was dat ook maar gebeurd. Ik ben nogal kokhals gevoelig maar door haar aanwijzingen rustig door mijn neus te ademen, heb ik er totaal geen last van gehad.
Omdat ik boven de 45 ben nog even een hartfilmpje laten maken in een dichtstbijzijnd ziekenhuis.
Dat gaf mij al meteen aan hoe verantwoordelijk ze met je omgaan.
Ik zou bericht krijgen als het hartfilmpje was goedgekeurd.

Ongeveer 2 weken later kreeg ik een telefoontje van een alleraardigste telefoniste die me zei dat het hartfilmpje goed was en we een afspraak konden inplannen.
Op 21 April zou het mijn dag gaan worden. Ik gaf aan dat ik er verschrikkelijk tegenop zag en had nog een aantal vragen.
Vervolgens werd ik netjes doorverbonden met de assistente van de anesthesist (Katja) die we hadden gesproken bij de intake.

Ik kreeg meteen antwoorden op mijn vragen en werd heel erg op m?n gemak gesteld.
Ik zag het weer zitten en moest er dan ook maar voor gaan.

In die 4 weken dat ik zou moeten wachten, stond ik er mee op en ging er mee naar bed. Het kon eerder hoor maar mijn man kreeg nog een staaroperatie dus heb ik het zelf wat langer uitgesteld.

Twee weken voor datum begon ik er al wat meer naar toe te leven. Het zou mijn dag worden.
Maar een week van tevoren besliste mijn gevoel toch anders en werd ik weer heel nerveus. Ik werd bang voor de narcose (was de eerste keer), bang voor wat er allemaal moest gebeuren, bang voor het leren omgaan met prothese, bang dat ik nooit meer normaal zou kunnen eten en zo kon ik nog wel even doorgaan.

Maar goed....de dag zelf was ik erg rustig, ik had van de huisarts oxazepam gekregen en dat hielp heel goed.

Ik ben om 05:30 opgestaan en heb 2 beschuitjes gegeten en een kop thee gedronken. Toen weer terug naar bed gegaan en weer geslapen.
Om 09:45 was het zover en wij richting Kerkrade. Mijn man en jongste dochter waren mee.
In de auto heb ik zelfs weer geslapen en toen waren we om 11:30 in Kerkrade. Ik zou rond 12;30 geholpen worden dus we waren wat te vroeg.
Het was heerlijk weer en er stonden tafeltjes en sdtoeltjes buiten dus nog maar lekker even de zon in.
Ik was en bleef vrij rustig. Het was net ofdat ik me er aan overgegeven had en het MIJN dag zou worden.
Om 12:45 uur kwam een hele aardige anesthesist (een Belgische) me halen en vroeg of ik mee wilde komen naar behandelkamer 6.

Toen kwamen wel even de kriebels maar ik ging er nog steeds voor. Was al zover gekomen.
Tandarts An zat al op me te wachten, hand gegeven en ook een assistente.
Terwijl de tandarts aan mij vroeg of ik nog vragen had, zat de naald van het infuus er al in. NIKS VAN GEVOELD!!
Nee...ik had geen vragen. Ik heb niet eens in de gaten gehad dat het slangetje voor de narcose aangesloten werd en volgens mijn man en dochter heb ik nog een paar zinnen gebrabbelt over een nachtmerrie of zoiets. Weet ik niets van...en weg was ik.
Heb de vloeistof niet gevoeld, ben niet duizelig geworden....HELEMAAL NIKS!!!
Was in een keer weg.
Om 14:15 uur werd ik wakker gemaakt en wist even niet waar ik was. Had zo heerlijk geslapen.

Tandarts An deed mijn prothese erin en vroeg of ik een spiegel wilde om te kijken.

WOWWWW.....wat was dat mooi. Toen werden mijn man en dochter erbij gehaald en die vonden het ook geweldig.
Was toen wel goed wakker. Ben in een rolstoel gezet en naar de auto gebracht door de assistente.
In de auto heb ik ook niet meer geslapen, alleen maar gekoeld, gekoeld, gekoeld en koud water gedronken wat nog wel wat moeilijk ging omdat het nog verdoofd was. Heb ook wel wat bloed gespuugd maar dat viel me alles mee.

Thuis heb ik nog wat liggen doezelen en blijven koelen.
sávonds was de verdoving uitgewerkt en heb niet of nauwelijks pijn gehad, alleen wel de hele nacht vreselijke keelpijn.
De volgende ochtend heb ik drinkontbijt gepakt en een boterham zonder korstjes.
Het ging goed. Die dag ook wat waterijsjes gegeten tegen het laatste restje keelpijn. Dat was die avond ook over.

'smiddags om 16:00 uur naar mijn eigen tandarts gegeaan (afspraak had ik al gemaakt) om onder begeleiding mijn prothese eruit te halen en te spoelen, want daar zag ik erg tegenop.
Ook dat ging prima en was helemaal niet eng.

Ik ben nu inmiddels 3 weken verder en het gaat fantastisch!! Ik ben er al helemaal aan gewent en krijg zo'n leuke reacties van iedereen.
Heb vanmiddag nog bij mijn tandarts even laten checken want ga vrijdag op vakantie.

Alles zag er goed uit, de hechtingen zijn er deze week ook allemaal uitgekomen. Had voor het eerst in 3 weken een drukplekje en dat heeft hij ook gelijk verholpen. Ik ging weer met een big smile de deur uit.
Al met al is het mij echt 1000% meegevallen en had ik er ECHT niet tegenop hoeven zien.

Ik wil daarom iedereen nogmaals super bedanken voor de goede zorgen, de goede begeleiding vanaf het moment van bellen.

In het bijzonder natuurlijk tandarts An en de anesthesist maar verder ook alle assistentes, telefonistes niet te vergeten.

Jullie waren allemaal bijzonder lief en meelevend.

JULLIE ZIJN ALLEMAAL TOP!!!

Als ik nog een keer voor een onderprothese moet, weet ik jullie te vinden.

Ik ben een wandelende reclame voor jullie!!
DANK JE WEL AMALIA KLINIEK......IK HOU VAN JULLIE!!!!!!!!

Groetjes van F.L. uit Vught.

---

7-5-2009

Beste medewerkers van de Amalia Klniniek,

Na jarenlange angst voor de tandarts was ik eind maart voor een intake geweest. Uiteindelijk werd alles besproken en zou ik boven en onder een prothese krijgen. Meteen happen en daarna nog naar de overkant bij de tandtechnicus, alles is prima geregeld. Ook de begeleiding voor de narcose is helemaal goed en duidelijk.

Afgelopen dinsdagmorgen ben ik rond kwart over 10 bij jullie geholpen. De heenreis was spoedig verlopen en net nadat ik binnen was werd ik al geroepen. Nadat ik voorgesteld werd aan iedereen mocht ik in de stoel gaan zitten. Meteen een prik in de hand, stelde niets voor, en voordat ik het wist zei de tandarts, denk maar aan iets leuks, en sliep ik al.

Ik was voor mijn gevoelvrijs snel weer wakker, zat al rechtop in de stoel, en de tandarts deed mijn gebit in boven en onder. Mijn vriendin had de auto al aan de zijkant staan en ik werd door de tandarts op mijn benen geholpen en in de auto gezet. Voordat ik er erg in had waren we al aan het rijden naar huis. De terugreis flink zitten koelen met icepacks.
Later die dag drinken via een rietje en gisteravond aardappels met spinazie en van alles in de blender en voorzichtig eten.

Ik kan iedereen aanbevelen naar de Amalia Kliniek te gaan als je angst voor de tandarts hebt.

Bedankt allemaal voor jullie vriendelijkheid en de manier waarop jullie me geholpen hebben.

groetjes,
J.G.
Spijk Gld.

---

22-4-2009

Hallo medewerkers van de Amaliakliniek.
Na maanden rondlopen met kiespijn,want tja,je bent angsthaas of niet,dan toch 4 weken geleden de telefoon gepakt om een afspraak te maken.
Deze was al 2 dagen later................en laat me nou op die dag geen pijn hebben!!!!Ik twijfelde nog even om de afspraak aftezeggen maar ben toch gegaan,GELUKKIG.
Een alleraardigste belgische tandarts bekeek mijn gebit,en kwam tot de conclusie dat er 2 kiezen moesten getrokken,de rest opnieuw gevuld en een uitgebreide gebitsreiniging.
Vervolgens werd er meteen een afspraak gemaakt voor de behandeling,en deze zou plaats vinden op donderdag 16 april om 11.45 uur.
Nog 3 weken te gaan,maar of de tijd nou kruipt of vliegt,het werd toch echt woensdag 15 april,de day before..............
Smorgens was ik niet meer te genieten zo nerveus was ik,en toen werd het tijd om toch echt richting Kerkrade te gaan.
Daar aangekomen brak me alles uit huilen,huilen en maar weer eens huilen.Maar daar was die aardige receptioniste die meteen iemand erbij riep.
Ik werd in een apart kamertje gebracht,en heel erg op mijn gemak gesteld,maarja het moest toch nog allemaal gebeuren.
En toen kwam die meneer me halen,en vroeg of ik zo nerveus was,(natuurlijk niet joh,ik doe dit dagelijks) maar ook hij had alle tijd en geduld.
In de behandelkamer nummer 3,maakte deze meneer nog wat grapjes tegen de tandarts en de rest,door te zeggen dat ik er zo'n zin in had.
Ja,ja,ja ..................
Prikje in mijn hand,nou ja PRIKJE,dit steld werkelijk niks voor,en daar kwam het nacose middel,ik dacht nog wat staat mijn dochter daar raar te draaien,maar het was ik zelf die lekker ging slapen.En opeens staat mijn man weer voor mijn neus,zie je wel ze krijgen me niet onder narcose,maar nee hoor HET WAS AL ACHTER DE RUG.
Heb ik me hier voor weken gek lopen maken? Jongens komop.
Na 26 jaar!!!!!!!!! niet naar een tandarts te zijn geweest,kijk ik weer graag in de spiegel naar mijn gebit.
SUPER DANK,SUPER DANK.
Voor de angshazen die de stap (nog)niet hebben aangedurft,kan ik je vertellen....DOE HET VANDAAG NOG,
je wordt echt op je gemak gesteld,met heel veel geduld,en van de narcose merk je echt niks.Je hoort niks en je ziet niks,geloof mij nou maar,DOE HET.
Ik ben de Amaliakliniek zo dankbaar,dat ik het volgend jaar Joop van de ende ga bellen,om te vragen of ze in aanmerking komen voor de GOUDEN TELEVISIERING.

Mijn welgemene dank,
groetjes van C.B.

---

16-4-2009

Hallo allemaal!


Vandaag ben ik voor de 2e keer onder narcose geweest bij de Amaliakliniek, 4 jaar geleden was m'n 1e keer en hoewel dat destijds 100% meegevallen was kon ik t toch nog niet opbrengen om naar n halfjaarlijkse controle bij een (andere) tandarts te gaan.

Dus na 4 jaar niks aan de bijtertjes gedaan te hebben, waren er toch weer wat gaatjes ontstaan en 1 kies was al voor de helft afgebroken. Toch weer die drempel (weliswaar n kleinere dan voorheen) om te bellen voor de intake, maar toch maar gedaan, nu ca 4 weken geleden.

Wat ik sowieso heel fijn vond is dat de intake weer gedaan werd door Patrick, de tandarts die me 4 jaar geleden ook geholpen heeft. Dat gaf toch n vertrouwd gevoel. Hij herkende me zowaar! Dat wil toch wel iets zeggen over de persoonlijke service van de Amaliakliniek!!

Afin, om heeeel lang verhaal wat in te korten, 1 kies moest eruit maar dat lag nogal wat ingewikkelder omdat die half afgebroken was (wilde ook niet weten hoe ze dat gingen doen), n andere kies ging er op mijn eigen verzoek uit (anders werd t n wortelkanaalbehandeling en dat is ook best n gedoe en niet goedkoop) en n x aantal vullingen (oude vervangen en nieuwe gaatjes vullen) dus heb ik er wederom voor gekozen om onder narcose alles te laten doen, dit wilde ik niet bij bewustzijn meemaken.

Vandaag om 11.45 uur zou t zover zijn, ik kwam om 11.15 uur aan met mn vader als begeleider en kreeg te horen dat die persoon voor me in de file had gestaan en ik daarom ca uurtje later aan de beurt zou zijn. De vorige keer (toen ik nog niet wist wat te verwachten) zou ik m meteen weer gesmeerd zijn hahahaha, maar ik wist dat t allemaal wel mee zou vallen dus heb lekker buiten n uurtje in t zonnetje gezeten. Ik was heus nog wel beetje zenuwachtig maar niks vergeleken met de vorige keer omdat ik wist wat te verwachten.

Rond 13.15 uur werd ik dan geroepen door n hele spontane (volgens mij belgische) mevrouw. Toen ze vroeg of mn vader mee wilde komen antwoordde ik dat ik het wel alleen aandurfde, kreeg daar meteen n compliment voor! Ik kwam binnen, iedereen begroette me, ik ging zitten en (zonder traantjes zoals de vorige keer wel t geval was!) vertelde ik dat ik hartstikke bang was voor de prik van de infuusnaald en of ze ervoor konden zorgen dat ik er niks van zou zien. Dr. Jessen en n assistente gingen zo staan dat ik mn hand niet zag en de tandarts, Patrick, kwam aan de andere kant staan en hield mn hand vast (hij is echt n schatje!!). En tja, moet toegeven ..... WEER GEEN PRIK GEVOELD!! Ongelooflijk, hoe doen jullie dat toch!!?? En toen voelde ik mn hele lichaam tintelen en warm worden en heb iedereen weltrusten gewenst en zij mij ook hahahahaha. Uurtje later was ik klaar. Enig verschil met vorige keer was dat ik nu vrijwel meteen bij was en me dus heb kunnen beheersen en de tandarts niet weer heb geknuffeld en gezoend, zoals 4 jaar geleden. Had wel weer dikke lip en beetje keelpijn (maar zoals ik toen al zei, stelt dat niet veel voor) en heb wel wat nabloeden gehad tot ca 17.00 uur. Is nu helemaal over en napijn heb ik, dankzij Iboprufen, bijna niet.

Ik vroeg aan Patrick om er vooral voor te zorgen dat mn voortanden er mooi uitzagen (had daar n gaatje) en moet zeggen dat hij z'n werk weer prima gedaan heeft! Je ziet er niks meer van!! De rest is ook weer allemaal prima gedaan en mooi schoongemaakt!!

Ik heb me voorgenomen om vanaf nu op halfjaarlijkse controle te gaan bij Patrick in de Amaliakliniek. Ik voel me bij hem zo op mn gemak en hij kan zich echt heel goed in mensen verplaatsen! Je MAG best bang zijn, iedereen daar heeft daar alle begrip voor! 2x narcosebehandeling in de Amaliakliniek heeft mij zoveel vertrouwen gegeven in de mensen die daar werken dat ik t nu op de "gewone manier" ga proberen en mocht ik in de toekomst iets niet aandurven weet ik zeker dat ik van de mensen van de Amaliakliniek alle steun kan verwachten!!

Dus Patrick en de rest van t team, weer ns hartstikke bedankt voor de uitstekende zorg!! En tot over n maandje of 6 voor de halfjaarlijkse controle!!

Dikke X uit Maastricht!!



N.B.

---

2-4-2009

Voor alle (vaak terecht ) angsthazen,



In oktober 2008 ben ik door Bram Slaets, en eigenlijk het hele Amaliateam, geholpen om een ander ?bekkie? te krijgen. Achteraf gezien: een feestje. Vrienden, kennissen en bekenden vinden dat mijn zelfvertrouwen er op vooruit gegaan is. Zelf zie ik dat zo niet, maar oké.

Wel weet je, dat als je in de spiegel kijkt, je a.h.w. naar iemand anders kijkt. Ik noem het ook wel mijn andere wereld.

Afgelopen dinsdag 24-03-09 ben ik voor het eerst, sinds tijden, alléén voor de halfjaarlijkse controle naar de tandarts geweest.

Nu kan je ?overal? terecht maar om nu weer bij allerlei vreemde tandbeulen te komen, daar had ik echt geen zin in.

Ik weet dat het wat verder weg is, uit en thuis 450 km, maar het is zó de moeite waard. Allereerst schijnt het in de mode te zijn dat je overal 3 tot 6 maanden van te voren een afspraak moet maken.

Veel mensen lopen dan weer af te tellen tot de bewuste datum, want je weet tenslotte toch niet wat je te wachten staat. Ook als is het maar een controlebeurtje.

Dus bestond er geen twijfel om direct de Amaliakliniek te bellen. En geloof het of niet, al had ik dezelfde week gewild of een week later, het kon.

En waar anders dan bij de Amaliakliniek wordt je weer op je gemak gesteld.

De afspraak was om 10.30 uur en dan hoef je ook niet extra lang te wachten. Om precies te zijn 3 minuten.

Ik had de afspraak weer bij Bram gemaakt. Hij vertelde me wat er ging gebeuren en stelde me wederom op mijn gemak. Tandsteen verwijderen, schoonmaken, polijsten. Om 11.15 uur was het weer gepiept.

Alleen moest er nog een afdruk van mijn prothese gemaakt worden (mijn bovenkaak was nu eenmaal flink geslonken en ik kon, zonder in de kou te lopen, hartstikke goed klappertanden) en dat zou dezelfde dag nog klaar zijn. Aan de overkant bij het tandtechnisch laboratorium.

Misschien om 16.30 uur of, als het mee zou zitten, 14.30 uur. Hoe ze het doen weet ik niet, maar om 13.30 uur was het al klaar. Keurig gebeld, ook super.

Dus voor iedereen, 8% van de bevolking, die angst hebben voor de tandarts: Maak die afspraak en dóe het. Je krijgt er geen spijt van.

Bram, en ook weer al die andere medewerkers, bedankt en tot over een half jaar.

Groeten,



D. te R.

---

19-3-2009

Hallo lieve mensen van de amailia kliniek!

Ook ik wil graag mijn ervaring delen met mensen die nog aan het twijfelen zijn.Niet doen!
Zelf ben ik nog jong,24,maar ben als de dood voor de tandarts (stiekem mag ik nu "was" zeggen ).
Nadat ik met veel moed op controle ben gegaan en hoorde dat er gaatjes gevuld moesten worden,en verstandskiezen verwijders moesten worden,ben ik niet meer teruggegaan.Maar toen brak er nog iets van mijn kies af en voelde ik hem ook geregeld.
Na al heel vaak op deze site reacties gelezen te hebben,heb ik toch gebeld voor een intake.
Doodnerveus erheen gegaan maar het viel zo mee.Er werd alleen een foto gemaakt,gekeken en een begroting gemaakt.Toen heb ik direct een vervolgafspraak gemaakt,want ik wist dat ik anders niet meer zou bellen.
ik schrok wel even toen ik hoorde dat het in 2x moest,maar goed..
De eerste keer mocht ik op 10 maart komen.Mezelf al een week van te voren gek gemaakt,de nacht ervoor amper geslapen en toen erheen.Gelukkig met veel steun van mijn aanhang!
Ik kwam er 10 minuten te vroeg en ging nog even naar de wc,en toen ik daaruit kwam hoorde ik iemand mijn naam zeggen.Ja,daar sta je dan voor jezelf te overwegen of je nog weg kan rennen.Maar helaas,ze had me al gezien.
Ik was erg emotioneel,maar ze waren allemaal zo lief!Toen mocht ik gaan liggen (geen intrumenten gezien,dat was erg fijn!Alleen het apparaatje waarmee je gaat "slapen") en begon een anesthesist (waarvan ik de naam kwijt ben sorrysorry!) tegen me te praten en me af te leiden.En toen viel ik langzaam weg.
Het eerstvolgende wat ik weet,is dat ik weer bijna thuis was.Ik was wel erg emotioneel van de narcose en waarschijnlijk ook van opluchting.
Er was veel gedaan die eerste keer,meer dan de bedoeling was,maar dat was fijn om te horen!Er waren wat gaatjes gevuld,een kies grondig schoongemaakt en 3 verstandskiezen eruitgehaald van de 4.Ook zijn mijn tanden grondig schoongemaakt.
Thuis meteen gekoeld met ijs,en de dag erna weer wat gegeten,al waren het zachte dingen.De pijn was te bestrijden met pijnstillers,en kan zeggen dat ik het meeste last had van de keelpijn,waarschijnlijk door het buisje in mijn keel.En daar heb ik me zo druk over gemaakt!
Toen werd het 17 maart en had ik nergens meer last van,maar toen mocht ik weer.Wel weer nerveus,al minder als de vorige keer en zeker niet zo emotioneel.
Ik kwam er en moest nog even wachten,tijd die ik prima heb omgekregen door 10x naar de wc te gaan haha...
Toen kwamen ze me halen en mocht ik weer liggen.Eigenlijk het zelfde verhaaltje als de vorige keer!Alleen deze keer werd ik in de auto al wakker toen we net weg waren,omdat ik minder lang onder narcose was.Er zijn gisteren nog wat gaatjes gevuld en een laatste verstandskies eruit gehaald.
En nu een dag erna zit ik weer gewoon achter de laptop (wel lekker 2 daagjes vrij).
Het is allemaal zo meegevallen,maar ben blij dat ik de stap heb genomen!Kan het iedereen echt aanraden.Denk als de verzekering de narcose zou dekken,er zoveel meer mensen hier gebruik van konden maken en zoveel minder mensen met slechte tanden en pijn zouden rondlopen!
Zelf blijf ik nu onder controle bij de Amalia-kliniek,wat me een geruststellend gevoel geeft!
Lieve mensen van de amalia kliniek,allemaal heel erg bedankt en dan natuurlijk vooral tandarts Patrick.
Tot over een half jaar!

Groetjes Ramona A.

24-2-2009

Hallo allemaal,

Na lang wachten heb ik dan eindelijk de grote stap genomen, met veel pijn en moeite dan tog maar gebeld. Ik zag er best tegenop maar nadat ik zo vriendelijk geholpen ben (op het voor gesprek) heb ik definitief JA gezecht.

Eindelijk eindelijk die pijnlijke tanden eruit, en bang dat ik ben is na te vragen aan diverse tandartsen. Maar nadat ik die narcose behandeling heb gehad ben ik al 99% blij. Bijna geen pijn gehad nadien, en alles loopt volgens plan.......Ik wil jullie allemaal bedanken voor de uitermate goede service en ook voor uw vriendelijkheid natuurlijk....Ik ben dolblij dan jullie dat voor elkaar hebben gekregen.

Amalia dank je..........



--
Met vriendelijke groet,

T.V.
Deurne (NBR)

---

18-2-2009

Beste Aanstaande Amaliakliniekgangers,

Waarschijnlijk is dit voor U/jou (ik vervolg dit stukje verder met "jou", dat klinkt wat persoonlijker) de eerste keer dat je op deze site leest hoe de reacties zijn van de mensen die al behandeld zijn in de Amaliakliniek. Ook ik las voor ik behandeld werd vele malen alle reacties om mezelf moed in te spreken. Om eerlijk te zijn: ik las weken elke dag alle stukjes!
Al lange tijd had ik last van drie kiezen en ik wist dat ze een keer getrokken moesten worden. Door grote angst daarvoor stelde ik het (jaren) uit, tot ik op een goede dag (hele goede dag bleek achteraf!) de site van de Amaliakliniek zag.
Omdat ik weet hoe groot tandartsangst kan zijn (kiezentrekangst voor mij, voor andere mensen is het boorangst, prikangst, wortelkanaalbehandelingangst, "witte jassenangst" en/of een algehele chronische spanning/hyperventilatie) zal ik jullie in eerste instantie vertellen wat je precies kunt verwachten in de Amaliakliniek, hoe je je het beste kunt voorbereiden en waar je perfect kunt logeren in de directe omgeving van de kliniek.(Tonnie"s Bed en Breakfast in Kerkrade, tel: 045-5454192/ 06-14535630, a.m.theunissen@home.nl ( verder in dit stukje meer informatie) Daarna neem ik je bij de hand, figuurlijk, om de stap te zetten richting behandeling. Het komt allemaal goed!!!

Toen ik voor mezelf had besloten de kiezen in de Amaliakliniek te laten verwijderen was mijn angst nog lang niet helemaal weg. Ik moest immers onder narcose en ook dat leek mij griezelig. Want: hoe is dat nou echt?
Op een dag trok ik de stoute schoenen aan en belde (behoorlijk bibberig) de kliniek. Ik vroeg wat algemene informatie en pffff, dat gesprekje had ik alvast "overleefd". Ik werd erg aardig te woord gestaan.
Vrij snel daarna heb ik de kliniek een mailtje gestuurd. Ik werd namelijk erg paniekerig als ik alleen al dacht aan de narcose en heb per mail gevraagd of een aardig iemand mij per mail gerust wilde stellen. Ik was bang dat ik flauw zou vallen in gang of in de stoel of na het infuusprikje (maar nog voor ik in slaap zou vallen dus) En wat nou als ik ineens dus een lage bloeddruk of een hele hoge bloeddruk zou krijgen? En zou ik toch echt wel helemaal onder narcose zijn? En zou het toch echt niet zo zijn dat ik achteraf (of tijdens!) me toch iets zou herinneren van de ingreep? Ohhhh........ Direct ontving ik een heel aardig mailtje!
De narcotiseur werkt namelijk al vele jaren met paniekerige mensen en heeft echt alles onder controle. Diep in je hart weet je dit maar ik wilde dit toch echt even weten! De ergste angst was weg maar toch... Gelukkig wist ik toen wel al dat de medewerkers geen operatiejassen dragen en dat je niet in een pyjama op een brancard de behandelruimte binnen/buiten gereden wordt en dat je niet in een uitslaapkamer komt maar gewoon direct na de behandeling naar huis kunt gaan. (geen ziekenhuisidee dus, heel prettig!) En ik wist ook dat het personeel heel aardig is.

En ineens kreeg ik op een zondagavond kiespijn. Ai, dat hield in dat ik toch ineens wel heel snel naar de kliniek zou moeten!
Gelukkig had ik inmiddels al een prima contact (telefoon/mail) met Tonnie Theunissen, eigenaresse van een heel gezellig Bed en Breakfast. Een van de patienten had zich namelijk zeer positief uitgelaten over haar en haar gezellige huis (in een patientenreactie op deze site) Bovendien brengt ze je naar de kliniek (als je van tevoren bij haar logeert dus) en komt ze je weer ophalen als je niemand bij je hebt en je na de ingreep bij haar logeert! Dat vond ik heel fijn!

Maandagochtend belde ik gelijk de kliniek en maakte een intake- en behandelafspraak. Woensdag intake en donderdag.....de GROTE DAG. Tijdens de intake (mijn contactpersoon, narcoseassistente Pascalle kwam gelijk al naast mij zitten in de wachtruimte, heel aardig!) gaat alles heel snel: foto maken, daarna in de stoel bij tandarts Patrick, daarna voor een gesprek naar de narcoseassistente en toen naar Tonnie"s huis die al met de koffie klaarstond. Ik kreeg er echt een vakantiegevoel van! Ze heeft een mooie tuin met heerlijke relaxstoelen en gezellige kamers met een prima bed. Ze woont in de Lindenlaan 101 in Kerkrade (tel: 045-5454192/ 06-14535630 / fax: 045 5454192) Kijk ook maar op haar site:a.m.theunissen@home.nl www.tbbk.nl
Het is toch wel heel prettig als je een dag voor de ingreep al in Kerkrade bent en na de ingreep bij haar weer kunt uitrusten. Ik heb er een paar dagen aan vast geknoopt omdat ik niet wist hoe snel ik weer fit zou zijn.

De nacht voor de ingreep sliep ik niet of nauwelijks. Ik telde de uren af. En ineens was het kwart over zeven "s morgens en bracht Tonnie me naar de kliniek. We hebben in haar auto gezellig gepraat en was ineens alle spanning helemaal kwijt. Mijn contactpersoon (narcoseassistente Pascalle) stond mij al buiten op te wachten en lachend (ja echt) ging ik naar binnen. En toen ging het heel snel. Ik liep de behandelkamer binnen (dit is een gewone tandartskamer) en ik zag tot mijn verbazing geen infuuszakken, geen vreemde apparaten en geen tangen etc. Alleen een zilverkleurig tafeltje met knopjes naast de tandartsstoel. (niet angstaanjagend). Ik gaf een hand aan tandarts Mark en aan een mevrouw die zich bukte en ...he??? De naald zat al in mijn hand! Ze/we waren al begonnen!!!
Niets maar dan ook helemaal niets (!) was griezelig. Ik zat volkomen ontspannen op de stoel en iemand vroeg nog: je hebt het dus wel naar je zin bij Tonnie. Vijf seconden nadat ik het piepkleine naaldje in mijn hand had gekregen (daar voel je niets van) leek het of ik door gebroken glas keek, de omgeving werd wat minder scherp (dit duurde ook vijf seconden) en gevoelsmatig onmiddellijk (!) daarna hoorde ik dat ik al klaar was. Bizar! Hoe kon dat nou, ik had mijn ogen (voor mijn gevoel dus) nog niet eens gesloten en ik was al klaar! En ik was klaarwakker. Ik had totaal niet het gevoel dat iemand in die kamer maar ook iets had gedaan! Naar de kapper gaan is griezeliger.
Ik werd kwaad op mezelf: ben ik hiervoor nou jaren doodsbang geweest? Voor vijf seconden "in gebroken glas kijken"?
Ik stapte de rolstoel in en Tonnie stond al buiten op mij te wachten. Tien minuten later lag ik in bed maar ben na vijf minuten weer opgestaan omdat ik totaal niet slaperig was en ben in haar relaxstoel in de tuin gaan liggen.Tonnie zorgde gelijk weer voor koffie En omdat het mooi weer was (juli 2008) heb ik vier dagen lekker geluierd in haar tuin.
En heb genoten van het gezellige ontbijt en haar leuke hond. De hond is net zo"n schatje als de bazin!
Je ziet het, angst hebben voor vijf seconden een beetje wazig zien is dus stapelgek. Het stelt NIETS voor en ik ben dus absoluut niet meer bang voor narcose!!! Ik vond het allemaal wel grappig en gezellig!!!

Stap een :Als je heel bang bent is het al knap dat je de eerste stap eigenlijk al gezet hebt, je hebt immers nu al op deze site gekeken. Beloon jezelf nu maar met een kop koffie en laat tot je doordringen dat er niets griezeligs gebeurt in de Amaliakliniek. Dat lees je in mijn reactie en in die van vele anderen. Alle angsthazen zijn zeer tevreden.
Stap twee: bel eens naar de kliniek voor algemene info.
Stap drie: vraag per mail een aardige contactpersoon en stel je vragen. En geloof de geruststellende antwoorden ook!
Stap vier:bel voor een intakegesprek.(en bel Tonnie als je ook voor-en/of na het intakegesprek bij haar wilt logeren.) Informeer tijdig of ze wel een kamer voor je vrij heeft. Als je in de buurt van de kliniek woont kun je natuurlijk eens langslopen en binnenwandelen. Dan weet je de sfeer en zie je dat het niet griezelig is.
Nu is het tijd voor stap vijf: maak de behandelafspraak en maak een afspraak met Tonnie. Ik ga je geen "sterkte" wensen want dat is gek/niet nodig als je mijn verhaal hebt gelezen. En niet afbellen hoor!
Het gaat ook jou lukken en je zult zien dat ook jij het gezellig vindt in de kliniek en bij Tonnie!

---

17-1-2009

Hallo ik ben gister bij jullie geholpen er zijn 3 kiezen getrokken een hoop gaatjes gemaakt een zenuwkanaal behandeling en alles weer gepolijst.OOOHH ooh ooh wat was ik bang.Bang omdat er zoveel moest gebeuren en bang voor de napijn.Maar ik ben ontwaakt uit de narcose en was thuis eigenlijk pas goed en wel helemaal wakker.Ik voelde alleen nog wat van de plaatselijke verdoving maar toen deze ook uitgewerkt was bleek ik helemaal geen pijn te hebben niet eens een beetje alleen mn keel doet wat pijn maar als dat alles is he. En wat hebben jullie mooi werk geleverd ik heb het prachtwerk eens goed bekeken en het ziet er weer uit als een prachtige Hollywood smile.

Mensen allemaal hartstikke bedankt voor de goede zorg en het prachtige resultaat het was weer ver boven mn verwachting en wat ben ik blij dat ik weer kan lachen.

Heel veel Dank,

Danny v.d.Naald

---

5-11-2008

5 november 2008,



Beste, lieve mensen van de Amaliakliniek,

Gisteren, 4 november 2008, was het zover, dat ik door tandarts Patrick geholpen zou worden.(verstandskies, 2 andere kiezen en een gebitsreiniging) Met knikkende knieën ben ik naar jullie toe gereden na een hele nacht niet geslapen te hebben. Eenmaal aan de beurt ging het allemaal heel snel. Eerst nog een foto gemaakt, daarna superlief en zorgzaam begeleid naar die zo gehate stoel. Het infuus plaatsen stelde niks voor. Ik zei nog, dat jullie me niet in slaap konden krijgen, maar ik had me vergist. Ik kan me nog herinneren, dat de stoel langzaam in ligstand werd geplaatst en daarna weet ik niks meer. Naar mijn gevoel werd ik na 5 minuten wakker gemaakt. In de praktijk bleek dat echter een ruim uur later te zijn. Ik heb van de hele behandeling absoluut niks gemerkt. Ook van de narcose zelf heb ik verder geen last gehad (ik heb zelfs Patrick en de narcotiseur een hand kunnen geven en kunnen vragen, wat er precies gedaan was!) en zelfs de zo gevreesde napijn viel reuze mee.

Ik wil jullie allemaal bedanken voor de zeer goede begeleiding en kan het alleen maar iedereen aanraden! Ik heb het in ieder geval ervaren als een geweldige ervaring!! Wie had gedacht, dat ik dat ooit zou zeggen na een tandartsbezoek!!

Nogmaals super bedankt voor alle goede zorgen en een speciaal woord van dank aan Patrick en de narcotiseur!!

met vriendelijke groet,

W.M.G. S.

---

25-10-2008

22 oktober 2008,

Vandaag is het bijna 14 dagen geleden dat ik geholpen ben bij de Amaliakliniek. Inmiddels al ruim gewend aan mijn prothese en ook het eten van andere zaken dan alleen soep en vla gaat steeds beter.
Maar wat is hier een ellende aan vooraf gegaan. Waarom? Ik denk dat ik recordhouder ben met het niet naar de tandarts gaan. Ruim 40 jaar. En dus ook recordhouder angsthaas zijn. Bordjes aan een muur met tandarts erop werden gemeden. Ieder gesprek over tanden, in welke vorm dan ook, waren aan mij niet besteed. Hoe dat zover is gekomen? Bij de schooltandarts is het begonnen en in totaal 8 tandartsen, tandbeulen zou een betere omschrijving zijn, later werd de interval tussen de paracetamolletjes steeds korter. Maar niet alleen de interval, ook de tanden en kiezen. Met de jaren brokkelde de boel behoorlijk af.
Maar wie wil je helpen? Samen er met je partner over praten is geen optie. Wel eens geprobeerd, maar om dan met het zweet over je hele lijf te zitten, schiet ook niet op. Anderen mijden vaak ook het gesprek over de tandarts, dus ook van hen krijg je de oplossing niet.
In je hoofd wil je het toch, maar er was bij mij ook dat stemmetje dat zei: ?je wilt het, maar je wilt het toch niet, want denk maar eens aan het verleden wat er allemaal is gebeurd. Dus wil je het toch maar niet?.
En toch?.
In augustus het internet opgegaan en ik moet zeggen: wat kom je dáár een boel nare en vervelende verhalen tegen. De angst werd alleen maar groter en groter.
Maar uiteindelijk kwam ik dan toch bij de Amaliakliniek terecht. Je gaat de reacties lezen en denkt: zo?n goede reclamestunt heb ik nog nooit meegemaakt. Die artsen die daar werken, kunnen mooie verhaaltjes schrijven. Ik dacht: mij niet gezien. Maar kiespijn is ook niet alles en dus maar weer lezen. Uiteindelijk heb ik het met mijn vrouw besproken wat ik had gedaan en zij viel achterover en vond het tevens moedig. En dan komt het moment dat je gaat bellen voor de eerste afspraak. De telefoon voelde aan als natte zeep. Hij glibberde van het zweet door mijn handen. En ineens wordt er opgenomen en hoor je een lieve dame zeggen: ?goedemorgen?, Het geeft een gevoel alsof je voor het eerst in de achtbaan zit.
Maar niks is deze mensen te veel en alles wordt rustig uitgelegd. En voor je het weet staat het kennismakingsgesprek in je agenda. Na 205 km sta je voor de deur en het eerste waar ik naar zocht was of er nog een vluchtroute bestond. Maar wat een kanjers werken hier. Als superangsthaas hoef je niet te wachten in een wachtkamer, maar wordt je snel geholpen.
Het was dan ook een overwinning om voor het eerst na zo?n lange tijd een tandarts een hand te geven. Er gebeurde, zoals ze ook beloofd hadden, helemaal niets. Alleen aan de hand van de gemaakte foto?s werd er een behandelplan gemaakt. Alles even rustig. Ze weten wie achter de mens zit met deze problemen. Ze zijn nl. ook zelf mens en dat vind je terug.
Op 09-10 jl. was het zover. Bram Slaets kwam mij zelf halen en probeerde mij op m?n gemak te stellen. Ik werd voorgesteld aan Ger, de anesthesist, en nog enkele assistenten. Voordeel is dat de partner ook mee naar binnen mag. In minder dan een tel was ik onder zeil. Exact 30 minuten later zat ik letterlijk met een ?bek? vol met tanden. Boven een prothese, onderin alles schoongemaakt, tandsteen weg, verstandskiezen ook weg. Kortom geweldig. Eigenlijk ook heel emotioneel. De eerste gedachte is dan ook?.waarom niet eerder. Daarna in de auto. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk in staat was om zelf te rijden. Ook ?s avonds voelde ik me opperbest. Kopje soep en water. Vooral koud water. Ook ?s middags in de auto gelijk begonnen met koelen. Superbelangrijk dit te doen, want je voelt je daarna een stuk beter. Geloof me, ik heb alles bij elkaar geen centje pijn gehad en niet doordat ik stijf stond van de medicijnen of pijnstillers. Ik denk dat ik geen tijd had, daar ik iedere keer toch even stiekem voor de spiegel ging staan, en nog steeds doe, om naar mijn nieuwe wereld te kijken.
Ik kan het iedereen zóóóó aanbevelen. Dóe het. Geloof me. Het is echt gebeurd, want ik was er bij.
Dank je wel, kanjers van Amalia, dank je wel!
D. te R.

---

16-10-2008

Eindelijk was het zover,de nacht voor de behandeling heeft mijn maag zich vanzelf geleegd door de stress,al van kinds af aan flip ik als ik maar aan een tandartsbehandeling denk,ben tot voor 2 jaar wel regelmatig geweest, maar vraag niet hoe!,en na de laatste catastrofe (verdoving werkte niet bij een behandeling, waarschijnlijk door mijn enorme gespannen zijn) heb ik dus 2 jaar lang regelmatig met pijn rondgelopen en durfde echt,echt,echt niet meer naar mijn tandarts, terwijl het heus een aardige man is hoor!
Enfin, er moest toch echt iets gebeuren, regelmatig werd ik wakker van de kiespijn etc,wat niet bevordelijk was voor mezelf, en ons gezin.
Via internet kwam ik bij jullie kliniek terecht en heb met lood in de schoenen gebeld, zelfs aan de telefoon barstte ik al in tranen uit van de zenuwen alleen al, maar wat een verademing, de telefoniste stelde me helemaal op mijn gemak en we maakten een afspraak voor een intake.
De nacht ervoor weer niet geslapen, 240 km gereden om er te komen, maar het was het waard!
Superrrr, de medewerkers daar,ik durfde zomaar in de stoel en mijn mond open te doen zonder hyperventilatie-aanval, zoals de laatste keer...enfin, er werd een behandelplan opgesteld en die dag ook een hartfilmpje gemaakt in het nabijzijnde ziekenhuis, wat ik een geruststellend idee vond, dat ze zo zorgvuldig met patienten omgaan.
14 oktober was het dus zover...het ging allemaal heel snel, khad amper tijd om me te realiseren dat! ik in de stoel zat toen ik al onder narcose was,en eenmaal wakker was alles achter de rug: 2 kiezen eruit,wortelkanaalbehandeling, wat vullen en gebit helemaal schoongemaakt, alles in 1 keer! En nix van gemerkt!!!!!
De terugreis heb ik half slapend doorgemaakt, en het enige waar ik last van had was keelpijn...verder helemaal niets!,ongelooflijk!
Ik wil iedereen heel hartelijk bedanken, ben zo blij en opgelucht...wil nooit geen andere tandarts meer, heb er de 240 km heen en terugrijden graag voor over!,dus tot over een half jaar-controle!
Verder wil ik mijn tandarts een voorspoedige bevalling en gezond kindje toewensen!
Een heel dankbare M.W.!

---

29-9-2008

Geachte Amalia-kliniek medewerkers,



Ik wil jullie ten eerste echt uit de grond van mijn hart bedanken,
Ik ben afgelopen donderdag (25-sept-2008) bij jullie geweest om mij te laten helpen aan mijn tanden.
Ik heb ruim 24 jaar met angst voor de tandarts rond gelopen, en jaren met pijn in mijn mond.
Ik ging meestal op het laatste moment naar de tandarts als het al niet meer te verdoven was.
Dus liet ik me elke keer weer door een hel gaan.
Maar ja dat niet alleen de mensen om me heen ook, want ik was dan niet te genieten.
Maar ja twee weken terug moesten we met onze dochter naar jullie toe om vier melktandjes te trekken onder algehele narcose.
En die heeft zich daar zo kranig gedragen dat ik bij me zelf dacht nu moet ik ook kan niet achter blijven.
Een dertig jarige steigerbouwer die op honderd meter hoogte geen moeite heeft maar als ie op die stoel moet gaan liggen zweet ie peentjes.
En zijn vier jaar oude dochter heeft nergens bang voor.

Dus een afspraak gemaakt want de pijn was ook niet te harden.
Bij de intake zweette ik weer peentjes ik stond op dat moment liever op de steiger dan ik daar in de stoel lag.

Maar dankzij de tandarts (Patrick) die me behandelde liep alles een stuk makkelijker dan ik dacht,
Hij vroeg aan mij wat ik wilde en vertelde hem dat ik het liefst alles getrokken wou hebben.

Dan had ik tenminste nooit meer pijn in mijn mond.

Hij zei in het begin dat ik daar een beetje jong voor was.
Maar dat maakte mij niet uit alles moest eruit einde pijn.
Toen ik hem eenmaal heb kunnen overtuigen dat ik dat echt wou,

Moest ik in een bitje bijten.
Het enige wat ik een beetje minder vond was het happen in dat bitje daarna heb ik nog wel wat pijn gehad .
Mijn vrouw heeft de dag daarna gebeld dat de pijn niet uit te houden was en me werk er ook er onder kwam te lijden en over me gezin nog niet te spreken.

Ik at bijna niks meer en was altijd zwaar chago.

Jullie hebben toen de behandeling kunnen versnellen.
En afgelopen donderdag was het dan zo ver om 13:00 uur

Toen ik aan de beurt was vroegen ze of ik nog vragen had voor de tandarts had, maar ik kon me niet snel genoeg achter de rug hebben.

Nu zit ik hier op zaterdag met me nieuwe gebitje achter de c.

Kan helaas nog niet goed kauwen maar gaat met de dag beter.
Er is echt een last van me schouders af gevallen.

Dus zou ik alle medewerkers die me geholpen hebben van harte bedanken voor al jullie goede zorgen. En die bedankjes krijgen jullie van Jeroen T.mijn dochtertje en natuurlijk mijn lieve vrouwtje.

De volgende keer neem ik vlaai mee voor jullie

Tot de 10de

Greetz Jeroen T.

---

9-9-2008

GEACHT AMALIATEAM
Ik ben vanmorgen 4 september 2008 bij jullie geweest voor een behandeling, allerlei tanden en kiezen getrokken en meteen NIEUWE TANDEN,dit is mij 500% meegevallen, het is nu bijna 2 uur in de middag en heb NERGENS last van geweldig.
Harstikke bedankt allemaal
Jan G.
Harderwijk

---

24-8-2008

19 juni 2008,
was een dag om nooit te vergeten, na bijna 14 jaar niet naar de tandarts te zijn geweest ,moest ik er dan toch aan geloven.
heel gespannen werd ik er heen gebracht,ik was zelfs zo bang in al die voorgaande jaren dat ik bij het woord tandarts alleen al kippenvel kreeg,en snel op een ander onderwerp over ging.
en als de kinderen ieder half jaar gaan ik zelfs niet mee de wachtkamer in ging maar in de auto bleef wachten.
tot 19 juni,ik zou onder narcose worden behandelt,wat een geweldige oplossing voor me.
toen ik wakker werd was alles gebeurd en ik kon mijn ogen niet geloven,zelfs nu loop ik nog steeds op wolken.
ik heb gehuild als een klein kind,zo blij was ik en ben ik.
ook na de behandeling heb ik nergens last van gehad op een beetje keelpijn na.
mensen wat een geweldig team daar in kerkrade.
ik kan alleen maar zeggen allemaal BEDANKT,BEDANKT,BEDANKT. met zeer grote hoofdletters,want ik ben een heel ander mens geworden
veel groeten van s.j.

18-8-2008

hallo lieve schatte met allemaal een mooie Glimlach.

14 augustus was ik weer eens aan de beurt. mijn ondertanden moesten er allemaal uit .
maarja dat laat ik natuurlijk niet zomaar ff doen. ben wel stoer , maar uit mijn vroeger jeugd ben ik en blijf ik bang voor de tandarts. je kan niks doen alsje in die stoel ligt. JA zweten zweten en nog eens zweten. gelukkig kan ik bij jullie wel zeggen hoe ik het wil.... graag de prik in mijn linker hand voor de narcose en daarna maakt het mij niet uit wat er gaat gebeuren als het maar mooier word dan het nu is. toen ik wakker werd uit de narcose had ik mijn onder gebit al in ..geen centje pijn ...maar de volgende dag oei-joe-joe me smoelwerk gaat nu aardig zeer doen.. dus maar weer ff een paracethamol genomen...moet dus wel ff wennen maar ken al weer aardig kletsen, ook al gaat het eten nu nog wat minder(goeie manier om aftevallen) ..ik noem geen namen want dan vergeet ik er waarschijnlijk weer 1 dus aan iedereen van de amalia-kliniek bedankt voor de goede zorgen ,oja me vader vond jullie koffie machine SUPER.

A= Amalia-kliniek
B= niet meer BANG zijn voor de tandarts
C= COMPUTEREN in de wachtkamer.
D= DROMEN van een stralende lach die jullie mij konden geven
E=ENGE witte jassen, gelukkig hebben jullie die niet aan
F= rontgenFOTO maken ..en ja wel ook bij de receptie
G= ze zachte G die zo lekker klinkt achter de receptie (HIHI)
H= HUISELIJK SFEER ..... ik bedoel eigenlijk de wachtkamer
I= INFUSE voor de narcose
J=JUIGEN dat ik nu weer normaal durf te lachuh
K= KUNSTGEBIT in voordat je wakker word.
L= stralende LACH die iedereen van jullie krijgen.
M= MOOIE tanden.
N= NARCOSE behandeling iedereen aanteraden die bang is voor de tandarts.
O= OPNAME dag en smiddags weer naar huis met een stralende lach
P= PATIENT is geen nummer maar word bij naam genoemd...erg knap van de dames achter de receptie
Q= tha daar weet ik niks van te maken
R= is de REKENING die best wel meevalt
S=STRALEND GEBIT die jullie iederen gunnen
T=super TANDARTSTEN
U= UITSLAPEN na de narcose behandeling
V= VERDOVING als je die wil.
W=WACHTKAMER is kindvriendelijk, vrolijk, gezellig, rustgevend,
X=eigenlijk stelt het NIX voor...kijk is wat vaker in de spiegel van de tandarts dan van de kapper
Y=IJSPACKS voor na de behandeling...
Z= ZWAAIEN dat de asistent doet als je in de auto zit

groetjes aan iedereen ...s.

---

15-8-2008

Vijftien jaar geleden was ik voor het laatst naar de tandarts geweest. Met de jaren werd mijn gebit slechter en mijn angst groter. Kiespijn? Ach, dat ging wel weer weg en no way dat ik naar een tandarts zou gaan.

Ongetwijfeld een bekend verhaal?

Mijn man heeft me uiteindelijk zo ver gekregen om naar de Amaliakliniek te gaan. Hij heeft de voorbereidende gesprekken gevoerd zodat ik daar niet mee geconfonteerd hoefde te worden en aan het idee kon wennen dat ik naar een tandarts zou gaan.

De afspraak gemaakt. Afgelopen week was het zover.

Slapeloze nachten, naar Kerkrade, één brok zenuwen.

Netjes op tijd gemeld bij de receptie, goede ontvangst en daarna mochten we buiten wachten totdat ik aan de beurt was. Niet tussen al die andere mensen in de wachtkamer.

Toen het eenmaal zover was liep het hele proces bijzonder gesmeerd. Ik had niet eens tijd om mijn angst naar boven te laten komen maar werd soepeltjes richting behandelkamer begeleid. Eenmaal in de stoel, zonder al te veel om me heen te kijken, werd ik onder narcose gebracht.

Mijn gebit is nu weer ?schoon? zonder dat ik er iets van heb hoeven te merken.

Ik denk dat het onder narcose ondergaan van een tandartsbehandeling voor mij geen structurele oplossing biedt, want dat wil ik gewoon niet. De angst overwinnen voor een routine-controle is de volgende berg. Maar de grootste berg ligt nu achter me en ik kan het iedereen aanraden die de eerste berg nog over moet.

Dank aan Katja voor de goede en sympathieke begeleiding, aan Patrick de tandarts (die ik zelf nooit heb gesproken ;-)) en aan Wim voor het omgaan met de angst door mij op vakkundige wijze geen tijd te gunnen daar aan toe te kunnen geven.

Suzanne

---

13-7-2008

Hallo lieve mensen van Amalia kliniek,

Gisteren ben ik geholpen onder narcose,
26 tanden en kiezen eruit.
Ik zit hier nu echt te stralen met 2 rijen mooie witte gave tanden.

En het is echt zoals iedereen zegt , eer je het weet zit je alweer in de auto
op weg naar huis.En alles is achter de rug.

Heel erg hartelijk bedankt tandarts Mark en zijn hele team,
iedereen van de Amalia kliniek bedankt want iedereen is werkelijk
even vriendelijk van het eerste telefoontje ,de intake tot na de
ingreep toe,BEDANKT

Jose N.

---

9-7-2008

hoi alle medewerkers,

ik heb gisteren een behandeling onder narcose ondergaan bij jullie en er zijn maar liefst 3 kiezen 1 verstandskies getrokken en wat gevuld en ik heb een uitgebreide gebitsreiniging gekregen.
ik wil jullie bij deze allemaal ontzettend bedanken.
ik voelde me meteen op mijn gemak al bij de intake.
en ik heb gisteren helemaal niets gemerkt van wat er allemaal is gebeurd dus ik kom in het vervolg weer terug.
ik ben ontzettend opgelucht dat de kiezen er uit zijn,want ik had er erg veel last van.
en het mooiste van alles is dat mijn gezicht wel gezwollen is en ik bij het slikken wat pijn in mijn keel heb,maar dat wist ik van te voren al,maar pijn heb ik gewoon helemaal niet.
ook zijn mijn tanden weer mooi schoon dus ik kan maar één ding zeggen... sjapo.
eindelijk een oplossing gevonden waar ik niet meer van in paniek raak.
en ik kan het zeker alle mensen die bang zijn voor de tandarts zeker aanraden.
nogmaals bedankt en tot volgend jaar.

groetjes
nancy v.d.b.

---

27-5-2008

Hallo allemaal,



Er werd me gevraagd een stukje op de website te schrijven, maar dat had niet gehoeven. Ik had het me al voorgenomen na de eerste behandeling die ik bij jullie heb gehad. Want wauw, wat een fantastische ervaring! Alles klopt gewoon! Wat heerlijk om zo lief en zorgzaam behandeld te worden, door receptie, door assistenten, door anesthesist en door ?mijn? tandarts: tandarts Patrick. Ik ben er nog ?vol? van.



Hier mijn ervaring over de narcosebehandeling die ik heb gehad?.



Ik ben eigenlijk altijd al bang geweest voor de tandarts en hoewel ik geen super dramatische ervaringen heb gehad is die angst door de jaren heen wel gegroeid en gegroeid. Ik ben altijd wel redelijk trouw gegaan; dat wil zeggen: het langst dat ik een keer niet gegaan ben is 2 jaar. Maar toen ging het mis. Ik had een kanaalbehandeling gehad en daarvan had ik al het gevoel dat die niet helemaal goed was gegaan. Niet dat ik pijn had, maar het was wel gevoelig als ik op het tandvlees ernaast drukte. Uiteindelijk resulteerde dat in een ontsteking aan de wortelpunt met als gevolg dat ik nog banger werd. Ik dacht, ik moet naar de kaakchirurg en alleen al dat idee maakte me weeïg en misselijk en dus drukte ik het weer weg. Ik had het geluk dat ik er helemaal geen pijn aan had maar daardoor kon ik het ook uit blijven stellen. Intussen brokkelde er ook bij 3 kiezen de vullingen eraf en kwam mijn verstandskies ook nog eens scheef door. Daarnaast zag ik dat er steeds meer tandsteen en aanslag op mijn tanden bleef zitten (roken). En ik ben best ijdel dus daar baalde ik ook van. Maar ik durfde gewoon niet meer! Tot een maand of wat geleden, toen veel over gepraat en mijn partner heeft toen actie ondernomen in de zin van rondbellen en informatie inwinnen. Zelf durfde ik dat niet?.



Ik weet niet of ik het hier mag noemen (anders moeten jullie het maar weghalen) maar kwam eerst bij in Best terecht. Wat een deceptie!! Ze zullen best wel kundig zijn; daarover kan ik niet oordelen maar ze pretenderen een angsttandarts te zijn, en ach misschien doen ze daar ook wel wat aan, maar je moet dan wel beschikken over een rijkelijk gevulde portemonnee. Ik had nog aangegeven dat ik niet een ?rolls royce onder de gebitten? hoefde, maar dat het gezond en netjes moest zijn. Afjin, ik kreeg een offerte voor ? 23.000 (!!) en het intakegesprek ging meer over het afsluiten van een extra hypotheek dan over mijn gebit. Ik ging volledig gedesillusioneerd de deur uit. Was mijn gebit dan zo slecht? Stond ik er zo slecht voor? Ik kon alleen maar huilen.

Dus toen toch maar het idee van Kerkrade toegelaten, hoewel dat niet om de hoek is voor ons (200 km). Ik had intussen al weer minder zin gekregen om door te zetten met dit hele tandarts debacle, maar alsof de duivel er mee speelde: ik werd ineens wakker en er zat werkelijk een enorme bobbel op mijn tandvlees. Gelukkig was het nog niet te zien aan mijn wang aan de buitenkant en ik had ook geen pijn, maar de schrik die ik tot dan toe had werd acuut paniek. Toen contact opgenomen met Amalia en situatie uitgelegd. Ik kon diezelfde week al voor een intake terecht en omdat ik ervan overtuigd was dat de kaakchirurg er aan te pas moest komen werd ook die afspraak al onder voorbehoud gemaakt.

We kwamen op de intake en dat ging heel prettig: foto maken, kennismaken met de tandarts: mijn bezorgdheid uitgelegd, verteld over de ervaring van Best, en toen kijken in de mond (met gelukkig alleen spiegeltje). Dat vond ik het meest enge van alles want nu kwam het oordeel. Maar jeetje wat viel dat mee!!!! Ja natuurlijk moest er best veel gebeuren maar het was voor mij ineens weer te overzien. En het fijne was; geen kaakchirurgie nodig. Wat wel:

- 2 kiezen eruit
- 1 kies een kanaalbehandeling
- tandsteen weghalen en reinigen
- 1 kies een soort stiftje in zodat daar later makkelijk een kroon op kan worden gemaakt.
- Stuk of 6 vullingen vervangen / repareren.

Het zou in 2 behandelingen gedaan worden en dus ook 2 keer narcose. Totale kosten: ? 1.860,00.

Dan was ik weer helemaal ?bij? en gesaneerd.

Ik had meteen al een goed gevoel bij Patrick en ik vroeg hem of hij alles wilde doen. Geen probleem; dat kon geregeld worden. We gingen gelijk die dag ook de intake doen voor de anesthesie en ook dat ging prima. Ik had een iets te hoge bloeddruk en moest voor de zekerheid een hartfilmpje laten maken in het ziekenhuis in Kerkrade waar we ook direct naar toe konden. Ik maakte over de uitslag daarvan geen zorgen, maar vond het wel uitermate prettig dat ze die zorgvuldigheid in acht namen. Dat gaf me een zeker en professioneel gevoel. Verder tipte ze me nog om voor de behandeling al te beginnen met paracetamol en om na het trekken van de kiezen direct goed te koelen. En dat werkte perfect!

Op 29 april stond de eerste behandeling gepland: 2 kiezen eruit, kanaalbehandeling en gebitsreiniging. Oh jee, wat was ik nerveus, maar ergens had ik er ook wel ?zin? in. Zo?n opgelucht gevoel dat er nu eindelijk iets aan gedaan werd en ik niet meer alle dagen hoefde te denken aan mijn tandenprobleem. Het infuus vond ik geen probleem. Ben niet bang voor naaldjes behalve in mijn mond dan. Je maakt even kennis met de anesthesist, met zijn assistent (die er de hele tijd bij blijft; echt waar!) en neemt nog even door met de tandarts wat er die dag gedaan moest worden. Ik was op voorhand bang dat je na de behandeling allemaal ?stukjes? of gruis zou voelen (omdat je namelijk zelf niet in staat bent om te spoelen), maar dat was totaal niet het geval. Ze maken het helemaal goed schoon. Ook was ik op voorhand bang dat je kiezen niet goed op elkaar zouden passen, ook weer omdat je niet echt bij bent, maar dat doen ze echt heel goed. Als je van het infuus af bent ben je wel aanspreekbaar en je luistert schijnbaar ook wel maar ik heb van het vijlen of polijsten totaal niets mee gekregen.

Ben daarna in de rolstoel gezet en pas vanaf Venlo kan ik me weer wat herinneren. Daar hebben we in een cafeetje koffie gedronken (terwijl er dus net 2 kiezen uitwaren!). Daarna door naar huis en een beetje op de bank gehangen en goed blijven koelen en keurig om de paar uur twee paracetamol.

De volgende dag was het Koninginnedag en geloof het of niet: dat heb ik gevierd zonder paracetamol. Ik durfde vanwege de wondjes alleen geen alcohol te drinken.

Wat was ik opgelucht zeg! En dus op naar de 2e behandeling! Die had ik de dag na Pinksteren. Mede vanwege het fantastische weer en de prachtige omgeving van Zuid Limburg zijn we 2e Pinksterdag al vroeg weggegaan. De hele dag lekker in cabrio rondgereden in de Voerstreek en in de buurt van Vaals een hotel genomen. De volgende ochtend nog even lekker gezwommen en toen om kwart voor 12 naar Amalia. Ik schrijf dit omdat ik wil aangeven dat ik echt het gevoel had van een paar dagen vakantie en daar ook werkelijk 100% ontspannen van kon genieten. En dat terwijl ik de volgende dag een tandartsbehandeling had! Dat was voorheen voor mij ondenkbaar. Dan stond een week (of langer) voor het tandartsbezoek mijn hele leven al in het teken daarvan en vond ik niets leuk want ik moest eerst dat vervelende tandartsbezoek weer doen voordat ik ergens naar uit kon kijken.

Ik was ditmaal niet heel erg nerveus; ging immers weer onder narcose. En ook ditmaal ging het heel goed. Het eerste uur na de behandeling ben ik inderdaad wel weer kwijt, ik geloof ook dat ik er ditmaal wat langer over deed om uit te slapen, maar we zijn aansluitend lekker wezen shoppen in Maastricht. Op de terugweg zijn we ?s avonds nog naar Roermond geweest en hebben daar een paar uurtjes op het terras gezeten. Nou dat zegt genoeg denk ik. Als je dat direct na een narcosebehandeling weer kunt doen. Ik heb totaal geen napijn gehad aan mijn tanden of kiezen. Het enige dat je voelt is inderdaad een beetje keelpijn, maar dat is alleen bij slikken en na een paar dagen ook weg. De tweede keer had ik overigens maar een halve dag last van keelpijn. Ditmaal heb ik alleen direct na de behandeling 2 paracetamols genomen om eventuele pijn voor te blijven, maar zelfs die waren voormijn gevoel niet nodig.

Over een half jaar ga ik weer en gaan we kijken of ik een kroon kan zetten op de kies van de kanaalbehandeling. De bobbel op mijn tandvlees is al een heel eind weg, dus ik heb goede hoop dat de ontsteking aan de wortelpunt wegtrekt.

Het is een eindje rijden, maar het is o zo de moeite waard. Echt aan iedereen die twijfelt??. Het is al zo vaak gezegd: maar ga het doen!! Beter dan dit ga je volgens mij niet tegenkomen in Nederland. Daar ben ik van overtuigd!

Er is maar 1 nadeel aan de narcosebehandeling en dat is dat je niet in staat bent (althans ik niet) om de mensen van Amalia na afloop te bedanken. Dus bij deze: heel heel erg bedankt voor al jullie goede zorgen en lieve benadering. Heel graag tot over een half jaar! Ik ga nu eerst onbezorgd van de zomer genieten! Heerlijk

---

18-5-2008

als eerste wil ik iedereen uit de amalia kliniek bedanken voor de lieve steun en aandacht voor de patient!
jullie zijn een geweldig team!echt super!!ik was al jaren niet meer bij de tandarts geweest en was vreselijk bang
en ook al ga je niet,je weet zelf heel goed hoe t er voor staat met je gebit!maar door hele nare ervaringen durfde ik echt niet meer
na lang denken toch een intake gemaakt bij de amaliakliniek,jee wat was ik nerveus,en de boodschap
boven alles er uit en een prohese viel dus niet rauw op mn dak dat had ik zelf al wel verwacht
beneden 4 vullen en schoonmaken gelijk afspraak gemaakt en dinsdag 13 mei was t dan zo ver
jee deed t bijna in mn broek van de zenuwen!!was vreselijk bang en nerveus zat te huilen op de stoel!
maar de narcose deed znwerk en voor dat ik t wist was ik wakker en alles was al klaar!helemaal te gek!
wat was ik blij en wat mooi!nu na 2 dagen voel ik me prima!wel wat pijn nog kan niet eten
alleen soep en vla en zo maar ik zou t zo weer doen geweldig!!!!!mijn dank gaat uit na iedereen
van de kliniek van de meneer die mn hand wreef u was super!!!! tot iedereen die daar was
jullie zijn echt geweldig en zo ontzettend lief heel erg bedankt!

---

24-4-2008

Hallo lieve Amaliamedewerkers en alle ANGSTHAZEN!!

Als 1ste wil ik jullie allemaal stuk voor stuk onwijs bedanken..van Receptiemedewerkers tot aan het Anestesistenteam ,Vero
en natuurlijk mijn held...tandarts MARK!!

Ik heb net zoals jij wel duizenden keren de reactie's gelezen op deze site en dat gaf mij enorm veel steun en kracht!
Dus ik hoop dat ik nu jou kan overtuigen om deze grote stap in je leven uiteindelijk te nemen.
Hier mijn verhaal.

Mijn angst voor de tandarts is ontstaan toen ik op mn voortanden was gevallen en er een voortand was gebroken.
Ik moest een wortelkanaalbehandeling.....hmmm oke dacht ik,had geen weet van wat me stond te gebeuren dus ik vond het allemaal
helemaal prima.
De tandarts verdoofde me, alleen ging dat niet helemaal goed..hij raakte een zenuw en ik was op slag mijn gezichtsvermogen aan 1 kant kwijt.
Ik kon dus niks meer zien..paniek want de tandarts wist ook niet wat hem overkwam.
Na 1 uur trok mijn zicht weer langzaam aan terug maar je begrijpt dat de schrik er helemaal in zat...toch heb ik de behandeling laten doorgaan want ik had pijn.
Weer verdoven dat ging nu goed alleen omdat er dus een ontsteking zat vloog ik tegen het plafond van de pijn toen hij de wortelkanaal-
behandeling uitvoerde.
Ik wist het nu zeker....ik ga nooit meer naar die vent toe!!
Ik heb verschrikkelijke pijn gehad omdat ik eigenlijk nog een keer had moeten terug komen voor de behandeling maar ben niet gegaan,gevolg een mega ontsteking mn neus en lip waren nauwlijks nog zichtbaar maar echt dat ik niet naar de tandarts ging.
Antibiotica via de huisarts gekregen en zo zong ik het steeds uit als de ontsteking weer opspeelde want dat gebeurde zeker wel 3 keer
per jaar.
De rest van mijn gebit ging er natuurlijk ook niet op vooruit en zo ontwikkelde ik een panische angst voor de tandarts.
Altijd met mn tong voelen aan mn tanden en kiezen of er niet wat gebroken was,altijd standaard anibiotica mee op vakantie omdat ik bang was dat ik weer een ontsteking zou krijgen.
Totdat ik niet meer normaal kon lachen...mijn voortanden waren helemaal aangetast en er zat een gat tussen beide tanden,ik was 24 jaar maar mn tanden zagen er echt niet uit.
Als angsthaas weet je zelf denk ik wel wat voor impact dat op je leven heeft,dus lachen met hand voor mn mond en denken dat als je praat iedereen naar je lelijke tanden zit te kijken maar nog was het niet genoeg om naar de tandarts te gaan.
Ik had iets bedacht...deed er steeds een stukje bounty tussen want dan zag je dat zwarte gat niet zo en leek het nog ergens op..maar je raad het al...bounty dat is natuurlijk niet goed voor je tanden dus het rotte lekker verder weg.
Ik werd zwanger en de 1 na de andere kies brak af...door medicijnen die ik moest slikken tegen zwangerschapsvergiftiging werden mn tanden helemaal rot en brak zomaar na mn zwangerschap een hoektand voor de helft af.
Shit shit shit want nu moest ik wel naar de tandarts,kon zo echt niet door lopen...ik ben toen naar een tandarts geweest en die heeft mijn tanden getrokken en kreeg ik een plaatje met een paar tanden erop.
Ik was blij maar dacht meteen na de behandeling ook nu ga ik nooit meer terug...terwijl er een hoop andere dingen waren die moesten gebeuren volgens deze tandarts.
Tja dat wist ik zelf ook wel maar door de extreme angst ging ik maar niet terug.
Heb dit 4 jaar volgehouden tot het moment aan brak (vorige maand) dat ik het zo zat was dat ik altijd maar met mn tanden bezig was.
Angst dat er wat zou afbreken wat ook gebeurde natuurlijk en dan jezelf maar voor de gek houden en denken ach het valt wel mee,altijd maar met mn tong voelen of er niets was afgebroken.
Ik had inmiddels een aantal kiezen waar een stuk vanaf was en de tanden waar mn plaatje aan vast zat die waren aan het afbrokkelen en over de pijn maar niet te spreken!!
Mn verstandskiezen waren aan het weg rotten waardoor je soms echt uit je mond stinkt en altijd maar rekening houden met eten want ja ik at echt niets wat hard was omdat ik dan bang was dat er weeeer wat zou afbreken.
Altijd met mn hand voor mn mond lachen en in gedachten altijd maar bezig zijn met mn tanden...het beinvloede mn hele leven.
Vakantie's en feestje,op mn werk,s'nachts echt werkelijk altijd!!
Ook ging ik gesprekken over de tandarts uit de weg,kon het gewoon niet aanhoren,bij de bekende tandpastareclames altijd weg zappen en de angst en paniek gierde door mn hele lichaam als ik er ook maar even aan dacht om naar de tandarts te gaan.
Vier weken geleden toen was ik met mn kleine meisje aan het spelen en ze stootte met haar hoofd keihard tegen mn kaak aan en ik voelde knap...meteen begon ik te hyerventileren,voelen met mn tong en ja hoor een hele barst in mn hoektand...PANIEK PANIEK PANIEK
Hopen dat het bleef zitten en zo min mogelijk te forceren...iedereen zeggen...je moet naar de tandarts hoor want straks breekt hij af,of je krijgt een ontsteking.
Ik heb gehuild als een klein kind (ben 30 jaar,heb een navelpiercing,wenkbrauwen getatoeerd,2 andere tatoo's,een bevalling gehad met vacuumpomp maar de tandarts pfffff),nachten lang niet geslapen tot het moment dat het stuk van de hoektand los zat en ik het zo heen en weer kon bewegen.
Nu begon de nachtmerrie pas echt,ik moest nu echt naar de tandarts maar ik wilde niet...waarom moest dit nu gebeuren ik wil echt niet!!
Mn vriend had zijn tandarts gebeld,vond het prima dat hij belde want wist toch dat ik niet ging..echt niet dat ik zomaar naar en gewone tandarts ga dan zul je me eerst knock out moeten slaan.
Al jaren ben ik hier bij deze kliniek alle reactie's aan het lezen..zoals jij nu!!
En ik wist dat als ik naar de tandarts zou gaan dat ik dan alleen hier naartoe wilde...ik woon in Amsterdam dus het is bijna 3 uur rijden maar al zou ik 10 uur moeten rijden,ik wilde nergens anders heen.
27 maart jl. eindelijk gebeld met de amaliakliniek...ik begon te huilen en te hyperventileren aan de telefoon maar de telefoniste was zooo lief voor me en stelde me heel erg gerust.Ze vroeg ook of ze me laten moest terug bellen omdat ik zo over mn toeren was maar heb toen toch maar meteen een afspraak gemaakt voor de intake...
Dinsdag 08-04-08 om half 4 een afspraak.
De tijd die er verstreek voordat ik moest gaan was echt killing time...ik was zooo bang!!
De rit duurde 3 uur waardoor je veel bedenktijd hebt en ik was blij dat mn vriend mee was want ik was hem echt gepeerd.
Ben ook nog heel boos geweest op hem want ik zei...je brengt me gewoon naar de slachtbank zonder pardon en dan zeggen dat je van me houd...
Tja heel gemeen natuurlijk maar ik was zo bang dat ik hele rare dingen zei en dat begreep hij ook volkomen hoor...hij liet me gewoon lullen ;-)
Daar aangekomen had ik nog een vlucht plan bedacht...mn vriend moest heel nodig naar de wc,ik zeg ga jij maar alvast dan sluit ik de auto wel af....ik was zooo bang dat ik echt zonder pardon was weggereden en mn vriend daar had laten zitten,die kwam wel weer thuis dacht ik als ik hier maar zo snel mogelijk weg ben.
Helaas hij had me door..balen als iemand je zo goed kent zeg!!

Als je binnen komt is het al een hele relaxde sfeer..muziekie lekker aan,leuke vrouwtjes achter de balie met mooie tanden die je al meteen gerust stellen als je binnen komt.
Even wat papierwerk afgeven en ik mocht even gaan zitten..dan word je opgehaald om een foto te maken.
Je gaat in een hokje staan en dan moet je op een plastic staafje bijten,er draait een apparaat om je hoofd heen and thats it.
Werd begeleid naar de 1e verdieping waar de tandarts op mij wachte.
Je komt een kamer in waar meteen al je foto's op een bord hangen..er werden nog 2 foto's van de zijkanten gemaakt en de tandarts gaat alleen met een spiegeltje in je mond kijken en raakt echt niets aan.
Er word je meteen verteld waar je aan toe bent...al ga je niet naar de tandarts je weet echt wel hoe je gebit ervoor staat dus het was voor mij ook geen grote klap om te horen dat boven er alles uit moet en onder alle kiezen.
Ik kon meteen happen ....dat vond ik eigenlijk nog het vervelendste van alles maar ook daar helen ze je met ademen en zijn ze zo voorzichtig met je.
Daarna een gesprek met de anestesist,er wordt je van alles uitgelegd en alle vragen die je maar hebt kun je stellen..leuke meid ook!!
Ik kreeg een zalfje mee,elma creme die je op je hand moet smeren tegen het prikken van het infuus.
En meteen een afspraak gemaakt....donderdag 17 april om 13.00 was ik aan de beurt..pff snel al zeg.
Ik was zo opgelucht en trots op mezelf dat ik geweest was dus de rit terug naar huis was ik helemaal vrolijk en onder de indruk hoe ze daar met mensen omgaan die ernstige angst hebben voor de tandarts.
Echt stuk voor stuk zijn ze daar zo ontzettend lief voor je en hebben echt alle begrip...alles gaat op jou tempo en wat je niet wilt gebeurt ook niet.
De tijd naar de behandeling toe was wederom slopend...ik bedacht me de ergste scenario's...word ik tijdens de behandeling niet wakker of word ik misschien helemaal niet meer wakker,kan ik mn tong niet inslikken,zal de tandarts het wel goed doen,krijg ik geen paardengebit enz enz en over mijn humeur maar niet te spreken..had nachtmerrie's die alleen maar over tanden en kiezen gingen en was ontzettend bang en paniekerig.
bedacht ook allerlei excuses om niet te hoeven gaan maar ja ik besefte ook dat ik zo niet door kon gaan en dat ik wel moest.

17-04-08 (nu dus precies 1 week geleden)
De grote dag...het voelde alsof ik mijn laatste euro had verloren alsof ik naar mn eigen begravenis ging echt heel bizar.
Het niet eten en nuchter blijven ging me erg goed af...door de spanningen kon ik niet eens eten.
De rit heen was ik stil en keerde in mezelf..daar aangekomen was ik echt aan het hyperventileren..ik liep heen en weer door de wachtruimte.
De baliemedewerksters merkte dit op en begonnen met me te praten en me gerust te stellen...ik had trouwens mijn vriend en schoonmama mee.
Toen zag ik een grote lange man de wachtruimte in komen en die riep mij...ik dacht ooooohhhh neeee ik doe net alsof ik hem niet heb gehoord....maar mn vriend stond natuurlijk meteen op en daar ging ik....
Mijn tandarts...tandarts Mark is echt een schat...hij is zo lief en zorgzaam al is hij wel erg groot maar het is echt een grote teddybeer,wat een lieverd is dat zeg.
Ik kwam dus de behandelkamer binnen....het hele team stond klaar om mij te helpen.
Ik mocht in de stoel gaan zitten en zei nog dat ik heel erg bang was...ja zegt tandarts Mark dat begrijp ik ook wel meisje,anders zat je niet hier he.
De anestesist deed het infuus in mn hand en voelde een klein prikje,om me heen werd er tegen me gepraat maar kon de gesprekken niet goed volgen en het laatste wat ik weet is dat het begonte branden in mn hand en vroeg of dit klopte.
Ja dat klopt zei de lieve mevrouw en wreef over mn hand en toen werd ik wakker..er werd over mn wang gewreven en verteld dat ik klaar was...ik dacht huh nu al!!
Tandarts Mark vertelde me ook nog dat hij mn verstandskies die onder mijn tandvlees zat heeft kunnen verwijderen dus ik was echt helemaal klaar en hoefde die ook niet door de kaakchirurg te laten verwijderen.
Ik had me voorgenomen om de tandarts en het team te bedanken want je leest vaak dat dit niet meer lukt omdat je ver weg bent maar ik heb iedereen bedankt en een hand gegeven kon ze wel zoenen!!
Daarna weet ik alleen dat ik helemaal bij kwam in de auto....wat had ik ineens een volle mond zeg...heb best nog wel een poosje nagebloed en ik had pijn in mn keel.
Het nabloeden was de volgende dag helemaal over en de keelpijn ook...heb wel last gehad van napijn maar ook omdat mn verstandskiezen waren verwijderd en die behoorlijk diep zaten.
Gisteren ben ik terug geweest om een aantal drukpunten te laten verwijderen werderom werd ik weer als een prinses behandeld en ik had een mooie bos bloemen mee genomen...helaas was tandarts Mark er niet maar de rest van het team wel en ik werd door iedereen bedankt.
Zelfs de mevrouw die mij onder narcose had gebracht kwam naar me toe en heeft een praatje met me gemaakt...wat een schatten zeg!!
Nu 1 week later heb ik bijna geen pijn meer en heb ik spijt dat ik het niet eerder heb laten doen zoals zovelen met mij er over denken.
Ik heb trouwens ook veel aan het forum gehad en lekker van me afgeschreven...heb daar lieve en leuke mensen leren kennen die in hetzelfde schuitje zitten als jij en heb ik veel steun gehad van mensen die eerder bij de kliniek zijn geholpen.
Ook heb ik een maatje gevonden die op dezelfde dag als mij werd behandeld en bijna hetzelfde als ik moest ondergaan.,heb veel steun aan haar gahad en ook met haar gaat het goed en haar verhaal zal hier ook nog wel komen.
Bij deze wil ik mijn vriend,schoonmama,mijn angstmaatje esylenna en alle andere amaliamatties lafaard, sweetty,Essie, ikke,teunis, olga en Sp1derB1te heel erg bedanken voor alle steun en begrip en lieve en opbeurende woorden...zonder jullie was ik nooit zover gekomen.
Ik heb het hem maar mooi even geflikt......................nu jij nog!!!!

---

23-4-2008

Geachte,

Vandaag heb ik een narcose behandeling ondergaan in jullie kliniek. Ik
zag er erg tegen op maar het moest gewoon gebeuren
Nadat ik met het team kennis had gemaakt, werden alle voorbereidingen
getroffen.
De narcose werkte op korte termijn en na een heerlijke slaap was de
behandeling klaar.
Gezien de behandeling en het aantal kiezen wat getrokken en gevuld is,
heb ik op een stijve kaak na geen last.

Met vriendelijke groet,

H.B.

Breda.

---

23-4-2008

Hallo Amalia-Team,
hiermit äußere ich meine Bewunderung für das Amalia-Team, sowohl für Rezeption als auch die Ärzte, insbesondere Herrn Christoph Podolski. Meine Vergangenheit war geprägt durch Ängste für zahnmedizinische Behandlungen und unsachgemäße Ausführungen und fehlende Beratung, was letztendlich dazu geführt hat, daß der Zustand meiner Zähne äußerlich und gesundheitlich unerträglich wurde. Starke Schmerzmittel waren seit mehr als 30 Jahren lieber, als der Besuch beim Zahnarzt.
Meine Frau hat mich schließlich daszu bewogen, zum Zahnarzt zu gehen, um mein Gebiß vollständig sanieren zu lassen. So habe ich mit vor einem Jahr die Amalia-Klinik ausgesucht, ohne vorher zu wissen, was mich erwartet. Meine Erwartungen gingen in folgende Richtung: Beratung - Vollnarkose - Behandlung - fertig, ab nach Hause. Ganz so war es nicht, die Behandlung dauerte etwas länger, aber sämtliche Ängste wurden mir genommen, die Behandlung war hier und da unangenehm aber schmerzfrei! Das Beste an der ganzen Sache ist, das Ergebnis ist umwerfend. Meine neuen Zähne sehen sehr natürlich aus, ich kann wieder lachen und muß auf Fotos nicht den Mund zusammenkneifen, ich fühle mich wie ein anderer Mensch, der völlig ungezwungen mit anderen Leuten reden und lachen kann.
Ich kann die Amalia-Klinik nur jedem weiterempfehlen und spreche hiermit allen Beteiligten, vor allem Dr. Christoph Podolski, ein großes D A N K E S C H Ö N aus.
Mit besten Grüßen
John J.

18-4-2008

hallo amalia kliniek,
eerst was ik altijd bang voor de tandarts haha nu nog steeds maar gelukkig kon het bij jullie onder narcose daar was ik heel blij mee!
ik heb er ook helemaal niks van gemerkt gelukkig.
bij kinderen die bang zijn zou ik jullie zeker aanraden.

groetjes en hartelijk bedankt denise

---

13-4-2008

Afgelopen dinsdag 8 april was het zover, voorafgaande aan het intake gesprek dit had ook nog even geduurd voordat ik belde voor die afspraak, maar ik moet zeggen de intake verliep zoals ik niet had verwacht het zijn allemaal leuke en lieve mensen daar bij de amalia kliniek en de intake ging dan ook vanzelfsprekend heel goed. Nadat ik de intake had gehad heb ik METEEN een vervolg afspraak gemaakt voor de daadwerkelijke behandeling, was ik immers zonder afspraak te maken naar huis gegaan, had ik me misschien nog bedacht, maar ik was er nu toch en heb ik meteen die afpraak gemaakt. De dagen voor de behandeling was ik toch wel een beetje nerveus ik ging dan ook onder narcose. Op die bewuste dinsdag morgen toen ik mijn naam hoorde dacht ik alleen nog maar vanmiddag kan ik weer breed uit lachen, en dus ging ik samen met mijn man (die ik als begleider mee had genomen) naar kamer 2. Daar stonden ze al klaar om te beginnen, voor ik het wist had ik het infuus al en zag ik het draaien voor mijn ogen iedereen was twee keer zoveel aanwezig. Toen ben ik in diepe slaap gevallen. Het leek alsof er nog niets gebeurt was, toen mij iemand op de wang klopte en zei "het is gebeurt" waarop ik zei "wanneer beginnen jullie nu". Mijn man (mijn steun en toeverlaat) heeft mij samen met een van de medewerkers naar de auto geholpen, want ja lopen kon ik nog niet zo goed. Ook hadden ze mij bij de inktake gezegd dat ik een energie of ontbijtdrankje (met rietje !!) moest meenemen, aangezien ik dus niet gewoon kon drinken en ik moet zeggen een uurtje later liep ik alweer rond, wel nog moe van de narcose maar wel opgelucht. Ben die dag wel meerdere keren naar de spiegel gelopen om te kijken en bij een van de eerste keren bleven de tranen niet achterwege, van blijdschap !!!!.
Hiermee wil ik dan ook maar even zeggen: TWIJFEL GÉÉN SECONDE, MAAR BEL !!!!!! Ik had dit VÉÉL eerder moeten doen, maarja dat is achteraf. En als laatste wil ik iedereen HEEL HARTELIJK BEDANKEN VOOR DE GOEDE ZORG EN HULP die ik heb gekregen bij de Amalie Kliniek. Op de dag zelf heb ik er geen tijd voor gehad en ben ik een stukje van de film kwijt. Maar al met al is het REUZE MEEGEVALLEN !!!!


Groetjes Nicole

---

7-4-2008

Op donderdag 20 maart jl. ben ik onder behandeling geweest in jullie kliniek. 2 Verstandskiezen eruit, een wortelkanaalbehandeling, 2 vullingen en een gebitsreiniging. Ik heb nog nooit zo slecht geslapen als de dagen ervoor, alleen het idee al dat er iets ging gebeuren heeft mij aardig wat uurtjes piekeren gekost. Ik heb toch doorgezet en wat ben ik achteraf blij dat ik dat bij jullie gedaan heb !

Ik was om half 1 aan de beurt. Op het moment dat mijn naam geroepen werd, zou ik het liefst weggerend zijn. Mijn man heeft enorm gesteund en binnen no time zat ik in de stoel. Tranen van angst. De prik van het infuus heb ik niet eens gevoeld en binnen een halve minuut lag ik al in dromenland. Om kwart over 2 zat ik alweer in de auto op weg naar huis. Ik ben een stukje film kwijt, maar dat is het me dubbel en dwars waard geweest.

Met een kuurtje van 5 dagen penicilline ben ik de paasdagen geweldig doorgekomen. Ik heb absoluut geen pijn gehad !! Alleen een beetje keelpijn, maar dat was na 2 dagen ook alweer weg.

Had ik dit 10 jaar eerder gedaan, dan was ik niet zo bang geweest al die jaren. DANK JE WEL, DANK JE WEL, DANK JE WEL !!!!!



A.van T. Maastricht.

---

7-4-2008

heeey lieve mensen van de amailia kliniek
ik ben 2 keer bij jullie geweest onder narcose 2weken geleden en gister
gister was ik niet meer zo bang als toen
2weken geleden kreeg ik 3wortelkanaalbehandelingen
en gister kreeg ik de rest van de behandelingen
was echt super
hoe het allemaal ging
hoefde ik me niet druk over te maken
heb nu nergens last van
ja beetje keelpijn maar das normaal
alleen ik zei hoorde ik van me ma potverdorie waar is die tandarts is die alweer koffie drinken
vroeg wel 5 keer de spiegel
maar allemaal bedankt ook tandarts patrick hoop dat ik u ook in oktober krijg bij de controle nu durf ik weer
groetjes jessica m.

---

4-4-2008

Beste Amalia medewerkers, en mensen die nog twijfelen over een
behandeling bij deze kliniek. Ook ik werd gevraagd of ik een reactie wou
schrijven na mijn behandeling bij de Amalia kliniek. Ik zal mijn verhaal
even kort samenvatten. Ik heb al mijn hele leven lang problemen met mijn
gebit. Al op zeer jonge leeftijd ontwikkelde ik grote angst voor de
tandarts, en ging daardoor na een tijdje ook niet meer. Het logische
gevolg daarvan is dat ik al op jonge leeftijd zeer ernstige
gebitsproblemen ontwikkelde, bijna al m'n tanden waren aangetast, en ik
praatte vaak het liefst gewoon niet uit schaamte voor mijn gebit dat er
dus echt niet uitzag. Ongeveer 5 jaar geleden ben ik onder behandeling
geweest bij een angst-tandarts, en die heeft me absoluut van m'n angst
afgeholpen. Maar hij was te laat om m'n gebit nog te redden (vullingen
kwamen er na 3 jaar weer uit, en ik had nog steeds scheve, lelijke
tanden). Nu zag ik eind vorig jaar (2007) dat er her en der klinieken
waren die me hier bij zouden kunnen helpen. De Amaliakliniek beviel me
het meest (mede dankzij de uitgebreide reacties van mensen die in
dezelfde situatie als ik zaten), en na enig twijfelen heb ik een
afspraak gemaakt. 25 Januari 2008 was de intake, en de conclusie die de
tandarts trok viel even rauw op mijn dak; alles eruit, en een complete
prothese. Nu wist ik dat mijn gebit in slechte staat was, maar je hoopt
natuurlijk altijd dat er nog iets aan te doen is. Maar helaas, in mijn
geval dus niet. Er werd een afspraak gemaakt voor 29 maart. Dat duurde
wat langer dan normaal is bij de Amalia kliniek, maar dat kwam mede
doordat ik een zakenreis gepland had staan, waar ik niet onderuit kon.

En nu was het zo ver, de grote dag. Ik ben er zelf naar toe gereden, met
m'n vriendin en zus mee als begeleiding, en m'n zus tevens als
chauffeuse voor de terugrit. Om 11:15 zou ik aan de beurt zijn, maar
door een computerstoring liep het allemaal wat uit. Uiteindelijk werd
ik om 12:00 uur geroepen, en om 12:05 was ik al in dromenland. Angst
voor de prik voor de narcose had ik niet, dit was voor mij de 9e keer
dat ik narcose kreeg in 5 jaar tijd. Het laatste wat ik me kan
herinneren is dat ik zei dat ik de narcose voelde aankomen, en toen was
ik weg.

Toen ik bijkwam reden we al weer in Eindhoven, en waren we bijna thuis.
Op dat moment deed het erg zeer, maar dat is ook niet zo gek als je
nagaat dat je mond in principe 1 grote open wond is geworden. Het
bloedde behoorlijk, en toen we thuis kwamen heb ik de pijnstillers
genomen, en ben naar bed gegaan. De eerste 2 dagen waren erg vervelend.
Alles deed zeer, de prothese zat niet echt lekker, m'n gezicht was erg
dik en blauw, en ik had het er zelf erg moeilijk mee. Behalve al m'n
tanden zijn ook al m'n verstandskiezen getrokken, en die stonden erg
moeilijk waardoor het een moeilijke ingreep werd en er een kaakchirurg
voor nodig was. Maar nu, na 5 dagen, gaat het stukken beter! M'n gezicht
is elke dag weer minder dik, de prothese zit best lekker (althans niet
vervelend), en het is geweldig om te zien dat ik weer een mooie rij
tanden heb. Dat was zo lang geleden! De pijn is ver weg, ik kan alleen
nog niets eten.

Conclusie is dat het al met al goed is gegaan. De kliniek is geweldig,
erg aardige mensen die je meteen gerust stellen en je aan het lachen
maken. Ik ga niet zeggen dat het meegevallen is. Het is een heftige
ingreep geweest, en de eerste paar dagen zijn erg vervelend. Maar zodra
er verbetering in komt, gaat er een nieuwe wereld open! Ik kan nu weer
lachen, en weet dat ik over een tijdje weer alles kan eten! Ik heb na de
ingreep eigenlijk geen kans gezien om de mensen van de Amalia kliniek te
bedanken, dus bij dezen alsnog bedankt! Het is een geweldige ervaring
geweest, iets wat ik al veel eerder had moeten doen!

Met vriendelijke groet,
M.d.B.

---

3-4-2008

Beste Amalia medewerkers,

Even een reactie na mijn behandeling op 1 april ( geen grapje). Ik ben zo'n paniekvogel dat er tussen mijn intake en mijn behandeling anderhalf jaar heeft gezeten, maar toen werd de kiespijn zo erg dat het er echt van komen moest. Ik ben dus ook wel gegaan maar maar met de bibbers in mijn benen. Ik moet zeggen dat ik van de hele behandeling niets heb meegekregen. En toen ik eenmaal naar huis mocht ik er nog niet helemaal bij was, want blijkbaar heb ik met mijn vriend gebeld en ik weet daar niets meer van. Het is nu twee dagen later en twee verstandskiezen en een gewone kies minder, heb ik alleen nog wat last van mijn kaak en van mijn keel. Ik hoop alleen dat ik snel weer gewoon kan eten want nu hou ik het nog bij zacht voedsel. Wel goed voor de lijn in ieder geval. Ik raad iedereen aan gewoon eenas een afspraak te maken want als ik het kan (ondanks mijn paniekaanvallen, waar ik voor behandeld wordt ) dan kan iedereen het!!!! Iedereen heel erg bedankt (ik weet echt niet meer wie mij behandeld heeft) maar ik ben supertevreden en kom zeker terug voor de controles. Dat is mre de reis wel waard
Groetjes,
Esther

---

24-3-2008

Beste Amaliakliniek-medewerkers,

Wat een geweldige ervaring, zo'n narcosebehandeling! Ik had nooit gedacht dat ik een bezoek aan de tandarts ooit 'geweldig' zou noemen, maar het is echt zo. Iedereen, van receptioniste tot narcotiseur en de tandarts zelf doet zijn/haar uiterste best om je gerust te stellen. Ik heb een 110 minuten-durende behandeling/narcose gehad, mijn gebit is weer prima in orde en ik heb totaal geen napijn, op wat keelpijn na. Iedereen die tegen een (lange of moeilijke) behandeling opziet, kan ik dit echt aanraden. Het team van de Amaliakliniek: hartstikke bedankt! Zoals ik blijkbaar bij het ontwaken heb gezegd: "I feel great!". Gaby, Kerkrade.

---

18-3-2008

Hallo alweer, lieve mensen van de Amaliakliniek.

precies één week geleden ben ik anderhalf uur onder volledige narcose de eerste keer door jullie geholpen.
Vandaag moest ik voor een tweede keer, maar niet meer zo lang.
Dit keer ging het om 3 vullingen.
Ook al wist ik van de vorige keer dat het reuze meevalt, zo heb ik het echt ervaren,tóch was ik alweer heel erg bang en had de bibbers in mijn benen.
Het liefst was ik weggelopen toen ze mijn naam riepen...
Eenmaal binnen word je direct op je gemak gesteld door de narcotiseur en
assistente, die een mooi bol buikje had.
Ik was niet in staat haar te feliciteren met haar zwangerschap, bij deze dan maar, proficiat !! En een wolk van een baby toegewenst !!
Binnen no time zat het infuusje in mijn arm, dat is zo'n kleine prik, die voel je echt niet. ( maar ik ben dan ook niet bang voor spuiten..)
Het draaide me al vlug voor mijn ogen.
Drie kwartier later werd ik alweer 'wakker'. Nou ja, wakker is een groot woord.
Ik moet om een spiegel gevraagd hebben, geen idee meer van. " een spiegel
"....??!! wat moest ik nu met een spiegel..??!!
Wie me in de auto heeft geholpen weet ik ook niet meer, maar wel dat ik thuis de slappe lach kreeg.
Ik woon 3 straten verder en heb me 'bescheurd'. Wat een rare uitwerking !!!
Vorige week reageerde ik weer anders, zei mijn man.
Heel emotioneel toen ik mijn kinderen zag.
Nu was de narcose ook niet zo lang, en ik zat een uurtje na het wakker worden alweer soep te eten.
Een kop thaise curry, nou dát kan ik iedereen aanraden die ook maar iets van keelpijn heeft na deze behandeling.
De keelpijn is zó verdwenen !!!

Al met al is het me weer reuze meegevallen, toch blijft de 'gang' naar de tandarts moeilijk.
Ik heb met tandarts Patrick afgesproken dat ik in september op de half jaarlijkse controle bij hem kom,
en als ik iets zeg, houd ik mijn woord. Hoe zwaar het me ook zal vallen,maar ik ga !!

Bedankt lieve narcotiseur, u hebt mijn arm zo lief gewreven !!
Bedankt alle assistenten. En natuurlijk bedank ik mijn tandarts Patrick. Heel heel heel hartelijk dank voor mijn
'gerenoveerd' gebit !!!!! Want het was me een ruïne....
Ik kan nu weer in de spiegel kijken en zeggen ; "ik ben tevreden met mijn gebit " !!!
( dáár was die spiegel natuurlijk voor nodig... hahhaaa )

NOGMAALS DANK AAN ALLEN !!

Mensen die nog twijfelen, ik hoop dat ik iets van jullie twijfel heb kunnen wegnemen.
3 uur geleden lag ik nog in de stoel, en nu zit ik alweer heel vrolijk te typen, alsof niets is geweest.
De napijn valt ook reuze mee, ik heb bv. totaal GEEN last. Succes allen
die nog twijfelen of nog moeten gaan.

Rebecca

---

18-3-2008

Lief team van de Amaliakliniek,

Door een gelukkig toeval mag ik wel zeggen, ben ik bij jullie terecht gekomen. Ik had al een paar dagen vreselijke pijnen aan mijn tanden, na een controlebehandeling bij mijn eigen tandarts. Ik heb 4 dagen hiermee rondgelopen, omdat ik hoopte dat het van de behandeling kwam en vanzelf over zou gaan. Dat gebeurde dus niet. Misselijk en ellendig van de pijn heb ik toen toch maar de tandarts gebeld. Die had nog het antwoordapparaat aanstaan en dat verwees naar de Amaliakliniek. Ik had al van te voren op het Internet gekeken en me afgevraagd of het mogelijk was om daarnaartoe te kunnen. Over toeval gesproken.

De tandarts van de kliniek heeft geconstateerd dat ik vergevorderde parodontose had, en dat dat de pijn verklaarde. Niet leuk om te horen, maar ik voelde me wel al meteen in goede handen. Ik kreeg een offerte mee en we hebben een behandelplan besproken. Ze gingen het tandsteen onder het tandvlees verwijderen en per tand opmeten hoe ver alles was. Ik heb pijnstillers voorgeschreven gekregen, omdat ik in eerste instantie onder plaatselijke verdoving 5 tanden per keer wilde laten doen. En het dus een tijdje zou duren eer alles klaar zou zijn. Zo kon ik blijven werken, dacht ik. De pijn werd echter steeds erger, en ik was misselijk van de pijnstillers, en toen heb ik vanaf mijn werk min of meer in paniek de Amaliakliniek gebeld om me in een keer volledig te laten behandelen. Onder narcose natuurlijk.

Een intakegesprek op heel korte termijn, staat invullen t.b.v. narcose, gesprek over narcose, kennismaken met de behandelend tandarts en nogmaals uitleg van wat er allemaal gaat gebeuren. Ik vond het allemaal zo prima, als ik maar van die pijn af kwam, en mijn gebit gered kon worden. Ik kon de week erna al terecht.. geweldig!

Toen die dag eenmaal aangebroken was ging alles heel snel. Mijn man was bij me en is ook bij me geweest tot ik sliep. Ik werd gewoon omringd door lieve mensen. Iedereen is zo lief bij jullie! Het naaldje voelde je niet en ik voelde me heerlijk een beetje dizzy worden, alsof er een warme deken over me werd gelegd. Toen de anesthesist voorzichtig mijn hoofd naar achteren legde, schijn ik wat geglimlacht en geneuried te hebben.. En toen werd ik weer wakker. Ik was toch echt 1 uur lang behandeld. Niks gemerkt. Toen ik wakker werd, had ik een soort geluksgevoel, heel opgelucht, heel dronken en ook heel emotioneel. Iedereen van jullie was zo lief voor me. Ik mocht gewoon kwetsbaar zijn. Ik wilde van de stoel af, en ik dacht dat ik lopen kon, maar was erg blij dat ik in de rolstoel gereden werd.

Want ik had slappe benen. Ook hier, ik voelde me heel grappig toen we door de gang reden, alsof ik op de kermis was. Ik heb thuis veel geslapen en daarna geprobeerd wat Nutridrink te drinken. Want ik had honger. Bouillon was ook een prima oppepper. Vanavond ga ik lekker een bordje Brinta proberen.

Pijn heb ik bijna niet gehad. Aan de tanden al helemaal niet. Ik typ dit nu ongeveer 7 uurtjes na de behandeling. En ik voel me prima, op wat keelpijn na. Maar die is ook al langzaam minder geworden. Tip is veel koel water drinken. En ik heb helemaal geen pijnstillers nodig gehad.

Voor mensen die ook hun tanden moeten laten verzorgen, voor iedereen die bang is en pijn heeft, niet mee blijven lopen! De Amaliakliniek heeft mij fantastisch geholpen,heel relaxed, en bijna zonder napijn.
Nogmaals, heel hartelijk bedankt.

Dikke knuffels voor de mensen van de Amaliakliniek!

Heidi. Brunssum

---

14-3-2008

Beste mensen van de Amalia kliniek,

Jullie hebben mij gevraagd om een reactie te sturen over hoe ik mijn bezoek aan jullie ervaren heb.
Ik ben zo enorm goed door jullie geholpen, dat ik die moeite graag neem!! :)

Al een hele lange tijd wist ik af van het bestaan van de
Amalia-kliniek en ik heb heel vaak de reacties op jullie website
gelezen en zag daar hoe entiousiast mensen reageerden die bij jullie waren geweest. Heel vaak heb ik "bijna" een afspraak gemaakt, maar steeds stelde ik het uit omdat ik het toch maar eng vond.

In februari 2008 heb ik uiteindelijk toch de telefoon gepakt en heb gebeld voor een afspraak. Een week later kon ik al terecht. Bij het eerste bezoek moest ik wat formulieren invullen, zijn er foto's gemaakt, een gesprekje met de anesthesist, en is er even naar mijn gebit gekeken. Er moest een hoop aan gebeuren: Verstandkies trekken,
een wortelkanaalbehandeling en een ontsteking aan een wortelpunt moest
worden weggehaald, en daarnaast nog de "gewone" gaatjes... Er werd meteen een afspraak gemaakt voor een week later.

De week die volgde duurde erg lang... Ik heb er vaak over gedacht om de afspraak af te zeggen met een of andere smoes. Ik heb het gelukkig niet gedaan, ooit moest ik er toch aan geloven, dus dan maar nu.

Ik ben helemaal niet bang aangelegd, maar ik kan geen naalden zien en wil al helemaal niet geprikt worden :(
Als een koe die naar het slachthuis wordt gebracht, zo vertrok ik naar
de Amalia-kliniek, ik zal er niet omheen draaien, ik kneep 'm enorm voor wat er ging gebeuren.

Eenmaal binnen moest ik nog een formuliertje invullen en daarna werd ik opgehaald en mocht ik in de stoel gaan liggen. Ik werd bleek en
klam, het scheelde niet veel of de narcose was niet meer nodig
geweest, dan was ik vanzelf van mn stokje gegaan, helemaal toen ik het infuus zag.
De lieve mensen van de Amalia-kliniek hadden allemaal met me te doen en spraken me moed in.
Ik keek weg toen het infuus aangebracht werd. Het deed geen pijn, ik had vooraf een recept gekregen voor een zalfje dat je een half uur vantevoren op je handrug moet aanbrengen en die een verdovende werking heeft.
Vervolgens werd het masker op mijn mond gezet. Ik heb geen idee wat eruit kwam, ik dacht het zuurstof was. Ik heb er flink van
geinhaleerd, want wat extra zuurstof kon ik wel gebruiken ;)

Binnen 3 tellen was ik van de wereld. Van de ingreep heb ik niets gevoeld of gemerkt. Ik heb heerlijk geslapen.
Dik twee uur is er aan mijn gebit gewerkt.
Van het moment dat ik wakker werd weet ik niet zoveel meer, net alsof je een paar glaasjes teveel op hebt.
Ik weet nog dat ik het idee had dat ik best met de
auto naar huis kon rijden en ook dat ik best zelf naar de auto kon lopen. Achteraf hoorde ik dat daar 3 man voor nodig waren :)

Thuis aangekomen ben ik in bed gekropen en heb nog lekker een paar uurtjes geslapen.
Het is logisch dat je gezicht een aantal dagen gevoelig en dik is,maar met een paar i-buprofennetjes per dag had ik er vrijwel geen last van.

We zijn nu twee weken verder. Ik heb nergens meer last van. Een paar keer per dag sta ik voor de spiegel en kijk even naar m'n tanden.
Ik ben zo blij dat ik het gedaan heb!

Er is maar 1 ding tegengevallen, namelijk de week voorafgaand aan de behandeling.
Waar heb ik mij toch zo druk om gemaakt?? Achteraf was het een fluitje van een cent! :)

Ik heb al heel wat mensen verteld over de Amalia-Kliniek. Ik raad jullie bij iedereen aan!

Er is mij verteld dat ik jullie op de dag zelf al bedankt heb voor alle moeite, maar ik kan me er niets meer van herinneren, daarom nogmaals:

AMALIA-TEAM: HEEL ERG BEDANKT VOOR ALLES WAT JULLIE GEDAAN HEBBEN!!!

E. uit Brunssum

12-3-2008

Hallo lieve mensen van de Amaliakliniek,

vandaag ben ik voor het eerst onder volledige narcose anderhalf uur bij
jullie behandeld.

Na het intakegeprek, ongeveer 2 weken geleden, werd duidelijk dat ik 9
gaatjes had, waaronder 2 wortelkanaalbehandelingen.
Ik was dan ook al zeker 3 a 4 jaar niet meer bij de tandarts geweest. Omdat
ik vroeger Prednison slikte voor mijn astma waren mijn
tanden niet al te best. Helaas is hierdoor de angst voor de tandarts
gegroeid en ben ik altijd met veel tegenzin op half jaarlijkse controle
geweest.
Totdat ik op een dag niet meer durfde..

De Amaliakliniek ligt 3 straten verder dan mijn huis. Je zou zeggen dat je
de stap dan eerder zou moeten durven zetten.
Niets is minder waar.
Maar toen ik eenmaal de telefoon had gepakt voor een afspraak, ging bijna
alles vanzelf.
Intake gesprek ging best goed, alleen met klotsende oksels.. en een schrik
rijker. 9 gaatjes, waaronder 2 wortelkanaalbehandelingen.
Dit zou in 2 behandelingen gebeuren van ieder anderhalf uur. Nou. De schrik
zat er nu pas écht goed in.
Toch werd ik heel goed opgevangen door de mensen die er werken. Zij
begrijpen je angst en je voelt je echt begrepen.
Een golf van herkenning overviel me door de lieve reakties.
Maar hoe zou ik die 2 weken tot behandeling met zulk een angst kunnen
overbruggen??

Toch is dat ook gelukt. Ik ben gisterenavond toch enigszins gerust gaan
slapen en heb gedacht; morgen is alles alweer voorbij.
Om 10.00 uur zou ik bij de Amaliakliniek me melden. Het was er druk.
Kinderen werden er meteen om half negen geholpen, zag ik. Moeders en vaders
opgelucht wanneer ze met hun kinderen naar huis gingen.

Toen werd ik binnengeroepen. De narcotiseur vroeg me iets... en ik kon zijn
vraag niet beantwoorden omdat ik hem niet had verstaan,
zo zenuwachtig was ik. Het team kwam dan ook vlug tot de conclusie dat ze
me maar onder zeil moesten brengen.
Zo gezegd, zo gedaan. Het naaldje van het infuus voel je nauwelijks, hier
ben ik ook niet bang voor.
Alleen voor de tandarts, die ik nauwelijks heb gezien in het kamertje... Ik
heb hem wel nog gevraagd of hij de kies waar ik een zenuwbehandeling aan
zou krijgen ook getrokken kon worden omdat deze me pijnklachten gaf? Dat
was geen probleem.

Nadat ik in slaap ben gevallen, heb ik niets maar dan ook helemaal niets van
de behandeling meegekregen.
Ik werd wakker gemaakt en ik rilde van de kou. Meteen heb ik gevraagd wát
ze allemaal gedaan hadden, want ik voelde meteen met mijn tong.
Mijn man werd verteld wat ze allemaal hadden gedaan en dat was meer dan ik
had verwacht in zo'n korte tijd.
In anderhalf uur hebben ze een kies getrokken, een wortelkanaalbehandeling,
en 4 gaatjes gevuld en het gebit gereinigd.
Nu hoefen nog maar 3 voortanden 'gemaakt' te worden bij een volgende
behandeling onder narcose en mijn gebit ziet er weer mooi uit.
Ik vind het nu al heel mooi geworden. En sta versteld van alles. Ik heb
helemaal niet het idee gehad dat ze in mijn mond bezig zijn geweest.
Ik voel en voel maar met mijn tong en kan niet vinden waar ze die gaatjes
hebben gevuld. Ik moet me dit ook in de stoel afgevraagd hebben..
Maar het is toch echt allemaal gebeurd en ik heb het achter de rug.

Ik kan alleen maar zeggen, ik ben blij dat ik dit achter de rug heb en dat
ik voor volgende week niet meer zo'n angst heb,
omdat ik weet dat het allemaal niet veel voorsteld. Je slaapt zó en als je
wakker wordt heb je het idee dat er helemaal niets is gebeurd.!!

Ik was om half elf aan de beurt, thuis kwam ik om half een en om half 2 zat
ik thuis alweer helemaal recht in de stoel en heb om 14.00 uur heerlijke
boterhammen kunnen eten !!

Ik ga volgende week zeker met minder angst naar de Amaliakliniek !!!

Hartelijk dank iedereen en vooral tandarts PATRICK !!!!

Groetjes van Rebecca.

---

21-2-2008

Hallo Amalia team,

oldenzaal, 21 februari 2008.


Vóór ons vertrek naar huis werd er gevraagd om een reactie te schrijven over het verloop van onze behandeling. Dit betreft n.l. zowel mijn echtgenote als mijzelf. Wij beiden bezochten jarenlang geen tandarts omdat we er ontzettend bang voor waren. En reeds geruime tijd keken wij op de web-site van de Amalia Kliniek met de bedoeling daar toch eens nader op in te gaan. Ook dat bleef echter bij goede voornemens. Totdat, i.v.m. steeds meer klachten, de knoop werd doorgehakt en we op 21 januari de kliniek bezochten voor een intakegesprek.
Bij beiden ging het om het verwijderen van alle, nog aanwezige, tanden of wat er nog van over was, en het plaatsen van een boven- en onderprothese.
Wij werden zéér vriendelijk ontvangen en het gesprek met de anesthesiste verliep zo prettig dat we gerustgesteld huiswaarts gingen.
En dinsdag 19 februari j.l. was het dan zover. Eerst ?s morgens mevrouw
?op de stoel? en na de middag ikzelf. Doordat ik er ?s morgens bij mocht zijn totdat mijn vrouw sliep, had ik een goede indruk van wat mij allemaal te wachten stond. En toen was mijn angst he-le-maal verdwenen.!
HET STELT ECHT NIETS VOOR !!
Je merkt absoluut niets van de behandeling en als je wakker bent gemaakt is alles voorbij en zit je ?met de mond vol tanden ?.
Wij zijn met een super goed gevoel huiswaarts gegaan!

Ik weet dat velen deze reacties lezen en denken ?zou het echt zo zijn??.
Welnu, ik zeg u: Bel op en maak een afspraak! Het is werkelijk geweldig!

Wij zijn 2 nachten in Kerkrade gebleven waarbij we te gast waren bij
Tonnie?s Bed en Breakfest. Ook dit is een echte aanrader! Ze is n.l. volledig met de materie bekend. Eventueel wordt je door haar gebracht en weer opgehaald.De maaltijden worden aangepast enz. enz. En?..ze is heel gezellig!

Ik zou bijna zeggen tegen een ieder die een behandeling, als bovenomschreven, wil laten doen: ?Veel plezier?. Dat klinkt raar, maar komt heel dicht in de buurt!

groeten en nogmaals dank aan alle Amalia medewerkers!

P.en R.V.
Oldenzaal

---

13-2-2008

Beste Amaliakliniek,

Er werd mij door de anesthesist gevraagd een reactie te schrijven. Dit doe ik met alle liefde. Wonder boven wonder, is dat een van de weinige dingen, die ik me nog kan herinneren. Het is nu zo?n 7 uur geleden dat ik geholpen met door de lieve tandarts en anesthesist.

De tandarts ( de vrouwelijke met het hele mooie, witte gebit! ) was superaardig. In November ben ik al geweest voor mijn intake-gesprek en daar heb ik haar ook al gesproken. Toen kwam ze met de mededeling dat ik 2 keer zou moeten omdat ik 2 wortelkanaalbehandelingen zou moeten ondergaan + 9 gaatjes + tandsteen verwijderen + gebitreiniging en een kies die getrokken moest worden. Dat was niet prettig om te horen maar goed, het beste wat je kunt doen is je daarbij neerleggen.

Na een hoop gedoe met de verzekering, die het uiteindelijk allemaal vergoeden ( Incl. narcose) was het vandaag ( 12-02-07 ) eindelijk zo ver!
(N.B.Lieke B. is jonger dan 22 jaar )
Het naaldje van het infuus was nauwelijks voelbaar. Ik moest aan iets heel mooist denken en uiteraard gingen deze gedachtes uit naar een prachtig wit strand met een hele blauwe zee!
Een fluitje van een cent! Snap niet dat ik mij hier zenuwachtig om heb kunnen maken. Echt je voelt er niets van en daarbij had ik de zalf die voorgeschreven had, niet goed opgedaan. Dan nog, deed het geen pijn!

Na 1 uur en 40 minuten onder zeil te zijn geweest, hoorde ik in de verte een paar keer dat er mijn naam geroepen werd. Ik werd wakker en meteen werd er verteld dat alles gedaan was en dat ik niet voor een tweede keer terug hoef te komen!! YES! Fantastisch, alles was gedaan!! Volgens mijn moeder heb ik dit ook duidelijk laten merken!

Ook dacht ik dat ik zelf wel even kon lopen maar het voelt alsof je een beetje aangeschoten bent, een rolstoel is dus een must!

Iedereen die twijfelt, twijfel echt niet langer ! Ik heb aan mijn tanden totaal geen pijn ondanks die wortelkanaalbehandelingen en de rest. Ik heb echt geen pijn! Alleen wel wat pijn aan mijn keel, maar ik ga er vanuit dat dit morgen over is!

Amaliakliniek, super bedankt!

Nu op naar de gewone tandarts, maar als ik dat niet aandurf, ik weet jullie te vinden!

Vriendelijke Groeten,
Lieke B.

---

10-2-2008

9 -2 - 2008

Lieve mensen van de Amalia kliniek

Vandaag is het 2 dagen geleden dat ik onder narcose geweest en het gaat heel goed.

Ik zal bij het begin beginnen een had een prothese met 6 tanden die was al twee keer gebroken geweest en het zag er al niet meer uit en toen ging het weer kapot de tanden er om heen waren allemaal rot en alleen nog wortelresten niet om aan te zien , Maar angst voor die tandarts ging nooit uit mijn gedachten. De tandarts die mijn vroeger heeft geholpen was zo gemeen in woorden en die heeft mijn zo,n pijn gedaan bij een kies trekken hij schoot uit met een schroevendraaier zo in mijn kaakbeen dat was geen pretje. Dus zo komt de angst nooit meer naar de tandarst zei ik tegen mijn man. Maarja je gebit breekt en dat beetje wat je nog had kapot ja dan moet je wel heel internet afgezocht en toen kwam ik bij de Amalia Kliniek terecht en de ervaringen allemaal gelezen wel tig keer en toen heeft mijn man voor mijn gebelt. Ik kon 30 januari terecht voor een intake alleen foto,s en kijken en een begroting toen zeiden ze van uw mag er nog even over denken ik dacht zo snel mogelijk als het toch moet dan maar meteen . Nou 7 februari de grote dag het ging gebeuren . Elma zalf op mijn handen niks gevoeld van het prikje , denk maar aan iets leuks en dan ga je slapen ik dacht bij mijn eigen iets leuks ik heb de laatste jaren niks leuks meegemaakt alleen ellende broer overleden aan kanker mijn man in zijn rug gekregen waar ze niks aan kunnen doen moet met pijn leren leven en mijn schoonvader gaat het op het moment niet goed ook met slokdarmkanker maar ik dacht wat hullie allemaal zo kranig dragen moet ik ook flink zijn. Dan is dit niets . Lekker geslapen wakker geworden en in de auto gezet onbegrijpelijk niks gevoeld. Thuis gekomen mijn man soep warm gemaakt soep met twee boterhammen gegeten niks geen last s,avonds slaatje op nergens last van, alleen s,nachts niet geslapen ik dacht morgen heb ik een dikke kaak en dan moeten ze dat open snijden want dat hadden ze ook bij mijn vader gedaan nou helemaal geen dikke wang, zelfs die dag geen pijnstillers meer alles gaat goed . Beste en Lieve mensen van de Amalia KLiniek ik wil jullie allemaal harstikke bedanken jullie zijn de hemel op aarde als ik dit eerder had geweten had ik nooit zo lang gewacht Ik weet niet meer wie mijn hebben geholpen maar allemaal bedankt jullie zijn een goed team. Mensen die niet durven zet de stap de wereld gaat voor je open. Toch nog iets moois meegemaakt in mijn laatste rottige jaren. Bedankt

C . B
Tilburg

---

5-2-2008

beste Vero en collega's

Omdat we na de behandeling van T. naar het buitenland zijn vertrokken ben ik nog niet eerder in de gelegenheid geweest te reageren op de fantastische behandeling in de |Amaliakliniek. Mijn vriend T., die doodsbang was voor de tandarts en alles wat daarbij hoort, had ik eindelijk zo ver gekregen dat hij een intakegesprek wilde bij de Amaliakliniek in Kerkrade. In december 2007 konden we terecht. T. was door de ontvangst al heel snel op zijn gemak en zag de geplande behandeling op 3 januari helemaal zitten.
Omdat we zo'n 400 km moesten rijden zijn we op 2 januari al richting Kerkrade gegaan en hebben gelogeerd bij Tonnie's Bed&Breakfast ( uitstekend!!!)
"s Morgens om acht uur moesten we in de kliniek zijn en T , die nu toch wel zenuwachtig was, stapte manmoedig bij me in de auto.
Als snel kon hij in de stoel plaatsnemen en ontfermden Dr. Mark en Dr. Jessen zich over hem en voordat hij het wist was hij al onder narcose. Na 3 kwartier werd ik weer door Dr. Jessen opgehaald en werd T wakker terwijl ik naast hem stond. Natuurlijk was hij nog helemaal van de wereld en hij kon maar niet geloven dat alles er nu echt uit was.Hij bleef maar vragen of het nu echt klaar was.
Terug op ons B&B heeft hij nog een paar uurtjes geslapen en om half vier waren we terug in de kliniek om het gebit te passen.
Dat viel heel erg mee en met zijn mond vol tanden konden we de kliniek na een half uurtje verlaten. Het was wel even wennen , zo'n volle mond, maar het stond prachtig!
De napijn is ontzettend meegevallen , de eerste 2 dagen een paar paracetamolletjes, daarna was het niet meer nodig.
T. zegt nu, dat hij het al jaren eerder had moeten doen.
De mensen van de Amaliakliniek zijn geweldig, allemaal buitengewoon vriendelijk, stellen je echt op je gemak en nemen je angst serieus.
Geweldig dat deze mogelijkheid bestaat.
Eind februari gaan we nog een keer naar Kerkrade om het gebit een beetje aan te passen. Maar ook dat zal zeker goedkomen.
Lieve mensen van de Amaliakliniek ontzettend bedankt!!!!!
V.en T.v.d.V. uit Friesland

---

1-2-2008

het is nu een week geleden dat ik bij de kliniek ben geweest.ben erg blij
dat ik het zo heb gedaan.
dank je wel voor iedereen van jullie team voor mijn mooie en gave tanden.ik
heb er elke dag plezier van en de mensen om me heen
vinden ook het mooi geworden geen spleetje meer WOEPY een stille ergernis
die ik al jaren had weg ZALIG gewoon.
Super is het geen angst en lijden te hebben ik heb heerlijk geslapen met de
narcose en ook erna geen klachten gehad.
Ik had het veel eerder zo moeten doen om contact met jullie op te nemen,want
nu was het toch een hele boel werk voor jullie.
Vanaf nu elk half jaar ff laten nakijken en meteen repareren indien nodig.je
lichaam is je tempeltje en een goed onderhouden gebit is heel belangrijk,
en angst en pijn is niet nodig vindt ik.En ook de kosten vallen best mee van
het geheel.
mijn advies is aan iedereen met een angst voor tandarts laat je helpen onder
narcose en maak je gebit in orde .het stomme is voor de auto vakantie en
andere dingen geven we het nodige uit maar je eigen gebit wordt in de hoek
gegooid en dat moet lang mee en dagelijks werken voor je.
Dus dan maar even niet die vakantie maar wel een gezond gebit.
Het scheelt op langere termijn toch geld want je hele lichaam blijft er
gezonder door,Hoezo dat dan hoor ik iedereen denken?? Wat heel veel mensen
niet weten is dat
veel lichamelijke klachten en hartziekten kunnen ontstaan door een slecht
gebit,het komt daardoor dat je je voedsel anders gaat eten en vaak slik je
te grote ongekauwde stukken door, jij geen pijn maar je buik wel,die krijgt
het niet goed verwerkt en dus belangrijke stoffen kom je op den duur te
kort.
Het kringetje waar je dan in komt is een mishandeling voor je binnen mens .


Bij de kliniek vindt je meedenkende kundige mensen op hoog niveau .
De mensen daar zijn daar voor jou en om je met goed advies en met
vriendelijkheid je een geruststelling te geven zodat je erna met een
glimlach naar huis gaat en met plezier weer eet zonder pijn.DUS PAK DE
TELEFOON EN BEL ,

EEN MOOIE GLIMLACH IS ONBETAALBAAR.

VOOR JEZELF EN JE GEZONDHEID.


AAN HET HELE TEAM NOGMAALS DANK JE WEL.MIJN TANDEN ZIJN PRACHTIG GEWORDEN
grtj en liefs freek.

---

31-12-2007

Beste mensen van de kliniek,



De was me gevraagd een stuk te maken voor in jullie reacties bij deze.



Ik kreeg via mijn broer te horen dat ik een bij jullie moest gaan informeren

Hij was bij jullie geweest en was zo vriendelijk behandelt.

Het heeft een tijdje geduurd voordat ik durfde te bellen maar toen ik last van kiespijn kreeg heb ik toch de telefoon maar gepakt en gebeld.

Ik kon al vrij gauw bij jullie terecht voor een intake gesprek 2 weken later al dus was heel gauw.

Toen ik s?morgens in de auto zat was ik klein beetje nerveus was ook al denk 8 jaar niet meer naar een tandarts geweest dus mocht ook wel.

Toen we na 2,5 uur rijden aan kwamen ben ik naar binnen gelopen heb me gemeld en was eigenlijk ook al gauw aan de beurt er zijn foto?s gemaakt en ik werd ook al gauw geroepen door een assistent

Toen ik de stoel zag werd ik echt zenuwachtig maar ik heb me druk gemaakt om niks ze waren allemaal zo aardig en ze hebben alleen maar met een spiegeltje gekeken wat er gebeuren moest.

Ik ben bij een vrouw geweest die me het een en ander uitgelegd heeft over de narcose en een uur later stond ik al weer buiten en had ik ook al een afspraak gemaakt voor de behandeling.



Donderdag 27 december om half 2 moest ik er zijn wat was ik zenuwachtig zeg ik had nog nooit narcose gehad dus het was allemaal nieuw.

De tandarts kwam me ophalen en toen ging het ook allemaal heel snel.

Ik kreeg een infuus in de narcose werd ingespoten en ik werd even later weer wakker en toen was het al klaar.

Had ik me hier nou zo zenuwachtig voor gemaakt Je merkt echt helemaal niks.

En nu 2 dagen erna ik heb weinig last bijna niks ze hebben goed werk gedaan.



Mensen ik kan jullie echt aanraden om de stap te nemen ze zijn er zo aardig en zo vriendelijk je hoeft nergens bang voor te zijn ze behandelen je echt als een normaal mens

Die komt inboeken bij een hotel hahaahha.

Ik ben echt blij dat ik die stap naar zoveel jaren heb genomen.



Heel erg bedankt voor alles.

Met vriendelijke Groet

R. M.

---

18-11-2007

Ik had mezelf zo voorgenomen om jullie te bedanken na afloop. Maar voor ik weer goed en wel bij positieven was, stonden we al midden in de file bij Utrecht. Daarom nu alsnog: Heel erg bedankt voor alles.

Al tijdens de intake was mijn angst weg. Alles voelde zo warm en vertrouwd. Ik weet nog dat ik thuis kwam en meteen al zei: hier durf ik me wel te laten behandelen. Ik schrok ook niet eens toen ik hoorde dat ik in minder dan 2 weken al aan de beurt was. Ik had alleen maar een gevoel van eindelijk, ik hoef me straks eindelijk niet meer te schamen. Mijn angst zat echt alleen in het boren en trekken. Als ik daar alleen al aan dacht werd ik beroerd. Toen ik eenmaal wist dat alles onder narcose zou gebeuren, was ik niet meer bang. Narcoses heb ik zovaak in mijn leven gehad, dat is voor mij allang niet meer eng. Toen ik gisterochtend in de auto zat op weg naar Kerkrade was ik echt heel erg rustig. Bijna vrolijk. Tandarts Richard haalde mij zelf op uit de wachtkamer en toen ging alles zo snel dat ik geen eens tijd had om na te denken. Binnen een paar minuten zat ik in de stoel, was het infuus al geprikt en het middeltje al ingespoten. De anesthesist vroeg nog naar de leeftijden van mijn kinderen. Ik heb geprobeert het nog te vertellen maar vanaf dat moment weet ik eigenlijk al niets meer.

Het eerste dat ik me daarna herinner is dat we midden in een file rond utrecht stonden. Op dat moment kreeg ik best pijn. Het was even onhandig om in de auto met een rietje een pijnstiller weg te werken, maar toen die eenmaal was ingewerkt was de pijn zo verdwenen. Het enige dat ik erg vervelend vond was het nabloeden. Maar dat stopte 's avonds gelukkig. Toen ik thuis kwam (na 5 uren in de auto dankzij de files) ben ik meteen naar de badkamer gelopen en heb mijn tanden in de spiegel bekeken. En toen kwamen de tranen. Ik heb vreselijk gehuilt, van blijdschap. Ze zijn zo mooi geworden. Mijn voortanden zaten vol gaatjes en zagen er gewoon echt niet meer uit. En nu: ik heb de mooiste tanden die er bestaan. Ze zijn zo schoon, zo wit, zo recht, gewoon prachtig. Richard, een dikke zoen, je hebt echt prachtig werk gelevert. Het is jammer dat ik vandaag mijn mond amper open kan krijgen door alle zwellingen van alles wat er aan mijn kiezen is gedaan. Het liefst zou ik de hele dag met een grote glimlach rondlopen. Iedereen mag nu mijn tanden zien.

In januari moet ik nog 1 keer terug om de laatste paar oude vullingen te vervangen, en daarna kan ik eindelijk na 14 jaar weer eens zeggen dat ik een gezond gebit heb.

Het enige dat ik erg vreemd vind, is mijn gedrag na de narcose. Als ik mijn vriend mag geloven heb ik uren lang engels gesproken. Ik heb een aantal jaren een relatie gehad met een Amerikaan, dus ik heb een tijd lang vrijwel alleen engels gesproken. Maar dat is inmiddels zo lang geleden dat ik niet had verwacht dat ik na een narcose mezelf ineens weer in New York zou wanen. Maar goed, beter uren lang engels praten, dan de meest vreemde dingen uitkramen. Daar was ik namelijk best wel bang voor. Lieve mensen, nogmaals bedankt voor al jullie lieve zorgen en tot in januari.

Anna

---

15-11-2007

Lieve mensen van de Amalia Kliniek,

Ik wil jullie ten eerste heel erg bedanken voor wat jullie voor mij gedaan hebben. Ik heb een anesthesist bedankt toen ik ??wakker?? werd, zei mijn moeder. Maar daar weet ik helaas niets meer van. Daarom wil ik jullie allemaal nog een keer bedanken.

Ik wil ook graag mijn ervaring vertellen over de behandeling. Ik zag er heel erg tegenop. Ik ben heel erg bang voor de tandarts, dus het leek me heel fijn om het onder narcose te laten doen. Maar toen het moment steeds dichterbij kwam had ik toch ook zoiets van, ooh jeeh narcose lijkt me ook best eng.

Het intakegesprek vond ik allemaal wel best, want ik wist dat er toen nog niks ging gebeuren. Toch was ik daar ook wel een beetje zenuwachtig voor, maar iedereen is bij de Amalia Kliniek gewoon kei aardig voor je. Toen ik 6 november terug mocht komen voor de behandeling was ik erg zenuwachtig. Hoe dichterbij de dag kwam, hoe zenuwachtiger ik werd. Ik had om half 11 een afspraak en ik was er rond 10 uur. Toen ik binnenkwam had mijn moeder me gemeld bij de balie en konden we even gaan zitten. Ik zat er nog geen 5 minuten en er kwam iemand aan lopen die mijn naam noemde. Het eerste wat ik dacht was: oohh nee, nou gaat het gebeuren. Toen ik in de behandel kamer kwam mocht ik mijn jas meteen uit doen en op de stoel gaan zitten. Ik mocht op dat moment nog kiezen of ik meteen een infuus wou of een kapje. Ik had gekozen voor een kapje. Over die keuze heb ik nog best een tijdje moeten denken. Ik zei nog tegen mijn moeder: zullen we gaan? Maar ik was al zover gekomen dus bleef ik toch maar zitten. Ik mocht het kapje zelf vast houden en ze zeiden dat ik aan leuke dingen moest denken, bijvoorbeeld een vakantie met mijn vriendinnen. Ze deden het kapje op mijn mond en toen zwaaide ik nog een keer naar mijn moeder en ik zei nog: tot straks. Maar op het moment dat ik dat zei, hoorde ik mezelf al niet meer praten. Ik had mijn ogen alvast dicht gedaan en ik hoorde ze nog een keer zeggen; denk maar aan leuke dingen, dus dat probeerde ik ook. Maar voordat ik me echt wat kon bedenken was ik al weg. Ik werd pas echt ??wakker?? toen we al in de auto onderweg waren. Ik heb volgens mijn moeder een anesthesist bedankt. Verder heb ik ook nog meegewerkt om mijn jas aan te doen enz. ik weet er helemaal niks meer van. Ik vind het nog steeds raar dat zoiets kan gebeuren. Ze vragen of je dingen wil doen en die doe je dan ook, terwijl je daar achteraf niks meer van weet.

Ik vind het een hele fijne ervaring. Ik was er heel bang voor, maar het stelt allemaal niks voor. Ik was vooral bang dat ik allemaal rare dingen ging zeggen, omdat ik een aantal verhalen had gelezen van anderen, maar daar weet je achteraf toch niks meer van. Volgens mijn moeder leek het of ik ECHT wakker was, ik deed heel normaal en was erg vrolijk zei ze.

Ik heb niet veel pijn gehad, ik heb 2 kiezen moeten laten trekken en 5 gaatjes laten vullen. Er zitten nou wel 2 grote gaten van mijn kiezen, dat is wel een beetje een raar gevoel. Het is nog wel lastig met eten maar dat went wel.

Ik kan echt nog uren door blijven praten over deze ervaring. Ik kan het echt iedereen aanraden die bang is voor de tandarts. Je merkt helemaal niks van wat ze doen, als je wakker word is je gebit weer in orde. Ik weet als geen ander dat het heel moeilijk is om de stap te zetten, maar als je het eenmaal hebt gedaan zal je er absoluut geen spijt van krijgen!

Ik zal mijn verhaal nu maar afsluiten, ik kan het echt iedereen aanraden die bang is voor de tandarts. En ik zou het zo nog een keer doen! Het is misschien wel ver rijden voor sommige, maar het is zeker de moeite waard!
Mensen van de Amalia Kliniek, nogmaals bedankt voor alles!

Groetjes Nathalie uit Wanssum

---

13-11-2007

Beste mensen van de Amalia Kliniek

Ik ben blij dat ik deze stap heb genomen, en nu lekker verlost ben van mijn continue gedachte aan mijn slechte gebit.
Er is niets wat niet klopt in jullie site, en je wordt heel fijn behandeld, gewoon met de zachte G.
Nu ben ik gisteren behandeld, en mede omdat ik ver weg woon is alles in een keer gedaan. En het was een beste lijst.
Complimenten voor de goede service.
De narcose stelt niets voor, en is voor mij meer een grappige ervaring geweest, mede door de lieve mensen om je heen.
En hoe jullie het gedaan hebben , ik weet het niet, maar de napijn is vandaag al minimaal, heb geen pijn stiller genomen, of nodig gehad.
En dat na het trekken van drie verstandskiezen en twee gewone kiezen. Plus alle gaatjes gevuld. Dit had ik niet verwacht. Mooi toch!!
Nogmaals, ontzettend bedankt aan het hele team!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Met vriendelijke groeten C S. uit Slagharen.

26-8-2007

Beste mensen van de Amalia Kliniek,

Zoals beloofd laat ik even weten hoe ik mijn behandeling bij jullie heb ervaren.

Ik heb 25 augustus 08 een apexresectie door de kaakchirurg ondergaan: een wortelpuntbehandeling dus.
Ik heb, zo'n 30 jaar geleden, al eens zo'n wortelpuntverwijdering gehad. Mijn angst zit 'em niet in de prikken en de behandeling, maar in het feit dat je een hele poos machteloos achterover moet liggen, terwijl iemand anders in je mond aan het zagen en hakken is.

Dus dan maar onder narcose. Maar ja, narcose is ook wel eng.....
Dus mijn knieën knikten wel toen ik afgelopen zaterdag in de stoel ging zitten. Ik zal precies beschrijven hoe dat gedeelte ging.
Ik ging zitten. De tandartsstoel stond gewoon rechtop. Een lieve mevrouw klopte me geruststellend op mijn schouder en vertelde dat ik aan fijne dingen moest denken, "daar ga je lekker over dromen".
Een heel aardige meneer bracht het injectienaaldje in. Ik keek hem aan en vroeg: "moet mijn bril niet af?" "Val ik niet van die stoel af als ik wegraak?"
Hij verzekerde dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken, ze zouden alles regelen.
Binnen een paar seconden ging de vloeistof in mijn ader, het voelde een beetje koud. 2 tellen daarna voelde ik een duizeling, maar voordat ik me ertegen kon verzetten, was ik vertrokken! Wat ik eng vond, was toen al voorbij.

Ik héb gedroomd. Waarover precies kan ik me niet herinneren, maar ik werd met een heerlijk loom gevoel wakker, alsof ik uit een diepe en ontspannen slaap gewekt werd. Ik voelde me zó lekker! Een beetje slaperig en aangeschoten.
Niets van de behandeling gemerkt!!
Ik zat nog gewoon in de tandartsstoel, mijn bril (weer) op mijn neus. Mijn man stond klaar om me in een rolstoel naar de auto te brengen.
En binnen een kwartiertje was ik weer zo wakker als wat!
Ik heb nog wel een uur of 3 napijn gehad, maar dat is nu, een dag later, over. Mijn wang is dik, dat wel. Dat kan nog wel een paar dagen duren. Maar als alles goed gaat, ben ik over een dag of 6 weer een heel stuk 'de oude'.

Bedankt, mensen van de Amalia Kliniek. Jullie begrijpen hoe het moet. Het is zó fijn om met zorg, begrip en vriendelijkheid te worden behandeld!
Ik ga alle mensen die moeite met soortgelijke behandelingen hebben, jullie adres aanbevelen!!

Met groet,
Hedy van der W.

---

20-8-2007

Hallo mensen van de Amalia Kliniek,

Het schijnt dat jullie hebben gevraagd om een reactie te schrijven voor op de site, ikzelf weet hier niets meer van omdat ik nogal ontdaan (lees high) was van de narcose ;-)

Oké, bij het begin beginnen. Bellen naar de kliniek (heeft een jaar surfen over de site geduurd voordat ik het lef had) en ik kon gewoon binnen 10 dagen terecht voor een intake.Ik heb toen een vriendin opgetrommeld die zelf ook doodsbang is (liever iemand mee die het tenminste volledig begrijpt) en na een rit van 2 1/2 uur eindelijk gearriveerd. Ik heb me behoorlijk dapper gehouden met mijn intake, de tranen heb ik godzijdank binnen kunnen houden. Het trillen kwam achteraf pas, op weg terug naar huis. Ondanks mijn houding, die waarschijnlijk nogal laks overkwam, ben ik me helemaal rotgeschrokken van de diagnose en het te volgen behandelplan. Ik had eigenlijk boven alles moeten laten trekken en een prothese moeten laten plaatsen, maar ik heb gekozen voor de moeilijke weg om zoveel mogelijk tanden en kiezen te behouden, wat betekend dat er boven 2 kiezen en mijn voortanden getrokken moesten worden, hier komt een plaatprothese en onder moesten er in totaal 4 kiezen getrokken worden. Ook moest mijn gehele gebit uitgebreid worden gereinigd en zal ik me na de "renovatie" onder behandeling moeten laten stellen van een paradontoloog voor het behandelen van vergevorderde paradontitis.

Binnen een week gelijk gebeld om een definitieve afspraak te maken, ik dacht: als ik het nu niet doe, dan doe ik het nooit meer...

Dinsdag 31-07-2007 was het dan zover. Na genoten te hebben van een korte vakantie in resp. Luxemburg en Maastricht, op naar Kerkrade voor mijn behandeling. Ik was op van de zenuwen en heb 's ochtend voor vertrek in mijn eentje toch nog behoorlijk wat traantjes geplengd. Eindelijk gearriveerd, nu begint het wachten tot de behandeling, wat natuurlijk altijd te lang duurt als je zit te trillen van angst en zenuwen. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid, maar in werkelijkheid viel het best mee volgens mijn vriend. Ineens hoor ik mijn naam... Ik kijk mijn vriend aan met een paniekerige blik in mijn ogen en ik denk "shit, ze moeten mij hebben... het gaat nu echt gebeuren!" Toen toch maar opgestaan en richting behandelkamer gegaan. Gelukkig weinig plichtplegingen daar: een kort gesprekje, infuusnaaldje erin, slangetje erin en het enige wat ik me nog herinner is dat ik iets heb geroepen van "ik ga maar even liggen want dat spul werkt best goed". Voor mijn gevoel werd ik 5 minuten later (volgens mijn vriend waren het bijna 2 uurtjes) wakker, maar ook hier weet ik bijna niets meer van. Mijn vriend zegt dat best wel rottige dingen heb gezegd (ik wil roken, laat me met rust, tandartsen zijn niet lief en ga zo maar door) en dat alles onder begeleiding van heel veel tranen, blijkbaar was ik heel erg overstuur. Ik schijn zelfs nog heel erg lelijk te hebben gedaan tegen een opdringerige, bumperklevende automobilist, toen we wegrden maar ook daar weet ik weinig van. Blijkbaar wordt ik emotioneel en opstandig van narcose... *bloos* Eenmaal thuis een kopje bouillon genomen, 2 paracetamolletjes erachteraan en vroeg naar bed.

Toen de volgende dag: Ik werd wakker en voelde iets in mijn mond wat daar ABSOLUUT niet in thuis hoorde! Dat bleek dus mijn plaatprothese te zijn met mijn perfecte rechte mooie voortanden zonder afzichtelijke spleet ertussen! Wauw! Ik heb geloof ik een uur tegen de spiegel staan grijnzen, hahaha. Die dag ben ik helemaal doorgekomen zonder pijnstillers, ik had alleen een beetje last van mijn keel, maar helemaal geen last van de behandeling zelf en ook geen napijn! Ik ben toen zelfs al meteen voorzichtig begonnen met proberen te eten, wat de eerste paar keer niet meeviel door de gaten waar kiezen hebben gezeten en natuurlijk die prothese die voor je gevoel constant in de weg zit.

Nu, 3 weken later ben ik er al behoorlijk aan gewend. Ik eet weer bijna alles, heb niet meer het gevoel dat de prothese niet bij mij hoort, kan weer normaal praten (dat kon ik in het begin ook volgens vrienden, maar ik voelde dat toch anders), en durf weer te lachen. Nu de laatste stap, volgende week naar de paradontoloog voor het opstellen van een behandelplan voor mijn paradontitis. Ik ben blij dat ik de stap genomen heb en ben vastbesloten om, nu het begin er is, alles weer netjes bij te houden en weer eens op bezoek te gaan bij mijn eigen tandarts (goh, hoe zou die man eruit zien???)

Tot slot nog een opmerking voor de mensen van de kliniek zelf: Ik vind tandartsen nog steeds niet lief, dat heb je nou eenmaal met die angsthazen zoals ik. Maar, ik ben wel erg blij met jullie en heb erg veel respect voor het werk wat jullie doen. Wel nog een vraag: willen jullie me doorgeven wie mij behandeld hebben, want door alle consternatie, angst, huilbuien en het proberen op te slaan van zoveel mogelijk informatie ben ik dat helemaal vergeten... *bloos*


Groeten en een gelukkige glimlach,
P.R. uit Rhenen

---

26-7-2007

Als reactie op de behandeling:


Angst, beven, bang, je voelt je van kiespijn of een ontsteking ziek.
Een goede raad, ga naar de Amalia-kliniek.
Ik kan het weten, want ik ben er geweest.
Na de behandeling wordt het weer een feest!
De vriendelijkheid, omgang en begrip die deze lieve mensen geven!
Je krijgt een tweede leven.
De narcose lekker dromen / echt waar
Je wordt wakker en klaar.

Telefonistes Tandarts Patrick
en anesthesist Angela en tandarts Marc
Heel Veel dank voor alle goede zorgen.

Marian 17-7-2007

---

23-6-2007

Bij deze wil ik graag en ook namens mijn vrouw en dochtertje iedereen van de Amalia Kliniek, van telefoniste tot tandarts bedanken voor de fantastische zorg die ze geleverd hebben voor mijn lieve dochtertje.


Ons dochtertje van net 4 jaar oud had een gaatje in haar kies, door de lompheid van onze eigen tandarts heeft ze zo?n angst gekregen voor tandartsen dat een behandeling niet meer mogelijk was, terwijl ze steeds meer last kreeg van haar kiesje. We konden bij ons in de buurt nergens terecht, en uiteindelijk kwam ik bij de Amalia Kliniek terecht, we konden vrij snel voor een intake komen en het was de drie uur rijden meer dan waard. Deze mensen zijn zo lief en zo professioneel dat het geen probleem was om de problemen in haar mond vast te stellen ze deed haar mond open en werkte volledig mee ?als ze maar niet gaan boren pap? zei ze steeds ik zei nee die liever kindertandartsen die hebben geen boor? Na een afspraak te hebben gemaakt voor de Narcose Behandeling gingen we weer naar huis en Naomy vond het er heel leuk en ze was blij met haar cadeautjes die ze van de ?lieve tandartsen? (zo noemt naomy de mensen in de Amalia Kliniek) had gehad. Een paar dagen later moesten we dus weer terug weer een hele Tour maar weer meer dan waard. We hadden ?Toverzalf? gehad voor op haar handje zodat ze het inbrengen van het infuus niet zal voelen, de ?Toverzalf? werkte prima en ze vond het ook heel leuk om het op te doen?

Door de ?Toverzalf?en de eindeloze professionaliteit en vriendelijkheid van de medewerkers was ze zonder problemen, angst of besef onder narcose ze zat bij mij op schoot en na haar geboorte was dit de meest ingrijpende gebeurtenis in mijn leven. Na de ingreep werd ik weer geroepen en werd ze weer op mijn schoot wakker het kind heeft er niets van gemerkt en wil graag de volgende keer weer naar de LIEVE TANDARTEN, en voor mij geldt ik ben nog nooit ergens zo leuk behandeld als daar, en al moest ik er 10 uur voor rijden dan deed ik dat zonder een centje spijt?

Bedankt lieve mensen voor alles

De Pappa van ?Prinses? Naomy K.

---

14-6-2007

12-06-2007

Dag lieve medewerkers van de Amalia kliniek.
Als eerste wil ik jullie hartelijk bedanken dat jullie mij zo goed geholpen
hebben!!!!!

Ik als angsthaas durfde nooit naar de tandarts. Het is voor mij ongeveer
meer dan 16 jaar geleden dat ik daar ben geweest. Heb wel duizend keer de
site gelezen.
Maar naar een ontsteking te hebben gekregen toch maar de telefoon gepakt en
gebeld. Ik kon op maandag 7 mei terecht voor een intake.
Ik moest in de stoel gaan liggen en dat vond ik toch eng. Maar de
medewerkers stellen je echt gerust. Onverstelbaar zeg!!! Nou toen kwam de
begroting wat er allemaal moest gebeuren, twee a4tjes vol zeg. Er moest 9
kiezen worden getrokken en de rest moest gerepareerd worden.

Op donderdag 31 mei was het zover. Ik had een afspraak om half 3. Wij zijn
al op tijd van huis gegaan omdat het drie uur rijden is. Heb er zelf heen
gereden zodat ik me niet zo druk kon maken. Een uur van te voren moest ik
een pilletje innemen die ervoor zorgde dat ik wat rustiger was. Nou dat
pilletje hielp wel totdat ik in de stoel lang en bij mezelf dach ja?nu gaat
het gebeuren. Maar de medewerkers stelde mij weer gerust en voordat ik het
wist was alles klaar na twee en halve uur onder narcose.

Heb niet pijn in mijn mond gehad. Maar wel last gehad van mijn keel en dat
was alles.

Had ik dit maar veel en veel eerder gedaan zeg!!

Voor alle bange mensen, gewoon een afspraak maken. ECHT DOEN!!!

Beste, werknemers van de kliniek nogmaals bedankt voor de geweldige
behandeling!!!!!!!!


Tot over drie maanden!!!!

Groetjes
A.

---

9-6-2007

Gisteren ben ik geholpen. Vijfentwintig tanden en kiezen zijn onder narcose verwijderd en ik heb er helemaal niets van gevoeld. Toen ik wakker werd kon ik mijn tranen niet bedwingen, na dertig jaar van angst en frustratie was ik eindelijk van mijn tandarts probleem af.
Een dag later overheerst een gevoel van blijdschap. Ik heb wel wat last van een pijnlijke keel en ook is het nog wennen aan de prothese. Die pijnlijke keel is natuurlijk te verwaarlozen als je net zoals ik kiespijn maandenlang wist te onderdrukken met behulp van pijnstillers, warme douches en meer van deze noodgrepen. De prothese zal echt wel wennen en het probleemloze spreken komt binnen nu en een paar dagen wel weer terug.

Toch heeft deze ingreep wel wat implicaties die het overdenken waard zijn.
Als ik lach zal ik er aan moeten wennen dat het niet meer nodig is om met je handen je mond te bedekken uit angst dat andere mensen een blik in je mond kunnen werpen. Ik hoef niet meer stiekem naar de drogist om paracetamol in te slaan zodat mijn vrouw niet merkt dat de pijnstillers in een razend tempo worden geconsumeerd en mocht ik nog eens ooit worden afgewezen bij een sollicitatie hoef ik mij het hoofd niet meer te breken of de afwijzing te maken had met de toestand van mijn gebit. Ik ga vanaf vandaag ook niet meer doorzappen op TV als er een tandpastareclame verschijnt alhoewel ik het geluid van een tandartsboor nog steeds niet zal kunnen verdragen.

Ik besluit met een uitspraak van mijn lieve zus. Toegeven dat je bang bent voor de tandarts is een ding, er een oplossing voor zoeken is geweldig. Ik hoop dat deze reactie twijfelaars over de streep kan trekken.

---

25-5-2007

Hallo allemaal,

De Amaliakliniek heeft me om een reactie gevraagd, dus hierbij een kort
verslagje.

14 maart was mijn intake. Ik ben er met knikkende knieen naar toe gegaan. Er
wordt een foto gemaakt, je gaat in de stoel zitten, tandarts gaat kijken
zonder haakje en je krijgt een begroting en that's it! Daarna nog een intake
gehad met de anesthesie assistente. Ze is echt een alleraardigste dame. Nou,
er moest toch wel een en ander gemetseld en gestucked gaan worden. De
tandarts had verteld alles in 2 keer 1,5 narcose te willen doen. Omdat er
ook een wortelkanaalbehandeling bij zat.

Daarna een en ander gezocht met de verzekering. Ik kreeg de machtiging en
mocht een afspraak maken.

Gisteren 24 mei was het dan zo ver. Na een rit van 2 uur kwamen we aan. Niet
zo lang nadat ik er was werd ik al opgehaald door een tandarts, zijn naam
heb ik door de consternatie niet onthouden,wel weet ik dat ook hij een en al
vriendelijkheid was. Ik mocht in de stoel gaan zitten. Er liepen een
assistente en anesthesist rond. Ik zeg tegen de assistente dat ik het erg
eng vond en begon te huilen. Hierop kwamen de assistente en anesthesist bij
me en legde de tandarts zijn handen op mijn schouders. Hierop was ik snel
gekalmeerd en kreeg ik een prikje. Hier voel je niks van. Er werd een
apparaat op aangesloten met een slangetje en ik was weg.

Daarna mis ik een stuk uit mijn geheugen, zo "dronken"was ik toen ik na 3
uur uit de narcose kwam. Ik schijn al eerste te hebben gezegd dat er een
stuk op mijn kies zat. Ze hebben ook mijn gebroken kies gerepareerd. De
wortel was niet nodig en in 3 uur hebben ze alles opgeknapt. Napijn had ik
op de dag zelf behoorlijk, ja wat wil je, alle bestaande vullingen moesten
eruit. Nu is de napijn al minder.
Doordat ik ook keelontsteking heb heb ik wel een giga keelpijn.

Al met al echt een superbehandeling door de meest vriendelijk mensen die je
ooit tegen bent gekomen. Dit is ook de mening van mijn zus die mee was.

Dus mensen die net als ik bang zijn voor de tandarts maak een afspraak. Je
hebt niets te verliezen, alleen maar te winnen.

Mensen van de kliniek, bedankt voor de goede zorgen en tot eens in het half
jaar.

groetjes Sarah

---

9-5-2007

Dag Allemaal,



Als U dit leest is het zes dagen geleden dat ik geholpen ben in de Amaliakliniek.

Op 28 maart 2007 had ik mijn intake gesprek bij de kliniek. Het was zeker 16 jaar geleden dat ik voor het laatst een tandarts heb bezocht. Gelukkig had ik een hele goeie vriendin bij me.

Het intakegesprek was heel goed georganiseerd, en het viel me op dat iedereen zo aardig was. Als laatste de afspraak bij de narcotiseur, ook deze dame deed haar uiterste best duidelijk te praten vanwege mijn gehoorstoornis. Nu de afspraak maken voor de behandeling en dat was donderdag 3 Mei. Omdat we zover weg wonen, heb ik voor ons beiden meteen een hotel geboekt voor 2 nachten, zodat we alles in alle rust konden doen.

Op 3 Mei met de Taxi naar de Kliniek, we waren ruim van tevoren aanwezig. Om 10.00 u. had ik de afspraak, om 10.30 was het zover. Inmiddels was ik een beetje gespannen, maar niet echt angstig. Dat was trouwens zo over want toen we de kamer binnen stapte zag ik meteen dezelfde lieve jonge mensen die we bij de intake ook hadden gezien, en een aardige jonge tandarts. Een zacht muziekje bij binnenkomst maakte het geheel compleet, de spanning was weg. Ben gaan liggen en was zo vertrokken. Na de narcose voelde ik me raar, net alsof alles in slow motion ging, ik merkte wel dat mijn vriendin iets vroeg, waar ik ook meteen op reageerde. Enfin ik werd naar de taxi gereden in de rolstoel en we gingen op weg terug naar het Hotel. De hele middag geslapen (van de narcose) en ?s-avonds weer lekker gegeten. Soep, spagetti, en ijs na. Dat smaakte heerlijk.


U zult het waarschijnlijk niet geloven, maar ik heb totaal geen napijn gehad. Mijn keel voelde een beetje pijnlijk maar dat was zo weer over.


Ik kan alleen maar zeggen, ik had dit veel eerder moeten doen. En wat een fantastische mensen die daar werken, echt TOP.

Mensen van de Amaliakliniek, hartelijk dank voor alles, ik ben heel blij dat jullie mij geholpen hebben. En voor de mensen die nog bang zijn, ga gerust naar de Amaliakliniek in Kerkrade, je raakt je angst kwijt. Zeker weten!

Groetjes Joke R., Vught

---

25-4-2007

Lieve mensen van de Amalia kliniek,

Ik wil jullie hartelijk bedanken voor alle goede zorgen!!! Ik ben 5 april j.l. bij jullie in behandeling geweest. Ik was zo ontzettend bang voor de behandeling, ondanks dat ik onder narcose zou gaan was ik heel erg nerveus. Toen de tandarts me riep begon ik al bijna te huilen zo zenuwachtig en bang was ik. Maar de anestesist wist me te kalmeren. Mijn vriend mocht bij me zijn toen ik onder narcose ging.
Achteraf is het me heel erg meegevallen. Ik ben 1 uur en 40 minuten onder narcose geweest en ik heb nergens last van gehad, geen pijn of nabloedingen. Daar was ik natuurlijk best een beetje verbaasd over. Want er is veel gedaan aan mijn gebit. Maar ik was ook heel blij dat het geen pijn heeft gedaan.

Alle mensen van de Amalia kliniek ik ben jullie echt dankbaar, ik voel me weer zeker van mezelf en hoef me niet meer te verstoppen. Als ik wil lachen dan lach ik. Ik ben weer vrolijk en hoef me nergens meer voor te schamen.

Heel erg bedankt!!!!!

Heel veel liefs Tamara van E.

(Voor alle bange mensen onder ons: Ga naar de Amalia kliniek daar weten ze hoe ze met je om moeten gaan, als je met ze praat vraag je je al bijna af waarom je zo bang bent. Hak de knoop door en ga!!!!!!)

---

20-4-2007

Verstandelijk gehandicapt en je mist opeens een voortand.


Door de tandarts van het instituut waar ze woont, werd een brug geadviseerd en die zou geplaatst kunnen worden in de ?Amalia? kliniek in Kerkrade onder algehele anesthesie.

Een gemakkelijke oplossing ware het niet dat mijn zus naast haar verstandelijk handicap ook epilepsie heeft. Aan mij, de curatrice, was het om te beslissen of ik haar hiervoor twee keer (tanden afslijpen en afdruk maken respectievelijk de brug plaatsen) onder narcose zou laten gaan. Moest ik haar dit aandoen? Van de andere kant zag je telkens als ze lachte een gat in de bovenste rij tanden. Ik heb lang getwijfeld maar zowel ikzelf als ook mijn zus zijn gelukkig met het resultaat en met de manier waarop het gegaan is.

Mijn zus heeft weer een prachtig bovengebit. Een prima stukje werk van tandarts Mark die haar na afloop in de spiegel haar nieuwe tandjes toonde. Ze hadden weer vrede gesloten want mijn zus was aanvankelijk boos op hem.

Ook complimenten voor het anesthesie team. Wat zijn die geraffineerd! Toen mijn zus met geen mogelijkheid in de stoel wilde gaan zitten, lieten ze haar op een krukje plaats nemen, vervolgens als afleiding een sleutelhanger uitzoeken en ondertussen werd stiekem een naald in haar hand ingebracht. Nog even in de tandartsstoel tillen en de brug kon geplaatst worden.

Dank aan anesthesist Jessen die me tussendoor in de wachtkamer kwam vertellen dat alles prima verliep. Hij had door hoe ongerust ik was en hoe spannend ik het vond.

Naast een uitstekend resultaat zit voor mij de positieve ervaring met de ?Amalia? kliniek vooral in de bejegening van mijn zus. Er was heel veel begrip voor haar optreden. Mijn zus vertelt namelijk veel, toont met trots haar knuffel en zoekt lichamelijk contact. Ze was bovendien boos op haar tandarts. Zowel de secretaresses als tandarts Mark en het anesthesie team gaan hier op een leuke, begripvolle manier mee om.

En mijn zus?..die toont nu iedereen gevraagd en ongevraagd met open mond trots haar nieuwe tanden!

Mariëlle.
(Zus en curatrice)
April 2007

26-8-2007

Beste mensen van de Amalia Kliniek,

Zoals beloofd laat ik even weten hoe ik mijn behandeling bij jullie heb ervaren.

Ik heb 25 augustus 08 een apexresectie door de kaakchirurg ondergaan: een wortelpuntbehandeling dus.
Ik heb, zo'n 30 jaar geleden, al eens zo'n wortelpuntverwijdering gehad. Mijn angst zit 'em niet in de prikken en de behandeling, maar in het feit dat je een hele poos machteloos achterover moet liggen, terwijl iemand anders in je mond aan het zagen en hakken is.

Dus dan maar onder narcose. Maar ja, narcose is ook wel eng.....
Dus mijn knieën knikten wel toen ik afgelopen zaterdag in de stoel ging zitten. Ik zal precies beschrijven hoe dat gedeelte ging.
Ik ging zitten. De tandartsstoel stond gewoon rechtop. Een lieve mevrouw klopte me geruststellend op mijn schouder en vertelde dat ik aan fijne dingen moest denken, "daar ga je lekker over dromen".
Een heel aardige meneer bracht het injectienaaldje in. Ik keek hem aan en vroeg: "moet mijn bril niet af?" "Val ik niet van die stoel af als ik wegraak?"
Hij verzekerde dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken, ze zouden alles regelen.
Binnen een paar seconden ging de vloeistof in mijn ader, het voelde een beetje koud. 2 tellen daarna voelde ik een duizeling, maar voordat ik me ertegen kon verzetten, was ik vertrokken! Wat ik eng vond, was toen al voorbij.

Ik héb gedroomd. Waarover precies kan ik me niet herinneren, maar ik werd met een heerlijk loom gevoel wakker, alsof ik uit een diepe en ontspannen slaap gewekt werd. Ik voelde me zó lekker! Een beetje slaperig en aangeschoten.
Niets van de behandeling gemerkt!!
Ik zat nog gewoon in de tandartsstoel, mijn bril (weer) op mijn neus. Mijn man stond klaar om me in een rolstoel naar de auto te brengen.
En binnen een kwartiertje was ik weer zo wakker als wat!
Ik heb nog wel een uur of 3 napijn gehad, maar dat is nu, een dag later, over. Mijn wang is dik, dat wel. Dat kan nog wel een paar dagen duren. Maar als alles goed gaat, ben ik over een dag of 6 weer een heel stuk 'de oude'.

Bedankt, mensen van de Amalia Kliniek. Jullie begrijpen hoe het moet. Het is zó fijn om met zorg, begrip en vriendelijkheid te worden behandeld!
Ik ga alle mensen die moeite met soortgelijke behandelingen hebben, jullie adres aanbevelen!!

Met groet,
Hedy van der W.

---

20-8-2007

Hallo mensen van de Amalia Kliniek,

Het schijnt dat jullie hebben gevraagd om een reactie te schrijven voor op de site, ikzelf weet hier niets meer van omdat ik nogal ontdaan (lees high) was van de narcose ;-)

Oké, bij het begin beginnen. Bellen naar de kliniek (heeft een jaar surfen over de site geduurd voordat ik het lef had) en ik kon gewoon binnen 10 dagen terecht voor een intake.Ik heb toen een vriendin opgetrommeld die zelf ook doodsbang is (liever iemand mee die het tenminste volledig begrijpt) en na een rit van 2 1/2 uur eindelijk gearriveerd. Ik heb me behoorlijk dapper gehouden met mijn intake, de tranen heb ik godzijdank binnen kunnen houden. Het trillen kwam achteraf pas, op weg terug naar huis. Ondanks mijn houding, die waarschijnlijk nogal laks overkwam, ben ik me helemaal rotgeschrokken van de diagnose en het te volgen behandelplan. Ik had eigenlijk boven alles moeten laten trekken en een prothese moeten laten plaatsen, maar ik heb gekozen voor de moeilijke weg om zoveel mogelijk tanden en kiezen te behouden, wat betekend dat er boven 2 kiezen en mijn voortanden getrokken moesten worden, hier komt een plaatprothese en onder moesten er in totaal 4 kiezen getrokken worden. Ook moest mijn gehele gebit uitgebreid worden gereinigd en zal ik me na de "renovatie" onder behandeling moeten laten stellen van een paradontoloog voor het behandelen van vergevorderde paradontitis.

Binnen een week gelijk gebeld om een definitieve afspraak te maken, ik dacht: als ik het nu niet doe, dan doe ik het nooit meer...

Dinsdag 31-07-2007 was het dan zover. Na genoten te hebben van een korte vakantie in resp. Luxemburg en Maastricht, op naar Kerkrade voor mijn behandeling. Ik was op van de zenuwen en heb 's ochtend voor vertrek in mijn eentje toch nog behoorlijk wat traantjes geplengd. Eindelijk gearriveerd, nu begint het wachten tot de behandeling, wat natuurlijk altijd te lang duurt als je zit te trillen van angst en zenuwen. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid, maar in werkelijkheid viel het best mee volgens mijn vriend. Ineens hoor ik mijn naam... Ik kijk mijn vriend aan met een paniekerige blik in mijn ogen en ik denk "shit, ze moeten mij hebben... het gaat nu echt gebeuren!" Toen toch maar opgestaan en richting behandelkamer gegaan. Gelukkig weinig plichtplegingen daar: een kort gesprekje, infuusnaaldje erin, slangetje erin en het enige wat ik me nog herinner is dat ik iets heb geroepen van "ik ga maar even liggen want dat spul werkt best goed". Voor mijn gevoel werd ik 5 minuten later (volgens mijn vriend waren het bijna 2 uurtjes) wakker, maar ook hier weet ik bijna niets meer van. Mijn vriend zegt dat best wel rottige dingen heb gezegd (ik wil roken, laat me met rust, tandartsen zijn niet lief en ga zo maar door) en dat alles onder begeleiding van heel veel tranen, blijkbaar was ik heel erg overstuur. Ik schijn zelfs nog heel erg lelijk te hebben gedaan tegen een opdringerige, bumperklevende automobilist, toen we wegrden maar ook daar weet ik weinig van. Blijkbaar wordt ik emotioneel en opstandig van narcose... *bloos* Eenmaal thuis een kopje bouillon genomen, 2 paracetamolletjes erachteraan en vroeg naar bed.

Toen de volgende dag: Ik werd wakker en voelde iets in mijn mond wat daar ABSOLUUT niet in thuis hoorde! Dat bleek dus mijn plaatprothese te zijn met mijn perfecte rechte mooie voortanden zonder afzichtelijke spleet ertussen! Wauw! Ik heb geloof ik een uur tegen de spiegel staan grijnzen, hahaha. Die dag ben ik helemaal doorgekomen zonder pijnstillers, ik had alleen een beetje last van mijn keel, maar helemaal geen last van de behandeling zelf en ook geen napijn! Ik ben toen zelfs al meteen voorzichtig begonnen met proberen te eten, wat de eerste paar keer niet meeviel door de gaten waar kiezen hebben gezeten en natuurlijk die prothese die voor je gevoel constant in de weg zit.

Nu, 3 weken later ben ik er al behoorlijk aan gewend. Ik eet weer bijna alles, heb niet meer het gevoel dat de prothese niet bij mij hoort, kan weer normaal praten (dat kon ik in het begin ook volgens vrienden, maar ik voelde dat toch anders), en durf weer te lachen. Nu de laatste stap, volgende week naar de paradontoloog voor het opstellen van een behandelplan voor mijn paradontitis. Ik ben blij dat ik de stap genomen heb en ben vastbesloten om, nu het begin er is, alles weer netjes bij te houden en weer eens op bezoek te gaan bij mijn eigen tandarts (goh, hoe zou die man eruit zien???)

Tot slot nog een opmerking voor de mensen van de kliniek zelf: Ik vind tandartsen nog steeds niet lief, dat heb je nou eenmaal met die angsthazen zoals ik. Maar, ik ben wel erg blij met jullie en heb erg veel respect voor het werk wat jullie doen. Wel nog een vraag: willen jullie me doorgeven wie mij behandeld hebben, want door alle consternatie, angst, huilbuien en het proberen op te slaan van zoveel mogelijk informatie ben ik dat helemaal vergeten... *bloos*


Groeten en een gelukkige glimlach,
P.R. uit Rhenen

---

26-7-2007

Als reactie op de behandeling:


Angst, beven, bang, je voelt je van kiespijn of een ontsteking ziek.
Een goede raad, ga naar de Amalia-kliniek.
Ik kan het weten, want ik ben er geweest.
Na de behandeling wordt het weer een feest!
De vriendelijkheid, omgang en begrip die deze lieve mensen geven!
Je krijgt een tweede leven.
De narcose lekker dromen / echt waar
Je wordt wakker en klaar.

Telefonistes Tandarts Patrick
en anesthesist Angela en tandarts Marc
Heel Veel dank voor alle goede zorgen.

Marian 17-7-2007

---

23-6-2007

Bij deze wil ik graag en ook namens mijn vrouw en dochtertje iedereen van de Amalia Kliniek, van telefoniste tot tandarts bedanken voor de fantastische zorg die ze geleverd hebben voor mijn lieve dochtertje.


Ons dochtertje van net 4 jaar oud had een gaatje in haar kies, door de lompheid van onze eigen tandarts heeft ze zo?n angst gekregen voor tandartsen dat een behandeling niet meer mogelijk was, terwijl ze steeds meer last kreeg van haar kiesje. We konden bij ons in de buurt nergens terecht, en uiteindelijk kwam ik bij de Amalia Kliniek terecht, we konden vrij snel voor een intake komen en het was de drie uur rijden meer dan waard. Deze mensen zijn zo lief en zo professioneel dat het geen probleem was om de problemen in haar mond vast te stellen ze deed haar mond open en werkte volledig mee ?als ze maar niet gaan boren pap? zei ze steeds ik zei nee die liever kindertandartsen die hebben geen boor? Na een afspraak te hebben gemaakt voor de Narcose Behandeling gingen we weer naar huis en Naomy vond het er heel leuk en ze was blij met haar cadeautjes die ze van de ?lieve tandartsen? (zo noemt naomy de mensen in de Amalia Kliniek) had gehad. Een paar dagen later moesten we dus weer terug weer een hele Tour maar weer meer dan waard. We hadden ?Toverzalf? gehad voor op haar handje zodat ze het inbrengen van het infuus niet zal voelen, de ?Toverzalf? werkte prima en ze vond het ook heel leuk om het op te doen?

Door de ?Toverzalf?en de eindeloze professionaliteit en vriendelijkheid van de medewerkers was ze zonder problemen, angst of besef onder narcose ze zat bij mij op schoot en na haar geboorte was dit de meest ingrijpende gebeurtenis in mijn leven. Na de ingreep werd ik weer geroepen en werd ze weer op mijn schoot wakker het kind heeft er niets van gemerkt en wil graag de volgende keer weer naar de LIEVE TANDARTEN, en voor mij geldt ik ben nog nooit ergens zo leuk behandeld als daar, en al moest ik er 10 uur voor rijden dan deed ik dat zonder een centje spijt?

Bedankt lieve mensen voor alles

De Pappa van ?Prinses? Naomy K.

---

14-6-2007

12-06-2007

Dag lieve medewerkers van de Amalia kliniek.
Als eerste wil ik jullie hartelijk bedanken dat jullie mij zo goed geholpen
hebben!!!!!

Ik als angsthaas durfde nooit naar de tandarts. Het is voor mij ongeveer
meer dan 16 jaar geleden dat ik daar ben geweest. Heb wel duizend keer de
site gelezen.
Maar naar een ontsteking te hebben gekregen toch maar de telefoon gepakt en
gebeld. Ik kon op maandag 7 mei terecht voor een intake.
Ik moest in de stoel gaan liggen en dat vond ik toch eng. Maar de
medewerkers stellen je echt gerust. Onverstelbaar zeg!!! Nou toen kwam de
begroting wat er allemaal moest gebeuren, twee a4tjes vol zeg. Er moest 9
kiezen worden getrokken en de rest moest gerepareerd worden.

Op donderdag 31 mei was het zover. Ik had een afspraak om half 3. Wij zijn
al op tijd van huis gegaan omdat het drie uur rijden is. Heb er zelf heen
gereden zodat ik me niet zo druk kon maken. Een uur van te voren moest ik
een pilletje innemen die ervoor zorgde dat ik wat rustiger was. Nou dat
pilletje hielp wel totdat ik in de stoel lang en bij mezelf dach ja?nu gaat
het gebeuren. Maar de medewerkers stelde mij weer gerust en voordat ik het
wist was alles klaar na twee en halve uur onder narcose.

Heb niet pijn in mijn mond gehad. Maar wel last gehad van mijn keel en dat
was alles.

Had ik dit maar veel en veel eerder gedaan zeg!!

Voor alle bange mensen, gewoon een afspraak maken. ECHT DOEN!!!

Beste, werknemers van de kliniek nogmaals bedankt voor de geweldige
behandeling!!!!!!!!


Tot over drie maanden!!!!

Groetjes
A.

---

9-6-2007

Gisteren ben ik geholpen. Vijfentwintig tanden en kiezen zijn onder narcose verwijderd en ik heb er helemaal niets van gevoeld. Toen ik wakker werd kon ik mijn tranen niet bedwingen, na dertig jaar van angst en frustratie was ik eindelijk van mijn tandarts probleem af.
Een dag later overheerst een gevoel van blijdschap. Ik heb wel wat last van een pijnlijke keel en ook is het nog wennen aan de prothese. Die pijnlijke keel is natuurlijk te verwaarlozen als je net zoals ik kiespijn maandenlang wist te onderdrukken met behulp van pijnstillers, warme douches en meer van deze noodgrepen. De prothese zal echt wel wennen en het probleemloze spreken komt binnen nu en een paar dagen wel weer terug.

Toch heeft deze ingreep wel wat implicaties die het overdenken waard zijn.
Als ik lach zal ik er aan moeten wennen dat het niet meer nodig is om met je handen je mond te bedekken uit angst dat andere mensen een blik in je mond kunnen werpen. Ik hoef niet meer stiekem naar de drogist om paracetamol in te slaan zodat mijn vrouw niet merkt dat de pijnstillers in een razend tempo worden geconsumeerd en mocht ik nog eens ooit worden afgewezen bij een sollicitatie hoef ik mij het hoofd niet meer te breken of de afwijzing te maken had met de toestand van mijn gebit. Ik ga vanaf vandaag ook niet meer doorzappen op TV als er een tandpastareclame verschijnt alhoewel ik het geluid van een tandartsboor nog steeds niet zal kunnen verdragen.

Ik besluit met een uitspraak van mijn lieve zus. Toegeven dat je bang bent voor de tandarts is een ding, er een oplossing voor zoeken is geweldig. Ik hoop dat deze reactie twijfelaars over de streep kan trekken.

---

25-5-2007

Hallo allemaal,

De Amaliakliniek heeft me om een reactie gevraagd, dus hierbij een kort
verslagje.

14 maart was mijn intake. Ik ben er met knikkende knieen naar toe gegaan. Er
wordt een foto gemaakt, je gaat in de stoel zitten, tandarts gaat kijken
zonder haakje en je krijgt een begroting en that's it! Daarna nog een intake
gehad met de anesthesie assistente. Ze is echt een alleraardigste dame. Nou,
er moest toch wel een en ander gemetseld en gestucked gaan worden. De
tandarts had verteld alles in 2 keer 1,5 narcose te willen doen. Omdat er
ook een wortelkanaalbehandeling bij zat.

Daarna een en ander gezocht met de verzekering. Ik kreeg de machtiging en
mocht een afspraak maken.

Gisteren 24 mei was het dan zo ver. Na een rit van 2 uur kwamen we aan. Niet
zo lang nadat ik er was werd ik al opgehaald door een tandarts, zijn naam
heb ik door de consternatie niet onthouden,wel weet ik dat ook hij een en al
vriendelijkheid was. Ik mocht in de stoel gaan zitten. Er liepen een
assistente en anesthesist rond. Ik zeg tegen de assistente dat ik het erg
eng vond en begon te huilen. Hierop kwamen de assistente en anesthesist bij
me en legde de tandarts zijn handen op mijn schouders. Hierop was ik snel
gekalmeerd en kreeg ik een prikje. Hier voel je niks van. Er werd een
apparaat op aangesloten met een slangetje en ik was weg.

Daarna mis ik een stuk uit mijn geheugen, zo "dronken"was ik toen ik na 3
uur uit de narcose kwam. Ik schijn al eerste te hebben gezegd dat er een
stuk op mijn kies zat. Ze hebben ook mijn gebroken kies gerepareerd. De
wortel was niet nodig en in 3 uur hebben ze alles opgeknapt. Napijn had ik
op de dag zelf behoorlijk, ja wat wil je, alle bestaande vullingen moesten
eruit. Nu is de napijn al minder.
Doordat ik ook keelontsteking heb heb ik wel een giga keelpijn.

Al met al echt een superbehandeling door de meest vriendelijk mensen die je
ooit tegen bent gekomen. Dit is ook de mening van mijn zus die mee was.

Dus mensen die net als ik bang zijn voor de tandarts maak een afspraak. Je
hebt niets te verliezen, alleen maar te winnen.

Mensen van de kliniek, bedankt voor de goede zorgen en tot eens in het half
jaar.

groetjes Sarah

---

9-5-2007

Dag Allemaal,



Als U dit leest is het zes dagen geleden dat ik geholpen ben in de Amaliakliniek.

Op 28 maart 2007 had ik mijn intake gesprek bij de kliniek. Het was zeker 16 jaar geleden dat ik voor het laatst een tandarts heb bezocht. Gelukkig had ik een hele goeie vriendin bij me.

Het intakegesprek was heel goed georganiseerd, en het viel me op dat iedereen zo aardig was. Als laatste de afspraak bij de narcotiseur, ook deze dame deed haar uiterste best duidelijk te praten vanwege mijn gehoorstoornis. Nu de afspraak maken voor de behandeling en dat was donderdag 3 Mei. Omdat we zover weg wonen, heb ik voor ons beiden meteen een hotel geboekt voor 2 nachten, zodat we alles in alle rust konden doen.

Op 3 Mei met de Taxi naar de Kliniek, we waren ruim van tevoren aanwezig. Om 10.00 u. had ik de afspraak, om 10.30 was het zover. Inmiddels was ik een beetje gespannen, maar niet echt angstig. Dat was trouwens zo over want toen we de kamer binnen stapte zag ik meteen dezelfde lieve jonge mensen die we bij de intake ook hadden gezien, en een aardige jonge tandarts. Een zacht muziekje bij binnenkomst maakte het geheel compleet, de spanning was weg. Ben gaan liggen en was zo vertrokken. Na de narcose voelde ik me raar, net alsof alles in slow motion ging, ik merkte wel dat mijn vriendin iets vroeg, waar ik ook meteen op reageerde. Enfin ik werd naar de taxi gereden in de rolstoel en we gingen op weg terug naar het Hotel. De hele middag geslapen (van de narcose) en ?s-avonds weer lekker gegeten. Soep, spagetti, en ijs na. Dat smaakte heerlijk.


U zult het waarschijnlijk niet geloven, maar ik heb totaal geen napijn gehad. Mijn keel voelde een beetje pijnlijk maar dat was zo weer over.


Ik kan alleen maar zeggen, ik had dit veel eerder moeten doen. En wat een fantastische mensen die daar werken, echt TOP.

Mensen van de Amaliakliniek, hartelijk dank voor alles, ik ben heel blij dat jullie mij geholpen hebben. En voor de mensen die nog bang zijn, ga gerust naar de Amaliakliniek in Kerkrade, je raakt je angst kwijt. Zeker weten!

Groetjes Joke R., Vught

---

25-4-2007

Lieve mensen van de Amalia kliniek,

Ik wil jullie hartelijk bedanken voor alle goede zorgen!!! Ik ben 5 april j.l. bij jullie in behandeling geweest. Ik was zo ontzettend bang voor de behandeling, ondanks dat ik onder narcose zou gaan was ik heel erg nerveus. Toen de tandarts me riep begon ik al bijna te huilen zo zenuwachtig en bang was ik. Maar de anestesist wist me te kalmeren. Mijn vriend mocht bij me zijn toen ik onder narcose ging.
Achteraf is het me heel erg meegevallen. Ik ben 1 uur en 40 minuten onder narcose geweest en ik heb nergens last van gehad, geen pijn of nabloedingen. Daar was ik natuurlijk best een beetje verbaasd over. Want er is veel gedaan aan mijn gebit. Maar ik was ook heel blij dat het geen pijn heeft gedaan.

Alle mensen van de Amalia kliniek ik ben jullie echt dankbaar, ik voel me weer zeker van mezelf en hoef me niet meer te verstoppen. Als ik wil lachen dan lach ik. Ik ben weer vrolijk en hoef me nergens meer voor te schamen.

Heel erg bedankt!!!!!

Heel veel liefs Tamara van E.

(Voor alle bange mensen onder ons: Ga naar de Amalia kliniek daar weten ze hoe ze met je om moeten gaan, als je met ze praat vraag je je al bijna af waarom je zo bang bent. Hak de knoop door en ga!!!!!!)

---

20-4-2007

Verstandelijk gehandicapt en je mist opeens een voortand.


Door de tandarts van het instituut waar ze woont, werd een brug geadviseerd en die zou geplaatst kunnen worden in de ?Amalia? kliniek in Kerkrade onder algehele anesthesie.

Een gemakkelijke oplossing ware het niet dat mijn zus naast haar verstandelijk handicap ook epilepsie heeft. Aan mij, de curatrice, was het om te beslissen of ik haar hiervoor twee keer (tanden afslijpen en afdruk maken respectievelijk de brug plaatsen) onder narcose zou laten gaan. Moest ik haar dit aandoen? Van de andere kant zag je telkens als ze lachte een gat in de bovenste rij tanden. Ik heb lang getwijfeld maar zowel ikzelf als ook mijn zus zijn gelukkig met het resultaat en met de manier waarop het gegaan is.

Mijn zus heeft weer een prachtig bovengebit. Een prima stukje werk van tandarts Mark die haar na afloop in de spiegel haar nieuwe tandjes toonde. Ze hadden weer vrede gesloten want mijn zus was aanvankelijk boos op hem.

Ook complimenten voor het anesthesie team. Wat zijn die geraffineerd! Toen mijn zus met geen mogelijkheid in de stoel wilde gaan zitten, lieten ze haar op een krukje plaats nemen, vervolgens als afleiding een sleutelhanger uitzoeken en ondertussen werd stiekem een naald in haar hand ingebracht. Nog even in de tandartsstoel tillen en de brug kon geplaatst worden.

Dank aan anesthesist Jessen die me tussendoor in de wachtkamer kwam vertellen dat alles prima verliep. Hij had door hoe ongerust ik was en hoe spannend ik het vond.

Naast een uitstekend resultaat zit voor mij de positieve ervaring met de ?Amalia? kliniek vooral in de bejegening van mijn zus. Er was heel veel begrip voor haar optreden. Mijn zus vertelt namelijk veel, toont met trots haar knuffel en zoekt lichamelijk contact. Ze was bovendien boos op haar tandarts. Zowel de secretaresses als tandarts Mark en het anesthesie team gaan hier op een leuke, begripvolle manier mee om.

En mijn zus?..die toont nu iedereen gevraagd en ongevraagd met open mond trots haar nieuwe tanden!

Mariëlle.
(Zus en curatrice)
April 2007

1-3-2007

Er ging de laatste jaren geen dag voorbij dat ik niet aan de tandarts dacht. Elke dag word je meerdere malen geconfronteerd met je aftakelende gebit en je angst om er iets aan te laten doen. Bij mij was het niet de pijn die me deed besluiten om te gaan zoeken naar een goede tandarts, maar elke dag die druk op je schouders. Als in gezelschap het woord "tandarts" viel, raakte ik al compleet in paniek. Laat staan de gedachte om iets aan je gebit te laten doen. Gek genoeg heb ik nooit echt veel pijn gehad aan mijn tanden. Maar als er opeens allerlei stukjes tand en kies gaan afbreken....dat ziet er niet mooi uit en het kost veel moeite om het te verbergen. Ook ik had vroeger niet zo'n aardige tandarts en allebei mijn ouders waren panisch voor de tandarts. Zo is mijn angst steeds groter geworden.Maar ik ben 31 en wilde er echt iets aan laten doen voordat het echt te laat zou zijn. Dus moest er iets gedaan worden. Ik ben gaan surfen op internet en kwam zo bij de Amaliakliniek terecht. Dit leek de perfecte oplossing. Maar het heeft erg lang geduurd voordat ik een afspraak durfde te maken. Ik heb alle reacties van de patienten wel tien keer doorgelezen en toen eindelijk pas gebeld. Stel je voor dat je het wel allemaal merkt, wat ze doen met je gebit...dat de narcose niet werkt. In december 2006 had ik de intake. Dit wordt heel rustig gedaan. Alleen, de schaamte bij mij was erg groot, toen ik mijn mond moest opendoen en laten nakijken. Maar de tandarts is heel rustig en behandelt je gewoon als een normaal persoon. Geen stomme opmerkingen en dergelijke ( die ik vroeger wel altijd van mijn tandarts te horen kreeg). Op 27 februari was ik aan de beurt voor de behandeling onder narcose. En geloof me, de aanloop naar die behandeling is gewoon het ergste. De angst en zenuwen. Toen ik uit de wachtkamer geroepen werd dacht ik dat ik doodging van angst, maar zodra je de behandelkamer binnenkomt en in de stoel gaat liggen, word je zo gerustgesteld en voordat je het weet slaap je al. De assistente heeft me, toen ik in de stoel lag, heel fijn gerustgesteld: "het komt allemaal goed" en schouderklopjes. Daar word je al rustiger van, want zij zal het wel weten tenslotte?? Dan komen de geweldig aardige en positieve anaesthesisten, je krijgt een prik en weg ben je. Opeens word je wakker gemaakt en dan is het gewoon gebeurd. In een behandeling was mijn hele gebit gedaan. Ongelooflijk. Ik was een beetje suf, maar was verder goed bij mijn positieven en heb geen rare taal gesproken. Alleen weet ik niet meer of ik de tandarts wel heb bedankt. In de auto op de terugreis ben ik de hele tijd wakker geweest. Sterker nog, ik ben de rest van de dag gewoon wakker geweest. Dit is echt een uitkomst voor mensen die net zo bang zijn als ik. Maak gewoon die afspraak, echt, je zult je daarna zoveel beter voelen en zo trots zijn op jezelf...en weer lekker breeduit lachen. Het brengt absoluut meer geluk in je leven. En heel veel opluchting.Bedankt alle mensen die me geholpen hebben.

Groetjes, Sas

---

 

27-2-2007

Den Haag, 20 december 2006



Beste team,

Allereerst wil ik, de hele team van de Amaliakliniek bedanken, voor de fantastishe behandeling.
Ik zocht op internet een tandartskliniek, voor mensen die angstig zijn, totdat ik op jullie site kwam. Een paar keren gelezen, de reacties vooral, ik vond het ongelooflijk. Omdat ik heel nare ervaringen met mijn tandarts heb meegemaakt, durfde ik niet meer mijn kiezen te laten behandelen. Na meerdere keren op uw site gelezen te hebben , durfde ik te bellen. Afspraak gemaakt voor 1 november. Daar aangekomen bij de receptioniste gemeld, heel vriendelijk allemaal, ik was heel zenuwachtig. Ik moest even wachten, want het was nog vroeg. Ik werd binnen geroepen, èèn en ander uitgelegd. Er moest foto?s gemaakt worden. De tandarts vertelde, dat een paar kiezen eruit moeten en alles gebeurt onder narcose en ik zal er niets van merken. Ik zag het niet zitten, zo angstig was ik. Ik durfde nog geen afspraak te maken. Ik heb besloten om terug te bellen. Dat heb ik ook gedaan op korte tijd en toch afgebeld. Ik moest weer erover nadenken, door mijn nare ervaringen. Uiteindelijk heb ik de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt en het zou 16 decemer gebeuren.
Ik was die dag erg gespannen, zenuwachtig. Daar aangekomen gemeld bij de receptioniste , het is in het nieuw gebouw. Er zaten al een paar mensen in de wachtkamer bij de openhaard en er is ook een tv, heel geruststellend. De assistente van de anethesist kwam na een paar minuten, heel vriendelijk mens, ik was heel zenuwachtig, zij stelde mij gerust, u krijgt een naaldje (een infuus) en u zult er niets van merken zij ze. Ik was 2 uren te vroeg en het wachten was het ergste. Na lang wachten was ik aan de beurt, de assistente kwam mij halen, naar de behandelkamer gebracht, ben ik op de stoel gaan zitten, de anethesist en de assistente allemaal vriendelijke mensen om je heen, Ik kreeg een naaldje in mijn hand met een slangetje ( infuus ), ik wist niets meer. Ik hoorde een stem, hallo, ik keek, was nog slaperig, alles was al klaar, het leek alsof ik geslapen had. Ik bedankte de assistente ( ook aan de hele team ) en ik werd in de rolstoel naar de auto gebracht. Je wordt heel goed begeleid, fantastisch. Ik heb wat napijnen gehad, maar met wat pijnstillers helpt het goed. Ik ben nu heel blij, dat ik geholpen ben.
Nu, dat ik zelf heb meegemaakt, zou ik aan mensen die angstig zijn willen zeggen, gewoon doen.
Bedankt team.

Met vriendelijk groet,

Mw. R.

---

 

5-2-2007

Voor iedereen die bang is voor de tandarts is dit de uitkomst, je wordt zo vriendelijk en lief geholpen dat je al het gevoel hebt dat je een persoon bent en geen nummer, dit is al heel fijn. Ook ik heb gebeld na lang aarzelen en wij hebben besloten dat ik een nieuw bovengebit zou krijgen, niet eens omdat ik zo,n slecht gebit had maar altijd pijn en de ene zenuwbehandeling na de andere, het hielp gewoon niet meer, dus wij vol frisse tegenzin erheen op zaterdag had een afspraak om 2 uur, maar dat werd pas half 4, maar kreeg een infuus en voordat ik het wist sliep ik al, ik werd weer wakker gemaakt en had het nieuwe gebit al in mijn mond, dat was best even wennen in het begin, heb van de hele behandeling echt niets gemerkt. Ik ben nu een week verder en heb best wel een beetje napijn gehad en ook het wennen met praten en slikken met een nieuw gebit is best wel raar, maar het went heel snel. Ik hoop dat ik iedereen het gevoel kan geven, blijf aub niet met pijn of problemen lopen het is het echt niet waard. liefs Carina

---

 

23-1-2007

Beste mensen van de Amaliakliniek,

Ook ik wilde even wat schrijven op jullie website omdat ik (toen ik nog niet behandeld was) duizenden keren de reacties van de mensen wilde lezen op zoek naar bevestiging dat het allemaal wel mee viel...
Ik was ontzettend bang voor de tandarts en al een aantal jaren niet meer geweest maar toen werd ik bang voor de narcose..bang dat ik niet meer wakker werd...Ik was weken van tevoren bezig in mijn hoofd en de engste scenario's kwamen langs. Ik werd een dag vantevoren gebeld om mij nog aan de afspraak te herinneren toen ik tegen die mevrouw zei dat ik toch wel erg bang was dat ik niet meer wakker werd, vertelde ze rustig dat ik mij geen zorgen hoefde te maken en dat het een " kleine" narcose betrof. Ik was helemaal opgelucht en vol goede moed zaten we op 12 december 2006 om 6.00 uur in de auto! Nu ging het echt gebeuren! Om 10.15 uur waren we er...ik zag ouders met hun kindjes meegaan en huilend weer terugkomen en moest wel een paar keer slikken. Ook ik ben (net 1 jaar) moeder en kan mij dat allemaal goed voorstellen, zo'n klein hummeltje in diepe slaap...maar goed ik was eindelijk aan de beurt en ik mocht in de stoel plaatsnemen mijn partner liep mee en de tandarts en assistentes maakten een gezellig praatje met me. We moesten nog even op de anathesist wachten en toen ze er aan kwam gierden de zenuwen door mijn lijf...Het was een super lieve anasthesist..Ik kreeg een infuusnaald in mijn hand (voel je niets van) en het narcosemiddel werd toegediend. Ik keek mijn partner aan, ik keek de anesthesist aan, kreeg even wat tranen in mijn ogen omdat het NU echt ging gebeuren. De anesthesist veegde mijn tranen weg en hield mijn hoofd vast en weg was ik...In diepe slaap...

In de auto werd ik wakker, heel slaperig....Ik vroeg aan mijn partner wat er allemaal gebeurt was want ik weet helemaal niets meer alleen nog dat ik tegen iemand "bedankt" zei.
Mijn partner vertelde dat ik maar niet wakker wilde worden en in de kamer ernaast werd gebracht en in een rolstoel werd gezet. Ik heb een assistente haar hand gepakt en die tegen mijn gezicht aangelegd en haar duizend maal bedankt (schaam schaam) Ik weet er helemaal niets van. Ik ben naar de auto gereden en in de auto gezet. Mijn partner moest er wel om lachen wat ik allemaal had gezegd en ik achteraf ook. Jeetje wat een ervaring. Echt super gewoon. Ik heb weinig last gehad van napijn. Er zijn 2 kiezen getrokken en acht gaatjes gevuld. Was wel 2 weken wennen met eten enzo maar goed wat wil je...het is niet zo maar iets.
De narcose op zich was ook best heftig en heb wel een weekje rustig aan moeten doen en had veel slaap nodig. Maar goed denk dat het voor iedereen weer anders is...
Ik hoop dat ik kan bijdragen dat je het gewoon moet doen, niet wachten maar doen. En ik ben zoooooooo blij dat ik het gedaan heb! Je krijgt er absoluut geen spijt van en niet bang zijn want je merkt echt helemaal niets ervan wat ze met je doen.

Ik wens je veel succes met je beslissen.

en mensen van deze geweldige kliniek, bedankt! 1000 maal bedankt voor de lieve zorgen.

Sandra K.

---

 

15-1-2007

Hallo allemaal.

ooit getwijfeld naar de tandarts te gaan omdat je zo bang bent,
niet doen,
het gaat ten koste van je gebit en ik kan het weten,
ik heb gelukkig alle tanden nog wel maar nog erg weinig kiezen,
er waren weer ettelijke afgebroken,
maar durfde ook niet naar de tandarts te gaan,
ik wist dat er getrokken moest worden,
voor de na pijn ben ik eigenlijks niet eens bang,
maar de tandarts zelf wel,
dus voor de boel ging ontsteken heb ik de gok gewaagd en kon hier erg snel terecht,
ik werd erg vriendelijk en eindelijk ook eens serieus genomen in mijn angst,
er moest bij mij heel wat gevuld opgelapt en getrokken worden,
maar voor de 2de keer van mijn leven had ik pas op de dag zelf de zenuwen,
normaal loop ik minimaal al een week van tevoren met buikpijn ;(
alleen al het idee dat ik naar een tandarts moet,
maar ze waren er zo lief en begripvol,
met de narcose ook,
want toen ik de beruchte stoel weer zag schoot ik zo vol met stress dat ik stijf stond van de zenuwen,
maar de anestist was ook erg lief en begripvol,
nu ben ik niet bang voor die spuiten enzo,
maar die stoel en de tandarts,
maar het was zo gepiept,
het infuus met narcose ging erin en ik was zo van de wereld,
toen ik bijkwam wou ik meteen in de spiegel kijken ;)
ook al was er getrokken en mis ik best wel veel kiezen nu,
moet zeggen dat ik echt heel erg blij was en nog ben met mijn witte vullingen,
daarvoor had ik alleen maar die lelijke amalgaan in mijn mond,
ik heb nog 1 kies waar dit inzit,
de rest is prachtig geworden
van het trekken had ik wel napijn,
dat zakt nu aardig af,
maar ben zo blij dat ik dit gedaan heb,
zo hoefde ik de behandeling niet mee te maken die voor mij een crime is,
mijn kaak is weer helemaal schoon en netjes,
alles is weer gezond en ik ga ervoor om dat ook zo te houden ;)
de narcose was ook zo gedoseerd dat ik op mijn eigen 2 benen de kliniek uit kon lopen,
dus petje af voor deze mensen,
want ik zou het zo weer doen ;)
dus iedereen die twijfelt,
gewoon doen,
want je merkt er echt helemaal niks van,
ik heb wel napijn gehad maar dat was van oude wortel resten,
de andere 2 kiezen die getrokken waren heb ik absoluut geen napijn gehad,
van de vullingen ook helemaal niks nop nada,
als ik dit bij een normale tandarts had moeten laten doen,
ik geloof dat ik niet was op komen dagen,
nu wel en ben er nog steeds heel erg blij om ;)

groetjes Annigje

---

 

14-1-2007

Aan het team van de Amaliakliniek,



Inmiddels is het 14 dagen geleden dat ik de eerste behandeling onder narcose heb ondergaan en 2 dagen later de volgende.
Graag wil ik jullie bedanken voor de manier waarop jullie omgaan met ons als bezoekers van jullie kliniek;
die er trouwens geweldig uitziet nu jullie zijn verhuisd. De sfeer alleen al maakt dat je je al snel op je gemak voelt en dat bij een tandarts!

Maar het belangrijkste is natuurlijk de manier waarop je geholpen wordt.
Het zou mooi zijn als meerdere tandartsen op deze manier zouden werken. Dat zou veel angst, schaamte en pijn schelen.

Na lang aarzelen en steeds maar weer uitstellen, vorig jaar eindelijk de stap gezet en achteraf had ik niet zo lang moeten wachten.
Alleen al hoe er werd gereageerd aan de telefoon was al geruststellend. Er wordt rustig de tijd genomen, er wordt echt naar je geluisterd
en bovendien wordt je door iedere medewerker vriendelijk en met respect behandeld.
Kortom, als je al heel lang twijfelt; gewoon de telefoon pakken en bellen.


Tot slot nog een compliment voor degene die deze site heeft gemaakt, want dat is denk ik voor veel mensen de eerste kennismaking met de Amaliakliniek en maakt het al iets makkelijker om een afspraak te maken.

Vriendelijke groet,

D.W.

---

 

11-1-2007

Aan het hele team,

Bedankt voor de goede zorgen en voor de kindvriendelijke aanpak!!!
Het is net een week geleden dat mijn dochtertje Marie, (6 jaar), bij
jullie is verzorgd onder narcose.
Er werden 8 tanden getrokken en ... haar herstel is spectaculair.
Door de enorme lieve aanpak van jullie anesthesist en tandheelkundige is
haar angst voor de tandarts volledig verdwenen.
Marie heeft in het verleden al regelmatig een prik gekregen, ze was dus
enorm bang voor de injectie om in slaap te geraken.
_Ze heeft echter niets gemerkt van de prik_ omdat we eerst een zalfje
moesten smeren en omdat ze werd afgeleid met speelgoedjes!!!
Dit vonden mijn moeder en ik ongelooflijk, het is echt prettig als er op
zulk een manier aandacht wordt besteed aan JE EIGEN KIND.
Met vriendelijk groetjes,
Een tevreden mama uit België

---

 

11-1-2007

Hoi

Ik heb vandaag een behandeling onder narcose gehad en al mijn boventanden zijn getrokken en vervangen door een kunstgebit.
Mijn onderste tanden zijn schoongemaakt en waar nodig gerepareerd.
Ff terug naar het begin.
November 2006 ik had ontstoken tandvlees en na veel pijnstillers slikken heeft mijn vriendin gezegt dat het nu wel genoeg was en me naar de huisarts gestuurd.
Naar de tandarts durfde ik niet.
Ik was al zeker 20 jaar niet geweest.
De huisarts zij dat ik een wortelkanaal onsteking had en vroeg waarom ik niet naar de tandarts ging.
Hij maakte er niet veel woorden aan vuil en zij dat ik naar Kerkrade moest gaan.
Zijn Assistente zou me wel een telefoonnummer geven en een web adres.
Thuisgekomen dus naar die website gaan kijken en de stap genomen om te bellen.

In December had ik het eerste gesprek en daar was ik al nerveus voor, maar het viel reuze mee.
Ik werd vriendelijk te woord gestaan en alles werd duidelijk uitgelegd.
Dat beruchte haakje werd ook niet gebruikt. Gelukkig!
Er werd gelijk een afspraak gemaakt en vandaag 11 Januari is het dus gebeurt.
En bang dat ik was.
Blijkt ook nog dat 1 van de artsen daar uit mijn dorp te komen, dus dat werd gebruikt om mij een beetje af te lijden en ik was vertrokken voor ik er erg in had.
Mijn vriendin was er op dat moment nog bij en zij vertelde mij dat ze tijdens de behandeling in de wachtkamer heeft gewacht.
Toen ze weer bij me mocht zegt zij was ik stom dronken leek het wel.
Ik sloeg wartaal uit en daar kan ik mij niks van herinneren.
Ze hebben mij met een rolstoel naar de auto gebracht ( wat een luxe ).
Dat was allemaal rond 12 uur en nu zit ik weer vrolijk thuis.
Ik heb geen pijn, maar het bloed wel nog een beetje.
Als ik dit eerder geweten had dan had ik dat allang gedaan.
Ik kan het iedereen aanraden.

Groetjes van een opgeluchte JFM G.

---

 

3-1-2007

3-1-2007

Bij deze wil ik jullie super bedanken voor afgelopen dinsdag 2-1-2007.
Ik ben 3 kiezen armer en een heleboel vullingen rijker en ik heb nog steeds geen pijn!!!!
ONVOORSTELBAAR!!!!!!!
Vantevoren had ik echt heel veel schrik, zo erg zelfs dat ik er een dag ziek van ben geweest,
achteraf gezien; nergens voor nodig geweest!
Ideaal, je komt binnen, een prikje in je hand, je gaat lekker slapen, je word wakker en klaar is kees!!

Echt geweldig!
Een praktijk zoals jullie hebben zouden er meer moeten zijn..

Nogmaals bedankt en wie weet tot ziens!

Linda van G.

---

 

19-12-2006

18-12-2006

hoi

hierbij laat ik kort weten hoe was om 14-12-2006 weer onder narcose geholpen te worden.
voor mij was het de laatste keer 3 jaar geleden dat ik geholpen ben onder narcose.
en dat was toen goed bevallen .
elk jaar op controle in kerkrade tot dit jaar.
bleek er toch weer wat aan gedaan moeten worden.
bij 2 kiezen een stuk afgebroken en bij een andere kies een gebroken vulling.
en ik ben nog steeds geen held dus toch maar weer onder narcose.
nou ik heb me niet verveeld toen we daar 1,5 uur te vroeg waren.
want ze hadden iemand nodig om patiënt te spelen voor een stel foto's die ze willen gaan gebruiken voor de amalia kliniek.
en dat kwam goed uit want ik was patiënt en ik vond het niet erg.
alleen het was wel erg koud buiten maar we hebben best gelachen elke keer hetzelfde verhaaltje en maar fotograferen.
ik word nog een echte bn'r zo vloog de tijd om en was ik aan de beurt.
dus ik had geen tijd om zenuwachtig te zijn al ben je dat toch niet hoor als je daar binnen komt je word vriendelijk ontvangen ze hebben aandacht voor je en dan die wachtkamer heerlijk leuke zitbanken een tv er bij met een mooie openhaard in de muur die behaaglijk warm is zo goed heb ik het thuis niet eens dus je hoort niks van de behandelkamers wat al een grote plus punt is maar toen ging ik in de stoel zitten allemaal vriendelijke mensen toevallig ook de assistentes die ik buiten ook had ontmoet met de fotoreportage dus was gezellig en toen kwam er een klein prikje in mijn hand voor de narcose en toen een paar tellen en ik sliep echt je merkt helemaal niks
en toen werd ik pas tussen Heerlen en eindhoven pas echt goed wakker en mijn broer die werd een beetje gek van me in de tijd daarvoor want ja als je van die stoel afkomt is het net of je flink bezopen bent maar daar weet je zelf niks van ik heb wel 5 keer dezelfde dingen tegen mijn broer gezegd maar hij kon er gelukkig mee lachen maar het is goed gegaan de andere dag gewoon gelijk weer gaan werken en weinig last van gehad de eerste dagen zijn mijn tanden nog wat gevoelig en voelt raar aan maar het trekt al steeds beter weg kan bijna alles weer eten al probeer pindas nog een beetje te vermijden maar dat komt over een week weer wel dus mensen vooral zoiets doen als u bang bent zoals ik

mvgrt eddy b.

11-12-2006

Hallo beste mede lezers,

Als eerste wil ik bij deze het team van harte bedanken voor de onvergetelijke steun en zorg.

(stap 1):
In mijn woonplaats staat mijn oude tandarts (die nu al 6 jaar met pensioen is) bekent als de beul.
Mijn angst heb ik aan hem te danken, door zeer slechte ervaringen.
Waardoor ik dus 10 jaar niet naar een tandarts was geweest.
Mijn tanden zijn in de loop van de jaren steeds slechter geworden.
in het begin viel het nog niet zo op maar naar een aantal jaren begonnen mijn voor tanden er slecht uit te zien en braken er stukken af.
Mijn bovengebit zag er slecht uit,durfde bijna niet telachen en schaamde mij ervoor.
Tot dat ik op de verjaardag van onze buren was en mij iemand een briefje gaf met het I mail adres van de amalia kliniek erop.
Toen ik weer thuis was ben ik meteen op de site gaan kijken.(en alles goed doorgelezen).

(stap 2):
Een dag later heb ik wel 6 keer de telefoon in men handen gehad om tebellen maar ik durfde 't niet.
De 7 de keer is het me toch gelukt en kreeg een zeer vriendelijke mevrouw aan de lijn.
Dus toen stond er in eens een afspraak op 20-10-2007 voor een intake gesprek.
Ik heb 1 1/2 uur zelf gereden,met knikkende knieën naar binnen gegaan.(dit was nog in het oude gebouw).
Ik ben ontzettend vriendelijk ontvangen,kreeg een stapel papieren mee die ik moest invullen en voordat ik daar mee klaar was werd ik al geroepen.(foto,even in de mond kijken, happen in het gips, alles rustig doornemen, en een vervolg afspraak maken).
Toen kon ik niet meer terug krabbelen.

(stap 3):
07-12-2007 de grote dag is daar.........
Net als de vorige keer ben ik zelf ernaar toe gereden (om men zenuwen de baas teblijven).
Toen daar aangekomen (nieuwe gebouw) keek ik men ogen uit,het lijkt helemaal niet op een tandarts praktijk.
Een zeer rustgevende wachtkamer met zelfs openhaard,heb 20 min mogen genieten van deze ruimte.
Ze zijn mij persoonlijk komen halen en ben in de stoel gaan liggen infuus ingekregen en voordat ik mijn vriendin nog tot straks wilde zeggen sliep ik.
Toen ik weer wakker werd had ik mijn nieuwe tanden al in men mond.
Nog wel een beetje suf ben ik met een rolstoel naar de auto gebracht om huiswaarts tekeren.
Een maal thuis aangekomen heb ik toch wel last gehad van wat napijn maar als je dan een paar ibuprofens(400 mg) inneemt valt dat allemaal reuze mee.
Nu kan ik weer normaal lachen en die reacties van mensen om mij heen maken mij zo gelukkig.

Het team in Kerkrade, Bedankt voor de opvang, de toenadering, de gemoedelijke sfeer, de tijd die jullie voor de mensen nemen, en uiteraard bedankt voor de behandeling.

En voor alle andere mensen die nu nog twijfelen, ik weet ik heb makkelijk praten nu alles achter de rug is maar gewoon doen je krijgt er echt geen spijt van.

met vriendelijk groet,
Rob uit Veldhoven (Brabant),
10-12-2007.

---

8-12-2006

Hallo allemaal

Ik had op 05-12-2006 een afspraak onder nacose.
Ik had op dat moment geen angst,
Maar ik moest wachten en voor mij duurde dat natuurlijk heel lang,
Maar dat was dus niet zo dat gevoel van wachten,ik ben zo blij dat ik geweest ben naar deze mooie partijk,wat nu helemaal verbouwd is,
Het is prachtig,mensen ben niet bang voor de tandarts kom naar deze kliniek en je praat het zelfde als mij.
Je krijg een spuitje ,
En je bent weer zo wakker ik heb zo lekker geslapen dat ik helemaal niet wou opstaan.
Het zijn schatten deze hele team,
Bang zijn heeft geen zin,kom op mensen,groetjes mevr.m.
Uit heerlen

---

15-11-2006

Hallo (mede) angsthazen van Nederland?.

Na meer dan twintig jaar niet bij de tandarts te zijn geweest (mega trauma uit mijn jeugd), was het dan eindelijk zover. Gisteren 14 november ben ik eindelijk van mijn ?fietsenstalling? afgeholpen. Met 1000 kg lood in m?n schoenen, hartslag 200 en bloeddruk nog hoger, ging ik op pad naar Kerkrade. Nu woon ik in het Noord Westen van dit prachtige landje, dus het was een hele reis, dacht ik. Maandag nog 600 km files op onze wegen, dinsdag niet één. Met het gevolg dat ik er al om 9.00 uur was.
Ik werd keurig verwelkomd en op mijn gemak gesteld. Het vooruitzicht om nog 2 uur en 3 kwartier mijn op moeten gaan zitten vreten was niet prettig. Dus nog even een rondje gereden en één peuk(en) gerookt voor de zenuwen, was ik om kwart over 11 aan de beurt.
Ik mocht gaan zitten in de luxueuze stoel en al pratende voort werd het infuus aangebracht. Ik nog een beetje slap zitten ouweh? over de plaats waar ik vandaan kom, etc. etc. toen als een blok in slaap gevallen, niets van gemerkt. Ik werd wakker met een prachtige nieuw ?klappertje? en heb van de hele operatie niets gevoeld of meegemaakt. Echt fantastisch!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Tis nu een dag later en tot mijn grote verbazing geen centje pijn gehad. Vroeger als ik naar de tandarts ging voor een gaatje, liep ik de hele week met pijn, nu absoluut niet. Grote klasse!! Nog een paar dagen aan de anti-biotica en ik ben weer als nieuw.
Ben jij ook bang voor de tandarts, surf dan naar www.angstvoordetandarts.nl en maak gelijk een afspraak. Ik heb 10 jaar te lang gewacht. Alles waar ik bang voor was klopt echt niet meer.

Bedankt team van de Amalia Kliniek, jullie hebben mij én van mijn angst af én aan een prachtig nieuw (kunst)gebit geholpen?

Met vriendelijke groeten,

René S.
Anna P.

---

12-10-2006

11-10-2006

Bedankt team!



Ze hebben gevraagd of ik een stukje wil schrijven over mij ervaring in de amaliakliniek

Nou dat wil ik maar al te graag .met kloppend hart ging ik 28 juli naar kerkrade voor de eerste keer nou en of ik bang was maar ik schaamde me natuurlijk ook vreselijk omdat mijn gebit dermate slecht was en ik het steeds maar uitstelde maar toen er een voortand afgebroken was was er geen ontkomen meer aan conclusie alles moest eruit wat ik ook wou omdat ik er ook echt nooit meer last van zou hebben.

Het zou allemaal gaan gebeuren op 5 oktober om kwart over tien,dus wij s`morgens om kwart voor zeven van huis af helaas kwamen wij vier keer in de file dus ik opgebeld dat we het niet zouden redden ook daar was begrip voor . we kwamen om half elf aan toen moest ik natuurlijk even wachten om elf uur werdt ik geroepen nou kan je zeggen dat ik aardig pap in mijn benen had maar dat was echt niet nodig geweest binnen vijf minuten lag ik lekker te slapen en om half twaalf werdt ik wakker met hele mooie tanden in mijn mond wat was ik gelukkig. Het is nu bijna een week later en het gaat heel goed ik heb bijna tot niks napijn gehad wel moeite met eten maar dat gaat nu ook al iets beter heb alweer brood met boullion gegeten.

Wil jullie heel heel erg bedanken voor jullie begrip en steun en wie er nog over twijfelt om te bellen voor een afspraak echt doen je word er alleen maar gelukkig van en je zelfvertrouwen schiet de lucht in

Groeten liesbeth j. hulshorst {gelderland)

---

28-8-2006

Bedankt allemaal,



Ik zal mijn verhaal kort houden, meer dan 20 jaar was ik niet bij de tandarts geweest!

En ook toen mijn kies links afbrak ging ik gewoon rechts eten, wel met pijn maar goed te doen als je echt bang bent voor de tandarts.

Tot het moment dat het echt niet meer ging en ik besloot dat er NU iets moest gaan gebeuren.

Kortweg het intakegesprek vond plaats en ik was al blij dat niet alles er uit moest, de renovatiewerkzaamheden kwamen er op neer dat er 3 verstandkiezen uit moesten 2 gewone kiezen duizend en een gaatjes en een zeer grondige schoonmaakbeurt. Etc etc.

2 x onder narcose heerlijk, je gaat slapen en word meteen weer wakker en KLAAR!

mijn vrienden worden nu gek van me omdat ik iedereen mijn mooie tanden laat zien haha,

mensen die twijfelen doe het nou je krijgt er geen spijt van.

Mijn dank gaat uit naar het gehele team, ga door met het fantastische werk.



Groetjes C. uit Vught.

---

13-8-2006

Hallo kanjers

Hier even een berichtje voor (misschien) bij de reakties.

Vorig jaar op 14-04-2005 ben ook ik geholpen door die kanjers van de kliniek. Mijn verhaal kun je lezen bij de datum 25-04-2005.
Nu ben ik bijna 1.5 jaar verder en ik ben nog steeds zo blij dat ik toen die stap genomen heb. Inmiddels ben ik al 3 x (elk half jaar)
zonder knikkende knieën bij "mijn zorgvuldig uitgezochte tandarts" geweest voor controle. Alleen een beetje tandsteen verwijderen,
en de laatste keer stond ik na een aantal minuten al weer buiten, bijna geen tandsteen. Tja er zijn ook nadelen aan zo'n behandeling,
ik durfde bijvoorbeeld weer alles te eten met het gevolg dat ik een aantal kilootjes ben aangekomen. Oh en ik ben wat luidruchtiger
geworden omdat ik nu breeduit kan lachen en mijn hand niet meer voor mijn mond hoef te houden van schaamte. En na ruim een
jaar kijk ik nog geregeld breed lachend in de spiegel om te zien of ik het allemaal niet gedroomd heb. Hoezo ijdel, haha.
Maar zonder dollen, ik kan alleen maar zeggen dat dit de beste keus is geweest die ik ooit in mijn leven gemaakt heb en dat ik het zo
weer zou doen, ware het niet dat ik ze in Kerkrade beloofd heb goed voor mijn opgeknapte gebit te zorgen en dat probeer ik dan ook.

Maak die afspraak, neem die stap, ze zijn echt geweldig. Mijn sociale leven is zoveel mooier geworden, echt waar.

Elvira

---

7-8-2006

Hallo, mensen van het amalia team
ik wil jullie bedanken voor de goede zorg tijdens mijn behandeling

5augustus 2006.
het was zo ver ik moest voor mijn behandeling naar jullie toe komen.
ik zag er behoorlijk tegenop.
het was op die dag ook nog een beetje uitgelopen.
ik zou om 14.00 uur geholpen worden maar kon pas om 14.30 uur naar binnen.
ik zei nog tegen de tandarts dat ik er zo tegenop zie, en intussen zat het infuus al in mijn hand waar ik niks van had gevoeld.
en voor ik wist werdt ik wakker en het was al gebeurd, mijn boventanden waren er allemaal uit en beneden was alles netjes weer bij gewerkt
de tandarts deed me de boven prothese erin en ik kon naar huis.
ik kon wel huilen zo blij was ik dat het gebeurd was nu kan ik weer lachen op foto's en hoef me niet meer te schamen voor mijn slechte tanden.
en de napijn valt ook reuze mee ja je voelt wel wat maar het is niet veel.
ik raad het iedereen aan het was fantastisch hoe ze me daar hebben geholpen.
nou met vriendelijke groet. Mautice V. uit Nuth

---

10-7-2006

09-07-2006 graag zou ik iedereen willen bedanken die mijn geholpen hebben .
het was fantastisch ik kon voor mijn behandeling 04-07-2006 naar jullie
kliniek komen ,ik had jullie pagina al driehonderd keer gelezen en had zo
iets van het zal wel eerst zien dan geloven . we moesten er om 10 uur zijn
maar we waren iets te laat omdat er hele lange files stonden. we waren om
half 7 al weggegaan en na bijna 4 uur kwamen we aan .ik kon gelijk naar
binnen dat was wel heel prettig hoefde ik niet in de wachtkamer te zitten ,
er kwam een man naar me toe en die zei daar is de dame uit rotterdam ik
lachte wel maar was niet echt blij . ik kon wel huilen .hij deed een klein
prikje in mijn hand , daar voelde ik helemaal niets van en daar ging het
infuus aan en voor dat ik het wist lag ik in dromenland , ik werd wakker
gemaakt en vroeg waar ik was ik had gewoon een idee dat ik thuis in bed lag
te slapen, de meneer vertelde mij bij de tandarts ik zei oooo nee he !! hij
zei het is al achter de rug ik kon het niet geloven ik met me tong langs me
tanden en inderdaad de kiezen waar ik last van had waren eruit . ik vroeg
een spiegel en wist niet wat ik zag ik had een schitterende lach . ik was zo
blij en opgelucht dat ik iedereen wel kon zoenen ,deze mensen zijn voor mij
fantastisch de tandarts is niet me favoriet maar als het op deze manier gaat
ga ik er met een lach naar toe ik wil iedereen heel erg bedanken en tot
volgend jaar want ik kom bij jullie graag terug bedankt priscilla

---

30-6-2006

30-06-2006

Wij willen jullie bedanken voor alles wat jullie gedaan hebben om onze dochter van 4 jaar weer blij te maken.
4kiezen zijn er getrokken en 4 kiezen hebben jullie kunnen maken terwijl ze er zelfs niks van heeft vernomen.
Ze is apetrots en laat het aan iedereen zien die het maar zien wil.
Ze heeft totaal geen napijn gehad en 's middags weer gewoon kunnen eten .
In de auto zat ze alweer te tekenen en te spelen terwijl wij dachten dat ze wel weer in slaap zou vallen maar niet dus.
Wij bedanken jullie voor die enorme steun en goede uitleg van alles dit was de rit van ruim 3 uur wel waard ze is weer helemaal gelukkig en er gaat niks boven het geluk van je eigen kind.
Bedankt namens Fam. van den Broek

---

19-6-2006

Beste Amalia-kliniek,

wij willen jullie namens onze kinderen bedanken voor de fijne behandeling die wij bij u mochten ontvangen.
Na vele behandelingen die onze kinderen in het AMC Nijmegen hebben gehad door een infectie die nier uitval ten gevolge had, had dit ook het gevolg dat hun gebit door medicatie behoorlijk was aangetast, vooral bij onze dochter van 2 jaar oud.
Wij waren al bij verschillende tandartsen geweest voor behandeling, ja zelfs bij het tandheelkundig centrum van het universitair ziekenhuis maar daar wilden ze hen niet helpen .
Na wat research op internet kwam ik bij jullie kliniek terecht en heb meteen geinformeerd en konden onze kinderen terecht voor behandeling.
Gelukkig konden de tandjes van onze zoon, 3 jaar oud nog opgelapt worden en heeft hij nu een mooi gebitje.
Helaas voor onze dochter van 2 moesten haar vier voortanden boven verwijderd worden en nog eens twee kiezen boven. De rest van haar tandjes konden gelukkig nog geredt worden en dus heeft ze ondanks haar "fietsenrekje" weer een stralende lach.
Het was een hele prettige ervaring met jullie kliniek en ik hoop dat jullie dit dankbaar werk nog lang mogen doen.
Wetende dat onze kinderen eigenlijk "als de dood zijn" voor doktoren, omdat de ervaringen niet altijd prettig zijn, zei ons zoontje en dochtertje:
Mamma, dit was wel een lieve doctor he !!!
Dit doet een moederhart goed en ik hoop dat jullie zo'n reactie ook goed mag doen.
Nogmaals bedankt voor alles !!!
Namens onze kinderen Mathijs en Annika,
Elly en Edwin Michiels-Fleuren

22-5-2006

RESPECT


Ook ik wil ben een van die personen die na lang wikken en wegen de weg naar de Amaliakliniek heeft gevonden.

Mijn ervaringen met schooltandartsen en later met reguliere tandartsen zijn nu niet bepaald positief te noemen. Het resultaat was dat ik mijn bezoekjes aan de tandarts zoveel mogelijk heb beperkt.

Het was niet zozeer de pijn of de boor die ik niet kon verdragen maar het overgeleverd zijn aan iemand die je zeer goed het gevoel kan geven dat je een domoor en een sukkel bent omdat je je gebit zo verwaarloosd hebt. Ik ben jarenlang op zoek geweest naar een ?menselijke? tandarts, iemand die je kan vertrouwen en die je geruststelt i.p.v. tegen een muur van onbegrip op te lopen. Kortom je wilt met respect behandeld worden.

Op een gegeven moment stond de zoveelste kies los in mijn mond en nadat die was uitgevallen begon ook een voortand los te staan. Ik had geen zin om verder als Eucalypta door het leven te gaan. Dit was een reden om op internet op zoek te gaan naar de zoveelste tandarts.

Na het lezen van de reacties op deze site heb ik contact gezocht met de Amaliakliniek.

Op 2 mei kon ik langskomen voor de intake en wat ik eigenlijk al wist was dat alles getrokken moest worden en ik aan een kunstgebit moest. Ze hebben daar de tand een beetje vastgezet en ik moest maar hopen dat deze zou blijven zitten tot 22 juni. (Een week na mijn reeds geboekte vakantie) Binnen een week was het materiaal waarmee de tand was vastgezet al gebroken.

Ik heb meteen weer contact gezocht met de kliniek en tot mijn grote opluchting kon ik op 16 mei terecht.

De dag van de behandeling heb ik alleen maar positief ervaren. De nacht ervoor heb ik heerlijk geslapen. Een gevoel van opluchting kwam over me heen, eindelijk hoef ik me geen zorgen meer te maken over die loszittende tand. De behandeling was later dan gepland omdat alles een beetje was uitgelopen. Een patiënt voor mij kwam in de rolstoel naar buiten en vertelde mij dat de duivel daar binnen zat. Een leuk vooruitzicht, maar gelukkig konden mijn schoonzus en ik hier hartelijk om lachten, wetende dat die man nog half versuft was.

Na een prikje in mijn hand viel ik heerlijk in slaap en heb nergens iets van gemerkt. Vervolgens werd ik wakker met een gebit in mijn mond. Na nog even gepraat te hebben met de mensen die mij hebben behandeld werd ik in een rolstoel gezet en naar de auto gereden.
Het bloedde natuurlijk wel een beetje maar pijn heb ik niet gehad.

We zijn nu twee dagen verder en ik moet zeggen dat het wel raar aanvoelt in mijn mond, dat ik nog slis met praten, maar daar wordt hartelijk om gelachen. Mijn mond is nog gevoelig maar daar is mee te leven. Het enige dat mij tegenvalt is het eten. Door de loszittende tand en nu met mijn gebitje wil ik eindelijk weer eens iets hartigs en stevigs eten maar dat gaat nog niet. Maar ik ben positief ingesteld en ga ervan uit dat ik op een gegeven moment weer lekker kan eten.

Ik hoop dat mensen die net als ik op zoek zijn naar een tandarts die je met respect behandeld en bovendien vriendelijk en aardig is, iets aan dit stukje hebben.

Mijn waardering gaat uit naar alle mensen van de Amaliakliniek. Mensen die respect hebben voor een medemens. Er zouden veel meer tandartsen in Nederland moeten zijn zoals het personeel in Kerkrade.
Ik hoop dat er zeer snel nog een kliniek bijkomt in Nederland voor alle mensen die de reis naar Kerkrade nu als een obstakel zien. Zelf heb ik er graag een enkele reistijd van 3 œ uur voor over gehad.

Ineke

---

22-5-2006

Hallo toppertjes van de Amaliakliniek,

Hierbij wil ik iedereen bedanken van de Amaliakliniek voor de grote steun die jullie voor mij zijn geweest en dan bedoel ik ook echt iedereen (van receptioniste, begeleiding, narcotiseur en de tandarts zelf).
Door de jaren heen was mijn grootste angst de TANDARTS. Het werd op een gegeven moment onmogelijk om op een normale manier mij te laten behandelen, uit angst sloeg of beet ik mijn tandarts en achteraf schaamde ik mij zo erg dat de keer erop, een behandeling helemaal niet meer mogelijk was plus het feit dat ik al 2 weken van te voren er ziek van was omdat ik wist dat er weer een behandeling stond te gebeuren.
Na jaren van frustraties is mijn vriend op het internet gaan zoeken naar een mogelijkheid om mijn gebit enigszins te redden van verval en toen kwam hij bij jullie website terecht. Het heeft daarna nog zeker 3 maanden geduurd voordat ik de telefoon pakte en het nummer van de Amaliakliniek durfde in te toetsen en een afspraak te maken. Daarna ging alles eigenlijk heel snel. De intake vond plaats op 7 januari en de eerste behandeling was 21 maart.
Met knikkende knietjes vertrok ik samen met mijn vriend naar de Amaliakliniek vanuit Hellevoetsluis. Jeetje wat was ik bang, bang voor wat er stond te gebeuren maar ook bang dat ik weer helemaal uit mijn dak zou gaan en vol schaamte huiswaarts zou keren net als toen bij mijn tandarts.
Toen we aankwamen meldde ik mij bij de receptioniste en kwam er een begeleidster bij mij om mij op mijn gemak te stellen (een vrouw met een gouden hart, zo lief). Ze heeft mij begeleid totdat ik uiteindelijk in slaap viel. Anderhalf uur later werd ik wakker en was de eerste behandeling achter de rug. Een hele opluchting. We keerden huiswaarts en ik moet zeggen de verwachte napijn bleef uit. Ik heb totaal geen pijn gehad ( en dat van 2 verstandskiezen trekken en 2 wortelkanaalbehandelingen) hooguit dat ik die dag en de dag erna nog een beetje versuft was van de narcose.
Twee weken later op 4 april was de 2e behandeling en ik stapte al stukken rustiger in de auto omdat ik nu wel wist dat ik weer zou gaan slapen en absoluut niets zou voelen van de behandeling. Weer werd ik op alle fronten goed begeleidt en alles verliep weer van een leien dakje. Ook deze keer geen napijn gehad.
Volgend jaar kom ik weer terug omdat ik een brug moet hebben omdat mijn tanden behoorlijk zwak zijn geworden door de jaren heen maar nu pak ik de telefoon en maak weer een afspraak zonder twijfels omdat ik weet dat ik in goede handen ben.
Ik ben zo blij dat er mensen zijn zoals jullie die patiënten met extreme angst voor de tandarts kunnen helpen. Mijn respect en dankbaarheid is eigenlijk niet meer in woorden uit te drukken maar ik denk dat de boodschap wel degelijk over is gekomen.
Mochten er mensen zijn die nog steeds twijfelen bij het lezen van de ins en outs van de Amaliakliniek kan ik alleen maar zeggen: Zet die stap alsjeblieft want je maakt een einde aan alle frustraties en bent uiteindelijk blij dat de grote stap is gezet en je weer een stralende glimlach kan laten zien!

Heel veel liefs,

Gabi P.
Hellevoetsluis

---

6-5-2006

4 mei 2006

Lieve mensen van de Amalia Kliniek,

Langs deze weg wil ik iedereen ontzettend bedanken voor de hulp, steun en begrip. Het zijn 3 kleine woordjes maar voor mij, en ook voor anderen, van ontzettende grote betekenis.

De manier waarop jullie patiënten behandelen en begeleiden is lovenswaardig. Juist voor mensen zoals mijzelf die lange tijd het gevoel hebben gehad ?nergens heen te kunnen? dan wel durven. Mede dankzij de duidelijke website en het forum heb ik mijn besluit gemaakt om me bij jullie te laten behandelen. En ik heb daar geen spijt van!

Het is voor mij wel totaal zo?n 450 kilometer rijden (heen en terug) maar het was elke kilometer waard.

Vanaf de receptie tot aan de tandarts en anesthesisten helemaal goed! Het zijn misschien maar kleine dingen maar herkend worden bij de telefonische bevestiging en aankomst, terwijl de intake al 2 maanden terug was, tot aan de rit per rolstoel naar de auto. Waarbij de anesthesist van de intake nog even een hand op mijn schouder legde en heel lief sprak ?ik zei toen toch dat het allemaal goed zou komen?.

Veel mensen begrijpen niet wat voor consequenties een tandartsfobie kan hebben in iemands leven maar dankzij jullie krijgen mensen zoals ik weer zin en de moed om te lachen, te praten en deel te nemen aan het sociale leven.

Helaas ben ik de namen vergeten van de medewerkers in de behandelkamer maar sorrie dat ik jullie aan het werk wilde zetten door lege limonadekratjes ergens anders neer te zetten?

Ik wist niet eens dat ik het gezegd had? Wat narcose allemaal met je doet haha!

Er zijn al zoveel goede dingen gezegd op deze website over jullie, om dus wat nieuws te verzinnen wordt moeilijk?

Maar heel, heel erg bedankt!

Rob

Ps,

Succes met de nieuwe kliniek en laten we hopen dat er meerdere van deze klinieken in het komen aangezien afstand voor sommige mensen toch nog een drempel kan zijn.

---

4-5-2006

Op 27 april was dan eindelijk mijn" grote dag"zullen we het zo maar noemen.
Na jaren niet meer bij de tandarts te zijn geweest en veel pijn in de
mond(afgebroken kiezen tanden enz)
In januari was ik reeds geweest voor een intake gesprek.
en nou moet ik eerlijk toegeven dat ik van te voren maanden alleen maar naar
de site heb zitten kijken.
OP een dag besloot ik maar eens te bellen voor de intake ik had het nummer
al 3x gedraaid en maar weer weggedrukt ik stond echt te trillen en dat
alleen maar voor een afspraakje te maken,uiteindelijk heb ik toch doorgezet
en heb een afspraak gemaakt.
in januari ben ik er dus heen gegaan met gemengde gevoelens (angst maar ook
wetende dat er niets gedaan zou worden)daar aangekomen stond ik gewoon te
trillen op mijn benen
er werden foto"s gemaakt en toen in de stoel bij die" enge"man.maar deze
stelde mij direct gerust en zei we gaan niets doen wil alleen even in je
mond kijken .en toen kwam de uitslag ik wist hem al ver van te voren en de
tandarts bevestigde alleen mijn gevoel alles moest eruit.dus moest ik gelijk
happen nadat dit voltooid was nog een gesprekje over de narcose behandeling
en daarna weer op weg naar huis
Ik moest bellen voor de datum van de behandeling en dat heb ik dan ook de
dag erna gedaan ik was zo gerust gesteld dus wat kon er nog gebeurenen het
was nog zo ver weg de behandeling.
De weken voor de behandeling dacht ik er weinig over na.tot een week voor de
behandeling ik werd nerveus kreeg er hoofdpijn van en de angst kwam weer
opzetten
DE dag van de behandeling was aangebroken ik zei tegen mijn vrouw ik rij er
wel naar toe dan ben ik wat afgeleid(reis van 3 uur)en dat vond ze prima.
We waren mooi op de afgesproken tijd aanwezig.hetwas wat uitgelopen en werd
iets later geholpen.zweet brak uit.en toen werd ik geroepen.
ik mocht gelijk plaats nemen in de stoel en werd zo vriendelijk ontvangen en
gerustgesteld dat de angst al aardig verdween. de infuus werd ingebracht en
ze vertelde me een leuke story en weg was ik na een half uur werd ik weer
wakker gemaakt en was alles al achter de rug en mooiste is ik heb totaal
niets van de behandeling mee gemaakt.echt super
werd in in rolstoel gezet en naar de auto gebracht was niet echt suf maar
goed service van de zaak
Mensen ik kan alleen maar zeggen ga naar de Amaliakliniek er zit daar een
fatastisch team die weten hoe je met mensen moet omgaan die vrezen voor de
tandarts als ik dit eerder had geweten was ik jaren eerder geweest
IK wil ook nog de mensen bedanken die ik na afloop van mijn behandeling nog
niet heb kunnen bedanken heb maar een woord voor jullie echt super team zijn
jullie

ga zo door en ik zal zeker jullie aanbevelen aan andere mensen

mvg f.b

---

20-4-2006

April 2006

Aan alle medewerkers van de Amaliakliniek, woorden schieten te kort.

Zoals iedereen die mij is voorgegaan wil ik jullie bedanken voor de goede zorgen en het fantastische resultaat.

Mijn verhaal kan ik niet in het kort vertellen, maar ik wil heel graag overdragen hoe mijn leven nu verandert is door de Amaliakliniek.
Zelf moest ik diverse malen een narcose behandeling ondergaan, ik ben niet bang voor de tandarts maar heb een complicatie waardoor ik geen ?gewone? behandeling zonder narcose kan ondergaan.
Daar ik diverse keren onder behandeling ben geweest heb ik met bewondering gezien hoe iedereen benaderd werd, met zoveel zorg, persoonlijkheid, aandacht en tactiek, zodat men bijna hun angsten vergat.
Nogmaals de zorg, de aandacht en het vertrouwen dat de tandarts, anesthesist, assistentes, receptionistes, iedereen bij de Amaliakliniek je geeft, is in een woord fantastisch en mijn dank is stralend!
Ik heb meer dan 2 jaar geen vast voedsel kunnen eten, heel veel pijn gehad en kilo?s afgevallen, ik leefde mijn leven van dag tot dag, toen ik een intake gehad had en de behandelingen had gehad in de Amaliakliniek is mijn leven weer ?normaal? geworden, ik kan weer eten heb geen pijn meer en lach de hele dag, maar het voornaamste ik kan weer genieten van het leven, ben weer helemaal de oude ik! Het resultaat is fantastisch geworden.
Mijn tanden zijn nu mijn visitekaartje en door mijn ervaring heb ik veel mensen mijn ervaring kunnen overdragen zodat ze ook een afspraak hebben gemaakt bij de Amaliakliniek.
Zelf had ik niet de mogelijkheid om eerder behandeld te worden, maar voor de mensen die angst hebben, bel gewoon een keer, die eerste keer moet er toch eens komen en je leven wordt hierna zoveel mooier (het klinkt hemels) maar dat is het ook!
Laat je leven niet beheersen door angst maar ga nu eindelijk eens genieten!

Met een stralende glimlach groet ik jullie, Monique M.

---

13-4-2006

na vele jaren van stres zenuwen moest er toch wel een x iets gebeuren,via myn kameraad,die my een tip gaf om naar het zuiden te gaan,eerst mailen,want je weet maar nooit,
de grootste angst voor my was die verdoving spuit,maar hier kreeg je een slaap spuit,maar dat is voor my ook al genoeg om doorgedraait te worden.
uit eindelijk toch maar een afspraak gemaakt,terug kan ik altyd.
een mooie blonde meid die zonder tangentjes myn mondje bekeek
zy dat een kunstgebid boven en onder noodzakelijk was.
het happen is geen probleem, dus dat maar gedaan.
by het intake gesprek,heb ik uitdrukkelijk gezegt GEEN SLAAPSPUIT. dit heb ik zekers 3x herhaald met trillende handen en kloppent hart.
de anesist(vero) zy dat een mondkapje ook kon,dit was geen probleem.
na vele mailtjes & telefoontjes met vero kwam de 28e mrt. steeds dichter by.
ik begon dagen aftetellen,
ook in overleg met myn huisarts die my gerust stelde,
heb ik via vero slaap tabletten gekregen voor een dag ervoor, en s'morgens op de heenweg.
deze werkten maar 1/2, ik was suf,vermoeit, maar niet in diepe slaap.
by aankomst werd er door myn vader angela erby gehaald omdat ik behoorlijk zenuwachtig in de auto zat.
deze pers. had het direckt in de gaten, en gaf my een slaap tablet wat 4 x zo sterk was dan de vorige.
na +-1 1/2 u. werd ik wakker(gevoel 2 min.) en dacht dat ik nog moest worden geholpen,nee hoor, ik had nog maar 5 ondertanden over,waardoor het gebid pas werd gemaakt.
en de druk weg was,z'n mondkapje brengt je ook erg in slaapt.
eten drinken heeft nu nog een beetje problemen,maar dat went wel.
by een volgende operatie weer een mondkapje,
dat geeft my ook rust.

afz. erik
www.erikautocross.nl

---

12-4-2006

DOEN!!!!!!
Dit is wat ik als eerste zou willen zeggen tegen diegene die nog twijfelen en al tientallen keren de reacties gelezen hebben (net als ik deed).
Ik weet dat het makkelijk praten is voor iemand die de behandeling al achter de rug heeft, afgelopen donderdag (06/04), maar geloof me;
't valt reuze mee...en deze woorden komen van iemand die al 15 jaar niet in een tandartsstoel gezeten had!
Ook ik ben begonnen met de reacties tientallen keren te lezen, twijfelen en weer is op de site gekeken.
Na lang aarzelen eens een mailtje verstuurt. Netjes en vriendelijk mailtje terug met de mededeling dat ik gewoon telefonisch een afspraak
kon maken. Na weer een tijdje getwijfeld te hebben, toch maar eens een belletje. En vanaf dat eerste telefoontje is het eigenlijk "vanzelf"
gegaan. 'k Bedoel te zeggen; de mensen zijn daar allemaal zo vriendelijk, van het eerste telefoontje tot de uiteindelijke behandeling, dat
er een last van je af valt, je hoeft je eigen niet te schamen voor je angst! Geloof me, je bent niet alleen, zoals je op de site kan lezen.
Dus is het niet naar aanleiding van dit mailtje, dat je eindelijk de telefoon durft op te pakken, dan hoop ik dat je dat doet na een van de volgende
bezoeken op de site. Dat hoop ik echt, omdat er zo'n last van je af valt, zodat je je algeheel ook een stuk lekkerder voelt!
Nou sterkte, en pak op die telefoon!
Tot slot wil ik langs deze weg nogmaals het hele team van de Amaliakliniek bedanken!! Jullie maken met z'n allen toch het verschil voor veel
mensen denk ik! Dus tot de volgende keer zou ik zeggen.
Met vriendelijke groet, Edwin.

---

12-4-2006

Hallo allemaal,

6 april ben ik bij jullie geweest en ik heb weer een stralende lach!!!!

Voor alle mensen, die niet naar de tandarts durven en net zoooon vliegangst,
want hiermee WAS mijn tandartsangst te vergelijken, BEL NAAR DE LIEVERDS VAN
DE AMALIAKLINIEK!!! Supergave mensen, zo vriendelijk en rustgevend en puik
werk hoor!

Vanaf mijn vijftiende moest ik al naar de tandarts of kaakchirurg voor mijn
toen nog gave gebit te repareren, mijn euvel was het tandvlees. Ik had een
mooi, recht gebit maar door het tandvlees gingen mijn tanden steeds schever
staan en had ik voortdurend ontstekingen als ik niet zelf goed mijn mond
verzorgde en regelmatig bij kaakchirurg langsging. Dit was geen pretje en ik
heb al een keer geroepen en meende dit ook: ik beval nog liever 10 x achter
elkaar dan dat ik nog een keer in een tandartsstoel moet gaan zitten. Mijn
tandvlees werd echter steeds slechter en ze hebben me ooit verteld als je 40
bent dan heb je je eigen tanden niet meer. Welnu ik ben nu 41 jaar. In
december kreeg ik weer een ontsteking en ging op internet zoeken naar een
tandarts, die me onder volledige narcose zou kunnen helpen. Al moest ik naar
Groningen rijden dat boeide me niet. De Amaliakliniek bleek dicht in mijn
buurt te zijn en ik heb de stoute schoenen aangetrokken.
Om een lang verhaal kort te maken 6 april ben ik geholpen. Zo lief ben ik
mogen gaan dromen en toen ik wakker werd was het gepiept. Ik geniet iedere
dag als ik in de spiegel kijk, ik heb weer een mooi gebit. Een volledige
prothese maar dat is niet erg. Ik lach weer en vrienden van me zeggen Jee
Anja je hebt je oude mooie gebit weer terug, vandaar dat ik zeg puik stukje
werk hoor. Een foto van mij toen ik 15 was en nu ik 41 ben, de tanden bijna
idem dito. Mooi, recht, gewoon super!

Ik ben zo blij met jullie, dat jullie dit voor mij gedaan hebben!

Allemaal een hele dikke hughie!!!!!

See you Anja

---

11-4-2006

10-04-2006

Lieve mensen van de Amaliakliniek,

Na jaren niet meer naar de tandarts te zijn geweest, las ik in het weekblad 'de Vriendin' een artikel over de Amaliakliniek. Ik dacht: Dat is iets voor mij!

Toch nog een tijd lang gewacht, maar uiteindelijk in janauri toch gebeld.

3 februari kon ik komen voor de intake dus met de zenuwen in mijn lijf daarnaartoe. We kwamen er binnen en werden er heel vriendelijk ontvangen! Na even gewacht te hebben, werden er foto's gemaakt en daarna werd ik naar binnen geroepen bij wat later bleek een Belgische tandarts. Nou daar voelde ik me meteen op mijn gemak. De schade werd opgemaakt en het bleek dat er niks meer aan gedaan kon worden. de enige oplossing bleek een protese. Boven had ik al, maar nu moest onder ook en boven een nieuwe. Daarna nog even doorspreken voor de narcose en toen weer naar huis met een afspraak voor behandeling op 6 april 2006.

Toen die dag aangebroken was, je gelooft het of niet, was ik niet zenuwachtig. Zoveel vertrouwen had ik in die vriendelijke mensen! 13.15 uur was ik aan de beurt en voordat ik het wist was ik weg. 30 minuten later werd ik wakker gemaakt. Even later zat ik in de auto duf te wezen. Alles goed verlopen en een hele opluchting!

Kortom: aarzel niet meer, maar maak vlug een afspraak!

Nogmaals allemaal héél erg bedankt! Iedereen van receptioniste tot aan tandarts BEDANKT! Het is echt TOPPIE!!

Groetjes Corrie

---

9-4-2006

Hallo ik ben Helene uit Venlo en ik ben net terug van een behandeling in de Amalia kliniek.

Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik heb er 35 jaar over gedaan om moed te verzamelen iets aan mijn gebit te laten doen.

Op 6 februari j.l. heb ik de stoute schoenen aangetrokken en aan te telefoniste in Kerkrade gevraagd wat ik moest doen om in aanmerking te komen voor een behandeling in de kliniek. Haar vriendelijke antwoord was: ?Gewoon een afspraak maken mevrouw?. Ik kon het gewoon niet geloven dat ze mij ook weleens zouden kunnen helpen. Nou de afspraak was gauw gemaakt en op 3 maart mocht ik komen voor een intake. Het was een weldaad allemaal die vriendelijke mensen, niets vonden ze raar en niks was teveel. De aardige Belgische dokter zei zowaar mijn mond weer mooi te maken.

Vandaag (ik ben net terug) is het dan goed gekomen. Super zo?n manier van aanpak, niks hoef je uit te leggen iedereen begrijpt dat je het niet voor de lol zover hebt laten komen. En achteraf zijn ze oprecht blij voor je dat ze je hebben kunnen helpen. Het heeft mij goed gedaan. Ik ben erg gelukkig dat ik uiteindelijk toch deze stap heb durven zetten. Voor alle mensen die nog moeten of willen, kop op, ik weet zeker dat als het mij lukt het iedereen moet lukken. Want ik wist het heel zeker er was niemand banger dan ik. Lieve mensen van de Amalia Kliniek hartstikke bedankt. Helene.

9-4-2006

Beste medewerkers van Amalia Kliniek,

Jullie hebben mij (via mijn moeder, aangezien ik nog niet helemaal bij positieven was..) gevraagd om een reactie te plaatsen naar aanleiding van mijn behandeling op
6 april. Bij deze mijn reactie, ik kan jullie niet vaak genoeg bedanken voor wat jullie voor me gedaan hebben.
Mijn hele gebit moest gerenoveerd worden en 2 verstandskiezen moesten getrokken worden, dus een hele klus.
Ik ben altijd keurig netjes ieder halfjaar op controle geweest bij mijn oude tandarts en iedere keer moest er weer een hele hoop gebeuren er kwam gewoon geen eind aan. Maar je zou denken dat je dan een goed onderhouden gebit hebt...NOT!!!! Het zag er ook niet uit, spontaan lachen was er niet bij altijd maar weer die hand voor je mond houden.
Aangezien mijn angst alleen maar groter begon te worden en ik het in december helemaal zat was om weer diverse afspraken te gaan maken en tevens een afspraak bij de kaakchirurg te moeten maken, toen heeft mijn moeder stappen ondernomen. Ze is uiteindelijk doorverwezen naar jullie.
Ik heb direct diezelfde avond op internet gekeken en onder andere diverse reacties gelezen van mensen die al geholpen waren. Dat gaf me wel een goed gevoel. Ik heb die week de stoute schoenen aangetrokken en gebeld, ik kon in januari terecht voor een intake gesprek. Super zenuwachtig, maar iedereen die ik gesproken had waren hartstikke lief en aardig en heel relaxed alsof ze alle tijd van de wereld hadden, heerlijk is dat.
Ik had een begroting meegekregen van alles wat ze zouden gaan doen, nou dat is ook geen pretje als je dat ziet.......2 vellen vol.
Meteen maar een 1e afspraak gemaakt voor de behandeling (er zouden 2 behandeling in totaal komen) anders zou ik het toch maar uit gaan stellen. Gelukkig voor mij op dat moment duurde het nog even, ik zou 6 april geholpen worden. Ik hoefde er voorlopig nog even niet aan te denken.
Maar goed ik ben nu afgelopen donderdag geweest en ik ben ontzettend blij, ik kan weer lachen zonder hand voor mijn mond te houden om dat zooitje te verbergen.
Ik ben wel zo blij dat ik dat gedaan heb ik had het al jaren eerder moeten doen. Ik was ook wel heel erg blij om te zien dat ze meer locaties in Nederland gaan maken, dus als er een meer in de buurt komt dan hebben ze mij in ieder geval al als klant.
Mensen, echt waar als je angst voor de tandarts hebt en er moet van alles aan je gebit gebeuren ga naar de Amalia Kliniek. Ze zijn echt super goed en heel aardig.
Mijn behandeling is echt super mee gevallen, het is zelfs zo mee gevallen dat alles in 1 behandeling gebeurd is in plaats van 2. Tuurlijk heb ik wel wat napijn gehad maar ze hebben ook aardig wat gedaan in mijn mond, maar die napijn heb ik er graag voor over gehad.
Iedereen ontzettend bedankt en Mark..u bent de eerste tandarts die mij aan het huilen (van blijdschap) heeft gekregen. Bedankt voor alles.

Groetjes,
Debby uit Nieuwegein

---

4-4-2006

Beste mensen,



Afgelopen dinsdag was het voor mij zover, na 6 jaar uitstel en kiezen trekken uit wanhoop?.

Ook ik had het constant voor me uit geschoven om te gaan, en heb enkele jaren geleden al eens een intake gedaan bij jullie, verder kwam ik toen niet?

Jammer, maar helaas. Nu had ik wel door gezet, en ja, het viel GEWELDIG mee!!!

Vooraf hebben ze nog met me gelachen? Ik heb als beroepsmuzikant een act waarbij ik de gasten

ontvang als Oeshi, een persiflage op Wendy van Dijk.

Alleen al te bedenken dat ik dus een man ben, ziet dit op zich al bezopen uit.

Echter, het nepgebitje dat ik gekocht had bij een carnavalszaak, bleef gewoon niet zitten met dat goedkope spul dat ze erbij leverden.

Dus, zo geraffineerd als ik kon, heb ik jullie om raad gevraagd, en nu kan ik mijn act in volle overtuiging brengen bij mijn optredens.

Maar dat terzijde, iedereen in jullie team wil ik bij deze van harte bedanken, ook die Belgische schone dame.

( Ik heb een zwak voor Belgische dames, ze hebben door hun accent een extra portie stijl!!)

Het heeft me 100 % meegevallen, en aangezien ik links nu geen kiezen meer heb, zal ik me zsm melden om hier een oplossing voor te vinden.

Zo zie je maar, als je te lang wacht met naar de tandarts te gaan, gaan waarschijnlijk ook al je tanden eraan!!!

En dat is dood zonde!!! Vooral gezien deze fijne mogelijkheid om er iets aan te doen.

Heeeeeeeeel hartelijk bedankt allemaal!!


Math R,
Keske Toe One man show.

---

4-4-2006

Ik wil iedereen nog bedanken voor de goede zorgen.het is mij 100% mee gevallen.Ik ben vanmorgen om half 12 geholpen ,en zat om 1.15 uur weer in de auto.Heb helemaal geen napijn,en ben de hele weg wakker gebleven.Toen ik thuis kwam heb ik een lekker bakje koffie gedronken.Daarna heb ik gegeten en ben toen heerlijk met de honden wezen wandelen.Daar kwam ik iemand tegen die ook zo,n angst had voor de tandarts.Ik heb jullie gelijk aanbevolen,dat leek haar wel wat.Er is heel wat aan mijn gebit gebeurd,maar ik ben helemaal gelukkig,als ik weer wat heb kom ik gelijk weer bij jullie.
Nogmaals heel hartelijk bedankt voor de goede zorgen

Groetjes Elly

---

27-3-2006

Goedemorgen!

Zaterdag 18 maart jl was het dan zover. In 1989! kreeg ik te horen van mijn toenmalige tandarts dat de verstandskiezen voor problemen konden gaan zorgen en dat ze er maar beter uit gehaald konden worden. Dat zou dus de kaakchirurg moeten doen. Met de verwijskaart op zak liep ik naar buiten en dacht:: NO WAY! Ik heb nog tijd zat want ik voel er niets van. Als ik er last van krijg zie ik het dan wel weer. De laatst jaren voelde ik toch een van die kiezen duwen tegen mijn andere kiezen en ik kreeg het er toch wel een beetje benauwd van. Het zou er nu toch van moeten komen....
Op een morgen in november ben ik het internet gaan afzoeken naar een angsttandarts. Ik wist niet of zoiets bestond. Uiteindelijk kwam ik op de site www.angstvoordetandarts.nl. Ik heb gebeld voor een afspraak en ben dus vorig weekend geholpen. Het was een hele bijzondere ervaring. Ik was helemaal niet abnormaal zenuwachtig omdat ik diep van binnen wist, dat ik er niets van zou merken. Dat hadden ze mij op het intakegesprek immers uitgelegd. En die napijn waar iedereen het over had was een zorg voor later. Ik liep de behandelkamer in en ben op de stoel gaan zitten. Dat liep heel soepel en nadat het behandelend team zich had voorgesteld kreeg ik een infuus en na een minuutje ben ik ingeslapen. Ineens schudde iemand mijn hand en zei: Het is gebeurd! Ik dacht nog: Ik sliep net zo lekker, waarom maak je mij wakker? Och ja, ik ben bij de tandarts! Ik werd in een rolstoel geholpen en heb ik de wachtkamer mijn duimen omhooggestoken voor de mensen die daar zaten te wachten op hun behandeling. Het was super gegaan! Ik weet niet of ik iedereen heb bedankt (het uur nadat ik wakker werd was ik niet echt bij mijn positieven) en anders wil ik dat bij deze doen. De mensen in mijn omgeving die wisten wat mij te wachten stond staarden mij ongelovig aan en je zag ze denken: Had ik dat maar geweten.... Ik heb het achter de rug en wat ben ik blij dat die krengen eruit zijn. Door deze ervaring hoef ik niet meer bang te zijn. Ik weet dat nu.
Tot de volgende controle!
Groetjes Veronique

---

22-3-2006

Beste medewerkers van de Amaliakliniek,





Al enkele jaren wist ik dat mijn verstandskiezen eruit moesten. Maar ja, als je panisch bent voor naalden en witte jassen, dan schuif je zoiets liever ver vooruit.
In 2004 heb ik een poging ondernomen door een afspraak bij een kaakchirurg in het ziekenhuis te maken, maar toen ik daar binnenkwam en al die tangetjes en apparatuur zag, schoot ik helemaal in de stress.
Ik was zo panisch dat ik in therapie ben geweest om proberen te leren mijn angst te beheersen. Helaas? aan het einde van de therapie was de angst nog even groot en zag ik t nog steeds niet zitten om naar de kaakschirurg te gaan; de gedachte alleen al bezorgde me slapeloze nachten en buikpijn.

In december ?05 hoorde ik van een collega dat zij naar de Amaliakliniek was geweest voor een intake. Haar ervaringen waren zo positief dat ik moed verzamelde en dacht ?ik bel gelijk en maak een afspraak?. Begin januari ?06 kon ik terecht voor mijn intake gesprek. Ondanks een paar slapeloze nachten viel dit reuze mee; eerst bij de tandarts (het enige dat hij deed was kijken; hij gebruikte geen haakje of iets dergelijks) en daarna naar de assistente van de anesthesist. Daar kon ik alle vragen die ik had stellen en ik kreeg overal een duidelijk antwoord op.
Ik zou op de wachtlijst komen voor de kaakchirurg?.
Eenmaal thuis zag ik t toch niet zitten; je kreeg een infuus met slaapmiddel?. De gedachte aan die naald alleen al?.
Ik besloot een mail te sturen met de vraag of ik met een zogenaamd ?kapje? onder narcose gebracht kon worden. De volgende dag had ik al antwoord; dat was geen enkel probleem!
De weken die volgden dacht ik elke dag wel een of meerdere keren aan hetgeen dat ging komen??

Zaterdag 18 maart was het dan zover: de dag waarop mijn verstandskiezen onder narcose zouden worden verwijderd.
Zo veel zenuwen, slapeloze nachten, angst over wat er wel niet allemaal kan misgaan??..
Als ik nu achteraf erop terugkijk, dan zeg ik : ?de ingreep is meer dan 100% meegevallen!?
De medewerkers van de Amaliakliniek tonen begrip voor je angst en helpen je echt om je angst te overwinnen (ik kreeg toen ik aan de beurt was nog even twijfels, en wilde terugkrabbelen). Ze stralen rust uit en dat voelt vertrouwd, zeker als je zelf angstig bent.
Ik hoop dat mijn ervaringen andere mensen overtuigen om de stap te zetten. De opluchting die je naderhand voelt is zo?n goed gevoel; denk daaraan en zet je over je angst heen!
Mensen van de Amaliakliniek; enorm bedankt voor jullie hulp!

Groetjes,

Cindy

---

20-3-2006

Beste allemaal van de Amalia kliniek.



Bij deze van harte bedankt voor de goede zorgen van zaterdag 18 maart.

Na 5 jaar geleden gehoord te hebben dat mijn beide verstandkiezen getrokken moesten worden zijn ze er eindelijk uit. Als kind zijn er bij mij twee kiezen en een voortand getrokken. Niet tegelijk, maar na die laatste voortand heb ik er toch veel angst aan overgehouden. Nu ben ik niet bang voor de tandarts, maar een behandeling als deze kon ik mij gewoon niet toe zetten.

Wat ik erg jammer vind is dat ik nog geen tandarts of kaakchirurg ben tegengekomen die van jullie bestaan wist. Natuurlijk heb ik jullie website gelijk bij mijn tandarts in IJmuiden laten vallen.



Eenmaal aangekomen was het ergste het wachten in de wachtkamer. Je bent toch een beetje zenuwachtig voor alles. Eenmaal aan de beurt liep ik de kamer in waar het een gezellige boel was. Arrow Jazz fm lekker hard en iedereen liep een beetje in het rond. Een meneer met een fleurig overhemd zou de narcose inleiden. Je krijgt een soort van infuusje en voor je het weet voel je het een en ander door je arm lopen. Je wordt een beetje duizelig en daarna is het een zwart gat tot je wakker wordt. Geen pijn, niks. Wel het gevoel dat je kaak zo groot als een voetbal is, maar ja, dat houd je toch met die verdovingen.



Ik ben erg blij dat ik de Amalia kliniek gevonden. Ik raad het iedereen aan die ook maar een beetje angst voor een ingreep heeft.



Nogmaals dankjewel voor de goede zorgen.



M.V.G.



Paul van K.

IJmuiden

---

10-3-2006

Dag vriendelijke, zorgzame en professionele mensen van de Amalia kliniek,

Gisteren heb ik na mijn behandeling, die ruim 1,5 uur geduurd heeft, niemand meer kunnen groeten of bedanken, ik werd nl. na 'n kilometer of 50 pas echt goed wakker, vandaar dit dank-bericht.

Wat is het me allemaal meegevallen! Ik heb absoluut niets, maar dan ook helemaal niets van de behandeling bemerkt!
Wat jammer dat ik daar al die weken zo verschrikkelijk bang voor ben geweest!
-- Natuurlijk had ik alle positieve reacties op jullie site wel 10x of vaker gelezen, maar zo veel lovende woorden leken me best wel overdreven, ik moest het eerst allemaal zelf meemaken en doormaken.

Ik heb gisteren niet eens het prikje van de narcose gevoeld en nu heb ik nog nauwelijks napijn, nou ja, wel een beetje keelpijn, maar dat zal in de loop van de dag zeker wel over gaan.

Op 9 maart DE behandeling en op 18 maart ga ik trouwen met, dank zij jullie, een stralende glimlach (geen dikke lippen of blauwe wangen, waar ik bang voor was!) en als we daarna op huwelijksreis gaan, kan ik eten en drinken wat ik wil, ik hoef niet meer alert te zijn op oer-oude vullingen die af kunnen breken, heb geen tand- en kiespijn meer, etc.etc.
Misschien kan ik in het vliegtuig wel zonder zorgen pinda's eten :-)

Ik moet nog 'n keer 'n uurtje terugkomen, omdat de behandeling nog niet helemaal klaar is. Jullie zullen mij niet horen zeggen dat ik graag terugkom, maar wel dat ik dan zonder enige angst terug kom.

Iedereen heeeeeeeeeel hartelijk BEDANKT en tot ziens!!!
Alhoewel, tot ziens? Als de volgende behandeling net zo gaat als gisteren en dat zal ongetwijfeld, dan zie ik weer niemand...

Hartelijke groeten,
Annette Th.

---

8-3-2006

Lieve lieve mensen,

Ik wil jullie allemaal hartelijk bedanken voor de goede zorgen.
Ik ben vandaag 6 maart bij jullie geholpen onder gehele narcose voor
diverse gaatjes en een onstoken kies te laten trekken.
Het was maar een klein prikje en voor dat je het weet zit je weer in de auto
terug richting huis.
Wel een beetje napijn gehad maar dat hoort erbij.
Het is nu 17.00 uur en ik heb alweer een bord boerenkool met spek en worst
op ,dus het gaat wel weer goed.


Ik heb de laatse jaren veel aan mijn gebit gehad en steeds meer angst voor
de tandarts gekregen,ik ben pas 28 jaar en vindt het heel belangerijk om je
gebit goed in orde te hebben.
Enkele weken geleden heb ik dit adres op het internet gevonden en meteen een
afspraak gemaakt.

Nu zit ik alweer op de bank en is alles weer achter de rug.

Ik raad iedereen aan die bang voor de tandarts is ,ook al is het maar een
beetje,maak een afspraak
bij de Amalia-kliniek en zij helpen je begripvol en goed .


Heel veel groetjes Tamara F. en mijn vriend Henri K. en onze
hondjes.

---

19-2-2006

Langs deze weg wil ik iedereen van de Amalia kliniek bedanken,voor de hele goede zorg en behandeling.
Eindelijk na jaren van angst heb ik dan de moed op kunnen brengen toen ik hoorde dat je in de Amalia kliniek je tanden ook onder narcose kon laten trekken een afspraak gemaakt.
Was eerst bang dat ze het niet zouden doen bij mij omdat ik 2 jaar geleden een hartinfarct heb gehad,Ik moest eerst naar de cardioloog onderzoekjes laten doen en toestemming krijgen.
Gisteren was het dan zo ver en heb ik mijn tanden krijgen getrokken,en ik kan alleen maar zeggen ik ben zo blij dat Ik het heb laten doen het was al gebeurt voor dat ik er erg in had.
Eindelijk weer een mooi gebit weer eens te kunnen lachen zonder te denken.
Heel hartelijk bedank voor de goede zorg.


Groetjes van H. van de Laar.

---

16-2-2006

Langs deze weg wil ik jullie heel hartelijk bedanken wat jullie voor mij hebben gedaan.

Na zoveel jaar weer in de tandarts stoel, het is niet te geloven.
Ik zal jullie alle details besparen waardoor ik niet meer naar de tandarts durfde.
Na het lezen van alle reacties toch maar de stoute schoenen aan getrokken en een afspraak gemaakt.

Op 14 Feb zou ik geholpen worden, een echte Valentijnsdag!!
13 feb zijn we al vertrokken en hebben een overnachting gehad in Heerlen, dit omdat het van af ons toch zo'n 3 uur rijden is, en ik zeker niet te laat wilde komen.

We waren natuurlijk keurig op tijd, dat kon ook niet anders, toch!
Daar aangekomen vriendelijk ontvangen en toch nog een even moeten wachten omdat het iets uitliep, wat natuurlijk niet goed is voor de zenuwen
en je de kans krijg om je toch nog te bedenken.
Want eerlijk gezegd zag ik er erg tegen op en op het toilet heb ik toch nog even gedacht om de benen te nemen.

Ik werd geroepen, en ja daar gaan we dan.
De mannen in een keurig oranje bloesje wat erg fleurig stond, en ik me gelijk al iets op mijn gemak voelde.
Een hele vriendelijke anesthesist vroeg mij of ik plaats wilde nemen in de stoel en begon wat vragen te stellen, en voordat ik de kans kreeg
om te antwoorden was ik al vertrokken.

Het enige wat ik me kan herinneren is dat ik wakker werd in de auto zowat een half uur later en aan mijn man vroeg of hij wat water had. Voor de rest heb ik van alles niks gemerkt. Ik had nog zo graag iedereen persoonlijk willen bedanken, maar weet nergens meer van.
Dus nogmaals langs deze weg heel heel hartelijk bedankt.

Het is vandaag de 16 de het gaat goed, nog een beetje napijn, en een dikke wang maar oké als dat alles is !!!!!!

Nogmaals bedankt, en voor alle mensen die ook zo bang zijn voor de tandarts, ik wou dat ik het jaren eerder had gedaan!!!.

Met vriendelijke groeten,
José H.

-2-2006

GEACHTE MEDEWERKERS VAN DE AMALIA KLINIEK

VIA DEZE WEG WIL IK JULLIE BEDANKEN DAT IK WEER EEN MOOIE GLIMLACH KAN LATEN ZIEN .NA JAREN VAN VEEL TANDPIJN EN STRESS KREEG IK VIA EEN VRIEND VAN MIJN
ZUS JULLIE TELEFOON NUMMER NA LANG TWIJFELEN HEB IK TOCH EEN KEER GEBELD. HET KLONK ALLEMAAL ZO VRIENDELIJK DAT IK METEEN EEN EERSTE AFSPRAAK HEB GEMAAKT.
IK BEN OOK GEGAAN EN WAAR IK AL BANG VOOR WAS WERD DOOR DE TANDARTS BEVESTIGT MIJN BOVEN GEBIT MOEST ER VOLLEDIG UIT IK WILDE DOOR ZETTEN EN HEB OOK EEN AFSPRAAK GEMAAKT OP 2.2.06 WAS IK AAN DE BEURT MIJN MAN EN IK ZIJN SAMEN VOL GOEDE MOET VAN HUIS GEGAAN OOHH WAT WAS IK BANG IK HAD NACHTEN
ER VOOR AL WEINIG GESLAPEN MAAR IK WIST DAT IK DOOR MOEST ZETTEN NA LANG WACHTEN WAS IK EINDELIJK AAN DE BEURT MIJN HART ZAT IN MIJN KEEL MAAR VAN AF
HET MOMENT DAT JE DE BEHANDELKAMER IN KOMT GAAT DE ANGST WEG OMDAT JE NIET DE KANS KRIJGT OM JE NOG LANGER DRUK TE MAKEN JE WORD DOOR HET TEAM ZO GOED
OP GEVANGEN DAT JE VANZELF RUSTIG WORDT. NA DE BEHANDELING VOELDE IK ME EEN
ANDER MENS IK KAN VOORTAAN WEER EEN LACH LATEN ZIEN ZONDER DAT IK ME HOEF
TE
SCHAMEN VOOR MIJN GEBIT .

IK DANK ALLE MEDEWERKERS VAN DE
AMALIA KLINIEK
DAT IK WEER EEN VROLIJKE LACH KAN TONEN
ZONDER JULLIE HAD IK ME NOOIT OVER MIJN
ANGST HEEN KUNNEN ZETTEN
BEDANKT VOOR DE STEUN EN GOEDE ZORGEN DIE IK MOCHT ONTVANGEN

LUCIE

---

11-2-2006

9 februari 2006

Eindelijk is het dan zover. Ik mag naar het Amaliakliniek.
Toch wel kriebels in mijn buik, neen geen vlinders, maar van de zenuwen!!

Om 08.20 eerst de kids naar school gebracht en toen met de auto en mijn
begeleiders (mijn eega en buurvrouw) op weg richting Kerkrade.
Aangezien de reis toch wel 2,5 uur zal gaan duren, wordt er een koffiestop gedaan
bij het wegrestaurant te Weert. ?Bah wat flauw zeg?!!! Wat ruikt die koffie toch
heerlijk, en dan die heerlijke koeken die mijn begeleiders eten?..? En ik? Ik mag
niets, ik dien nuchter te zijn!
Maar goed?.., Kerkrade komt dichter in zicht, en ook mijn buik begint nu echt wel
op te spelen. Eindelijk we zijn in het kliniek, uiteraard te vroeg, maar worden echt
goed opgevangen door een Indische dame. Super?! Omdat wij te vroeg zijn voordat
ik geholpen zal worden, lopen we even richting de winkels.
11.30 uur wordt mij adviseert om terug te komen. Afspraak is afspraak en wij zijn
dan ook stipt op de afgesproken tijd terug bij het kliniek.

Ik word druk, krijg praatjes in de wachtkamer.. hoe komt dat nu? Heb ik nou altijd
om mijn zenuwen te onderdrukken. Maar goed. ?Mw?? ? pffffffffffffffff dat ben
ik!!!! Kan ik nu nog wegrennen?? Jeeh kom op zeg? je hebt a gezegd en nu ook b!!!

Maar zoals ik net al aangaf dat ik altijd druk ga praten als ik zenuwachtig ben. Kom ik
dus ook met veel bravoure de behandelkamer binnen. Ik mag plaatsnemen in de behandelstoel
en mijn eega mag naast mij komen staan totdat ik in slaap val. Prik??? Welke? echt niets
van gevoeld!!!!! Mmmmmmmmm wat is slapen toch heerlijk?. ?mw. ?. Wakker worden?!
Wakker worden, waarom? Ik lag zo lekker te dromen. Uhhhhh, O?ja ik weet het weer ik ben
in het Amaliakliniek. En ik heb niets gevoeld van heel de behandeling en ik word ook niet
dronken wakker. Ben gelijk bijkennis! Wat ziet het er mooi uit mijn gebit, had ik dit maar eerder gedaan. Maar goed, dat is allemaal achteraf gepraat!!!

Terwijl ik dit schrijf is het 21.50 uur, ja u leest het goed een paar uur na mijn behandeling.
Ik heb niet echt napijn gehad en heb zelfs al Limburgse vlaai, vla en koffie op. Ik wil het
niet mooier voorspiegelen en ik denk dat het per persoon verschilt hoe hoog de pijngrens
ligt.
En mensen die nog behandelt dienen te worden, en alle recensies lezen over het Amaliakliniek
Het is waar, ik geloofde het ook niet, want er staan alleen maar positieve reacties op en
geen enkele negatieve reacties! KLOPT dus!!! Want ik ben een en al lof over het Amaliakliniek!!!!!

Ik ga niet alle namen benoemen van het Amaliakliniek om ze te bedanken. Maar
ik zeg..: ALLE MEDEWERKERS VAN HET AMALIAKLINIEK HARTELIJK DANK VOOR ?. VOOR ALLES! SUPER!!! HAD IK JULLIE MAAR EERDER ONTDEKT!!!

Mvrgr,
Een ex-angsthaasje

---

10-1-2006

Ik wil jullie langs deze weg hartelijk danken voor alles.

We waren 6 januari al om 7.30u vertrokken om toch maar op tijd in Kerkrade te zijn.
Heb zelf de heenweg gereden, maar hoe dichterbij we kwamen hoe langzamer het ging.
De laatste paar kilometer kreeg ik het toch wel weer warm.
We hadden om 10.15u een afspraak maar we waren er al om 9.30u.
Toen we binnen kwamen werden we vriendelijk ontvangen, daardoor viel al gelijk 'n grote last van mijn schouders.
Om 10u naar binnen, na het handen geven mocht ik gelijk gaan zitten, kreeg prik in hand en binnen minuut sliep ik als een roos.
Nadat ik weer "wakker" was hebben ze mij in 'n rolstoel naar auto gebracht.
Onderweg naar huis nergens last van gehad.
Beetje doezelig maar voor de rest ging het goed.

Mijn welgemeende dankbetuiging aan alle medewerkers van de Amalia Kliniek

Groeten J. uit Wijchen

---

10-1-2006

Hallo mensen,

Ook mijn dochter van 4 en ik van 33 willen jullie bedanken voor de goeie zorgen.
Op 29 november j.l. waren wij aan de beurt om onze tanden te laten behandelen . Wij waren die dag daarvoor al naar Heerlen vertrokken waar we in een hotel hadden geslapen. (omdat we uit drenthe komen en de reis zeker 3 1/3 uur duurde) En we moesten die dinsdag om kwart voor 9 aanwezig zijn tja en dan hadden we wel heeel vroeg van huis moeten gaan.
Dus na een nachtje slapen en zenuwachtig zijn kwamen we bij de kliniek aan, dochter en mezelf voor zien van verdoving zalf en pleisters. Maar bleek dat het alleen bij kinderen werkt (hahahaha) maar het idee was prettig. Eerst was onze dochter aan de beurt en daar mocht mijn man en ik bij zijn (tot ze in slaap viel).
En dat doen ze heel leuk voor de kids een van de dames was met haar aan het babbelen over de ringetjes en stuiter ballen terwijl aan de andere kan van haar het spuitje gaven en nog geen 5 tellen erna was ze al in slaap.
Ik mocht nog even de wachtkamer weer in. Ik moest nog ff wachten en 10 minuten daarna mocht ik in de kamer naast mijn dochter in de stoel. En leuk gebabbeld en ik vroeg aan de assistente of ik ook een ringetje of een stuiter bal mocht en 10 tellen later sliep ik ook al hahahahah( best een vreemde ervaring want ik was nog nooit onder narcose geweest) en toen ik wakker werd heb ik vreemde dingen gezegd zei mijn man,
ik had wel 3x gevraagd o ze er nig wat van konden maken........................ en ook ik ben in de rolstoel de deur uitgereden.
En inderdaad pas in de auto had ik het idee dat ik weer op de wereld kwam. Mijn dochter heeft nog lekker in de auto liggen slapen ze was 2 kiezen en 2 voortanden armer maar blij dat haar ``vieze`` voortandjes weg waren. Ik was behandeld voor een wortel kanaal behandeling voor velen misschien geen probleem maar ik had al zo veel pijn gehad dat ik er geen trek in had om 4 x naar mijn ``normale tandarts`` te gaan want dat was mij verteld dat ik er 4 x voor terug moest komen, En dat het best pijnlijk zou zijn...........nou ik kan iedereen aanraden om het op deze manier te doen even lekker slapen en klaaaaaar.
tot nu toe hebben we weer gezonde bekkies maar mocht er weer iets zijn wat pijnlijk of erg ingewikkeld word gaan we zeer weer naar de amalia kliniek!!

Groetjes van een blije moeder van 33 en een happy dochter van 4 uut Drenthe

---

18-12-2005

Beste Amalia Kliniek

Ik had een afspraak op 17 Januari 2006 staan maar zover kwam ik niet na een weekend met flinke pijn!!Maandag 12 December gebeld en Donderdag 15 December komen.
Ik was zo blij dat ik eerder mocht komen maar tegelijk ook de bibbers.
s'Morgens vroeg van huis ,gelukkig nog een lange reis om mezelf tot orde te roepen.
Na bijna 3 uur rijden kwamen we aan,1 uur te vroeg dus nog even wachten.
Eindelijk werd mijn naam geroepen en mocht ik naar binnen.
Daar werd ik meteen voorgesteld aan de anesthesist en zijn assistente die mij meteen op m'n gemak stelde.
De tandarts van de dag,een boom van een man met een supervriendelijk gezicht,stelde voor om maar meteen in de stoel te gaan zitten.
Ik kreeg een prikje in mijn hand en was vertrokken.
Toen ik later klaar was hoorde ik mezelf hen hartelijk bedanken en dat ik echt niet dronken was omdat ik nooit drink!!!
Mocht plaats nemen in een rolstoel en hup voor je het weet rij je alweer naar huis.
Ik moet zeggen,zo bang als ik was zo vol vertrouwen ga ik een volgende keer zonder bang te zijn en dat meen ik echt.
Een top team met vriendelijke ,geduldige mensen,en dat is wat wij patienten van Amalia nodig hebben.
Bedankt.

ps weet nu waarom je een handdoek moet meenemen!!!
Voor de verdoving in je lip en je niet voelt hoe je drinkt!!!
whahahahah.

Een dankbare patient

---

11-12-2005

Ik wil jullie zo erg bedanken voor alle goede zorg
en natuurlijk behandeling op zondag 4 december.
Ik zal zeker aan iedereen vertellen hoe goed jullie 't gedaan hebben .
Ik was zo bang van te voren; ik heb zelfs 2 weken van te voren al in de zenuwen gezeten over DE GROTE DAG.
Ik heb zelfs me vriend helemaal gek gemaakt, die was blij dat ik ervanaf was!!! (hahaha erg he!!!)
Maar ik meen 't echt bij nader inzien was 't eigentlijk gewoon perfect.
Weet je wat zo gek was; ik heb natuurlijk een heletijd in de auto vertoeft (reis) en in de auto hield ik het bijna niet meer van de zenuwen maar zodra ik binnen in 't Amalia kwam werd ik zo rustig!!!
Niet gek natuurlijk want er kwam al gelijk een hele vriendelijke dame (kort rood haar) naar me toe om me gerust te stellen.
En ja het hielp echt !
Ik kreeg een pilletje om rustig te worden en mocht lekker in m'n eigen auto wachten op m'n beurt.
Ik heb zelfs liggen slapen in de auto (lekker rustig voor me vriend hahaha)
Toen ik aan de beurt was kwam ze me halen en ik kon gelijk gaan liggen .
Ik was toch nog lekker slaperig en rustig dat ik niet zo zenuwachtig was.
Ook hier was iedereen aardig en het verliep heel snel.
ik moest even naar m'n vriend kijken en ik lag binnen 8 sec. te slapen.
Ik heb er NIKS van gevoeld en het was zelfs de beste narcose die ik heb gehad.
Ik werd eruit gehaald en volgens mijn vriend hebben ze nog om me moeten lachen.
Want het schijnt dat ik eigenwijs al gelijk wilde opstaan, maar dat ging niet zo best (hahaha) ik werd in een rolstoel gezet en toen heb ik toch nog netjes me duim opgestoken en geprobeert te lachen naar de mensen die me behandeld hebben.
Ik ben nu 5 dagen verder en het gaat goed met me.
En weet je ik ben trots dat er toch mensen zijn die het zo goed met je voor hebben .(geloof me maar)
En ik ben natuurlijk ondanks alles toch ook een beetje trots op mezelf.
Ow en op m'n vriend die heeft te met mij moeten uit houden!!!

DUS BANG ZIJN HOEF JE NIET...
BIJ HET AMALIA KLINIEK.

GROETJES EN NOGMAALS BEDANKT

POLLY B.
(meisje met dat hele lange blonde haar)

---

11-12-2005

Hallo lieve mensen,

Toen ik nog half dronken van de narcose in de auto gezet werd door een hele lieve assistente, werd mij gevraagd of ik ook mijn verhaal op deze site wou zetten.

Het begon bij mij toen ik 11 jaar was. Ik kreeg een ongeluk, waarbij al mijn voortanden los kwamen te zitten en afbraken. Er was zelfs een voortand met wortel en al eruit gevlogen.
Dat was toen hals over kop naar de kaakchirurg. Ik kreeg tig van die smerige spuiten in m'n mond, en een beugel door mijn tandvlees, zodat m'n tanden weer vast konden groeien.
Die beugel heeft 6 weken gezeten, 6 weken pijn en niet fatsoenlijk kunnen eten.

Op mijn 14e begon weer de ellende, door die harde klap van toen begon alles voor in mijn mond te ontsteken. Weer met veel angst naar de kaakchirurg.
Ten eerste vloog ik toen al door het plafond van die spuiten, en ten tweede, ze hielpen geen eens! De operatie duurde toen 3 kwartier en ik heb toen ook 3 kwartier lang liggen schreeuwen in die stoel.
Ik kon alles voelen wat ze deden, en ze deden er niets op uit!!!
Als m'n moeder vroeg of de operatie niet onder algehele narcose kon, dat kon niet, dan zou ik er later meer last van hebben, zeiden ze. Het is toch niet te geloven!
Een jaar later weer het zelfde verhaal, weer die operatie waarbij ik alles kon voelen.

Op m'n 16e kreeg ik al een brug, van hoektand tot hoektand, want m'n eigen tanden waren niet meer te redden. Ik dacht van alle ellende af te zijn.
Dertien jaar later op mijn 29e begon ik weer last te krijgen op de plek waar m'n brug vast zit, maar door de angst natuurlijk niks zeggen.
Totdat ik 2 dagen voor kerst zo'n gigantische dikke kop kreeg en zo'n pijn, dat ik wel naar de tandarts moest.
Ik moest met spoed geopereerd worden, en dat was op kerstavond. Het was moeilijk om nog een kaakchirurg te vinden. Dus in plaats van Doetinchem, moest ik naar Arnhem.
Ik was zo verschrikkelijk bang, ik had echt de neiging om onderweg uit de auto te springen!
In het ziekenhuis moest m'n vriend me in de gaten houden, hij was echt bang dat ik er vandoor ging.
In de stoel van de kaakchirurg weer hetzelfde liedje, ik barste in janken uit omdat ik zo bang was, maar weer deden ze er helemaal niets op uit!!
Die verschrikkelijke spuiten werden er weer ingeramd zodat ik weer zowat door het plafond vloog van de pijn.
Na die operatie moesten we nog een uur rijden naar huis, ik was nog nooit zo ziek geweest van de pijn.
Elke hobbel in de weg, denderde door mijn hoofd. Maar ik dacht wel, nu heb ik het wel gehad, nu kan er niets meer met m'n brug gebeuren.

Totdat ik dit jaar weer last kreeg ....eerst niks zeggen tegen de tandarts, o zo bang dat ik weer aan de beurt was! En maar hopen dat het vanzelf weer over zou gaan!
Maar dat deed het natuurlijk niet. Een half jaar lang kon ik niet meer warm of koud eten, alles moest op kamertemeratuur zijn. Maar ik begon ook zo tussendoor meer van die pijnscheuten te krijgen.
Bij de halfjaarlijkse controle heb ik met zweet op mijn rug de tandarts maar verteld dat ik weer last had van die plek waar m'n brug in vast zat, ik moest wel, stel je voor dat het weer als de vorige keer zou gaan,
en hals over kop weer geopereerd moest worden! Toch maar weer een foto maken. En ja hoor, hij kwam weer met het slecht nieuws dat ik naar een kaakchirurg moest. Weer een behoorlijke ontsteking!
Ik helemaal in paniek! Hij vertelde me dat hij eerst een afspraak met de kaakchirurg ging maken voor een consult, zodat ik eerst met de kaakchirurg rustig kon praten, zodat mijn angst een beetje af zou nemen.

1 november was het zover...op gesprek bij de kaakchirurg! Maar ik raakte al weer helemaal in paniek, ik had weer diezelfde vent die mij al die keren geopereerd had. Ik had het gevoel dat ik elk moment van m'n stokje zou gaan. Heb hem verteld dat ik niet meer zo geopereerd wou worden, dat ik een trauma aan de vorige keren heb overgehouden, en dat ik onder narcose geopereerd wou worden. Hij vertrok geen spier.....het was alsof het hem geen ene bal interesseerde en het enige wat hij zei was: DAT KAN NIET!!!!!! Ik nog meer in paniek natuurlijk. En toen ik hem vroeg of ik geopereerd kon worden onder een lichte roes, kreeg ik het antwoord dat dat helemaal niet bestaat!!! Toen stond m'n vriend op en zei: kom Monique we gaan, want zo gaat dit niet, en we zijn zo het ziekenhuis uitgelopen.

We kwamen thuis. Eerst is m'n vriend op internet aan het zoeken gegaan naar een adres. Toen ik een beetje gekalmeerd was ging ik 's avonds het internet op en ja hoor!!! toen ontdekte ik de site van de Amalia Klinieken!!!! Er zou ook binnenkort een kaakchirurg in dienst komen, en ze opereren onder narcose. Ik heb toen direct een mail gestuurd met de mededeling: Ik heb een kaakchirurg nodig die mij wel onder narcose wil behandelen!! 20 minuten later kreeg ik al een berichtje terug, dat ze af en toe al met een kaakchirurg bezig zijn, en dat ik even moest bellen of er dit jaar nog een plekje voor mij zou zijn.
Ik de volgende dag meteen bellen, en ja hoor, ik kon eventueel dit jaar nog geopereerd worden!!! Dinsdag's 7 november kon ik al terecht voor een intake-gesprek!!! Er viel toen al een hele last van mijn schouder.

Die dinsdag de 7e was natuurlijk hartstikke spannend, ik had al die mooie verhalen op het internet al gelezen, maar ik was zo panisch geworden van alle vorige keren, dat de angst er nog flink in zat.
Eerst moest er een foto gemaakt worden, toen kon ik naar binnen.
Daar in de stoel kwamen natuurlijk meteen de tranen, maar die lieve tandarts Reinders wist mij behoorlijk gerust te stellen, en hij kon zich die angst heel goed voorstellen, want er was al zoveel gebeurd!!!
Eindelijk iemand die begrip voor mijn situatie heeft!!!!! Hij heeft de foto bekeken, en in mijn mond gekeken gewoon met de handen, zonder al die instrumenten en zonder overal aan zitten prutsen met die haakjes en zonder aan m'n brug te zitten wiebelen! Ik kon geopereerd worden,onder narcose!! Ik kreeg zelfs nog een recept mee voor zalf die ik op mijn handen kon smeren zodat ik niks van de naald van het infuus in mijn hand zou voelen! Ik ging heel erg gerustgesteld weer naar huis.


Zondag 4 december was het zover! Ik moest onder het mes! De reis van 2 en een half uur viel mee, ik was lang niet zo zenuwachtig meer, ik had echt het gevoel van: het komt goed!
Daar aangekomen kwam een hele lieve assistente, maar wel met de mededeling dat we nog anderhalf moesten wachten, het was helaas allemaal wat uitgelopen.
Ze bleef nog even bij me staan en vroeg of het nog ging, maar daar kwamen toch nog de tranen. Ze wist me al weer heel snel gerust te stellen!
Na anderhalf uur werd ik geroepen, o jee....ik moest er aan geloven!!!!
Eenmaal binnen ging het allemaal zo snel... door de geruststellende woorden en de zalf op m'n hand, had ik niet in de gaten dat de naald voor het narcosemiddel er al inzat!
De assistente zei: denk maar aan iets moois........en ik voelde me al gaan!!!!!!

Toen ik in de rolstoel naar de auto werd gereden (ik weet geen eens hoe ik er in terecht ben gekomen) besefte ik dat alles achter de rug was.
IK HAD DE OPERATIE AL GEHAD ...EN HELEMAAL NIETS GEVOELD, GEHOORD EN GEMERKT!!!!!!
Wat was ik blij dat ik dit adres in Kerkrade had gevonden!!!
Toen ik nog half dronken van de narcose in de auto gezet werd door die hele lieve assistente, werd mij gevraagd of ik ook mijn verhaal op deze site wou zetten.(wel gek dat ik mij die vraag nog heel goed kon herinneren) En natuurlijk wilde ik dat!! Want ik wil iedereen laten weten dat er ook een andere manier van behandelen bestaat!!!!
Waar je geen nummer bent, waar ze begrip voor je situatie hebben en er ook mee om kunnen gaan, en wel onder narcose willen behandelen!!!!
Op de terugreis heb ik geen pijn gehad, ik was alleen het eerste half uur ontzettend aan het tuttelen volgens mijn vriend, alsof ik een flinke slok op had!


Dus voor alle angsthazen..................twijfel niet meer, bel gewoon de Amalia Klinieken, het bespaart je een heleboel ellende!!!!

En aan alle lieve medewerkers van de Amalia Kliniek: ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor de goede zorgen!!!!!

Groetjes,

Monique, uit Aalten.

---

7-12-2005

Lieve mede angsthazen,

Zoals iedereen op deze site behoor ook ik tot de categorie angsthazen. Door diverse nare behandelingen (ik zal jullie de details besparen) was ook ik al in geen 6 jaar meer bij de tandarts geweest tot afgelopen augustus.
Mijn man en ik zouden op vakantie gaan en een paar dagen daarvoor brak een kies in tweeën, tja daar sta je dan met je goed fatsoen. Aan de ene kant wil je zo niet op vakantie (stel je voor dat je kiespijn krijgt in een vreemd land en daar naar de tandarts moet) maar aan de andere kant heb je weer die angst voor de tandarts.
Toch maar de tandarts gebeld en ik kon vrij snel terecht, ze hebben de kies opgelapt zodat ik toch op vakantie kon (een kleine wkb zonder verdoving want die helpen bij mij dus niet) maar ik moest wel terugkomen om alles goed in orde te laten maken. No way dat ik nog terug zou gaan na die behandeling.
Nu wist ik van het bestaan van de Amalia kliniek en heb naar hun gebeld en met tranen alles verteld en ik kon door hun geholpen worden.
Op 4 november kon ik terecht voor mijn intake gesprek, allemaal hele vriendelijke mensen en inderdaad er werd gekeken ZONDER DIE VERVELENDE HAAKJES!!! Er werd een lijst opgemaakt met wat er allemaal moest gebeuren en er werd een afspraak gemaakt. Ik mocht op 17 januari 2006 terugkomen.
Eenmaal thuis en aantal dagen verder begon mijn noodvulling af te brokkelen dus zat ik goed in de stress want de feestdagen staan voor de deur. Dus ik de kliniek gebeld om te vragen of er eerder plaats was (ik stond immers al wel op de spoedlijst) en jawel hoor ik kon dinsdag 6 december al terecht!
Inmiddels heb ik de behandeling achter de rug (4 verstandskiezen eruit, een wortelkanaalbehandeling, 4 oude vullingen vernieuwen en een gebitreiniging) en ik kan niet anders zeggen dan TOPPIE. Hoe je daar behandelt wordt is echt in 1 woord GEWELDIG, het begint al bij binnenkomst een super vriendelijke dame waar je je moet melden, dan wordt je gehaald door de narcotiseur en ga je naar de behandelkamer, je gaat zitten in de stoel, je krijgt je infuus (waar je totaal niets van voelt) je voelt je wat dizzy en je ben vertrokken in een diepe slaap. Dan wordt je wakker gemaakt en is alles achter de rug, je wordt met een rolstoel naar de auto gebracht en alles is voorbij en dat allemaal door uiterst vriendelijke en lieve mensen, mensen die hun vak verstaan en die weten hoe ze om moeten gaan met angstige mensen MIJN COMPLIMENTEN!!
We zijn nu 1 dag verder (het is nu woensdag 7 december), ik zit vrolijk op m'n werk en heb eigenlijk geen napijn, wel wat keelpijn en stijve kaken maar niets noemswaardig!
Voor iedereen die nog twijfelt NIET DOEN "gewoon" de telefoon pakken en een afspraak maken, je wordt omringt door lieve mensen met veel begrip die hun vak verstaan en daarbij merk, voel, hoor en ruik je niets tijdens je behandeling IDEAAL!
Ursula I.

---

5-12-2005

Beste Angsthazen,

Ik was 13 Jaar niet geweest toen ik achter het bestaan van de
Amalia-kliniek kwam en vervolgens heb ik nog eens 2 jaar uitgesteld om
contact op te nemen, maar toen heb ik mezelf zover gekregen dat ik het
gevreesde telefoontje durfde te plegen. Plotseling stond er sinds lange
tijd weer een afspraak met de tandarts in mijn agenda...
Natuurlijk was ik de dag ervoor al zenuwachtig en vreesde, ondanks dat
ik geen afgebroken kiezen of pijn had het ergste; het zou wel op
zenuwbehandelingen, wortelkanaalbehandelingen en meer van dat soort
enge termen neer komen.
Op de dag des oordeels werd ik snel geholpen. Er werden foto's gemaakt
en de tandarts keek met een spiegeltje even in mijn mond. Ik had
verwacht dat de foto's nog bestudeerd moesten worden, voordat er een
diagnose gesteld kon worden en dat ik per post een paar dagen later de
diagnose toe gestuurd zou krijgen. Echter de tandarts wist me meteen te
vertellen wat er gebeuren moest en het viel ontzettend mee; ik had vier
kleine gaatjes en er moest een (kleine) verstandskies getrokken
worden... Wat een opluchting was dat zeg.... Op mijn eigen verzoek zou
er ook nog een stukje kunst-tand opnieuw aangezet worden, wat was
afgesleten na al die jaren.
Het feit dat er zo weinig aan de hand was stelde deze angsthaas al
enorm gerust en ik heb direct een afspraak gemaakt voor de behandeling.
Helaas kon dat pas een paar maanden later (maar nu ik de behandeling
achter de rug heb, begrijp ik waarom!)
Gisteren (011205) was het zo ver; natuurlijk was ik toch weer enorm
zenuwachtig, maar het moest maar eens... En ook de behandelng is enorm
meegevallen; zoals je kunt lezen in de andere reacties leggen ze je via
je hand aan een infuus en binnen no-time lig je in dromenland. Het
voelde gewoon als een enorm diepe slaap; ik droomde dat ik een
telefoongesprek had met een medemuzikant over repetities en zo. Toen ik
wakker werd gemaakt zat ik blijkbaar nog steeds in het gesprek, gezien
mijn vriendin uit de wachtkamer werd geroepen met de woorden 'Hij zit
met Ad aan de telefoon!'. Verder schijn ik het Amalia-personeel
toegezegd te hebben te komen spelen op de opening van hun kliniek (daar
hebben we het nog wel over...).
Anyway; mijn gebit is weer helemaal top en dat voelt fijn. Ik heb
nauwelijk napijn gehad (alleen dat rare na-de-tandarts gevoel, dat je
moet wennen aan de nieuwe aanpassingen is je mond) en kan het werkelijk
alle angsthazen aanbevelen! Deze jongen gaat voortaan halfjaarlijks
weer netjes naar de controle en voor de pijnlijkere ingrepen weet ik
waar ik wezen moet!

Ontzettend bedankt en tegen de angstazen die dit lezen zou ik zeggen:
'Bel nou gewoon'!

Rudi Sanders

---

5-12-2005

Geachte lezer van deze rubriek,

Het is alweer enige weken dat ik mijn (1e) behandeling bij de Amaliakliniek heb ondergaan.
Ook ik behoorde tot de groep van mensen die al vele jaren de tandarts niet meer had bezocht vanwege grote angst.
U kent het wel: het hele gezin staat ingepland voor een controlebezoek bij de tandarts, en dan had ik natuurlijk op die dag altijd plotseling weer wel een andere dringende afspraak op mijn werk die ik dan natuurlijk absoluut niet kon afzeggen!
En dan breekt er zo?n periode aan dat je helemaal niet meer gaat inmiddels was dat bij mij dus ook al zo een jaar of 6.
Langzaam gaat de conditie van je gebit achteruit en breekt het moment aan dat er iets moet gaan gebeuren, zeker als er kroon afbreekt aan een voortand en het steeds meer zichtbaar wordt.
Vanaf die periode kreeg ik e-mails van mijn echtgenote, die na enig onderzoek op internet, steeds weer die positieve reacties van de Amaliakliniek aan mij doorstuurde.
En zo is het begonnen?.ik maakte een eerste afspraak voor een intake begin september.
Met heel veel begrip werd ik ontvangen, diverse foto?s gemaakt, verder onderzocht en ontving ik een ?waslijst? van zaken waar wel iets aan gedaan moest worden.
En dan volgt er die afspraak ! Dat duurde gelukkig nog even, op 22 november was ik aan de beurt.
Opnieuw was er die rust bij de ontvangst en na heel even wachten was ik op de afgesproken tijd aan de beurt.
Een heel team van medewerkers om je heen en binnen de kortste keren zakte in weg in de narcose !
Anderhalf uur later ontwaakte ik en waren blijkbaar mijn eerste woorden: ?dit is geweldig? en zo is het ook! Want de behandeling achter de rug, nieuwe vullingen, twee getrokken, met de rolstoel de auto in en terug naar huis. Zelfs geen last van napijnen gehad.
Er moet nog wel het één en ander gebeuren in het voorjaar maar daarvoor maak ik graag de reis opnieuw vanuit Gorinchem.
Mijn grote waardering gaat uit naar alle medewerkers van de Amaliakliniek voor hun attitude en betrokkenheid bij de client.

André

5-12-2005

hoi,
toen ik 12 jaar was heb ik een apec-resectie aan mijn 2 voortanden gehad, ik heb daarna altijd angst voor de tandarts gehad, en zeker voor spuiten, die waren echt afschuwelijk, toen mijn tandarts zei, dat ik weer naar de kaakchirurg moest, had ik het niet meer, kon niet meer slapen, niets meer, wat een angst, maar toen ik op internet de amaliakliniek vond, ging de angst een beetje weg. gisteren 3 dec was ik aan de beurt, weer diezelfde apec-resectie en verstandskiezen eruit, dan komt die angst weer, maar nu 24 uur later, nog geen pijn gehad!!!!!!!!, maar vooral van de hele behandeling niets gemerkt,SUPER!!!!!!!!. ik wil dan ook iedereen van de amaliakliniek bedanken uit de grond van mijn hart, jullie zijn GEWELDIG!!!!!!. o, ja kaakchirurg bedankt, voor het helpen met m,n jas aan doen, zo zie je, ook dit doen ze voor je.
BEDANKT BEDANKT BEDANKT

---

4-11-2005

Hallo,

ik ben Ton en al van kleins af aan bang voor de tandarts (bedankt schooltandarts!!),
3 maanden geleden brak er dus een voortand af (aan de bovenkant) en moest ik wel naar de tandarts.
Mijn vrouw helemaal gelukkig want die kon mij niet anders als met een erg slecht gebit, en nou moest het er toch echt van komen.
Via een schoonzus die hier ook al eens onder narcose was behandeld het adres gekregen en hele goede reactie, dus een afspraak gemaakt voor het voor gesprek, dat was al na een week en ging allemaal heel gemoedelijk, ik voelde mij meteen op mijn gemak.
Niks geen enge haakjes en meer van dat soort dingen.
Mijn bovengebit zou worden vervangen door een kunstgebit en mijn onderkant had alleen een gaatje en zou gereinigd gaan worden.
Ik kon helaas pas over 3 maanden terecht en heb dan ook 3 maanden niet veel gelachen, hahahaha, want een voortand missen is toch erg wel lullig.

Afgelopen donderdag was het zover, we moesten er om 10.00 zijn, en ik zou om 10.30 geholpen worden, aangezien wij vanuit Amsterdam komen, zijn we om 06.30 vertrokken en waren we er al om 09.30, om 10.00 kwam er een lieve dame zeggen dat het een klein beetje uitliep en dat we eventueel nog wel een uurtje naar buiten konden, dus zijn we even Kerkrade ingelopen en om 11.00 waren we weer terug, 5 minuutjes later werd ik naar binnen geroepen.

Toen ik het infuus kreeg werd ik inderdaad helemaal draaierig en mijn vrouw heeft echt staan lachen want het was net of ik helemaal dronken was. Dit duurde heel kort en weg was ik. Na 40 minuten hoorde mijn vrouw mijn stem alweer door de deur heen, hahhaha, en was ik klaar en ook alweer redelijk bij, ik heb me wel doormiddel van een rolstoel lekker naar de auto laten rijden want was nog wel wat zwakjes op de benen.

Het is me allemaal 100% meegevallen, had ik dat maar jaren eerder laten doen!
Ik ben nu 2 dagen verder en het is inderdaad wel even wennen, en uiteraard voel ik wel wat, maar echt ik kan het iedereen aanbevelen, gewoon super zo'n narcose! (en je wordt er nog dronken van ook).

Groeten van
Ton Hoffmeister uit Amsterdam.

---

29-9-2005

Personeel van Amalia kliniek en mede-tandarts-fobie-isten,

16 jaar, was ik niet naar de tandarts geweest. Op m'n 14e voor het
laatst gegaan. Al die jaren ervoor had ik
telkens wel een gaatje ergens. Heb verschillende tandartsen gehad. De
één vond verdoving maar voor kleine
kinderen, de ander gaf zonder meer verdoving, alleen begon daarna
direct met de behandeling. Al met al
maakte ik het in mijn eigen hoofd natuurlijk allemaal veel erger..
Rond m'n 20e verloor ik een kies. Heb er veel last van gehad.. Maar
ik dacht, deze pijn weegt op tegen de
tandarts. Rond m'n 25e verloor ik een tweede kies en wederom,
aanvaarde ik deze pijn...
(Mijn god zeg, als ik dit toen had geweten.., andere kant is, dat de
Amalia kliniek toen nog niet bestond)

2 jaar geleden begon ik met het zoeken naar een oplossing. Mijn
tanden waren geel, van koffie en sigaretten.
En ik was bang dat er elk moment weer een kies kapot kon gaan.
Zodoende kwam ik vorig jaar door een tip
van iemand achter de website van www.angstvoordetandarts.nl. Heel de
website uitvoerig bekeken.
En weer weggestopt. Handig om te weten, kan nog eens van pas komen..
Tot afgelopen januari.
Toen werd ik bang dat ik misschien , door het uitstellen, ook wel
eens in plaats van een kies, een tand kwijt
kon gaan raken.. Het zweet brak mij uit. Dat nooit!

De stoute schoenen in mei toch maar aangetrokken. Gebeld met de
kliniek. Wat klonken ze daar vriendelijk
en begripvol. 24 juni voor controle geweest. Foto's gemaakt en even
wachten op de tandarts. In de
behandelkamer, bleef ik vrij rustig. Bleef een beetje staan. Er werd
mij vriendelijk gevraagd om te gaan zitten..
Hahaha.. ik ging op 'n gewone stoel zitten.. "Nee, gelieve even op de
behandelstoel te gaan zitten."
"Moet dat?" Vroeg ik. Ze wilde even kijken.. Met een spiegeltje en
meer niet!

Verbazingwekkend genoeg had ik 4 kleine gaatjes, 1 wat grotere en er
zou wat restanten van de laatst
verloren kies verwijderd moeten worden. En dat terwijl ik vreesde
voor het moeten gaan laten trekken van
zowat al m'n kiezen (en misschien zelfs wel tanden).

Direct na de controle heb ik een afspraak gemaakt voor de
behandeling. Dat kon pas op 27 september.
Zo ver weg? Wow.. maar dat begrijp ik nu wel. Ze hebben het druk. En
ik weet wel hoe dat komt.

Ze behandelen je daar, in 1 woord : Geweldig !

Ik was met het openbaar vervoer gekomen, vanuit de bollenstreek..
Flink eindje reizen. Geen last van
zenuwen gehad, tot 10 minuten voor ik naar binnen mocht komen.. Ik
stond op het punt naar huis te
gaan, tot ik een vriendelijke zachte (limburgse) stem m'n naam hoorde
zeggen.. Wat een rust straalde
uit die stem. Twee minuten voor het naar binnen gaan, was ik er van
overtuigd het door te gaan zetten.

Tegen half twee. De tandarts riep mijn naam.. Nu is het mijn moment.
Er stonden 4 of 5 mensen in de
behandelkamer. Allemaal even vriendelijk. Prikje in m'n hand voor het
infuus, je voelt het als een heel klein
prikje. Binnen 15 seconden, was ik weg. Blijft een rare ervaring. Je
zit te praten en voor je het weet, doe je
je ogen open en staan de mensen op een andere plek. En is het
allemaal gebeurd. Ik had wat langer nodig
om bij te komen, maar dat heeft de pret voor de tandarts, anastesist
en assistenten zeker niet gedrukt. Heb
behoorlijk wat grappen zitten maken, blijkbaar..
Moest en zou iedereen een handje geven bij het verlaten van de kamer.
En vroeg in m'n roes nog om een
zoen van de assistente..

Omdat ik met het openbaar vervoer was gekomen, moest ik even wat
langer wachten, tot ik weer wat zekerder
op m'n benen kon staan en lopen. De tijd vloog voorbij, waar ik dacht
5 minuten igewacht te hebben, bleek
anderhalf uur te zijn. En ondertussen kwam de tandarts voorbij, de
anastesist, assistente (nee, niet die van
de zoen.. ;-) ) en allemaal vroegen ze heel begaan (en vriendelijk)
hoe het met mij ging.

Kwart voor vijf verliet ik de kliniek. Met zoooooo'n glimlach. Ik was
blij. Opgelucht. Eindelijk ben ik geweest.
En had het eigenlijk alleen maar enorm naar m'n zin gehad in de
kliniek. Zo vriendelijk, vrolijk, begripvol,
lief en aardig als ze daar zijn!

Mijn voornemen is, dat ik volgend jaar best op controle wil. Maar dan
wel, in de Amalia kliniek.
Al moet ik weer zelf betalen. (Dit moest ik zelf betalen, omdat ik
niet verzekerd ben voor tandheelkundige
(be)handelingen). Dat heb ik er wel voor over. En al helemaal in de
Amalia kliniek !!

Dank jullie wel !!!!!!

vriendelijke groetjes, Maurice

---

29-9-2005

27-09-2005

Lieve (mede)-angsthazen,

Ik heb het idee dat me gevraagd is om een reactie te sturen voor de website maar zeker weten doe ik het niet, ik kan het ook gedroomd hebben (hoezo dronken van de narcose, haha)

Het hele verhaal over het ontstaan van mijn angst voor de tandarts zal ik overslaan. Iedereen die dit leest weet wat ik bedoel.

10 Jaar geleden heb ik wel eens tegen mijn toenmalige tandarts gezegd:
"Ik zou willen dat ik ergens onder narcose een behandeling kon krijgen, dan kon in 1x m'n hele gebit gerenoveerd worden".
Hij begreep het wel maar zei dat die mogelijkheid er niet was. Later heb ik er verder ook nooit meer over nagedacht, ging ervan uit dat het toch nergens kon, zo'n narcosebehandeling.

Tot ik ca. 1,5 jaar geleden (inmiddels al ca. 7 jaar niet meer bij de tandarts geweest) zat te internetten en op Google intypte: angst voor de tandarts.
Geweldig! Ik kwam terecht op de site van de Amalia Kliniek en daar zag ik dus staan dat de mogelijkheid van een narcosebehandeling bestond!
Terwijl de tranen over m'n wangen rolden heb ik de reacties (allemaal positief!) zitten lezen.

Maar goed, dan moet je dus al je moed gaan verzamelen. Ik zat nog vol met vragen, vooral over de kosten.
Bellen was uitgesloten, dat durfde ik niet, bij het idee alleen al kreeg ik pijn in m'n buik. Dan maar mailen.........dacht ik, en daar bleef het bij, ik durfde zelfs dat niet, ondertussen smoesjes verzinnend voor mezelf, Kerkrade is toch wel ver weg, zal wel heel duur zijn, zal wel niet vergoed worden etc.etc.

Tot dit jaar mijn zusje me vertelde dat ze ging trouwen. Hartstikke leuk natuurlijk.
En voor mij net dat duwtje dat ik nodig had. Op de bruiloft van m'n zusje wil ik stralen, durven lachen zonder m 'n hand voor m'n mond te houden.
Toen heb ik dus eindelijk een mailtje gestuurd met m'n vragen, en de datum van de bruiloft met de vraag of het voor die tijd zou lukken.
De volgende dag al antwoord, moet lukken maar dat moet je wel nu bellen om een afspraak te maken..........

Ja.........bellen......nu? Slik!
Na 4 weken treuzelen dan toch eindelijk met een brok in m'n keel de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt voor een intake. Bloednerveus stond ik in de wachtkamer, klaar om weer naar buiten te rennen. Toen ik aan de beurt was werden er eerst foto's gemaakt en toen ging de tandarts in m'n mond kijken en ik voelde niks!
Vervolgens een gesprek met de assistente van de anesthesist en weer terug naar de receptie om 2 afspraken in te plannen (het was te veel om in 1x te doen). Gelukkig kon het nog voor de bruiloft! Ik besloot om gelijk maar 2 afspraken in te plannen, als ik het nu niet zou doen zou ik het nooit meer doen.

De dag voor de eerste behandeling kreeg ik nog een telefoontje om me te helpen herinneren aan de afspraak (alsof ik die zou vergeten, haha). En daar ging ik, 7 september, bibberend als een rietje, naar de tandarts.
Ik moest vrij lang wachten omdat degene voor mij wat meer tijd nodig had om wakker te worden. Ondertussen zag ik mensen in rolstoelen uit behandelkamers komen en kreeg ik steeds meer de bibbers. Uiteindelijk mocht ik (een kwartiertje te laat) naar binnen en in de stoel gaan zitten waar ik een prikje in m'n hand kreeg voor het infuus.
De assistente van de anesthesist kwam bij me staan, aaide over m'n arm en zei: 'het duurt nu niet lang meer hoor'.
Ik antwoordde dat ik dat inderdaad hoopte omdat ik nu toch wel heel erg nerveus werd en toen kwamen de tranen.
Dat is ook gelijk het laatste dat ik weet want toen deed de narcose z'n werk.
Zo'n anderhalf uur later werd ik wakker gemaakt, in de rolstoel naar buiten gereden (maar hoe ik nou in die rolstoel ben gekomen??)
Er waren 6 kiezen getrokken (incl. 4 verstandskiezen) en de nodige tanden en kiezen gerenoveerd. Het grootste gedeelte was achter de rug.

De hele dag heb ik wel wat last gehad van bloed in m'n mond door die getrokken kiezen maar ach, ik had het ergste achter de rug en ik had er niets van gevoeld!
Ik heb wel ruim een week een zeurende pijn in m'n kaak gehad maar dat kwam doordat er zoveel tegelijk getrokken was en m'n kaak zich daardoor opnieuw ging zetten. En ach, als je weet dat het daardoor komt en dus weer overgaat, niks aan de hand! Verder was m'n gebit al zo mooi dat ik dat beetje pijn niet echt een probleem vond!

Op 19-9 ben ik voor de tweede keer geweest. Ik ging al wat minder nerveus in de stoel zitten en wist zelf een lach te produceren! Bij de tandarts!!
De resterende tanden en kiezen gerenoveerd en klaar was m'n gebit!
Geen centje napijn gehad!

Ik word bedolven onder de complimenten voor m'n mooie gebit en iedere spiegel die ik zie krijgt een stralende lach!

30 September is de bruiloft en ik heb me al voorgenomen om de hele dag m'n tanden bloot te lachen!!

Alle medewerkers in Kerkrade wil ik dan ook hartelijk bedanken voor hun goede zorgen! Vooral de assistente van de anesthesist, wat een lieverd zeg!

Verder wil ik iedereen die dit leest het volgende advies geven: pak de telefoon en bel naar Kerkrade. Niet twijfelen, geen smoesjes, gewoon doen! Het enige waar ik spijt van heb is dat ik het niet 1,5 jaar eerder heb gedaan.
Je mag mij ook mailen als je vragen hebt, ik beantwoord ze graag.
essie@heeftemail.nl

Esther

---

26-9-2005

Beste lezers en team Amalia Kliniek,



Ik zal mijn verhaal eventjes kort vertellen : Het is allemaal begonnen toen ik een jaar of 15 was, Ik ging naar de tandarts ieder half jaar ,maar ik kwam bij de tandarts en hij wilde een keer foto?s maken van mijn gebit , Dus jullie kunnen dat wel ,je krijgt van die plaatjes in je mond en er wordt een foto van gemaakt. Ik had toen geen gaatjes gehad maar wat bleek volgens de tandarts ik had 11 gaatjes in 1 keer , dat was schrikken !!! ik moest 3 keer terug komen in sessies van 45 minuten. Nou dat ging helemaal verkeerd na de eerste keer en ik durfde niet meer terug, en aangezien ik toen toch geen kiespijn had vond ik het allemaal prima .



Rond mijn 18de kreeg ik dus kiespijn, nachten lang wakker want als ik maar niet naar die tandarts hoefde, maar ik kon er niet aan ontkomen en ik onderging een zenuwbehandeling??.na 3 kwartier kwam ik de stoel uit en begon de verdoving uit te werken en wat bleek : DE VERKEERDE KIES WAS BEHANDELD. Ik kon om 5 uur meteen terug komen en huppakee hij begon aan de volgende. Nou om een lang verhaal kort te houden : ik heb in 1 jaar tijd 5 zenuwbehandelingen gehad en ja je raad het al bij de 5de durfde ik ook niet meer terug om het af te maken.



In de 3 jaar daarop was het iedere maand wel een kies of tand die het begon te begeven , ik at een broodje en knak stukje van je kies af. Continu kiespijn, hele nachten wakker gelegen en durfde niet naar de tandarts. Afgelopen half jaar is het echt helemaal verkeerd gegaan, er was geen tand meer heel, mijn voortanden waren gescheurd en het begon er zelfs vies uit te zien. Ik durfde niet meer te lachen durfde niet meer iemand recht in de ogen te kijken , durfde zelfs mijn eigen vriendin geen kus meer te geven zo vies vond ik het. En ik werd een half jaar lang iedere nacht (met enkel uitzonderingen na ) wakker met kiespijn. Toen ben ik toch maar eens net als alle andere gaan zoeken hoe ik van mijn hele gebit afkwam. Het liefst iemand die onder narcose er alles uit zou gaan halen. Ik kwam dus terecht bij de Amalia kliniek , en ik had onder een hevige kiespijn bui zelfs het lef om te bellen. Ik kon langs komen en er zou gekeken worden of ze me konden helpen.



Wat je al meteen opvalt als je belt is dat je echt mega vriendelijk te woord wordt gestaan, kreeg zelfs tips hoe ik tijdelijk kon proberen van kiespijn af te komen, al was dat echt niet meer mogelijk. Nou de afspraak was gemaakt , en ik samen met mijn moeder er naar toe : mijn moeder had boven al een gebit en wilde haar ondertanden ook weg laten halen (haar verhaal komt ook nog haha). We kwamen aan na 1:30 uur rijden en moesten nog even plaats nemen in de wachtruimte. Ik had het niet meer en als ik alleen was geweest was ik op dat moment meteen terug naar huis gereden. We werden naar binnen geroepen door een assistente eenmaal binnen in die kamer had ik het niet meer maar wonder boven wonder kreeg de tandarts mij gerust gesteld , hij bleef rustig luisteren en hij vroeg of hij mocht kijken, ik zij nog maar niet met een haak of zo !! . nee hoor gewoon met een spiegeltje ,hij schreef van alles op alleen het was werkelijk hopeloos , onmogelijk om dit nog op te knappen , dus de conclusie was en schrik niet ik ben pas 22 jaar : Gehele boven gebit zou getrokken worden , onderin alle kiezen er uit en mijn ondertanden zouden worden opgeknapt, het klinkt raar maar ik gaf er niets om een gebit zou betekenen dat ik nooit meer kiespijn had en dat was een WENS !...we moesten een keertje terug komen om voor het gebit te happen , dat stelde niks voor al hing de helft van mijn tanden al in het beugeltje waarmee hij mijn gebit aan zou meten .



Gisteren 23 september was het echt zo ver. Ik en mijn moeder zouden tegelijk geholpen worden : ik om half 2 en mijn moeder om 3 uur (ik zou 90 minuten onder narcose moeten ) we hadden een oom en tante meegenomen en het was een grote zenuwtoch daar naar toe maar je kan er niet meer onderuit dus daar aangekomen nog ff snel een sigaretje opsteken voor de zenuwen .ik moest nog even wachten in de wachtkamer, en ik zag ondertussen 2 personen uit de behandelkamer komen en zoals ik al eerder bij iemand las zij zagen er niet mishandeld uit . maar ja ik moest er aan geloven en werdt naar binnen geroepen :



Ik dacht dat ik spontaan een hartaanval kreeg, mijn hart ging op en neer en het angstzweet brak me uit , waarom ?, die naald van het infuus ik ben helemaal panisch voor naalden dus ik werdt op die stoel gelegt en moest werkelijk door iedereen vast gehouden worden want of ik ging het op een rennen zetten of ik werd helemaal gek, ik wil hier bij even zeggen de meneer die de naald zou zetten was super vriendelijk hij tikte 2 keer op me hand en ik voelde een balpen op me hand zeg maar en hij zat er in , ik zeg is dit alles ???? ja zeggen ze , ik was nog mooi ff bij kennis en zij nog , je laat me verder wel heel ? . en toen schijn ik weg te zijn geweest, weet daar niks meer van , ik weet dat ze ma wakker maakte , en het gebit er in werd gezet en het voelde een beetje raar aan maar ik voelde toch niets want de verdoving zat er in. Ik ben uit de stoel gestapt en zette het op een lopen ik denk en nu weg wezen hier, heb de tandarts heel vriendelijke bedankt en hij hielp me met naar buiten lopen, ik was goed bij kennis en had geen rolstoel nodig hoor., ben buiten op een stoel gaan zitten met zakdoekjes en kwam vrij snel helemaal bij kennis, onder tussen mocht mijn moeder ook naar binnen en was die ook de klos. We hebben even zitten wachte , binnen 30 minuten kwam mijn moeder naar buiten en konden we weer beginnen aan de huisreis. Onderweg zijn we heel even gestopt om even een keer te spoelen, want ach ja bloeien doet het wel. Eenmaal thuis gekomen was ook de verdoving uitgewerkt en nu komt het IK HEB HELEMAAL GEEN NA PIJN HELEMAAL NIKS !!!!



Vandaag wakker geworden en ja het bloeien is nu aan het stoppen , en inderdaad je hebt moeite om het gebit op zijn plaats te houden . maar ik zeg 1 ding , ik wil nooit mijn eigen tanden meer terug, En ik snap niet dat ik hier voor 3 jaar lang dag en nacht met kiespijn heb gezeten, ik kan niet tegen iedereen zeggen van , doen, want je zal zelf de stap moeten nemen, wat ik je wel kan zeggen, je zal daarna heel blij zijn ???.



Namens Martijn wil ik het gehele team van de Amalia kliniek hartelijk bedanken. Ik zal zeker als ik weer kan praten (gaat nu beetje moeilijk) nog even een belletje geven om de tandarts zelf te bedanken.



Ps ik kreeg op verzoek mijn oude tanden netjes mee , ik heb ze van blijdschap zo de prullenbak in gegooid haha

---

25-9-2005

Hallo angstcollega?s!



In het voorjaar van 2003 ben ik me er zo langzaam van bewust geworden dat het moment zou komen dat ik naar de tandarts zou moeten. Ik was ruim 12 jaar niet meer geweest en het zweet brak mij uit. Niet door slechte ervaringen uit het verleden of zo maar moet helemaal niets hebben van ?witte jassen?. Zelfs mijn eigen huisarts kent me niet eens. Ik had van iedereen wel altijd gehoord dat als je echt kiespijn hebt je wel wilt geholpen worden en aangezien ik niets meer kon eten of drinken en al met mijn voortanden moest gaan eten, begon toch langzaam het besef te komen dat het moment niet lang weg kon blijven. Als directeur van een softwarebureau zit ik zo?n 20 uur per week op internet en al snel ging ik op zoek naar ?Angst voor de tandarts? en kwam op deze site terecht. Net zoals jullie probeer je dan hoop en vertrouwen te halen uit de verhalen die hier staan. Ik kan me nog herinneren dat ik zelfs bij mijn eerste telefonische contacten vroeg of die verhalen wel echt waren, zo hoopvol klonken ze.



Vervolgens begon de ellende. Ik had een afspraak over 2 weken en sinds die dag kon ik niet meer functioneren. Mijn vrouw had een draak van een man in huis, de kinderen ontweken mij en mijn personeelsleden konden weinig goed meer doen. Er was met mij geen huis te houden. Hoe dichter de datum naderde hoe meer ik dacht bekijk het maar ik ga niet. Vervolgens begonnen we te praten met vrienden er over en al snel bleek dat mijn buurman ook de pineut zou zijn en samen besloten we onze angst te bundelen. Samen zijn we het avontuur dat narcose heet aangegaan.



Hoe de behandeling aan zich is gelopen wil ik even overslaan. Die was in een woord geweldig en alle beschrijvingen van andere patiënten onderschrijf ik voor 200%. Het is het mooiste wat mij was overkomen. Ik kon na mijn behandeling weer zeggen dat ik gesaneerd was. Met zo?n kaart op zak voelde ik mij er weer bijhoren. Heerlijk om te merken dat ik alles weer pijnloos kon eten, mijn tanden er puntgaaf uitzagen en dat mijn lelijke grijze vullingen waren vervangen door witte. Daarnaast had ik bij het poetsen van mijn tanden geen pijntjes meer en was er geen bloed meer te bekennen. Onsmakelijk allemaal maar ik denk voor velen herkenbaar.



Na 6 maanden vroeg ik of ik op controle mocht komen in Kerkrade. Immers mijn ervaringen waren zo positief dat ik mij bij hen niet hoefde te schamen voor mijn angst. Want denk er om, na 6 maanden ging ik met knikkende knieën naar Kerkrade toe. Daar aangekomen merkte ik meteen dat ik niet anders werd behandeld dan het half jaar daarvoor. Men weet wat het is om met angstige patiënten om te gaan. Ik herinner me nog dat ik binnenkwam bij mijn controle en dat ik met knikkende knieën een hand gaf aan de (vrouwelijke) tandarts. Ik mag het misschien niet zeggen maar ze was zo ontzettend lief dat ik me haast schaamde. Ze had alle tijd en zag al snel dat ik moeite had om in die stoel te gaan liggen. Dan eerst maar eens gaan zitten en even praten over de reis naar Limburg. Hoe ik de narcose behandeling ervaren had en hoe het met me ging. Dan toch maar gaan liggen en inderdaad weer geen haakjes in mijn mond maar heel voorzichtig met het spiegeltje controleren. Het zag er allemaal keurig uit. Alleen mijn tandsteen zou verwijderd moeten worden en alvorens te beginnen met het water en (voor mij) boordje, eerst weer uitleggen hoe het zou gaan. Ik zou meteen mijn hand op moeten steken als het niet zou gaan, maar ik had al zo vaak een schoonmaakbehandeling van tandsteen gehad dat ze voor mij mijn gang mocht gaan. Als dat alles was.Ik was zo opgelucht en trots dat ik de stap na een gewone controle had durven zetten.



Nu ben ik twee jaar verder en vanmiddag heb ik mijn jaarlijkse controle weer gehad. Voorheen was ik dagen uitsluitend bezig met de gang naar de tandarts. Sinds twee jaar valt het mij op dat ik uitsluitend vanochtend weer angst kreeg. Toch durf ik in mijn eentje de rit naar Kerkrade te maken. Had om 14.00 uur een afspraak en zorgde er voor dat ik niet eerder dan in het twee uur journaal me meldde. Na 5 minuten werd mijn naam afgeroepen en weer sloeg mijn hart over. Dan door die deur en weer de zeer vriendelijke assistente die al snel door had dat ik nog altijd niet van die angst af ben. Even later kwam de vriendelijke tandarts die direct te horen kreeg dat meneer zeer bang was en direct paste hij zijn benadering aan. Eerst een handje, rustig de stoel in en opnieuw uitsluitend een spiegeltje zonder die vervelende haakjes. Weer kreeg ik te horen dat na twee jaar alles in orde was, maar de voor mij standaard tandsteenverwijderen moest nog wel even gebeuren. Tien minuten later met een schoon gebid en opnieuw met veel trots stond ik weer buiten. Mensen, tot over een half jaar. Daar heb ik een rit van 300 km graag voor over want in Kerkrade weten ze hoe het is om met angsthazen om te gaan.



Het positieve van dit hele verhaal is dus niet alleen dat ik trots ben om na 12 jaar weer gesaneerd te zijn, maar dat ik nu, 2 jaar na mijn narcose behandeling, nog steeds kan zeggen dat ik een vaste klant ben, die nog altijd bang is, maar zonder echte panische angsten naar Kerkrade rijdt en met veel steun van de kliniek ik mijn tanden in uitstekende conditie kan houden. Nogmaals, mensen bedankt. Wil je persoonlijk vragen stellen om mijn ervaring of lotgenootadvies te krijgen, dan kun je me mailen op info@geertvanerven.nl. Ik help jullie graag met mijn ervaringen.



Met vriendelijke groet,

Geert van Erven

---

21-9-2005

Hoi lieve schatten (want dat zijn jullie)!


Vandaag 20 september 2005 heb ik mijn behandeling onder narcose ondergaan. Ik heb eigenlijk maar 1 woord: WOW!!!


Eigenlijk was ik nog niet eens zo heel lang geleden naar de tandarts geweest (ca 2 jaar). Maar ik heb nu eenmaal een zwak gebit EN een gigantische angst voor injecties en prikken, geen ideale combinatie.

Gaatjes vullen heb ik altijd laten doen zonder verdoving (liever even pijn dan een prik hield ik mezelf voor), maar op een gegeven moment moest er toch iets meer gebeuren, namelijk 1 kies verwijderen en een wortelkanaalbehandeling! (ja en dat kan dus echt niet zonder prikken dus dat ging fijn niet gebeuren).
Ik had namelijk ook nauwelijks last van die kiezen, totdat ik na een tijdje toch echt pijnscheuten ging voelen. Ach ja, lang leve de paracetamol en Ibuprofen he. Laten we zeggen dat ik een goede sponsor van de apotheek ben geweest die tijd.

Totdat er op een gegeven ogenblik een stukje voortand afbrak!! Ik ben 26 jaar en nogal ijdel en heb een representatieve baan, dus ........... AIAIAI. Nu zou ik er toch aan moeten geloven!

Via een collega hoorde ik van de Amalia kliniek in Kerkrade, een plek waar lieve, begripvolle mensen zouden werken en je je echt niet hoefde te schamen voor je angst. En die collega vertelde me ook over de narcosebehandeling die hij er had ondergaan en dat je dan in 1x overal vanaf was, kortom, het klonk als muziek in mijn oren!!!

Heb in maart/april (weet het niet meer zeker) gebeld en een afspraak gemaakt voor een intakegesprek en kon al redelijk snel terecht. Vol goede moed ging ik, gesteund door mijn vader, mijn man moest die dag werken, op intake. Alles verliep prima, leuke, jonge, belgische tandarts met een engelengeduld, geen gedoe met haakjes in je mond en alles werd duidelijk en rustig uitgelegd. Daarna kreeg ik de begroting en daar had je het al .... kzou een X aantal verdovingen krijgen terwijl ik onder narcose was en de narcose zelf gebeurde via een infuus. HELP!!! Prikken!!! Toen ik daarna bij de assistent anesthesist mijn bloeddruk ging laten meten was deze ruim 190/100 !! En dat voor iemand van mijn leeftijd! Bleek achteraf puur van angst te zijn geweest, bij de huisarts de volgende dag was ie weer normaal.

Nu, maanden later en een ervaring rijker was al die angst echt nergens voor nodig geweest .............................

Vanmorgen 10.00 uur moest ik daar zijn en 10.30 uur zou ik aan de beurt zijn. Eerlijk gezegd vielen de zenuwen me reuze mee. Ik had een receptje voor EMLA zalf (die de huid verdoofd) gekregen en de zalf op mijn handen gesmeerd. Bij binnenkomst kwam er vrijwel meteen een hele lieve vrouw bij me zitten (sorry, ben je naam vergeten) en vroeg hoe het met me ging en waar ik nu precies bang voor was. Na een paar minuutjes met haar gepraat te hebben (heel geruststellend moet ik zeggen) vertelde ze me dat ik rond half 11 aan de beurt zou zijn. In de tussentijd was het een komen en gaan van "narcosepatienten" en geen een zag er erg mishandeld uit dus volgens mij viel het inderdaad wel reuze mee (-:

En inderdaad, rond half 11 werd ik naar binnen geroepen, nam plaats in de stoel en tja ..... toen kwamen de traantjes. Snikkend vertellen dat ik o zo bang voor prikken was. Die lieve mevrouw en Dr. Jessen, de anesthesist (ook een schat van een man) hebben me heel goed gerustgesteld en nu komt het leukste...... IK HEB DE PRIK NIET EENS GEVOELD, EERLIJK!!!! Het voelde alsof er iemand over mijn hand wreef en toen bleek het al gebeurd, Dr. Jessen moest er ook om lachen dat ik zo verbaasd was dat ik helemaal niks gevoeld had (geen pijn tenminste). Toen werd er een slangetje op aan gesloten en kwamen die mevrouw en Dr. Jessen aan weerszijden naast me zitten en heel lief met me praten en geruststellen. Ik zei nog tegen Dr. Jessen "ga ik nu slapen? En als dat niet lukt?". Lachend antwoorde hij dat ik dan de eerste zou zijn bij wie het niet zou lukken. 2 seconden later zag ik het plafond rondjes draaien (was best wel leuk eigenlijk) en verder weet ik HELEMAAL NIKS MEER.

Het eerstvolgende wat ik me kan herinneren is dat we bijna thuis waren, 4 kiezen armer, een wortelkanaalbehandeling en menige vullingen rijker. En de verrassing kwam thuis toen ik in de spiegel keek.......... hagelwitte tanden, en volgens mij een stukje voortand afgeslepen waardoor mijn gebit nu een stuk rechter lijkt (heb altijd nogal scheve voortanden gehad). En nu, ruim 9 uur laten geen centje napijn! Alleen beetje gevoelige keel en lip (als dat alles is)!!

Volgens mijn man heb ik toen ik net bijkwam iedereen uitbundig bedankt en de tandarst zelfs gekust! (sorry, wat een narcose niet allemaal kan doen hahahaha) maar bij deze................JULLIE ZIJN ECHT GEWELDIG!! Als je bang bent, net als ik, neem de 1e stap eens en ga, vrijblijvend, op intake. Als je dan niet overtuigd ben weet ik het ook niet meer. De behandeling zelf ??? Kzou het niet weten, heb heeeeeeeeeeeerlijk geslapen (-: Wat wil je nog meer? Lekker gaan slapen, vervolgens wakker worden en helemaal klaar zijn. Niks gevoeld, niks gemerkt en alleen maar lieve mensen om je heen. Feels like in heaven!!!!!!!

Als je nog moet, succes! Denk maar aan mij en geloof me, als ik het durf, durf jij het ook. Stelt echt niks voor!!!!!

BEDANKT BEDANKT BEDANKT!!!!!!

Heel veel lieve groetjes,


Nancy B. uit Maastricht

---

21-9-2005

Hallo,

Nu 24 uur geleden ben ik in het Amalia kliniek geweldig geholpen.
Ik heb een klein uurtje moeten wachten voor ik aan de beurt was,want het was wat uitgelopen met mensen voor me,die wat langer nodig hadden om bij te komen.
Toen ik naar binnen werd geroepen kon ik gelijk plaatsnemen in de stoel en ik kreeg gelijk het prikje waar je ECHT niets van voelt.
Ik vroeg nog werkt die narcose ook wel bij mij omdat een plaatselijke verdoving bij mij amper werkt.
Nou en of zei Dhr Jessen die werkt,bijna alle mensen vragen dat.
Hij vroeg of ik nog iets te vragen had aan de tandarts en toen na 10tellen begon ik me ligt in het hoofd te voelen en weg was ik.
Opeens was het al om ik was klaar ik kon in de rolstoel gaan zitten en werd in de auto geholpen.
De nacht heb ik goed geslapen vandaag tot 12.00 uur nog wat suf geweest,nu gaat het goed.
Niet bang zijn gewoon daar naar toe gaan het is echt een aanrader

Groeten en bedankt

---

21-9-2005

ik zal met beginnen me voor te stellen,ikben diana ben 30jr en ben zeker al 8jr niet meer naar tandarts geweest
het is eigelijk begonnen dat ik mezelf had beloofd dat ik een tandarts zou zoeken en zeker gaan voor me 30ste..
want eerlijk is eerlijk je zoekt geen tandarts op als je geen pijn hebt..
Ik heb een fobie voor de tandarts gekregen toen ik nog jong was een tandarts had,die me verplichte om te zitten en
me dan vasthield met moeder en assistente!dus je kan je voorstellen dat de angst iedere keer weer groter werdt als ik naar
haar toe moest,want er was drie man die je eigelijk zo klemde dat je ook niet weg kon rennen
vanaf me 16 een tijd niet geweest en toen ik last kreeg moest ik weer,weer naardie draak van een tandarts
En toen die laaste keer dacht ik bekijk t maar ik ga er nooit meer naar toe en wat ik vooral dacht alle tandartsen zijn hetzelfde

Afgelopen mei viel er een vulling uit me kies en toen dacht ik ja diaan nu moet je...dus ik zoeken op t internet....
en gelukkig kwam ik deze site tegen.na alle verhalen te hebben gelezen en nog keer en nog een keer dacht ik ik ga nu maar
eens de stap zetten...Dus ik bellen,zweet stond in me handen,ik kreeg een aardige mevr aan de telefoon en die me vertelde
dat ik 11 juni terecht kon voor de eerste afspraak..
Nou dan weet je t wel een dag van te voren slecht geslapen en met knikkende knieen ik naar binnen,en in me achterhoofd maalde
ik alleen maar:ze doen nix maken een foto even kijken en je staat weer buiten...maar dat kan je jezelf wel blijven zeggen
maar je hart denkt er heeeeeel anders over....
Toen kwam de begroting,ik dacht nou ik heb volgens mij geen gebit meer over,maar ze zei dat ik trots mocht zijn dat ik
al me tanden nog had maar dat er wel iets aan moest gebeuren....20sept dan mocht ik terug komen en dan zou t gaan
gebeuren....wat was ik trots op mezelf dat ik die eerste stap al had gezet IK WAS BINNEN GEWEEST,en nog belangrijker ik had in die STOEL gezeten,ppppffff

Maar goed moest toch nog 4mnd wachten,wat ik niet erg vond zolang ik maar geen pijn had.
En toen kwam de dag steeds dichterbij...snachts amper geslapen en op van de zenuwen....wij der heen,en t rare is op t moment dat ik voor de deur stond verdwenen de zenuwen...ik met volle moed naar binnen en melde dat ik er was.we waren er om half 2
en ik zou geholpen worden om half 3....Ik mocht even plaatsnemen..ik zat nog maar 5 min en toen werd ik geroepen,en ik dacht nee toch nu toch niet...het bleek dat iemand niet was gekomen dus mocht ik al....ik naar binnen en me vriend achter me aan
Het klinkt heel raar maar ik ben nog nooit zo hartelijk ontvangen....maar ondertussen stond daar die stoel bbbbrrrr...ik kan je vertellen ik heb me traantje gelaten maar binnen 5min was ik onder zeil....ik ben nu een dag veder en ik kan je vertellen heb nergens last van alleen een beetje pijn in me keel en me kiezen zijn gevoelig maar That"s itt!!!! Als je alle verhalen leest en twijfelt nog steeds NIET DOEN!!! als je de eerste keer ben geweest dus voor de intake dan kan je al trots zijn op jezelf en zul je zien dat t allemaal meevalt....De mensen zijn daar zo lief en aardig maar ook zo rustig dat je je snel op je gemak voelt,ik ga zeker terug!!!!
als je twijfelt kun je mij vinden op dianavisee280@msn.com en neem van mij aan ik ben een angsthaas!!!
Voor de mensen van de Amalia kliniek onwijs bedankt!!! veel liiefs diana

---

19-9-2005

Lieve mensen,

Nu je dit leest is het hoogstwaarschijnlijk zo dat je zelf met angst zit te
lezen. Angst vanwege je gebit en dat er iets moet gebeuren. Gisteravond (!)
was ik nog hetzelfde aan het doen. Ik wil je graag mijn ervaringen van
vandaag vertellen om je te helpen de stap te zetten.

Ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Joan, ik ben 35 jaar en ik
ben psychotherapeute. Jawel, echt. Een therapeute met een fobie voor de
tandarts en voor injecties. Niets menselijks is mij vreemd.

Ik ben nooit een held geweest in de tandartsstoel, maar de angst is pas echt
ontstaan toen ik in mijn eentje bij de tandarts was. Die dag ging mijn
beugel er uit. Fijn natuurlijk. Bij het afscheid nemen gaf de bewuste
tandarts mij een geel papiertje mee met de mededeling: "Dit is een
verwijzing voor de kaakchirurg om je verstandskiezen er uit te laten
snijden." Ik flipte. Het was ook rond die tijd dat ik het huis uitging. Dus
tandartsbezoek schoof ik voor me uit. Ik had nergens last van, ik had een
sterk gebit en ik wilde niet de gang maken naar de kaakchirurg. Heb in die
tijd wel eens overwogen om naar een nieuwe praktijk te gaan die bekend stond
om een andere aanpak, maar heb het toch niet aangedurfd.

Een jaar of 8 geleden begon ik te merken dat er wel iets aan de hand was. Ik
had kiespijn tijdens een vakantie. Dit niet tegen mijn partner gezegd en met
paracetamol onderdrukt. Een aantal keren heb ik het zo weg kunnen laten
gaan. Dan had ik er weer in geen tijden last van. En ergens voelde ik het
boven mijn hoofd hangen. "Er komt een tijd dat dit niet meer kan, dat ik
iets zal MOETEN doen om een redelijk gebit te houden." Soms had ik met eten
wat last, maar het duurde nooit lang en de pijn verdween weer. Tot enkele
jaren geleden ik enorme kiespijn kreeg en ik niets anders meer kon dan het
tegen mijn partner te zeggen. Ik was die nacht doorgekomen met paracetamol
en spoelen met sterke drank wat het even verzachtte. Een hel was het. 's
Morgens het dus tegen mijn partner verteld en zij is gaan bellen. Bellen
naar o.a. het Radboud ziekenhuis in Nijmegen, zij hebben een speciale
afdeling voor angstpatiënten. Toch bleken ze er weinig van te snappen. Ik
kon een test invullen om te kijken hoe groot mijn angst was en of ik dan
überhaupt wel in aanmerking zou komen voor hun behandeling. Het zou daarna
nog zeker 3 tot 4 maanden gaan duren voor ik terecht kon. Op de melding van
mijn partner dat ik nu met acute kiespijn zat, werd er gezegd "als ze maar
genoeg pijn heeft dan gaat ze vanzelf wel naar de tandarts". Het is me toen
tegengevallen hoe ik daarin benaderd werd, er sprak oordeel in en dat was
wel het laatste dat ik nodig had.

Uiteindelijk heeft mijn partner toen onze huisarts gebeld (we waren ook net
verhuisd en hadden sowieso nog geen tandarts in de buurt) en legde het
probleem voor. Zij wist te vermelden dat een buurvrouw van haar een lief
mens was en tandarts. Met knikkende knieën ik daar dus heen. Zij heeft me
wel geholpen voor een stuk door heel rustig de ergste pijn te verhelpen.
Maar door tijdgebrek en mijn zenuwen de behandeling half afgemaakt. Daarna
sloeg de angst weer zo toe, dat ik niet meer verder durfde.

Tot overmaat van ramp kreeg mijn partner op een gegeven moment een
ontsteking met een heel ei aan zwelling op haar wang. Ze moest ermee naar de
kaakchirurg. Ik ben even mee naar binnen geweest in de behandelkamer en dat
beeld heeft nogal indruk op me gemaakt. Sowieso was de arts een hurk van een
vent zonder enkel besef van sociale vaardigheden. Ik ben daarna in de
wachtkamer gaan zitten wachten waar ik iemand ergens enorm heb horen
schreeuwen. Achteraf bleek het niet mijn partner te zijn wat ik dus wel
dacht, maar die kerm ging me aardig door merg en been. Ook het idee van een
doek over je gezicht, een klem in je mond, alles in een snel tempo, geen
aandacht voor mij die daar onder lag, spookideeën waren het voor mij.

En zo hobbelde ik door. Ik had extra paracetamol in huis liggen zonder dat
mijn partner dit wist waar ik pijntjes mee opving. En ik maakte me steeds
meer zorgen, piekerde over hoe ik in godsnaam hieruit kon ontsnappen. Ik
voelde me compleet klem zitten. Enkele kiezen waren afgebroken en ik begreep
zelf dat ze er uit moesten inclusief mijn verstandskiezen. De kaakchirurg.
dat zou ik niet trekken. Vaak vroeg ik me af wanneer het moment zou komen
dat ik echt met de rug tegen de muur kwam te staan door een acute ontsteking
ofzo.

Nu, dat was dus de afgelopen week. Donderdag brak er weer een stukje van een
kies af (was al vaker gebeurd en steeds weer een moment waardoor ik in de
angst schoot en het zweet me uitbrak), de dag erna begon het te zeuren, in
het weekend werd het erger, ik nam paracetamol en begon aan een antibioticum
die ik toevallig nog ik huis had. Ik had dit al eens eerder gedaan en
daarmee ging de pijn en de zwelling toen weg. Nu pakte dit niet goed, dus
maandag en dinsdag verging ik van de pijn. Ik vertelde mijn partner dat ik
me niet lekker voelde, maar dinsdag vertelde ik hoe het eigenlijk zat. In
die tussentijd had ik met zweet in mijn handen op internet zitten zoeken
naar informatie van tandartsen die met patiënten met angst werkten. Het idee
van de kaakchirurg was nog steeds zo afschrikwekkend dat ik niet weer of ik
dat ooit had aangedurfd.

In elk geval kwam ik de Amaliakliniek tegen in Kerkrade. Ik las over
behandeling onder narcose. Ik had vaak het idee gehad dat als ik het maar
niet bewust mee hoefde te maken ik het wel zou doen. Dit was dus het
antwoord. Het klonk allemaal erg vriendelijk en ik las net zoals jij nu al
deze reacties en kreeg hoop. Dit was mijn ontsnappingsmogelijkheid.

Mijn partner belde om meer informatie. Een afsprak was pas na 3 tot 4 weken
mogelijk en het was vlak voor sluitingstijd. Dit was eigenlijk te laat
gezien de pijn. We hebben weer neergelegd, hebben nog gekeken naar andere
oplossingen en vervolgens heb ik weer een nacht met pijn doorgemaakt. De dag
erna weer gebeld en uitgelegd hoe de situatie in elkaar zat, dat ik veel
pijn had. Ik werd op de spoedlijst gezet, in principe had ik een afspraak
voor ruim 3 weken later, maar ik zou gebeld worden als er ergens iemand
afbelde, dan kon ik eerder komen. Beter dan niets, dus afspraak gemaakt.
Vijf minuten later ging de telefoon. Of ik over twee dagen al kon, er belde
net iemand af. Dus daar ging ik vanmorgen. Voor een intakeafspraak.

Ik was nerveus, ook al wist ik dat er alleen foto's gemaakt zouden worden en
er met een spiegeltje in mijn mond gekeken zou worden en verder het plan van
aanpak doorgesproken zou worden. Maar nu al kreeg ik niets door mijn keel,
te nerveus. Ik was emotioneel tijdens de gesprekken, het laten bekijken van
mijn mond en het doorspreken van alles. De reacties waren verwarmend. Een
lieve jonge tandarts die mijn hand even vastpakte, lieve mensen allemaal die
niets gek vonden, geen verwijten, alle rust, etc.

Alles was me duidelijk, ik zag er als een berg tegenop, was ook blij dat het
voor vandaag even voorbij was en zag vervolgens ook tegen het wachten op. En
vanwege de pijn en vanwege de zenuwen die ik zou hebben tot de tijd dat het
gebeurd was. Ze vertelden me dat dat wel pas november kon worden. Ook nu
zouden ze me weer op de spoedlijst zetten voor wanneer er een plakje vrij
kwam. Ze zou even voor mij gaan kijken welke datum we af konden spreken, met
de spoedlijst op de achtergrond.

Ze kwam naast me zitten en vroeg me "Tja, ben je nu nuchter?" Ik keek haar
verschrikt aan, ik begreep meteen welke kant het uitging. "Ik overval je er
misschien mee, maar er heeft net iemand afgebeld die over een uur aan de
beurt zou zijn. Je mag zelf kiezen, maar als je wilt, ook omdat je pijn
hebt, zou het nu al kunnen." En ja, ik was nuchter. Ik had immers niets
gegeten omdat ik nu al nerveus was. Ik schrok ervan, maar meteen was me
duidelijk dat ik door mijn angst van nu heen moest en deze kans moest
pakken. Dan was ik er over 3 uurtjes helemaal vanaf.

Ik kreeg een klein lief blauw tabletje dat me rustig zou maken. Ook omdat ik
infuus ook angstig vindt. We mochten in de auto wachten, even lekker op ons
zelf en ik zou gehaald worden. Er werd een zalfje op mijn handen gesmeerd
waardoor mijn huid al zou verdoven, zodat ik het infuus niet echt zou
voelen. Het tabletje werkte als een tierelier, na een kwartier was ik zo
high als maar zijn kan. Vanaf dat moment weet ik ook eigenlijk niets meer.
Na een uurtje kwamen ze me halen. Vaag weet ik dat nog. Ze lieten me in de
stoel plaatsnemen en ik weet nog dat mijn partner me heel liefdevol vasthad.
Van het infuus heb ik helemaal niets gemerkt. Het volgende dat ik weet was
dat ik in een rolstoel zat en naar huis mocht. Ik voelde me goed en was zo
opgelucht. Ik besefte meteen dat alles achter de rug was en het me zo
meegevallen was. Het infuus was er ook alweer uit, heb niet eens heel dat
infuus gezien of meegemaakt. Ik was nog wat duf maar voelde me goed.
Overigens heb ik komische dingen gezegd en gedaan toen dat blauwe tabletje
was gaan werken.

En nu is het avond, zo'n 8 uur later. Ik voel me prima, heb geen pijn, ik
voel hooguit soms een beetje dat het op sommige plekjes in mijn mond een
beetje trekt van een hechting waarschijnlijk (die overigens vanzelf
oplossen), ik heb wat vla op en vlak na alles in de auto een drinkontbijtje
met een rietje en zo meteen nog een kopje soep. Heb vanmiddag een uurtje of
twee geslapen en ik voel me nu zo opgelucht en goed! Eindelijk ben ik uit
die patstelling. Eindelijk is mijn gebit weer op orde en kan ik zonder angst
naar de half jaarlijkse controles.

Dus als jij dit leest met dezelfde soort angsten. Wacht niet langer en
bevrijd jezelf van deze kwelling. Maak er eens een afspraak. Dat het zo snel
zal gaan als bij mij, dat zal hoogstwaarschijnlijk niet. Ik had immers veel
geluk met de samenloop van omstandigheden. Zeker is wel dat je er goed zit,
dat ze je zo snel als mogelijk is willen helpen en dat je er werkelijk
helemaal niets van meemaakt. Mocht je er behoefte aan hebben om eens met me
van gedachten te wisselen. Je bent vrij me te mailen op jnec_2@hotmail.com.
Als ik je kan helpen deze stap te zetten, dan doe ik dat graag.

Succes met een warme groet,

Joan

12-9-2005

Na 13 jaar niet bij een tandarts te zijn geweest eindelijk de stap genomen.Kwam op internet jullie kliniek tegen,binnen een week een afspraak gemaakt,de behandeling is inmiddels 9 dagen geleden.Als iedere tandarts zou werken zoals jullie hier doen, hoeft niemand bang voor de tandarts te zijn! Deskundig en uitermate vriendelijk,dat geldt voor iedereen die bij jullie werkt.Ik wil iedereen ontzettend bedanken,mijn leven is veranderd! Mocht er na alle reacties nog iemand twijfelen: nergens voor nodig, je bent hier in goede handen! Veel succes, groeten, Marco

---

24-8-2005

Nieuwleusen, 22 augustus 2005 (behandeld 18 augustus).

Het schijnt bij mij te horen dat ik altijd problemen met de tandartsen heb.
Ik was blij kortgeleden (via mijn 2e moeder) een tandarts in mijn eigen woonplaats gekregen te hebben en ik ging daar 'vol goede moed' heen na eerst anderhalve week geprobeerd had hen te bereiken (ze waren druk en hadden het antwoordapparaat er maar op gezet) omdat ik vreselijke kiespijn bovenin had.
Daarvoor was ik bij ik een tandartsenpraktijk waarbij ik het idee had dat ze niet erg nauwkeurig te werk gingen.
In mijn vroegere woonplaats zat een tandarts mijn hele gebit te verknallen door maar te proberen alle kiezen te voorzien van vullingen, totdat ik stop zei en naar een andere tandarts ging in dezelfde woonplaats, waar later bleek (toen ik in dienst ging) dat hij precies het tegenovergestelde was van die andere!!!!!!!!!! Achterstallig onderhoud...

Bij de nieuwe tandarts bleek op de foto een wortelkanaalbehandeling niet erg netjes te zijn uitgevoerd en daaronder was het al flink aan het ontsteken!!!
Terwijl ik net had lopen verkondigen dat ik door 'verkeerde' wortelkanaalbehandelingen al twee kiezen moest missen: ontstekingen.
En als ik nou iets van die ontstekingen merk...mooi niet...

Maar waarvoor ik eigenlijk ging was een enorme kiespijn in een kies bovenin, maar de kies onderin moest er zo gauw mogelijk uit, omdat dat levensbedreigend zou kunnen worden...wachttijd: één maand!!!
Het boren (behoorlijk gat) moest dan maar na de vakantie: wachttijd: twee maanden!!! (excl. de anderhalve week dat ik de praktijk niet kon bereiken)
Ik heb ondertussen geprobeerd eerder aan de beurt te komen en flink lopen zeuren en dat hielp: inéénkeer was er iemand uitgevallen en ik kon een half juli komen. Eindelijk verlossing van de kiespijn...
Om 8 uur wilde ik de deur uit gaan, ik moest er om 8.10 uur zijn, gaat de telefoon: de tandarts was ziek!!!!!!!
Nou, jullie mogen weten: IK OOK!!!
En ik zag er al zo tegenaan!
Op mijn vraag: "Wat nu???", kreeg ik als antwoord: "Zoek maar een andere tandarts, er zit er hier nog één!"
Die heb ik daarna gelijk gebeld en kreeg daar een antwoordapparaat en toen was ik het ècht helemaal zat!!!!
Ik heb een hele hoge pijngrens, maar als m'n zenuwen gepest worden is het 'feest'!!!
Heb al twee keer gepresteerd, ondanks dat ik altijd op mijn handen lig, de tandartsboor zowat uit de handen te meppen...
En verdovingen werken bij mij voor geen halve meter...

's Avonds ben ik achter de computer (of is het vóór de computer) gekropen en heb informatie gezocht over het bestrijden van kiespijn.
Zodoende kwam ik bij de Amalia Kliniek terecht, heb de hele site inclusief een hoog aantal reacties doorgelezen en heb de knoop doorgehakt: die ga ik morgen bellen...(en toch heb ik er twee nachtjes over geslapen, hi-hi)
"Morgen kunt u komen."
Ik heb eerst eventjes naar mijn hoorn van de telefoon gekeken van: wat is dit?!?!
"Goh, morgen al?!?! Ja, is goed! Oké..."
Drie uur rijden en ik was in Kerkrade.
Het werd de bewuste kies trekken, twee keer boren en lichte reiniging en dat onder narcose (waar ik het minst tegenop zag, want ik had er in twee jaar tijd al 5 achter de rug). Afspraak gemaakt, de tweede stap.

Het werd wel ná mijn vakantie, maar daar kon de Amalia Kliniek niets aan doen.
Ik heb mij gered met afgesneden steeltjes van kruidnagels wat niet echt optimaal was, maar ik kon het zonder medicijnen en pijnstillers zo wel aan. Elke keer een nieuwe in het gat van mijn zere kies gedrukt, het bleef natuurlijk erg gevoelig, maar de kiespijn werd er wel door onderdrukt.
Lang leve de kruidnagel!!!!

De afspraak stond gepland op 25 augustus, maar ik werd gebeld (hoera!!!) dat ik eerder kon komen omdat ik op de spoedlijst geplaatst was. Er was een plaats vrijgekomen.
18 Augustus 2005:
Ik met mijn pa (handig: hij is net met pensioen) naar Kerkrade en we waren ruim op tijd.
Het "enige" waar ik tegenop zag was dat ik nog wat zou voelen tijdens de narcose...blèh!!! Alleen die gedachte al...
Twee keer een wortelkanaalbehandeling gehad en twee keer één hoop ellende!!!
Over de kiespijn-kies was nog even wat te doen: wortelkanaalbehandeling of ook trekken, het gat was te groot om alleen te boren.
Ik ging op de stoel zitten en kreeg een prik ter hoogte van mijn pols.
Het gaf een héél klein beetje een branderig gevoel en zat maar een beetje door te babbelen en te babbelen en te babbelen.
Er werd een beetje raar naar me gekeken en toen nog eens naar de monitor...toen voelde ik eindelijk(?) iets tintelen: "Ja, het gaat werken!", zei ik.
Daarna zweef je zo weg...

Toen ik (bleek later de tweede keer) wakker werd, zag ik mijn pa staan, mijn kies was getrokken (fikse ontsteking), had een wortelkanaalbehandeling gehad (en dat gewoon in één keer!!!) en een klein kiesje was voorzien van een vulling.
Heb nog wat lopen brabbelen, maar wat......???
Ik heb het team (nogmaals) bedankt en ben in een rolstoel naar de auto gebracht. Service hoor!!!
Was zo dronken als een toeter, nog erger dan dat ik normaliter wakker word 's morgens!!!

Oké, we waren weer op weg naar huis.
Ze hadden wel gezegd dat je nog heel duf kon zijn, maar daar heb ik helemaal geen last van gehad.
Ik was inéénkeer zo uitgeslapen als wat!!! Niks niet duf of iets dergelijks...
Toen begon mijn vader vreselijk te lachen...
Ik zei: "Wat heb jij nou dan?!"
Bleek dat ik al wakker was geweest, hij naar binnen mocht en ik zei: "Ben ik op vakantie in Zeeland?!"
Heb dus heerlijk liggen dromen over onze vakantie in Zeeland!!!
Daarna had ik volgens hem gezegd: "Oh, wat is dit mooi, goh dat dit kan, goh wat mooi, helemaal geen pijn, oooohhhhh..."
Moet je nagaan hoe blij ik was met deze behandeling!!!
Ik heb ook volgens mijn vader het team wel tien keer bedankt en hen opgescheept met een hele hoop gebrabbel...
En ik weet er niks meer van!!!!!!!!! Ben na de 'eerste' ontwaking gewoon alles kwijt!!!!

Toen hij me dat allemaal vertelde lag ik ook in een deuk, ik schaamde me wel een beetje, ha ha ha!!!

Ze vertelden mij ook dat de wortelkanaalkies ongeveer 3 weken pijnlijk/gevoelig kon zijn, maar ik moet eerlijk zeggen: ik heb van de hele behandeling geen last!!!
Het is even lastig eten met een gat in je mond, maar ook daarvan geen pijn!!!
Een beetje last van opgezette klieren in beide wangen, maar dat mag de pret ook niet drukken. Dat duurde ook maar 3 dagen.
Ben er al van af.
Geen na-pijn, niets!!!

Mijn algehele indruk van de Amalia Kliniek is:
- Zeer vriendelijk personeel, zowel telefonisch als aan de receptie als de tandarts(en) als het narcoseteam
- Zeer nette en rustgevende behandeling door het team
- Prettige sfeer
- Ze hebben mijn vertrouwen gewonnen
- Ik kom graag weer!!!

Nogmaals: iedereen heel hartelijk bedankt!!!


Met vriendelijke groeten,
Bianca Z.

---

11-8-2005

Ik was ook al zes jaar niet naar een tandarts geweest,en daar schaamde me ik voor omdat ik heel erg bang was.
De angst was veroorzaakt door een tandarts die geen rekening hield met bange mensen,en tijdens het laatste bezoek
begon hij ook nog te schelden omdat ik mijn mond had dicht gedaan.Dit was ook direkt de laatste keer dat ik daar ben geweest.
Maar ja de jaren gingen voorbij en ik had geen tandarts in mijn nieuwe woonplaats,ik was ook niet meer gesaneerd.
Ik kreeg toch ondanks dat ik mijn gebit goed onderhield last van kiespijn,er was een stuk afgebroken en dat veroorzaakte de pijn.
Maar ja de angst wind het van de pijn en ik ging niet naar een tandarts,ondanks dat ik al asperine moest slikken tegen de pijn.
Omdat ik toch wel van die angst af wilde had ik me aangemeld op een forum voor angsthazen,en ja dan kan je zien dat je niet
de enigste bent die bang is voor een tandarts.Op deze site kreeg ik het adres van de angsttandarts in Kerkrade,maar ik heb er
eerst maar niks mee gedaan.Wel heb ik de reackties bekeken en gelezen over hun behandelingen maar bellen nee daar was
ik toch te bang voor.Ik moest voor mezelf eerst een drempel over en die was naar die jaren toch zo hoog,dat ik er nog niet over heen
kon springen.Maar omdat ik dit jaar ga trouwen en het niet zag zitten om de hele dag met een hand voor mijn mond te lopen en
de asperines in mijn tas te hebben,heb ik na een paar dagen een afspraak gemaakt voor een intake gesprek.Goh wat was ik bang
toen ik in die stoel moest gaan zitten,maar het viel achteraf wel mee.Ze hebben foto,s van mijn gebit gemaakt en in mijn mond gekeken
met een spiegeltje.De behandeling die ik moest ondergaan bestond uit het verwijderen van 2 kiezen,een wortelkanaalbehandeling,het
reinigen van mijn tanden,en sommige vullingen moesten worden vernieuwd.Met een afspraak op 2 augustus ging ik naar huis,met in
mijn gedachten dat het nog een poos zou duren eer dat het zover was.
Maar ja toen kwam de dag des oordeels en ik was al om 5 uur wakker,ik heb eerst maar even gegeten omdat je toch de rest van de
dag nuchter moet zijn.Wel heb ik toen 2 tabletjes genomen tegen de zenuwen en gelukig heeft dat wel geholpen.We zijn om 10.00 uur
van huis weggegaan want we moesten 2 uur rijden om er te komen.Om 13.00 uur waren we in Kerkrade en ik kon direkt doorlopen naar
de wachtkamer.En ja dan moet je gaan wachten en dat is voor de zenuwen en de angst die je hebt niet leuk meer.Het klame zweet brak
me uit en ik begon ook nog te huilen,het enigste wat ik wou is naar binnen dan had ik het maar gehad.En ja om half twee werd ik geroepen
en toen kwamen alle zenuwen die ik in me had naar buiten,ik begon te hyperventieleren en te huilen zo bang en angstig was ik.
Ik werd in de stoel gezet en ze zeiden dat ik toch al zover gekomen was,en dat iedereen die daar kwam ook bang was.Ik kreeg iets in mijn
arm het begon te tintelen en ik was van de wereld.Toen ik wakker werd was het 15.15 uur ik had geen idee dat ik zolang was weggeweest,en
ik had geen pijn in mijn mond maar wel erge keelpijn.Ik werd in een rolstoel naar de auto gereden en er werd gezegd dat het nog wel even
kon duren eer dat ik echt wakker was.Nou dat was dus niet het geval ik was binnen een half uur klaar wakker,en omdat ik keelpijn had wilde
ik een ijsje en daar heb ik heerlijk van genoten.
En nu is het bijna 1 week geleden dat ik geweest ben en achteraf kan ik zeggen dat het wel mee viel allemaal,heb geen pijn in mijn mond gehad
wel keelpijn.En nu kan ik me dus verheugen op een mooie trouwdag waar ik mijn tanden goed zal laten zien,en dus ook de hele dag zal stralen en
lachen.Ik wil het team die mij zo goed geholpen hebben dan ook hierbij bedanken en ja ik zal aan jullie denken als ik trouw,omdat ik dan met een
stralende lach de dag in ga.
Met vriendelijke groet Bianka Meefout
email biankaschreijer636@hotmail.com/snuffeltje@

---

6-8-2005

Ik ben al vanaf kinds af aan bang geweest voor de tandarts.

Het begon allemaal toen ik nog maar 8 jaar was het wisselen liep allemaal niet volgens plan en kreeg ontsteking na ontsteking in Groningen ben ik toen geopereert en hebben ze operatief mijn melkgebit verwijdert.

Overigens was dit mijn eerste tandartsbezoek want eigenlijk gingen vroeger thuis nooit omdat bij ons iedereen bang voor de tandarts was.

Dus je kan je voorstellen als 8 jarige was mijn eerste tandartsbezoek geen succes.



Later kregen we op school een schooltandarts en ik was 11 toen ik daar heen moest en uiteraard was ik alleen maar meer bang geworden na de operatie.

Deze tandarts was echt niet leuk hij dwong me in de stoel te gaan zitten en zei constant dat ik me maar niet zo aan moest stellen.

Uiteraard weigerde ik alles met gevolg dat ik dus daar niet meer mocht komen omdat ik de man dus ook heel erg heb uitgescholden *bloos*

Na een aantal jaren begon het natuurlijk en heb wat kiezen laten trekken dat ging eigenlijk altijd wel goed tot dat ik een hele erge ontsteking kreeg en dus weer naar de tandarts moest de verdoving werd gedaan maar voor mijn gevoel werkte het niet.

Na een tijdje wachten vroeg de tandarts nogmaals voel je nog pijn waarop mijn antwoord was ja het doet nog steeds zeer, blijkbaar verloor de tandarts zijn geduld en zei nou ik ga het gewoon proberen met als gevolg dat de tandarts dus mijn kies trok zonder dat er ook maar iets verdoofd was!

Nou dat was voor mij de druppel ik beloofde mezelf dat ik nooit maar dan ook nooit meer naar een tandarts zou gaan.

Enkele jaren later kreeg ik een vriendje die het toch wel heel belangrijk vond en hij zei mijn tandarts is geweldig we maken daar een afspraak en dan ga je alles wat kapot is laten maken ik had hier uiteraard helemaal geen trek in maar ik wilde natuurlijk mijn vriendje niet teleurstellen. Dus met veel pijn en moeite toch gedaan mijn voortanden werden gemaakt want die zagen er natuurlijk na al die jaren niet meer uit. Dit viel me ontzettend tegen want de tandarts was helemaal niet zo geweldig hij was nors grof en hardhandig en ook deze tandarts beweerde constant dat ik me alleen maar aan zat te stellen.

Ik ben op dat moment zo boos geworden dat ik ook deze tandarts uit heb gemaakt voor alles wat mooi en lelijk was ( sorry maar ik vind dat als je een tandarts bent toch ook wel een beetje vriendelijk mag zijn en een beetje mee moet leven met je patiënten) de tandarts schrok hier een beetje van en maakte zijn klusje af.

6 maanden later brak me voortand weer af en ik was inmiddels niet terug gegaan want vond het een vreselijke man maar nu was het nog erger dan het voorheen was ik zat met me handen in het haar wat nu????

Me vriend kwam op de deze site terecht en zei misschien moet je hier een informeren zo gezegd zo gedaan eerst maar eens voorzichtig een mailtje gestuurd waarop heel snel reactie terug kwam dat ik maar moest bellen.

In maart kon ik langskomen voor de intake dit verliep eigenlijk heel snel en rustig, onder moest het 1 en ander gemaakt worden en ja hoor boven moest toch een prothese in.

Ik was allang blij dat er iets gedaan werd dus het vooruitzicht van de prothese vond ik niet zo erg.

En naar huis en wachten maar op de dag 6 juli was mijn dag om 6 uur van huis gegaan want ik zou om 10 uur geholpen worden ben dan ook op 5 juli gebelt wat ik wel heel erg fijn vond omdat de moed me toch al in de schoenen was gezonken.

De heenreis was helemaal niet zo erg als ik me voorgesteld had ik was vrij rustig en had er ergens best zin in dat ik straks weer breeduit kon lachen maar eenmaal voor de deur bij de tandarts in kerkrade werd het me allemaal te veel.

Ik was ontzettend misselijk kreeg ook hoofdpijn en barste spontaan in huilen uit.

Me vriend verzekerde mij dat ze dat binnen helemaal niet erg zouden vinden maar tot overmaat van ramp waren er toch nog best een aantal mensen aan het wachten in de wachtkamer wat me schaamtegevoel alleen maar erger maakte.

Ik wilde wel stoppen met huilen maar het ging gewoon niet ik was zo vreselijk bang voor wat er ging gebeuren dat huilen mijn enigste uitlaatklep was.

Toen was het zover nou het stelde in principe niks voor ik kwam binnen klein prikje wat je helemaal niet voelt alles werd wazig en draaierig en toen hoor ik iemand zeggen wakker worden je bent klaar!

Ik kan de mensen in kerkrade niet genoeg bedanken voor wat ze voor mij hebben gedaan.

Het is allemaal wennen en eten is niet zo makkelijk maar dat is niets vergeleken bij wat ik al die jaren heb door moeten maken aan pijn en ellende.



En voor de mensen die twijfelen om te gaan?.. DOEN!!!!!!





En voor het hele team in Kerkrade heel erg bedankt voor de goede zorgen en tot de volgende controle!

---

6-8-2005

GAAN!!!

Dat is de enige tip die ik je kan geven als je nu met het zweet in je handen deze reacties zit te lezen, zoals ik heb gedaan.

Ik ben nu 22 jaar en door omstandigheden (waaronder ook angst) ben ik in mijn leven veel te weinig bij de tandarts geweest. Eigenlijk had ik maar weinig last van pijn dus heb ik het zo jaren aan laten modderen, maar ondertussen was ik wel altijd bang: bang dat ik er toch een keer aan moest geloven en dat de schade dan verschrikkelijk zou zijn... lekker m'n kop in het zand steken dus, maar ondertussen wel iedere keer dat ik op vakantie ging hopen en bidden dat ik niet naar de tandarts zou hoeven in het buitenland. Ook schaamde ik me veel te erg om naar een reguliere tandarts te gaan...

Op een gegeven moment ben ik gaan zoeken op het internet, en zo kwam ik uit op deze site. Daarna heeft het nog zeker een jaar geduurd voordat ik weer de moed vatte om de site te bezoeken! Dit keer omdat ik binnenkort ga samenwonen en eindelijk eens die verschrikkelijke angst onder ogen wilde zien. En zo heb ik uiteindelijk toch gebeld en een afspraak gemaakt voor een intakegesprek.

Dat vond plaats op 1 juli jl en wat ze me daar vertelden viel alles mee. Ik hoefde alleen maar een aantal vullingen en wat tandsteen verwijderen, +/- een uur en ik zou er vanaf zijn! Ik kreeg zelfs een recept mee voor zalf om mijn handen te verdoven voor het infuus, echt geweldig. Wat wel tegenviel was de lange wachttijd, 27 september zou ik pas terechtkunnen, maar ik kon wel op de spoedlijst.

En zo werd ik op woensdag 27 juli gebeld, of ik dinsdag 2 augustus kon komen. Ik wilde er maar al te graag vanaf, dus de afspraak gemaakt en op 2 augustus erheen, met mijn ouders en vriend (steun kan je nooit genoeg hebben!). Met de zenuwen viel het eigenlijk enorm mee, en ik ben normaal al zenuwachtig om bloed te prikken dus dat begreep ik ook niet helemaal. Ik zou om drie uur aan de beurt zijn maar dat werd ongeveer half 4. Mijn vriend mocht mee naar binnen tot ik onder narcose zou zijn. Ik mocht gaan zitten, en vervolgens werd het infuus aangelegd door de anesthesist, een heel aardige man trouwens. Daarna werd ik wat duizelig en de tandarts (een vrouw wiens naam mij even ontschoten is, sorry) wreef wat over mijn arm, en zo dreef ik langzaam weg met mijn vriend vlakbij. Toen, het volgende moment werd ik ook weer geleidelijk wakker. Ik had eigenlijk verwacht mijn vriend weer gelijk te zien, maar misschien kwam ik iets eerder bij dan verwacht. Vlak daarna kwam hij binnen, samen met mijn moeder, en ik voelde me al kiplekker en wilde al overeind gaan zitten, maar dat mocht nog even niet. Toen ik dan toch na een tijdje op mocht staan bleek wel waarom: ik stond me daar te zwaaien op mijn benen, gelukkig stond er al een rolstoel klaar. En toen weer naar buiten, onderweg nog het een en ander gebrald tegen personeel, mijn hersens moesten duidelijk weer even op gang komen, maar eenmaal in de auto ging het al gauw weer een stuk beter.

Nu, een dag later, zou ik het zo weer doen. Het onder narcose gaan is me alles meegevallen en ook na de ingreep heb ik maar weinig last, alleen wat keelpijn en het is even wennen aan al die vullingen in mijn mond, maar pijn doet dat zeker niet. Iedereen in de kliniek is zo ontzettend lief (en dat vond ik ook al toen ik nog niet als een bezopen iemand in die rolstoel zat)! Bovendien ziet mijn gebit er geweldig uit, met mooie witte vullingen en eindelijk, eindelijk is die verschrikkelijke angst weg! Over een half jaar heb ik weer een afspraak, en ik ben zeker van plan om nu ieder half jaar te gaan!

Aan iedereen die overweegt om na al die tijd toch de stap te zetten om naar de tandarts te gaan, raad ik absoluut aan om hiernaartoe te gaan! Je ziet er mensen in alle soorten en maten, en ze maken je er wel duidelijk dat je je echt nergens voor hoeft te schamen! Alvast heel veel sterkte bij het nemen van deze stap, dat is het moeilijkste gedeelte.

Verder wil ik graag nog iedereen bedanken bij de kliniek, aangezien ik gisteren nogal suf was en mijn dank misschien niet helemaal overkwam. Ik heb nu echt het gevoel een nieuwe kans te hebben gekregen, en er is echt een zware last van mijn schouders gevallen!

Groetjes,

Erica.

---

2-7-2005

Mijn behandeling is alweer 9 dagen geleden. En ik moet zeggen dat het mij dus ook reuze is meegevallen,
afgezien van de spanningen en zenuwen voor de "dag des oordeels". Reuze meegevallen is misschien nog-
al slecht gekozen als term, want je verneemt er totaal niets van!

Al jaren ging ik niet meer naar de tandarts. Vanaf het moment dat mijn ouders mij hierin hebben vrijgelaten
heb ik besloten *nooit* weer naar de tandarts te gaan. Dit kan lang goed gaan, totdat zich toch rare pijntjes
gaan voordoen in je kiezen. Mijn voortanden begonnen steeds verder af te takelen, maar vanwege mijn angst
voor de tandarts heb ik nooit een afspraak durven te maken. Maar de pijntjes werden steeds erger, en mijn
tanden steeds lelijker. Mijn moeder stelde voor om eens een afspraak te maken met een angsttandarts, maar
hier zag ik geen brood in... Gelukkig wist ik van een tandartskliniek in Kerkrade waar ze mensen onder nar-
cose kunnen behandelen. Dit had ik 2 jaar geleden op het internet opgedoken toen ik ook al een tijdje last had
van kiespijn. Toen heb ik natuurlijk nooit gebeld omdat de kiespijn wel weer overging...

Begin dit jaar toch maar weer die internetpagina opgezocht. Het zou pas in februari zijn dat ik echt de grote
afspraak maakte voor een 'controle'. Ik heb ook vaak de reacties moeten doorlezen, om mijzelf ervan te over-
tuigen dat het wel mee zou vallen. Maar goed, in maart kon ik langskomen voor een intake. Gelukkig werden
er geen haakjes gebruikt, want als er iets was waar ik een hekel aan had, was dat het wel. Er werd een foto
van mijn gebit gemaakt en vervolgens heb ik moeten plaatsnemen in de beruchte tandartsstoel. Op zich een
doodeng moment, omdat het toch alweer 6 jaar geleden was. Maar er werd alleen met een spiegeltje gekeken!
Helaas werd al snel duidelijk dat er van het bovengebit weinig meer over was en dat een prothese nodig was.
En voor iemand van mijn leeftijd is dat toch schrikken. Het ondergebit was nog wel renoveerbaar, ik heb echter
een aantal weken later besloten om ook een prothese voor de onderkaak te nemen. Maar toch de afspraak gemaakt
voor de behandeling. Je hebt de eerste stap immers gezet.

De grote dag kwam snel dichterbij en natuurlijk had ik er niet veel zin in; ook al zei mijn verstand dat ik van de
hele behandeling niets zou vernemen, mijn gevoel besliste anders. Op de dag zelf zijn we om 7.30 weg-
gereden. De behandeling was pas om 12.45, maar aangezien we uit het noorden komen hadden we een lange
rit voor de boeg en we zouden nog files tegen kunnen komen. De rit zorgde gelukkig voor enige afleiding. Maar hoe
dan ook, uiteindelijk eindig je in de wachtkamer. Het zweet brak me naar mijn gevoel overal uit. Er was geen weg
terug. En het wachten duurt dan zo lang... Maar dan word je opgeroepen en 'mag' je in de stoel plaats nemen.
Ik kreeg snel de naald in de palm van mijn hand gedrukt, het slangetje werd aangesloten en binnen 10 seconden
ben je weg. Vervolgens word je weer wakker. Het is net alsof je niet weg bent geweest. Het gebit werd ingedaan
en beschikte over een nieuw en prachtig gebit, veel kon ik er nog niet van genieten, want echt helder was ik niet.
De rolstoel stond klaar en ik wilde daar meteen instappen, maar blijkbaar had ik daar toch enige hulp bij nodig. :)
Na een aantal klopjes op mijn schouder werd ik de behandelkamer uitgereden.
Daarna kon de grote rit thuiswaarts beginnen. Veel bloed gespuugd, daar ontkom je niet aan. En hoofdpijn, maar
dat vond ik maar een kleine prijs. Toen we eindelijk thuis kwamen barste ik in bijna in huilen uit, ik kon mijn
emoties niet echt in bedwang houden. Er viel een hoop spanning van me af.

Ik ben niet trots op het feit dat ik nu een kunstgebit heb, maar ben wel blij dat ik het uiteindelijk heb gedaan. Ik
moet opnieuw leren eten, maar dit wordt met de dag beter. Ook praten ging eerst moeilijk maar dat heb ik nu al
weer aardig onder de knie.

De behandeling was super! Ik wist niet dat een tandartsbehandeling ook pijnloos kon zijn, maar dat dit zo kan
zijn hebben ze bij Reinders & Partners voor mij wel bewezen! Bedankt voor jullie hulp!

Groetjes,
André

---

12-6-2005

Ik heb er maar 1 woord voor en dat is GEWELDIG!!!!! Het is 100% meegevallen, mijn behandeling bij jullie. Het is dat ik niet eerder van jullie gehoord had, anders was ik al veel eerder geweest. Je weet wel, al 10 jaar niet meer bij de tandarts geweest, op een gegeven moment voel je gewoon dat er iets aan moet gebeuren. Zoeken op internet, en je komt bij deze pagina uit. Biberend een afspraak maken. 27 mei j.l. voor het eerst op gesprek,echt zonder haakjes e.d. en dan al op 8 juni geholpen worden. Je krijgt nog niet de kans om bang te worden bij jullie. Je komt binnen en voor je het weet lig je al in dromenland, en je merkt er echt niets van! Ik moest 3 kiezen trekken en 2 nieuwe vullingen erin laten zetten.Voor ik het wist zat ik alweer in de auto naar huis. Alles was al achter de rug. Bij deze wil ik jullie nog bedanken voor alles, en het mooiste is ik heb alweer een nieuwe afspraak gemaakt bij mijn eigen tandarts. Goed he.

Groetjes Sonja

---

12-6-2005

Op het gebied van 'witte jassen' en helemaal in het geval van DE TANDARTS voelde ik me de laatste jaren echt 'Beaker' uit de muppetshow,mimimiiiiiiii,je kent het wel!

Als kind is de angst destijds al ontstaan,omdat bij mijn melkgebit de kiezen zo vast zaten dat deze dmv.trekken moesten verwijderd,dit gebeurde dan op de 'vrije' woensdagmiddag,waarbij telkens 1 kies werd verwijdert....
De eerste paar keren ging dat op zich nog wel goed,later braken er stukken af tijdens het trekken en werd ik als klein manneke dmv. de knie van de tandarts op mijn schouder/borst in de stoel tegengehouden omdat hij me letterlijk omhoog trok omdat de kiezen erg vast zaten....De persoon in kwestie was van het type 'Militair',dus weinig begrip of geduld,boren van gaatjes altijd zonder verdoving onder het motto:niet zeuren,gewoon effe flink zijn....en bedankt,zo ontstaat een fobie!

Later ben ik nog jaren bij een orthodontist geweest,incl.beugels boven/onder/buitenboordbeugel,dus al met al eigenlijk 'altijd aan de beurt geweest' op dit gebied.
Op een gegeven moment had ik er letterlijk en figuurlijk genoeg van,wat resulteerde in niet meer gaan van angst........Tot het moment dat er na 4 jaar een ontsteking ontstond in mijn onderkaak en ik wel moest!
Alle moed bij elkaar geschraapt en naar een reguliere tandarts gegaan,moest een uitgebreide wortelkanaalbehandeling worden waar ik uiteindelijk 3 keer voor terug ben geweest,die laatste keer was eigenlijk teveel van het goede,nadien moest ik naar een kaakchirurg om een verstandskies te laten verwijderen wat ik met mijn LAATSTE RESTJE MOED onderging,maar na deze tegenvallende ingrepen durfde ik de laatste paar jaren gewoon ECHT niet meer......

Vanaf dat moment van alles geprobeerd om van de angst af te komen inclusief meerdere hypnosesessies door 2 afzonderlijke hypnotiseurs maar niks lukte........

Viavia wel eens iets gehoord van een angsttandarts in Amsterdam,na lang twijfelen daar eens informatie op gevraagd maar daar hadden ze een wachtlijst van bijna anderhalf jaar,nee dat schiet lekker op!!
Ook nog een keer in Best gecheckt bij zo'n commerciele DentalCare,een hoop hoempa voor de hoofdprijs,tja je bent commercieel of je bent het niet,manmanman...........

Gedurende dat de tijd vorderde werd mijn gebit er natuurlijk niet beter op,had inmiddels wat slechte en zelfs afgebroken kiezen maar durfde gewoon niet nam pijnstillers en sukkelde zo maar wat door en ging het onderwerp dan ook uit de weg....in de wetenschap dat ik er op een of andere manier toch een keer aan moest geloven.

Na verloop van tijd eens op internet gezocht naar evt.mogelijkheden,waarbij ik uitkwam op de pagina van angstvoortandarts.nl en hier meerdere malen op gelezen en gekeken en uiteindelijk na een kleine 2 maanden toch maar besloten om contact op te nemen voor een intake-gesprek eind Januari.

Hierbij werd er een röntgenfoto gemaakt van mijn gebit en later door een vriendelijke en rustige (Belgische) tandarts zoals op de site ook beloofd werd,nl.zonder gebruik te maken haakjes of vervelende attributen een complete analyse gemaakt van wat er precies moest gaan gebeuren incl. het bijbehorende kostenplaatje.
Daarna nog een gesprek gehad met de assistente mbt.de narcosebehandeling en 2 data afgesproken voor de daadwerkelijke ingrepen.

Tussen de intake en de 1e behandeling zat ong.3 maanden,dus tijd zat voor mijn gevoel maar naarmate het dichterbij kwam nam de angst natuurlijk wel toe.
Op 27 April zou ik aan de beurt zijn,mijn vriendin schreef het op de kalender en zei nog achteloos 'Oh,dan is Willem-Alexander jarig,haha' ik had zoiets van What The Fuck?!
De nacht van te voren eerlijk gezegd geen oog dicht gedaan van de spanning,omdat ook een narcose zelf voor mij onbekend terrein was.

Op weg naar Kerkrade ging het op zich nog wel,alleen de laatste 10km had ik het heet en koud tegelijk en was eerlijk gezegd het liefst omgedraaid,beheerst worden door angst is niet praktisch wat dat betreft......
Uiteindelijk waren we precies een half uur van te voren aanwezig,en in de wachtkamer een autoboekje proberen te lezen,haha,met de nadruk op proberen dus!
Na een tijdje kwam er een hele vriendelijk vrouw op me afgelopen,gaf me een hand en stelde zich voor met een heel rustgevende stem,dat was dus Veronique,ze vertelde me dat de behandeling van de patient die voor me aan de beurt was ongeveer een half uur zou uitlopen (en dus moest deze 'Beaker' even wat langer wachten.)

Toen ik eenmaal aan de beurt was ging het erg snel,de tandarts die de behandeling zou uitvoeren was dezelfde als bij de eerdere intake,je gaat zitten in de stoel,de partner mag mee naar binnen,het team praat wat met je,de narcotiseur gaf me een prikje in je hand met de tekst 'kijk maar even naar je vrouw' maar ik als controlfreak keek natuurlijk naar mijn hand waaraan hij bezig was met als antwoord 'dat is mijn vrouw niet,da's mijn vriendin',waarop ze lachend zeiden 'oh,heb je je vrouw thuis gelaten!?'.....Dan lach je zelf nog wat mee en binnen een paar seconden lal je nog wat met dubbele tong en ben je onder zeil,net zo fijn!

Van het bijkomen uit de narcose weet ik zelf niks meer,maar volgens mijn vriendin heb ik al zittend in de rolstoel het hele team wel 2x een hand gegeven en iedereen vriendelijk bedankt,vooral de 'Belg' in kwestie,de tandarts zelf dus,haha!
Ook Veronique heb ik zelf helemaal niet meer gezien,terwijl ze me nog wel met mijn vriendin samen in de auto heeft gezet,toen de auto reed en we Kerkrade uit gingen kwam ik weer wat bij mijn positieven,moest ook wel want mijn vriendin is geen topografisch wonder en dus moest ik een beetje navigeren,uiteindelijk zaten we weer op de A2 richting Eindhoven en wist ze het verder wel.
De dagen erna had ik wel behoorlijk last van napijn van de wortelkanaalbehandeling en verwijderen van een verstandskies,maar dan weet je dat het van voorbijgaande aard is en binnen een paar dagen kon ik ook alles weer eten!

De 2e ingreep moest worden verzet omdat de narcotiseur die dag niet kon,no worries,dit zou dan uiteindelijk op 17 Mei plaats gaan vinden,mijn vriendin ging het op de kalender dus veranderen en zei:Oh,da's toevallig,dan is Maxima jarig....,leuk zo'n voorgedrukte kalender!
Toen ik later die dag op de uit Kerkrade meegekregen factuur keek,zei ik:en nou breekt mijn klomp! De cirkel is rond kijk eens even hoe dat het daar precies heet,nl.Amaliakliniek,da's STERK!

Prijstechnisch worden er gewone (standaard) tandartstarieven berekend,dus ook geen verrassingen op dat gebied,na de intake weet je vooraf precies wat de kosten zijn en waar je aan toe bent.
De 2e behandeling ging eigenlijk vanzelf met als grote verschil dat ik vooraf redelijk geslapen had,en de 3 tussenliggende weken ook geen echte angst meer had voor deze ingreep heb gehad,puur omdat je in Kerkrade zo fijn opgevangen wordt en er alleen maar PROFESSIONALS werken,met veel begrip en ervaring voor angstige patienten!!!!

Wat dat betreft wordt er echt Pionierswerk verricht door dit Team en had ik dit eigenlijk jaren geleden al willen weten,dan was ik niet zolang door blijven lopen met de angst zonder te weten hoe/wat/of waar....

De eerste stap is het moelijkst,daarna wordt het een stuk makkelijker en achteraf voel je je ECHT opgelucht!

Dus voor iedereen die hier wel leest maar de stap nog niet heeft durven maken,heb ik maar 1 advies:gewoon doen,je bent in goede handen!

Veel succes toegewenst hierbij,

Pascal.

---

3-6-2005

2 dagen geleden is er een einde gekomen aan een 22 jarige kwelling van pijn en schaamte.
Tot mijn 18 de jaar ben ik mee getrokken naar de tandarts, ja meegetrokken want ik was vreeselijk
bang, ben zelf 1 keer flauw gevallen.
Totdat ik dienst in moest , niemand had meer controlle over mij in ik liet het niet meer controleren en was ook gelijk niet meer vezekerd.
Het gaat een paar jaar goed maar opeens brokkeld er hier en daar wat kiezen af, maar niets aan de
hand je ziet het toch niet en het doet geen pijn.(dat wil jezelf geloven)
Totdat er een gaatje in mijn voortand komt raak ik iets in paniek maar weet het aardig te verbergen,
maar het gaatje wordt een gat en de tand breekt op een gegeven moment af en ik wordt radeloos
en weet niet wat ik moet doen(dit kan ik niet meer verbergen)
Nu moest ik wel praten over de tandarts met mijn vriendin(voorheen een verboden onderwerp)
Het internet op en zo kwam ik terecht deze site,na lang denken heb ik gebeld(ik had geen keus meer
dit was niet te verbergen)
Op16-01-05 kon ik langs komen voor intake gesprek, vol met angst zijn wij er heen gereden,aangekomen
ging het vrij snel voor dat ik het wist stond ik binnen oog in oog met een tandarts.
Na wat foto's gemaakt te hebben moest ik in de stoel om de restanten te laten controleren
(alleen met een spiegeltje) na 5 minuten kwam de balans uit de computer rollen 2 A4 velletjes vol met gebreken
(gelukkig geen protese)maar wel moet ik 3 keer terug komen maar ja wat wil je dan na 22 jaar.
16 februari was de groote dag nu gaat het gebeuren, veel te vroeg kwamen we aan,
na een kort gesprekje met de assistent dat ik echt niets zou voelen was ik nog niet overtuigd later kwam er een
meisje in een rolstoel aan rijden die net klaar was en vertelde me dat het geweldig was en niets heeft gevoeld nog was ik niet overtuigd.
Maar nu was het mijn beurt vol angst liep ik de kamer binnen en stelde me voor, ik moest in de stoel gaan
leggen en kreeg een klein prikje in mijn hand en voelde me weg zakken.
90 minuten later werd ik wakker gemaakt geloofd het of niet zonder pijn maar met veel tranen.
Ik vroeg een spiegel om te kijken hoe het er uit ziet de tranen vlogen over mijn wangen zo mooi was het geworden.
Nu ken ik weer vrij uit praten en lachen maar moet nog wel 1 keer terug komen en dat was 2 dagen geleden ze zouden mijn iets
langer onder narcose houden om het af te maken zodat ik niet nog een keer hoefde terug komen.
En weer heb ik niets gevoeld tot nu aan zelfs geen napijn.
Ik heb geen tijd gehad om iedereen te bedanken maar wil het langs deze weg alsnog doen.
IK WIL HIERBIJ HET HELE TEAM ONTZETTEND VEEL BEDANKEN VOOR HET VELE WERK WAT JULLIE AAN MIJN HEBBEN GEHAD.

Groeten Peter uit Wateringen

---

12-5-2005

Hallo allemaal,

Bij deze wou ik toch nog even mijn complimenten uitspreken over het geweldige team wat jullie daar hebben lopen.
Omdat ik ongeveer 3,5 jaar niet naar de tandarts ben geweest en mijn gebit steeds verder begon af te takelen moest er toch maar eens wat gebeuren vond ik zelf.
Aangezien lachen met een dichte mond (uit schaamte voor mijn gebit) niet altijd even spontaan overkomt ben ik maar eens rond gaan neuzen wat hier aan te doen kon wezen.
Via een kennis die ook door jullie was behandelt kwam ik hier dus terecht.
Heb ik het toch nog bijna een jaar uit weten te stellen.
Maar toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gebeld voor een intake gesprek deze vond plaats in eind december 2004.
Na een lange reis vanuit friesland moest ik heel even wachten op mijn beurt maar ja had ik mooi even tijd om de papieren in te vullen.
Toen eerst maar even een fotootje maken van het restant van mijn gebit en ja je gelooft het niet maar er stond nog wat..
Daarna een gesprek met de tandarts hoe we deze renovatie van mijn gebit het beste konden oplossen het kwam er al gauw op neer dat de behandeling in twee keer zou gaan plaats vinden want zo'n renovatie red je gewoon niet in 1,5 uur.
Na de drie A4-tjes te hebben doorgesproken die uit de printer kwamen rollen.
Maar weer dapper de reis naar huis geaanvaard ik zou gebeld worden voor een afspraak.
En dat gebeurde ook binnen drie weken werd ik terug gebeld voor een afspraak 2 Maart zou de eerste grote dag zijn.
Maar door omstandigheden heb ik die afspraak moeten verzetten en werd dat dus vandaag 11 Mei.
Ik zou om twaalf uur geholpen worden, dus was het verzoek of ik erom half twaalf kon wezen.
Zo gezegd zo gedaan vanmorgen om half acht dapper in de auto gestapt en die kant op gereden.
Wij waren er dan ook mooi op tijd, Veronique ving ons op het kon iets uitlopen en als we wouden konden we wel even naar buiten gaan en zouden we wel opgehaald worden wanneer ik aan de beurt was.
Maar aangezien ik al zulke positieve reacties had gelezen hier en van mijn kennis gehoord.
Ben ik lekker blijven zitten en heb er een boekje bijgepakt.
Veronique kwam even later met een jongen voorbij lopen in een rolstoel die net aan de beurt was geweest en zij tegen hem lach maar even naar die jongen (ik dus) waarschijnlijk om mij gerust te stellen.
Die jongen zegt nog tegen mij je gaat straks lekker slapen en dromen over wat je maar wil brunettes of blondines..
Ze vriendin liep er achter en die had rood haar (dus hij heeft nog wat uit te leggen thuis hahaha) maar goed wij moesten daar even smakelijk om lachen..
Maar toen was daar het moment ik was aan de beurt, zo stoer als ik was naar binnen even netjes voorgestelt en in de stoel plaatsgenomen de anethesist kwam binnen kreeg een prikje in mijn hand en voordat ik hele verhalen kon gaan vertellen sliep ik al als een roosje en lag heerlijk te dromen over hahaha.
Toen ik wakker werd was de helft van mijn renovatie gebeurd en werd ik keurig netjes in een rolstoel bij de auto afgeleverd.
Heb een deel van de terugreis nog wel even liggen slapen.
Maar ik mocht om kwart voor vier weer wat eten en zat om vier uur dan ook aan een heerlijke milkshake en een paar stukjes patat van de Mc Donalds haha.
Kort samen gevat mijn ervaring over vandaag in 1 woord SUPER.
Ik moet nog een keer heen voor de rest van mijn gebit maar ik ga maandag fluitend de praktijk op bellen voor een nieuwe afspraak wat mij betreft de volgende dag gelijk weer heen.
Ik heb vandaag ook twee gecompliceerde extracties gehad (kiezen getrokken) en ik heb nog geen paracetamol hoeven te slikken ik verneem wel dat er een verbouwing is geweest vandaag aan mijn gebit maar heb er zeer weinig last van en mijn voortanden zijn als nieuw echt SUPER...
Mensen die dit lezen en toch zitten te twijfelen niet doen.. gewoon even bellen en heen gaan ik besef nu pas eigenlijk weer wat een waardevol bezit het is om een mooi gebit te hebben.
En geloof me als ik nu achteraf kijk vond ik het erger om vanochtend op te staan zonder koffie te kunnen drinken dan de behandeling vandaag bij die super kliniek in kerkrade..
Het hele team alvast bedankt en tot gauw voor de finishing touch kijk er nu al naar uit....
Reuze bedankt..

Groeten Mario

25-4-2005

Na meer dan 25 jaar geen tandarts meer gezien te hebben door angst, overgehouden aan de schooltandarts, ben ik in januari begonnen met mijn zoektocht in de wereld die "angst voor de tandarts" heet. Eigenlijk was de angst toen al jaren omgeslagen in een enorme schaamte. Ik had nooit noemenswaardige kiespijn dus dan is het wel heel makkelijk om niet naar een tandarts te gaan. Geen pijn dus, maar mooier werd het
natuurlijk niet. Dan komt de fase van verjaardagen vermijden, want als er 1 onderwerp is dat altijd ter sprake komt is het wel de tandarts, en daar wilde ik echt helemaal niets over horen. Hand voor je mond
als je iets zegt tegen iemand, je mond bijna niet openen als je wat verteld, met het gevolg dat ze je nog een keer gaan vragen, wat zeg je nou?? Vreselijk. Op vakantie naar het buitenland wilde ik niet meer omdat
ik bang was om pijn te krijgen en dan in een vreemd land je "prachtige gebit" te laten zien. Maar daar heb je niet alleen jezelf mee maar ook je partner, die schat bracht de tandarts nooit ter sprake, maar
zag heus wel hoe lelijk alles werd. En dan kom je in de fase dat je je partner niet eens meer durft te knuffelen omdat je je kapot schaamt, en dat is echt het ergste van alles.
In januari ben op het internet gaan zoeken voor mijn probleem en kwam daar veel informatie over tegen. Uiteindelijk kwam ik op deze pagina terecht en ben wat van de reakties gaan lezen. Heb met de tranen over
mijn wangen een mailtje getypt met mijn probleem. Heel snel kwam er antwoord en werd gevraagd of ik niet eens wilde bellen naar ze. Nou dat heb ik dus gedaan en daar kreeg ik een ontzettend lief mens aan de telefoon die gelijk begreep waarom ik belde en mij heel geduldig uitlegde hoe een 'intake' in zijn werk ging. Een afspraak gemaakt en...........................................ik was zo ontzettend blij met die stap, ik was in
een jubelstemming leek wel. Bij de intake in februari was ik wel erg zenuwachtig, nu moest ik letterlijk "met mijn tanden bloot". Maar alles viel mee zeg, paar foto's maken, zonder haakjes naar je tanden kijken, praatje met een ontzettend aardige tandarts Mark en gelijk een begroting mee. Al mijn eigen tandjes mocht ik (gerepareerd) houden op een paar kiezen na, die waren echt heel slecht. En heel veel tandsteen verwijderen. En ik dacht eigenlijk, ik ga met een kunstgebitje weg. Toen ik klaar was, was ik zo verbaast dat ik ze niet eens gedag heb gezegd bedacht ik achteraf.
Afgelopen donderdag 14 april was de grote dag, en ik moet eerlijk bekennen dat ik er naar uitgekeken had. In tegenstelling tot de intake was ik nu helemaal niet zenuwachtig. Veronique was zo lief om een aantal keer te vragen of het nog goed ging en anders moest ik maar even aan de bellen trekken tijdens het wachten op mijn beurt.
En toen mocht ik naar binnen, heb iedereen een hand gegeven, ben in de stoel gaan zitten. Infuus werd ingebracht, Veronique vraagt nog aan mij, zo dus je houd van wandelen, waar doe je dat dan? Ik antwoord nog van, in de waterleidingduinen in ...................................................en ik was weg. Het volgende dat ik hoor, voor mijn gevoel 5 minuten later, was 1,5 uur later geloof ik, Elvira je bent klaar hoor. Ik word wakker en ik zit in de auto en ben al weer onderweg ??????????? He??? Alles was in 1 keer gedaan en het is prachtig geworden. Een dag een beetje napijn gehad(met pijnstillers goed op te lossen), maar dat had ik ook wel verwacht. De kramp in mijn kaken van het elke keer in een spiegel kijken hoe mooi het is geworden is erger.
Om een lang verhaal kort te maken...........................................
Jullie hebben een superteam en dat begint al bij de receptionistes, ik ben zo verschrikkelijk blij dat ik bij jullie ben geweest, dat was die 3 uur rijden meer dan waard. En ik kan alleen maar tegen de twijfelaars
zeggen...................................bellen, echt waar, probeer het, ze bijten inderdaad niet. En lees alle verhalen eens hier, ze hebben mij enorm geholpen bij de eerste stap.

En voor Veronique............................ik bedoelde de duinen bij Zandvoort dus.

Elvira

---

19-4-2005

Het is nu 3 dagen geleden,het is nog steeds niet te geloven.
IK ben bij *de tandarts* geweest,dit was al meer dan 10 jaar geleden....
Nog steeds is het heel onwerkelijk allemaal....wat een geweldige mensen daar
in Kerkrade!
Deze mensen begrijpen ons tenminste,ze zullen je nooit uitlachen,of raar
aankijken omdat wij zo*n angst hebben...zodra je daar binnenkomt en
Veronique (TOP assistente)komt naar je toe ,voel je je al een heel stuk
rustiger,wat een rust gevend persoon....echt waar!
Niet dat de zenuwen gelijk verdwenen zijn,maar toch het helpt wel....zij
snapt hoe wij ons voelen.

En paar weken terug was mijn intake gesprek..dit ging ook al heel
goed(achteraf hoor),het viel
echt reuze mee,foto*s maken,alleen even kijken(echt zonder haakje hoor),even
een gesprek over wat er MOEST gebeuren(dit viel mij nog erg mee),en afspraak
maken voor DE GROTE DAG!
Als eerste zou deze 26 mei zijn op een donderdag..maar ik had me ook
opgegeven voor zaterdags.
Dan kon mijn man mee,en dit had ik toch liever,maar dit doen ze niet
altijd(op zaterdag)
Maar ik had *geluk* ze beldden vrij snel,dat het 16 april al kon,om 12.00
uur.
Aan de ene kant was dit mooi,maar de zenuwen gierden mij echt wel door mijn
lijf hoor op dat moment.
Maar goed ik had A gezegd,dus B moest nu eindelijk ook wel eens komen..dus
afwachten maar,
nou ik heb veel nachten wakker gelegen hoor,o o wat kan angst je leven
beheersen.
Hartklopppingen heb ik er wel door gehad,het is niet te beschrijven hoe bang
ik was,en je denkt
maar dat je de enige bent die DIT heeft,nou dat is gelukkig niet zo!

16 april 2005 5.30 uur

Opstaan de GROTE dag..nou ja opstaan,ik had de hele nacht niet geslapen
natuurlijk.
En je mocht 8 uur vantevoren geen eten en drinken hebben..en we hadden nog
ongeveer 4.5 uur
rijden voor de boeg(ja het was ver weg,maar al had ik naar Engeland gemoeten
dan nog!)
Om ongeveer 11.00 uur waren we in Kerkrade..o o wat was ik zenuwachtig,aan
de ene kant wou ik gelijk wel weer naar huis,maarja dit kon ik mezelf niet
aandoen,dit MOEST nu gebeuren!
Veronique,kwam vrij snel naar ons toe..even een rustig praatje,en ze kwam
vertellen dat het iets uitliep...wij konden nog wel even naar buiten
gaan,nou graag dit wou ik wel.
Om ongeveer 12.30 waren we weer terug...weer even wachten..viel mee hoor..en
jahoor om
12.50 was ik aan de beurt....tjonge jonge,toen piepte ik hem wel even !
Maar goed ik ging heel stoer(was ik niet hoor) naar DE PLEK..ik wou mijn jas
uit doen, maar dit hoefde niet eens,ik mocht gelijk in DE STOEL gaan
zitten,mijn man stond naast me,en we konden nog wel even een praatje
maken,de anesthesist (aardig man) deed heel voorzichtig de naald in mijn
hand,hier voel je echt niets van ,en de tandarts(hele vrolijke man) prate
ook nog wat,een paar tellen later werden mijn ogen heel zwaar,en viel ik in
een heerlijke slaap..
Voor mijn gevoel veel te vroeg werd ik weer wakker gemaakt,ik kon nog wel
even slapen,maarja dit ging niet door..Mijn man vertelde mij later,dat ik
heel vrolijk was een beetje aangeschoten..
Ik werd in een rolstoel gezet,en ik mocht weer naar huis...dit was echt niet
te geloven dat HET nu al gebeurt was..je voelt er echt helemaal niets
van...de terug weg heb ik lekker gedommeld,we waren zo thuis.
Het is dus nu 3 dagen later,het is mij echt heel erg mee gevallen,het
enigste wat ik wat meer had gehoopt is dat mijn tanden nog iets witter waren
geworden,maarja you cant get it all.(een mens heeft altijd iets te klagen
toch!),en met gewone asperines zo nu en dan,hou je het echt wel uit.
De kies/tand pijn die ik voorheen wel had is duizend keer erger,geloof mij
maar..
Voor alle mensen,die nog *moeten* ,hak die knoop door,het valt echt 100%
mee!!

Zo lieve mensen in Kerkrade,bedankt voor alles..ik hoop niet
totziens(haha),maar als het weer nodig
is,dan ga ik graag weer naar jullie toe...groetjes Anyta uit Friesland..

---

12-4-2005

Lieve mensen,

Hierbij willen wij jullie enorm bedanken voor de mooie tandjes die onze dochter Robin (2,5 jaar oud) nu heeft dankzij jullie team !!!

Toen Robin 1 jaar was is ze gevallen en was daardoor een stuk van een voortand kwijt, vervolgens zagen wij de voortandjes 1 voor 1 afbrokkelen. Onze eigen tandarts kon niks doen, want ze is natuurlijk nog te jong om zelf mee te werken. Daarom gingen wij op zoek naar een andere tandarts.

Eerst kwamen we in Amsterdam terecht bij een "speciale Kindertandarts". Diagnose: Alles eruit, terwijl wij haar op schoot vasthouden. Nee, zo'n trauma zagen wij niet zitten. Voor ons niet, maar zeker niet voor haar.

Dus gingen we verder zoeken en toen kwamen we jullie website tegen. Het was wel ver rijden voor ons, maar het was het meer dan waard. We hebben er gewoon een vakantie aan vastgeplakt in jullie prachtige provincie. Robin ging fluitend naar de praktijk toe voor de behandeling en ze is nog steeds erg dol op de tandarts. Bij haar staat het nu gelijk aan mooie ringetjes en stuiterballen uitzoeken !!

De behandeling was vriendelijk, maar zakelijk genoeg op het moment dat je als ouder weg moet zijn tijdens de narcose. Wij hebben alles vergoed gekregen, maar ook al hadden we alles zelf moeten betalen, dan nog hadden we dit gedaan. Maar zelfs de vergoeding hebben jullie voor ons afgehandeld (aanvraag). Dus niks dan lof van onze kant !

Onze dochter kan weer breeduit lachen en er is haar een levenslang tandartstrauma bespaard gebleven en dat alles dankzij jullie !! Wij kunnen haast niet geloven dat we bijna alles hadden laten trekken, terwijl ze nu prachtige tandjes heeft.

Wij zullen zeker reclame voor jullie maken en als we iemand zien die met hetzelfde probleem kampt met zijn of haar kind, zullen we ze zeker doorsturen naar jullie. Ik zal jullie website ook op mijn eigen website gaan vermelden, want ik vind dat iedereen moet weten dat er zo'n tandartsenpraktijk is.

Nogmaals ontzettend bedankt !

Michiel en Arinka Linders en jullie allergrootste fan: Robin Linders

---

20-3-2005

L.S.,

mijn naam is Renske en ik ben 26 jaar. Ik was zo'n 10 jaar niet bij de tandarts geweest.
In eerste instantie was het vooral de angst voor de pijn die me ervan weerhield te gaan. M'n gebit werd steeds slechter, want zoals iedereen wel kan raden, wordt je gebit er niet beter op als je niet naar de tandarts gaat. En dat je een zoetekauw bent helpt ook niet.

In tweede instantie was er echter een ander gevoel dat me ervan weerhield om te gaan: ik voelde me dom! Je zit op de universiteit, dus je wordt geacht een redelijk verstand te hebben: je weet dondersgoed dat het niet goed is om niet naar de tandarts te gaan, en toch ga je niet.....ik voelde me wel zó ontzettend stom! Ik kon met zo'n gebit toch niet naar een normale tandarts!

Ik kreeg 's nachts angstdromen; dan werd ik 's morgens wakker en moest ik eerst een keertje voelen of ik al m'n tanden nog had, want in m'n droom waren ze er allemaal uitgevallen....
Op een dag besloot ik dan toch dat het zo niet meer kon: op internet vond ik de angst-tandarts in Kerkrade. Ik was dolgelukkig en heb achter m'n computer zitten janken: ik wilde een nieuw begin en zij konden me dat geven.

Ondertussen ben is m'n gebit compleet gereviseerd in twee sessies van 90 en 60 minuten. 10 gaatjes gevuld en 5 kiezen (2 verstandskiezen) getrokken, de tandartsen hebben flink hun best moeten doen!
Ik heb vrijwel geen fysieke pijn gehad, maar ik moet toegeven dat ik er psychisch meer last van heb; het gevoel dat nu, 3 dagen nadat er drie kiezen zijn getrokken, overheerst is dat van SPIJT. Ik moet nu toegeven, met pijn in m'n hart, dat ik zó'n spijt heb dat ik niet naar de tandarts ben blijven gaan. Zo jong nog en al drie kiezen kwijt......
Maar ik heb van dit alles wel iets geleerd; de tandarts is een noodzakelijk kwaad. Ik zal nooit van m'n leven voor m'n plezier erheen gaan, maar ik doe het voortaan wel. Over een half jaar zien jullie me weer verschijnen in Kerkrade.

Tenslotte wil ik alle medewerkers bedanken, want ik moet zeggen dat ze daar in Kerkrade een SUPER-team hebben (dit heb ik geloof ik ook al gezegd toen ik net uit de narcose kwam, maar ik weet niet zeker of dat goed is overgekomen omdat m'n onderkaak op meerdere plaatsen verdoofd was). M'n complimenten aan de receptionistes, die héél goed weten waar ze mee bezig zijn en ook aan Veronique (die mijn naam wél wist en ik de hare niet, maar ik vergeet 'm niet meer!). Van de tandartsen heb ik weinig meegekregen, dus persoonlijke opmerkingen kan ik niet maken, maar ze hebben goed werk geleverd (de narcose-specialist uiteraard ook).

Deze tandartsen praktijk is dus een echte aanrader voor mensen met angst voor de tandarts! Ik heb wel 1 advies: spreek bij bewustzijn alles goed door, want als je onder narcose bent gaan ze uit van het principe 'wie zwijgt stemt in'!

Groetjes Renske

---

15-3-2005

Zoals beloofd, mijn reactie.

Ruim 30 jaar was ik niet bij de tandarts geweest, op 2 uitzonderingen na.
U kent dat wel: ontzettende pijn, dus trekken die kiezen.
Ik was dus al 2 kiezen kwijt.
Een andere kies was afgebroken nadat ik een zenuwbehandeling had doorstaan.
Ik kon de moed daarna niet meer opbrengen.
Totdat ik las over deze tandartsenpraktijk via het internet.
Dezelfde dag maakte ik een afspraak en op oudjaarsdag (ja, je leest het goed)
kwam ik voor een intake.
Met veel hartkloppingen kreeg ik te horen dat mijn gebit erg verwaarloosd was.
Er moesten 2 kiezen getrokken worden, een aantal gaatjes vullen, en hééééél veel tandsteen verwijderen.
Alles zou daarbij grondig schoongemaakt moeten worden.
De behandeling zou 90 minuten gaan duren.

Nu, 15 maart 2005 zit ik dit bericht te tikken, nadat ik vandaag geholpen ben.
Ik heb totaal geen napijn, alleen een beetje last van mijn keel en gevoelige tanden.
En.......het viel ontzettend mee.
Om 13.15 uur mocht ik naar binnen, en binnen 20 seconden was ik totaal knock out.
Voor ik het wist werd ik in een rolstoel naar buiten gereden en kon weer naar huis.
De rit terug naar Nieuwegein heb ik liggen slapen.
Eénmaal thuis heb ik mijn gebit even goed bekeken, en het was prachtig.
Dat er onder zoveel tandsteen nog zulke mooie tanden zaten!!
Om 16.30 uur waren we thuis en om 18.00 uur zat ik alweer aan de soep.
Totaal geen last gehad, en ontzettend blij met mooie witte tanden.
Vanaf nu kan ik weer breeduit lachen, en dat alles dankzij het team van Tandheelkundig centrum Kerkrade-West.
Zonder deze vakmensen had ik waarschijnlijk binnen 5 jaar een prothese gehad.
En nu alles gesaneerd is, heb ik meteen maar een afspraak met "de gewone tandarts" gemaakt.

Het hele team...
Hartelijk bedankt voor de goede zorgen!!!!
Ik zal een wandelende reclame voor jullie zijn.

R. uit Nieuwegein

---

15-3-2005

Beste mensen van Team Reinders & Partners,



Zoals belooft mij reactie over de afgelopen maanden. Allereerst de reden waarom ik naar deze tandarts ben gegaan:

Ongeveer 17 jaar geleden ben ik doorverwezen naar een kaakchirurg er moesten wat kiezen worden getrokken. Dit is voor mij een verschrikkelijke ervaring geweest, niet alleen de behandeling maar ook de napijn. Daar is de angst voor de tandarts nog erger geworden. Ik heb het geluk gehad dat ik al die jaren daarna weinig last heb gehad van mijn gebit, alleen de laatste tijd werd het erger. Er braken stukken kiezen af en ik kreeg ontstekingen. Op een gegeven moment had ik een keer iets gehoord over een narcose tandarts, ik ben toen op internet gaan zoeken en al gauw kwam ik op deze site terecht. Toen een afspraak gemaakt, de eerste keer zouden er alleen maar foto?s worden genomen en gekeken worden (zonder dat haakje!!) Na al die jaren toch flink wat schade opgelopen er moest teveel gedaan worden dus kon het niet in één keer. Dan maar in twee keer, de eerste keer was ik best wel nerveus tijdens een rit van meer dan 2 uur gaat er van alles door je hoofd. Daar aangekomen heb ik misschien 20 minuten gewacht, tot er een vriendelijke dame mij toespraak wat er allemaal zou gebeuren. Ik mocht toen naar binnen ik gaf de tandarts en de anesthesist een hand, een klein prikje en na een kort gesprek was ik in dromenland. Ik kwam tijdens de terugreis weer bij en wist niet meer hoe ik in de auto was gekomen, laat staan hoe de behandeling was gegaan. Mijn vader die mij er naartoe gereden had, heeft er ook nog lol aan gehad om de (dronken)toestand van mij.



Thuis gekomen meteen in de spiegel gekeken, heel vreemd dat die gaten weer gevuld waren en afgebroken tand gemaakt zijn. Helemaal geen napijn gehad en het gekke was ik kon niet wachten totdat de tweede behandeling zou komen. De tweede behandeling is ook voorspoedig gelopen er moest en wortelkanaalbehandeling gedaan worden en nog wat andere zaken. Nou ook deze behandeling weer helemaal niets van gemerkt of gevoelt en ook weinig napijn. Mijn gebit is nu weer helemaal in orde en dat voelt heel goed. Omdat ik elke keer nog onder narcose was, wil ik dan ook bij deze het team van tandarts Reinders heel erg bedanken voor alles!!!!

Het klinkt misschien afgezaagd maar ik kan het iedereen aanbevelen die weet dat hij naar de tandarts moet, maar nog niet durft!!!



Groeten,

Arie van der H., Sliedrecht

---

15-3-2005

Geachte heer/mevrouw,

Na mijn behandeling werd mij gevraagd een reactie te schrijven voor op de
website. Ik kon geen online button vinden dus ik dacht de reactie maar naar
u toe te mailen:


Zolang als ik me kan herinneren ben ik traumatisch voor de tandarts. In geen
10 jaar was ik meer geweest. Iets dat redelijk uitzonderlijk is want ik ben
onderofficier in het leger. Bij defensie is het VERPLICHT ieder jaar een
'dental fit' verklaring te hebben.
Het was me vooralsnog altijd gelukt door de mazen van het net te kruipen.
Ja u leest het goed, sergeant bij de infanterie, ik spring uit vliegtuigen
en doe allemaal spannende dingen in verre landen maar de tandarts........NEE
!!!!!

2 jaar geleden brak de eerste kies af net boven het tandvlees, een half jaar
geleden nummer 2, ook net boven het tandvlees. De pijn die ik vaak had is
niet te beschrijven ook al stond ik stijf van de paracetamol, Ibuprofen en
Brufen. En geloof me ik nam het ook niet meer zo nauw met de dosering, 2000
mg Ibu op een avond was meer regel dan uitzondering, en ik mixte de boel ook
als een volleerde kroegbaas, alles als de pijn maar weg ging en ik niet naar
de tandarts hoefde.

Een bezoek aan de tandarts hing als het spreekwoordelijke 'zwaard van
damocles' boven mijn hoofd en toen mijn kaak begon op te zwellen en ik amper
kon praten wist ik dat ik niet anders kon maar durfde nog steeds
niet....mijn vriendin heeft me meegesleept naar een militaire tandarts (ze
heten niet voor niks 'bekkebeul'). Deze had al gauw door dat het geen doen
was en verwees me door naar de kliniek in Kerkrade.

Voor de intake was ik echt zenuwachtig, maar er werd alleen maar wat gekeken
en verteld wat de bedoeling was.
Enige tijd later ging ik voor de 'big deal'.
Doordat ik wist dat ik onder narcose zou gaan was ik veel minder zenuwachtig
zodat de gang naar de tandarts ook al heel anders ging dan voorheen.
Je wordt echt max gerust gesteld, en ik heb nooit echt het gevoel gehad bij
een tandarts te zitten. (op de achtergrond geluiden na dan)

Ik kreeg een infuusachtige naald in mijn handrug (voel je niks van) waarna
men me vertelde dat ik een 'hotshot' kreeg en dat dit een branderig gevoel
in mijn hand kon veroorzaken.
Veel tijd om hier over na te denken krijg je niet want een paar seconden
later was ik 'endex' zoals wij dat noemen.

Toen ik na 3 kwartier bij kwam, voor mijn gevoel na 5 minuten, had ik een
wat aangeschoten (lees 'lollig') gevoel. Mijn hele gebit was schoon gemaakt,
2 tanden getrokken en een gaatje gevuld en ik heb er helemaal niks van
meegekregen.

Ik had nooit gedacht dat ik OOIT nog eens naar een tandarts zou gaan en al
helemaal niet dat ik OOIT glimlachend bij een tandarts weg zou gaan.
Voor mij is dit DE methode om toch de jaarlijkse gang naar de tandarts te
maken.
Voor het eerst sinds lange tijd kan ik weer normaal eten en heb ik geen
kiespijn.

Ik kan niet anders dan het team van Tandheelkundig Centrum Kerkrade-West
complimenteren en bedanken voor een professionele aanpak. Ik weet zeker dat
dit voor veel mensen een oplossing is. Mij zien ze daar in ieder geval weer
terug.

Thanks !!!!

Jerry

---

14-3-2005

Het is nu bijna 4 maanden geleden dat ik een narcose behandeling heb gehad.
En nu komt mijn reactie pas.Ik ben een uitsteller en dat is een slechte eigenschap.
Ik heb de behandeling als zeer prettig ervaren!En zo zijn er velen met mij.

Al een aantal jaren had ik geen tandarts meer bezocht.Ik ben altijd wel moeilijk geweest in de tandarts stoel,maar de laatste jaren heb ik een complex opgebouwd rond alle tandarts behandelingen.Vorig jaar zomer kreeg ik ineens overal kiespijn.En in september ging ook nog eens mijn verstandskies erg pijn doen.De pijnen die mijn verstandskies veroorzaakten waren zo erg dat ik gewoon depri werd.Door mijn tandarts complex zit ik vaak te zoeken naar mensen die het zelfde hebben als ik.Zodoende wist ik ook dat er in Kerkrade-West een speciaal tandarts team was gevestigt.Toen wist ik al dat Kerkrade de oplossing voor mij zou zijn.Alleen dan nog wel bellen natuurlijk.slik...

Ik belde op een gegeven moment op om te vragen of ik een verwijskaart nodig had.
Dat was niet nodig.Toen heb ik gelijk een afspraak gemaakt voor een intake-gesprek
in oktober.Wat een opluchting!Ik wordt geholpen!Ik zat gelijk wat beter in mijn vel.
Op de dag van de intake was ik wel wat gespannen.Maar ik werd redelijk snel geholpen.Eerst
een foto gemaakt van mijn kaak gedeelten en daarna nog 2 bit wings.Ik was van het ergste uitgegaan(3 wortelkanaalbehandelingen,een stel gaatjes)maar dat bleek mee te vallen.Alleen 2 vullinkjes en etswerk en gebitsreiniging en natuurlijk die verstandskies eruit.Ik stond er versteld van dat het mee viel met mijn gebit.Ik vroeg tandarts Mark of hij nog eens echt goed wilde kijken. Dat deed hij en bevestigde dat het mee viel.Er werd trouwens alleen met een spiegeltje gekeken.Ik heb nog nooit zo rustig in een tandarts stoel gelegen.En tandarts Mark was ook zeer vriendelijk en erg rustig.Hierna werd ik door verwezen naar Veronique.Veronique heb ik als erg vriendelijk ervaren.Ze straalt ook een bepaalde rust uit. Ze legde me uit wat de narcose behandeling in hield.Bloeddruk was in orde.Nog wat uitleg over de nabehandeling.Na dit gesprek weer naar beneden gegaan om mijn begroting op tehalen en vervolgens huiswaarts te keren.Ik zou binnen 3 weken gebeld worden.
Na 2 weken werd ik gebeld.Of ik op 1 december kon komen.Maar toen zei de telefoniste ineens dat er op 24 november iemand was uitgevallen en vroeg of ik dan wilde komen.Ik zei dat het oke was.Omdat ik nog nooit onder narcose was geweest zag ik daar een beetje tegen op.Maar door alle reacties hierop de site en door het praten met mensen die ook onder narcose waren geweest wist ik dat ik niet meer bang hoefde te zijn.Op de dag van behandeling had ik van te voren neuraston in genomen(helpt goed!) om wat rustig te worden.Toen ik binnen kwam in de wachtkamer was Veronique er ook al.Ze kwam direkt naar mij en mijn broer toe.Een fijne geruststelling.Ik zou om 13:45 behandeld worden.Maar de patient voor mij was nog niet uitbehandeld.Veronique stelde voor dat ze mij op mijn mobiel zou bellen wanneer ik kon komen.In de tussentijd ben ik samen met mijn broer de stad in gelopen.Ik was best zenuwachtig omdat ik elk moment een telefoontje van Veronique verwachtte.Dit bleef echter uit.Om 14:30 kwam ik weer de praktijk binnen.En toen was het opeens mijn beurt.Veronique riep dat ik mocht komen.De tandarts stelde zich aan mij voor en de narcotiseur stelde zich ook aan mij voor.Twee vriendelijke heren overigens!Terwijl ik met Veronique wat babbelde werd ondertussen het infuus ingebracht.Ik bleef erg rustig en vond het allemaal wel interessant!

Opeens werd het wazig voor mijn ogen.Ik probeerde zo lang mogelijk te blijven zitten,maar na 10 tellen ongeveer wilde ik maar 1 ding....slapen.Ik ging liggen en ik was meteen weg.Heerlijk!
Ik wist niet dat narcose zo prettig kon zijn!Voor mijn verstandskies bleek 3 kwartier nodig te zijn.Voor de tandarts was het jaren geleden dat hij zo`n verstandskies had getrokken.Ze hebben me nog een kwartier extra in narcose gehouden.Opeens werd ik wakker in een rolstoel.Veronique stond achter mij en mijn broer ernaast.Ik wilde naar het toilet bleek later.
Ik heb Veronique vele malen bedankt voor de behandeling.Ik voelde me zo gelukkig.Van de narcose heb ik geen last meer gehad enkel wat keel pijn in de daarop volgende dagen.Toen ik in de auto zat keek ik in de binnenspiegel en zag dat mijn tanden mooi wit waren gepolijst.
En ook geen tandsteen meer.
Iedereen die nu nog moet:je hoeft niet bang te zijn!Het team is zo vriendelijk dat je geen angst meer hebt!Je merkt het van zelf wel.
Ik zou de behandeling zo weer over doen!

Tandarts team bedankt!

Arjan S.



--------------------------------------------------------------------------------

---

10-3-2005

> Geachte heer/mevrouw,
>
> Na mijn behandeling werd mij gevraagd een reactie te schrijven voor op de
> website. Ik kon geen online button vinden dus ik dacht de reactie maar naar
> u toe te mailen:
>
>
> Zolang als ik me kan herinneren ben ik traumatisch voor de tandarts. In geen
> 10 jaar was ik meer geweest. Iets dat redelijk uitzonderlijk is want ik ben
> onderofficier in het leger. Bij defensie is het VERPLICHT ieder jaar een
> 'dental fit' verklaring te hebben.
> Het was me vooralsnog altijd gelukt door de mazen van het net te kruipen.
> Ja u leest het goed, sergeant bij de infanterie, ik spring uit vliegtuigen
> en doe allemaal spannende dingen in verre landen maar de tandarts........NEE
> !!!!!
>
> 2 jaar geleden brak de eerste kies af net boven het tandvlees, een half jaar
> geleden nummer 2, ook net boven het tandvlees. De pijn die ik vaak had is
> niet te beschrijven ook al stond ik stijf van de paracetamol, Ibuprofen en
> Brufen. En geloof me ik nam het ook niet meer zo nauw met de dosering, 2000
> mg Ibu op een avond was meer regel dan uitzondering, en ik mixte de boel ook
> als een volleerde kroegbaas, alles als de pijn maar weg ging en ik niet naar
> de tandarts hoefde.
>
> Een bezoek aan de tandarts hing als het spreekwoordelijke 'zwaard van
> damocles' boven mijn hoofd en toen mijn kaak begon op te zwellen en ik amper
> kon praten wist ik dat ik niet anders kon maar durfde nog steeds
> niet....mijn vriendin heeft me meegesleept naar een militaire tandarts (ze
> heten niet voor niks 'bekkebeul'). Deze had al gauw door dat het geen doen
> was en verwees me door naar de kliniek in Kerkrade.
>
> Voor de intake was ik echt zenuwachtig, maar er werd alleen maar wat gekeken
> en verteld wat de bedoeling was.
> Enige tijd later ging ik voor de 'big deal'.
> Doordat ik wist dat ik onder narcose zou gaan was ik veel minder zenuwachtig
> zodat de gang naar de tandarts ook al heel anders ging dan voorheen.
> Je wordt echt max gerust gesteld, en ik heb nooit echt het gevoel gehad bij
> een tandarts te zitten. (op de achtergrond geluiden na dan)
>
> Ik kreeg een infuusachtige naald in mijn handrug (voel je niks van) waarna
> men me vertelde dat ik een 'hotshot' kreeg en dat dit een branderig gevoel
> in mijn hand kon veroorzaken.
> Veel tijd om hier over na te denken krijg je niet want een paar seconden
> later was ik 'endex' zoals wij dat noemen.
>
> Toen ik na 3 kwartier bij kwam, voor mijn gevoel na 5 minuten, had ik een
> wat aangeschoten (lees 'lollig') gevoel. Mijn hele gebit was schoon gemaakt,
> 2 tanden getrokken en een gaatje gevuld en ik heb er helemaal niks van
> meegekregen.
>
> Ik had nooit gedacht dat ik OOIT nog eens naar een tandarts zou gaan en al
> helemaal niet dat ik OOIT glimlachend bij een tandarts weg zou gaan.
> Voor mij is dit DE methode om toch de jaarlijkse gang naar de tandarts te
> maken.
> Voor het eerst sinds lange tijd kan ik weer normaal eten en heb ik geen
> kiespijn.
>
> Ik kan niet anders dan het team van Tandheelkundig Centrum Kerkrade-West
> complimenteren en bedanken voor een professionele aanpak. Ik weet zeker dat
> dit voor veel mensen een oplossing is. Mij zien ze daar in ieder geval weer
> terug.
>
> Thanks !!!!
>
> Jerry
>
>

---

15-2-2005

Zoals velen mij voorgingen is ook mij gevraagd een reactie te schrijven op de site. Mijn ervaring was erg goed. Mijn mond ondergaat een complete renovatie momenteel en de eerste behandeling zit erop. De dag van de behandeling was ik erg zenuwachtig, ik kwam de wachtkamer binnen en stond te rillen van de zenuwen. Toen kwam Veronique en na even een babbeltje te hebben gemaakt (een hele geruststellende babbel moet ik zeggen), kreeg ik een jas van veronique (de mijn was te dun) en mocht ik even gaan wandelen buiten want we waren veel te vroeg. Ik moest om half 12 terug zijn. Half 12. Wachtkamer binnen, even zitten (paar minuutjes), veronique kwam mij halen, de behandelkamer in. Anaesthesist (zeer vriendelijke man) vertelde me wat we gingen doen de eerste keer. Ik ging liggen in de stoel, kreeg een bandje om mijn arm, voelde eerst wat gekriebel op mijn hand, daarna een klein prikje, infuus erin (geloof me het doet nagenoeg geen pijn en ik piep al als ze me nog niet hebben aangeraakt) en binnen 15 tellen was ik in dromeland. Voor mijn idee 5 minuten later werd ik wakker gemaakt en ben ik blijkbaar ik de rolstoel gezet naar de auto. Ik ben dat hele stuk kwijt, werd pas echt wakker toen we al even onderweg naar huis waren.

Tandarts, assistente, anaesthesist, veronique, de aardige dames aan de receptie, allemaal bedankt en tot de 31e. Want dan staat mijn tweede behandeling voor de deur. Ik vergeet nog wel een belangrijke en dat is Esther mijn beste vriendin. Esther bedankt, ik was blij dat je erbij was.

Sandy

14-2-2005

Hallo!

Zoals beloofd hier dan eindelijk een stukje over mijn ervaring in december. Ik zal geen lang verhaal schrijven met onzinnige feiten, want het komt erop neer dat jullie geweldig werk gedaan hebben en doen! Ik heb echt niets gemerkt (dat was ook het eerste wat ik zei toen ik wakker werd, schijnt het..., daarna heb ik nog heel lang geroepen dat we nog niet weg konden, omdat ik niemand had bedankt..je gaat vreemde dingen zeggen van dat spul, maar wel gemeend!!!ook op de terugweg (hoe ik in de auto ben gekomen weet ik n iet meer..) heeft mijn vent erg om mij moeten lachen, hoorde ik later;nu lachen we er samen om, het was fijn dat hij er bij wilde zijn!). Waarschijnlijk kom ik nergens meer een man tegen die mij in nog geen dertig seconden zo blij en gelukkig kan maken als de anestesist..het ging allemaal zo vlug! Ik ben blij dat ik het gedaan heb, het is een fijn gevoel te weten dat mijn mond weer in orde is en dat jullie er zijn! Voor alle mensen die nog moeten; het helpt nu misschien niets, maar je voelt het echt niet!! Neem de (grote) stap en laat daarmee zien dat je voor jezelf zorgt! Veel succes, en maak je geen zorgen..het is onterecht (maar dat is achteraf gepraat natuurlijk!)!
Iedereen bedankt en ga vooral zo door!
Petra R, Pijnacker

---

 

14-2-2005

Het is geen bedankje,...maar een bedank!

Ik wil jullie heeeel erg hartelijk bedanken voor de goede zorgen, en de fijne behandeling waar ik helemaal niks van gemerkt heb!!

Ik wilde het eerst niet geloven dat dit mogelijk was, maar toch wel!! Helemaal geweldig,.. ik kan nu sinds jaren weer eens lekker uitgebreid lachen,zonder dat ik rekening hoef te houden met mijn tanden!! heerlijk gevoel is dit!

Het is nu twee dagen geleden dat ik geholpen ben,... ik heb nog wel een beetje napijn, vanwege de zenuwbehandeling, maar dat is niet noemenswaardig!!!

Heeel hartelijk bedankt nogmaals......

Groetjes San

---

 

24-1-2005

Hier mijn reaktie;
Na meer dan 20 jaar niet naar de tandarts geweest te zijn door extreme angst (heeft alles te maken met de schooltandarts "slager")had ik eindelijk nadat er wéér een stuk tand was afgebroken de moed om eind oktober vorig jaar een afspraak te maken voor een intake gesprek, na wel al diverse keren alle verhalen op jullie site te hebben gelezen.
Half november kon ik terecht voor het eerste gesprek. Er werden foto's gemaakt en ik moest happen, nadat tandarts Geerdens mij vertelde dat er niets meer te redden viel en de resterende tanden en kiezen er echt uit moesten.
Half december werd ik gebeld dat ik 23 dec. al terecht kon, maar dat vond ik niet zo'n goed idee zo net voor de kerst, dus werd er een afspraak gemaakt voor 20-01-2005.
Nu had ik wel als voordeel dat ik nog geen pijn had en ook niet heb gehad, terwijl er toch niet veel meer heel was.
Nou afgelopen donderdag de 20e was het dan zover, de zenuwen waren woensdag het ergste.
's morgens om 10 uur vertrokken, lekker op tijd (moest er om 1 uur zijn) en we waren er kwart voor 1, is ongeveer 180 km rijden.
Helaas liep alles wat uit en ben met mn vrouw even een stukje gaan lopen in de buurt, zou ongeveer om 2 uur geholpen worden.
Kwart voor 2 weer terug en zag net een man de tandartsruimte uitkomen in een rolstoel, was wel komisch, hij was heel vrolijk en riep luid hallo tegen iedereen, net of hij dronken was.
Daarna kwam er een vrouw uit de behandelruimte die niet zo vrolijk was met een grote handdoek om haar mond, niet zo fijn om te zien als je nog moet.
Maar toen was het tijd voor mij, in de stoel zitten, zenuwen waren niet meer zo erg aanwezig, praatje gemaakt, ze vroegen of ik honger had, nee dorst zei ik en de naald zat er al in.
Je voelt het een beetje branden in je hand werd er verteld, maar voelde er niets van, daarna lag ik nog wat te brallen, hoorde ik later van mn vrouw, maar weet daar niets meer van.
Voor mijn gevoel probeerde de tandarts mij na 5 min. wakker te maken, maar was half uurtje later en lag nog wat na te soesen in de stoel en alles was al achter de rug en het kunstgebit zat er al in, toen kwam mn vrouw naar binnen en even later werd ik geholpen in de rolstoel en zat ik in de auto weer op weg naar huis.
We zijn nu 3 dagen verder en als ik geweten had dat ik zooooo weinig last zou hebben had ik dit al jaren geleden laten doen.
Was in eerste instanstie vreselijk bang voor napijn, maar heb dat absoluut niet gehad.
Heb de eerste dag alleen soep en vla gegeten, maar nu eet ik al een sneetje brood, zonder korstjes welliswaar en koekje bij de thee heb ik ook al verorberd, dus gaat boven verwachting heel goed.
Ik wil nogmaals tandarts Geerdens en de rest van het team ontzettend bedanken en natuurlijk ook de receptioniste (degene met halflang donker haar) die bijzonder aardig was en ons goed opving.

Groeten,
Gerard de K. (uit Nieuwegein)

---

 

23-1-2005

Team Reinders & Partners

Aan al die verhalen op jullie site heb ik eigenlijk niet zoveel toe te voegen. Het was een feest van herkenning dat ik niet de enige angsthaas ben (dat denk je altijd) die het hele tandgebeuren jarenlang zorgvuldig vermeden heeft. Zonder deze reacties had ik niet de stap durven te nemen om zelf een behandeling in jullie centrum te ondergaan. Maar ik heb 18 nov. 2004 resoluut de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt. Dat was nog niet zo moeilijk. Op 3 dec. 2004 kon ik terecht voor een intake.
Het viel eigenlijk wel mee met mijn zenuwen, ik had erger verwacht. De vriendelijke en ontspannen manier waarop ik ontvangen werd heeft daar zeker toe bijgedragen.
12 jan. 2005 was D-day voor mij. Samen met mijn broer naar Kerkrade gereden met een heleboel vlinders in mijn buik. Bij aankomst moest ik nog een half uur wachten, een half uur dat eindeloos lang duurde. Ik was opgelucht dat ik eindelijk om 15.00 naar binnen mocht, met knikkende knietjes weliswaar, maar toch... ik ging. Ik kreeg een prikje in mijn arm en daarna........
Voor mijn gevoel werd ik korte tijd later wakker uit een heerlijke slaap (was inmiddels 16.10) en zag mijn lieve broer naast me staan. Ik kon niet geloven dat alles achter de rug was. Ik heb nog een beetje napijn gehad, maar dat mag allemaal geen naam hebben.
Rest mij het team van tandarts Reinders heel hartelijk te danken voor hun menselijke benadering.

W. uit Roermond

---

 

17-1-2005

Het verhaal Kerkrade ?.


Vroeger als kind heb ik al lang bij de orthodontist gelopen, omdat alles schots en scheef stond. Na 3 jaar behandeling met beugel(s) was het redelijk recht komen te staan, maar na de behandeling daar begon alles in de loop van de tijd toch weer scheef te staan en ging m?n gebit door de jaren heen gestaag weer achteruit.

In de loop van de jaren daarna begon ik steeds meer problemen te krijgen met naar de tandarts te gaan en werden de spanningen er om heen ook steeds groter. Met als gevolg dat ik voor mezelf had besloten dat als ik geen pijn had, het ook niet nodig was naar de tandarts te gaan. En de keren dat ik ging waren de spanningen dusdanig groot dat zelfs 3 injecties verdovingen niet helpte en ik gewoon alles voelde als hij bezig was.

Het gevolg was afgebroken tanden en kiezen en dat is zich door de jaren zo gaan verergeren dat het een totaal onoogbaar geheel was geworden. Je houdt rekening met praten en lachen, hand voor de mond, je kent het wel. Totdat in november (m?n 32e verjaardag) het mentaal er dusdanig uitkwam, dat er wel iets moest gaan gebeuren en het zo niet verder kon voor mezelf.

Na wat spitwerk op internet kwam ik op deze website terecht en na het lezen van de reacties van mensen heb ik toch maar de stoute schoenen aangetrokken en de telefoon gepakt. 19 november was de dag dat ik terecht kon. Ik werd vriendelijk ontvangen en wat ik eigenlijk voor mezelf al wel wist werd door een vriendelijke tandarts bevestigd dat gewoon alles er uit zou moeten. Geen geklooi met haakjes of dergelijke in je mond en een foto wordt d.m.v. een ronddraaiend apparaat rond je hoofd gemaakt. Daarna wel meteen gehapt, kleur van tanden kunnen uitkiezen en een uitgebreid gesprek gehad m.b.t. de narcose.

Even de boel laten bezinken en een week na de 1e afspraak gebeld om een definitieve afspraak te maken voor de behandeling. 22 december kon ik al terecht, maar aangezien dat ik de 23e op vakantie zou geen, leek mij dit niet zo?n goed idee en dus een afspraak gemaakt voor 6 januari.

5 januari met een goede vriend naar Maastricht gegaan vanuit Breda en daar een hotel gepakt, om zo de volgende dag rustig naar Kerkrade te kunnen gaan. Rond 10.00 uur gemeld en kon op m?n gemakje buiten wachten en zou worden geroepen. 10.30 uur was het moment van de waarheid en toch wel met knikkende knieen naar binnen gegaan.

Vanaf dat moment ging alles eigenlijk heel snel. Kreeg een klein prikje in m?n hand (voel je echt niets van) waar ze een infuusje op aansluiten. En was nog wat zinnen over m?n vakantie naar Brazilie aan het brabbelen en weg was ik. Dit terwijl ik in m?n kop had om te vragen of ik m?n nieuwe tanden vooraf kon zien om een idee te hebben hoe het er uit zou gaan zien. 40 minuten (!!) later werd ik wakker en had nog steeds die vraag ook in m?n kop zitten en begon er ook over. Kreeg als antwoord: het is al klaar, kijk maar in de spiegel. Het was onwerkelijk, een stukje kwijt en helemaal niets gemerkt van het geheel.

Bedankt!!

JP

---

 

17-1-2005

Hallo beste mensen,

Zoals gevraagd stuur ik mijn verhaal ook in voor op de site.
Ik ben 27 en al sinds mijn eerste melktand bang voor de tandarts. Een zwak gebit, dus al van alles meegemaakt: Trekken (zonder verdoving...foutje bedankt), zenuwbehandelingen, kaakchirurg, ontstekingen die enkel genazen door kruidnagels in de wond... geen bevorderlijke situaties voor iemand met angst.
Zodra ik op mijzelf woonde en er niemand meer was om mij te controleren op regelmatig tandartsbezoek, werd dit dan ook iets minder frequent. Op zich heb ik me nog best lang zelfstandig onder controle gehouden, maar ik koos de makkelijkste weg en ging gewoon niet meer. Op een goede dag brak er een stukje kies af. Paniek tegen het flauwvallen aan! Ik heb hier een noodvulling in laten zetten en dat was mijn laatste bezoek aan de tandarts voor 3 jaar lang. Ik kwam er namelijk achter dat toen deze noodvulling eruitviel, ik geen pijn had aan de kies. Ik kon zo prima door het leven.... Een jaar later brak er nog een stuk af. Ik was nu in het bezit van een halve holle kies. Hier heb ik nog 2 jaar mee rondgelopen. Regelmatig moest ik restjes eten uit mijn holle kies halen. En noten en dergelijke eten vermeed ik dus maar zoveel mogelijk. Toen op een goede dag, zat ik in de auto. ik voelde wat op mijn voortand ....dacht ik. Toen ik in de spiegel keek, bleek mijn vulling eruit gevallen. Midden in mijn glimlach zat nu dus een gat......
Nu moest ik er dan echt wat aan doen. Dit viel voor niemand meer te verbergen... ik moest naar de tandarts. Het internet op en hier terecht gekomen. Net als u nu, al die verhalen zitten lezen en ondertussen heel wat tranen gelaten. De Telefoon gepakt en gebeld. De afspraak was gemaakt. Geen probleem. Ik ben in mijn eentje naar de eerste afspraak gegaan. Omdat ik zeker wist dat ze mijn gebit niet zouden aanraken was dit geen enkel probleem. Geen zenuwen helemaal niets.
Wel kreeg ik een aardige lijst mee met renovatie... 2 kiezen trekken, 10 oude vullingen vervangen en 2 nieuwe plaatsen, en alles heeeeel goed schoonmaken.
Snel de verzekering gecheckt en de financien geregeld en een definitieve afspraak gemaakt. 23 december...net voor kerst.
Helemaal geen zenuwen gehad tot de avond ervoor. Een megapaniek aanval, maar ik zou gaan! (Dappere ik!)
Helaas moest ik best wel even wachten, wat erin resulteerde, dat ik op den duur in de wachtkamer zat te huilen van de zenuwen. Niet bevorderlijk voor de medewachtende... Sorry mensen ;) Toen ik mocht was het van binnenkomst tot heerlijke slaap in 2 minuten gebeurd. Het gaat sneller dan je denkt!!

Ik was pas weer bij zinnen toen we al lang en breed weer op de A2 zaten... Al was ik zelf in de veronderstelling dat ik al lang helder was. Dus artsen nog bedankt, want ik kan me niet herinneren dat ik dat al gezegd heb.

Wel was ik nog erg bang voor napijn. Maar echt helemaal niets! Een van mijn tanden is nu iets gevoeliger dan anders, maar dat heeft wat tijd nodig. Verder helemaal niets gevoeld. Wel ff wennen hoor al die nieuwe vullingen. Maar al met al ben ik heel blij dat ik het gedaan heb.

Mijn voornemen: Mijn volgende controle over een half jaar ook in kerkrade en dan kijken of we bij bewust zijn een behandeling kunnen doen...

Ik ben er voor gegaan en ga er nog steeds voor.... nu jij nog!

Groetjes
A uit E

---

 

17-1-2005

Hierbij een volledig verslag van mijn behandeling.

Jammer, wachten vanwege het uitlopen, maar..........................

Minuut 1 en 2:
In de stoel zitten.
Prikje in de hand. Cholesterol controle is meer.
Babbeltje en weg.

Minuut 70 t/m 73,
Wakker geworden, de chauffeur, mijn vrouw, staat klaar en wegwezen.
That's it. Niets meer, niets minder.

Napijn?
Na wat ik in de jaren doorstaan heb, is dit een feest!

Team bedankt!

Met vriendelijke groeten,
Hans L.

---

 

28-12-2004

Hier ook mijn verhaal;
Zolang ik me het kan herinneren gingen we voor de controle naar de tandarts met mijn twee zussen achterin de auto bij mijn vader als huilend weg van huis. Het duurde even voordat we er waren maar het was vreselijk. Meestal hadden we ook alle drie wel wat, en omdat we niet meteen konden en durfden werd er een vervolg afspraak gemaakt....Al met al, een hele strijd om met ons naar de tandarts te gaan... Toen ik ongeveer 18 was, was ik echt trots op mezelf, ik ging helemaal alleen naar de tandarts, een andere, zelfs voor een gaatje vullen , met verdoving, dat was altijd al zo, ging ik alleen heen..... TOTDAT er een kies getrokken moest worden, toen werd ik gek, dus de tandarts stopte en adviseerde mij een angsttandarts. Ja leuk die doet ook gewoon hetzelfde, maar oke, ik daar heen. Ik was 1 aug. geweest en moest 15 aug. terug komen. In die week daartussen kreeg ik een rekening, voor de 15e betalen anders hoef je de 15e niet te komen; OKE DAN NIET!!! Dat was even makkelijk, dus vanaf toen nooit weer naar de tandarts geweest. Steeds denk je er toch aan, het is alweer een jaar geleden, het is nu alweer twee jaar, drie jaar enz. Op een gegeven moment was ik er ook zoooo zat van en je praat er met niemand over, je zegt echt niet tegen iemand;"oh gisteren is er weer een stuk kies afgebroken", of ik heb al dagen kiespijn"..... Maar ik was het ineens zo zat twee jaar geleden, en ik heb alles tegen mijn man gezegd...... Die wist heus wel dat ik bang was en dat ik jaren niet was geweest maar niet dat ik er 10x per dag aan dacht..... Hij belde de volgende dag meteen de tandarts, gewoon om eens te overleggen hoe en wat, die afspraak was na 10 dagen.... Wat een vreselijke dagen, slecht slapen, chagarijnig enz.. We waren 1 minuut binnen en hij zei, Je moet echt naar een angsttandarts en weg waren we weer...... Geen adressen of niets kregen we mee. Ik heb hier later nog wel wat van gezegd, als iemand zo bang is zou je die een handje moeten helpen want zelf doe je niets... Toen in laten schrijven in Leeuwarden, daar kwam ik op een wachtlijst van minstens 14 maanden.......Weer een aantal maanden later stond op de kalender; 16.00 Hardegarijp, toen ik mijn man vroeg wat dat was zei hij; een verassing... Ik dacht leuk, een verassing.... Kinderen weggebracht, helemaal leuk weg, ik hoefde niets speciaals aan ofzo, en we waren op tijd weer terug. Toen we Hardegarijp binnenreden zei hij; Maak je maar zenuwachtig, we gaan naar de tandarts; WAT EEN VERASSING< DAAR VERSTA IK WEL IETS LEUKS ONDER< EN GEEN TANDARTS.. Dus ik vreselijk boos en zenuwachtig mee, het was een angsttandarts die met lachgas werkte, hij heeft me alles uitgelegd , mijn gebit bekeken, en een foto gemaakt , en ik moest een afspraak maken om een lachgastest te doen, even kijken hoe ik daarop reageer... Ook dit gedaan, ik werd inderdaad wel wat rustiger maar ik wist ook dat er die dag niets zou gebeuren..... Hij zou alles heel rustig aan doen wanneer ik weer zou komen, we zien wel hoe en wat........Oke weer naar huis....... In tussentijd werd ik raar bij het idee dat ik gewoon bij mijn bewustzijn zou zijn en dat ze dan dingen zouden doen, ik wist dat er kiezen uit moesten , of beter gezegd de wortels die er nog zaten....Dus toen vond ik via internet dit adres en op zich zou dat geweldig zijn, dus maar een mialtje sturen, en ik kreeg een mail terug, dat ik maar even moest bellen. Ik kon 8 okt. langskomen, niets geen lange wachttijden, het duurde maar drie weken.... Dus Hardegarijp afgebeld en klaar, daar hoefde ik niet meer heen....
Ik had er zin in om naar Kerkrade te komen, het was wel ongeveer 4 uur rijden maar dat had ik er wel voor over. Kijken wat er gebeuren moest, dat was het ergste ook weer niet. Maar goed, het advies was, boven alles eruit, en onder het middelste laten zitten en de rest ook een prothese. Tja, dat verwacht je ook weer niet, maar oke, dus gehapt, foto's gemaakt en weer naar Groningen..... 9 november telefoon, of ik 11 november kon komen, op zich heel goed, dat je maar twee dagen hebt om je vreselijk druk te maken maar ik kon echt niet op 11 november... dus 9 december............ Dat zou mijn dag worden, eerst ging het prima met me maar twee weken voor die tijd werd ik raar bij het idee, ik was niet te genieten thuis en werd gek als ik alleen was...... Mijn man heeft zich nog twee dagen ziekgemeld om thuis te kunnen zijn, mijn kinderen zijn nog klein maar die hebben ook best last gehad van mijn stres. Ik heb medicijnen van de huisarts gekregen om wat rustiger te zijn... Twee dagen voor die tijd heb ik mezelf even recht in de ogen aangekeken, en gedacht......... dit wil je toch zelf heel graag, het is geen gezicht als je een slecht gebit hebt, ik heb ook een bevalling overleefd dus dit moet ook lukken, hup.... Nou ja, de reis er heen ging ook wel goed, en toen we aankwamen werd me wat uitgelegd over hoe het zal gaan, maar inderdaad, heel rustig en prima, ze weten natuurlijk precies hoe je met angstige mensen om moet gaan. Ik werd naar binnengeroepen en binnen een minuut was ik al weg. En toen werd ik wakker, en ik was zoooooooo blij dat het achter de rug was, het is me zo vreselijk meegevallen.. het moet echt wel wennen om een prothese in je mond te hebben maar ik kan weer lachen zonder dat ik mijn hand voor mijn mond hoef te doen, en ik heb hele leuke reakties gekregen van de mensen om mij heen... Het ziet er heel mooi uit en ik ben er een stuk gelukkiger van geworden, nu denk ik ook, had ik het maar veel eerder gedaan maar ja, dat is leuk achteraf bedacht......Ik weet dat het zoveel invloed op je leven kan hebben, ik heb zoveel kiespijn gehad, en ik kan nu gewoon een ijsje eten en ijskoud drinken nemen, of juist heel heet..Ik heb er absoluut geen spijt van, en ik wil nogmaals iedereen bedanken die me daar zo geholpen heeft, ik vind het GEWELDIG!!!!!! Grietje........

---

 

19-12-2004

Voor iedereen die de stap nog moet maken............

Het begon eigenlijk toen bekend werd dat de halfjaarlijkse tandartscontrolle
niet meer vergoed zou worden door ziekenfonds. Zoiets dacht ik tenminste.
Dat was voor mij een soort feestdag, niet meer zomaar naar de tandarts.
Bij die halfjaarlijkse controlle steeds weer het zelfde
dagenlang van tevoren slechte zin, prikkelbaar en zo.
Het was dus wel het begin van het einde van mijn gebit.
Was nu niet zoooo mooi maar het liep wel los allemaal, maar stukje
voor stukje ging het achteruit. Toen ging ik fanatiek aan de gang met spoelingen,
je kent 'm wel van de TV reklame.......de man met bommetje in z'n mond.
Na ieder hapje spoelen........schoonhouden en mondgeur voorkomen.
Ik heb geen medische achtergrond, maar dat fanatieke spoelen heeft
mijn gebit meer kwaad dan goed gedaan. Je krijgt een bijna steriele
mondholte, zonder enige natuurlijke bescherming van gebit.
Dan gaat de ene na de andere tand & kies er letterlijk aan.
Glazuur wordt dunner en dunner......krak en breekt af.
Er is geeeen sprake meer van gebit maar van puinzooi.......
Zo en nu enkele jaartjes verder in de tijd.......
De normale tandarts & kaakchirurg procedure gestart......ging niet.....
Kapot van de zenuwen.........is best wel een rotte ervaring !!!!!!!......
En dan dat gedrag van deze mensen......lacherig doen over zoiets.....
Tja.....een spuitje en je voelt er niks meer van, dat zou er nog bij moeten
komen dat je een beetje kapoetskie gaat van de pijn.......
In mijn speciefiek geval was er nog ietsje meer loos, een reeks
van niet goed verwerkte ellende......werd versterkt...........
Dan kom ik met Kerkrade in contact........enkele mails.......
Met Vero..........is meteen prijs......
Je merkt meteen dat ze weten waar ze mee bezig zijn !!!!!!......
Het ging vrij snel.......heeeeel snel zelfs voor 't intake gesprek.
Binnen enkele dagen kon langs komen voor 1e gesprek......
..................De 16e Dec. zou m'n dag worden.......
..........................ALLES in een keer eruit.........
Het is zelfs zo......zonder gekheid !...........toen ik daar zat te
wachten die 16 Dec......MINDER last van angst & zenuwen als bij de
tandarts van "vroeger" voor de halfjaarlijkse controlle.
De manier waarmee men omgaat met mensen is belangrijk.

Je gaat om met gevoelens!!!!!!!
Daar mag NIEMAND mee klojen.....(sorry).....

Ik weet nu wel wat ANGST is een wat voor invloed het
heeft op je doen en laten......is echt waardeloos............

BEDANKT AAN HET TEAM DAT MIJ DE 16E DEC.
GEHOLPEN HEEFT !
..........


Jan J.

---

 

19-12-2004

Jarenlang ben al angstig voor de tandarts, extreem. Waar dit precies vandaan komt en wanneer het begonnen is kan ik niet echt zeggen. Ik ben denk ik wel iemand die erg pijn onbestendig is want kan er bijvoorbeeld ook al niet tegen om naar de kapper te gaan, dit is echt een marteling en doet bij mij echt pijn. En ook mijn bevallingen heb ik als ware martelingen ervaren, er zijn ook mensen die genieten van een bezoekje aan de kapper en hun bevallingen waren hun prachtigste herinneringen.
Ik kan hier met mijn pet niet bij en ik denk dan ook niet dat iets is wat uitsluitend tussen de oren zit maar dat sommige mensen nu eenmaal een hogere pijngrens hebben dan anderen en vice versa.

Ik wist gelijk dat dit voor mij een uitkomst moest zijn na het doornemen van de website. En dat is 200% gebleken. De begeleiding was heel prettig, veel respect voor de mensen die dit werk op deze manier verrichten.
Tijdens de eerste controle zij de tandarts dat ik prachtige tanden en kiezen had buiten enkele enorm grote gaten in de kiezen. Ik was hiervan zo ondersteboven dat ik tijdens het voorgesprek mijn tranen niet meer kon inhouden. Het was ook een stukje oud zeer en verleden dat hiermee naar buiten kwam.
Ik had mezelf nl. door de jaren heen zo een enorm minderwaardigheidsgevoel aangepraat over mijn gebit en over het feit dat ik zo een watje was dat ik deze angst niet recht aan durfde te kijken en er voor weg bleef lopen. Het zal mij dagelijks echt dwars.

Op die woensdagochtend heel vroeg weggereden vanuit Den Haag met een ombestemd
gevoel in mijn lijf op weg naar Kerkrade, een rit tijdens welke ik nog steeds uitvluchten in mijn hoofd probeerde te verzinnen om hiermee niet door te hoeven gaan. Maar wetende in mijn onderbewustzijn, en gezien de staat van mijn kiezen inmiddels, dat dit echt de enige uitweg nog is, bleef ik mezelf oppeppen tot het moment dat ik met een hartslag van 200 slagen op de behandelstoel zat en heel angstig vroeg of men wel voorzichtig met mij zou zijn ... je bent er tenslotte verder niet meer zelf bij.
Maar dit bleek allemaal overbodige angst gebaseerd op irreële visioenen.

Enorm bedankt allemaal team in tandartsen centrum Kerkrade, jullie hebben half geen idee hoe blij ik hiermee ben.
Het geeft een enorme hoeveelheid energie om deze stap te hebben genomen en ik zou iedereen met vergelijkbare problematiek aanraden om dit onmiddellijk ook te doen.

Diane
d.d. 17 december 2004 (behandeling van 08 december 2004

13-12-2004

Ik ben niet echt bang voor de tandarts, maar wel voor wat er gebeuren moet.
Jarenlang sleepte ik mezelf (2x per jaar) naar de tandarts. Ik liet alles altijd netjes verdoven, niets aan de hand zou je zeggen.
Alleen .... ik begon last te krijgen van mijn verstandskiezen en wist ook dat mijn tandarts deze er zelf niet uit zou willen halen. De gang naar de kaakchirurg of een andere tandarts in het ziekenhuis zou binnenkort gemaakt moeten worden en dat zag ik niet zitten. Ik raak nl. in paniek als een behandeling te lang duurt (een paar minuten is al voldoende), om maar te zwijgen over een doek over mijn gezicht, een klem in mijn mond, dat soort zaken. Ik wil niemand extra bang maken, maar dat is wat mij bezighoudt.

Druk zoekend op internet, kwam ik de praktijk in Kerkrade tegen en de afspraak gemaakt. Niet eerst gebeld, maar eerst mailcontact gehad, zover ging mijn angst. Toch de telefoon genomen en een afspraak gemaakt.
Het eerste consult gebeurde in alle rust. Geen zenuwen, omdat ik wist dat er niets zou gebeuren, maar toch werd ik pijnlijk op de feiten gedrukt dat de verstandskiezen er allebei toch uit moesten. Meteen maar geregeld - stoer - dat alle grijze vullingen zouden worden vervangen. De tandarts was erg aardig en nam de tijd.

Na een aantal weken was ik aan de beurt. Mijn man ging mee en al vroeg vertrokken we. Omdat we om 11.30 uur een afspraak hadden, waren we al om 11.15 uur binnen. Er was een komen en gaan, maar het duurde ontzettend lang voordat we aan de beurt waren (12.45 uur). Ik zag allemaal mensen die behandeld waren uit de kamers komen en ik werd steeds rustiger, ook al duurde het wachten lang (had dorst en trek!).

Toen was het zover: ik mocht naar binnen. Tot mijn verassing een andere tandarts dan bij de intake, tandarts Isabel. Een leuke en vlotte dame. De narcose viel mee: er werd gesproken over een klein gemeen prikje, maar dat was zo gebeurd. Heel langzaam voel je de vloeistof in je lichaam komen, warm, koud, daar lijkt het op. Veronique begon nog wat vragen te stellen, maar het enige wat ik nog kwijt wilde was: jongens ik doe de ogen dicht, binnen 5 seconden ben ik weg ... en dat was ook zo!

Wakker geworden, de tandarts wel 4 x bedankt (ja toch?) en vervolgens in de auto. Ik willde eerst zelf lopen, maar dat leek met toch niet zo'n goed idee. Mijn man heeft zich ontzettend vermaakt om mij, want ik kreeg het rietje niet goed naar mijn mond en gooide alles ernaast en ik leek een beetje dronken. Thuis gekomen nog een beetje zwierig, maar geen centje, maar dan ook geen centje pijn gehad. Geen bloederige toestanden, helemaal niets.
Voorzichtig wat gegeten (vloeibaar), want ik had wel trek na zo'n vermoeiende dag.
Isabel .... je bent een topper, echt!

De volgende dag nog een beetje onder de indruk van het gebeurde, dus maar rustig aan gedaan met eten en autorijden (niet dus!).

Mensen van Kerkrade: het is ver rijden (voor sommigen), maar het is de moeite allemaal dubbel en dwars waard geweest.
Heb wel een tip: laat de mensen die van ver moeten komen, eerst behandelen zodat de tijd van het uitlopen minimaal wordt na zo'n lange reis.

Ik raad jullie van harte aan en .... als ik ooit weer gekke dingen moet laten doen, dan meld ik me meteen weer!

Sacha

---

13-12-2004

6 december Voorschoten

Wat heb ik nu nog toe te voegen aan al reacties die er al zijn.
Ieder verhaal heeft wel iets herkenbaars en ook ik ben erg tevreden over de behandeling.
Ondanks de lange reistijd is het alle moeite dubbel en dwars waard geweest.
Bij deze wil ik ieder die mij geholpen heeft hartelijk bedanken voor de nieuwe start van
mij en mijn gebit.

Martin van S.

---

13-12-2004

En daar zit ik dan, eindelijk eens een keer figuurlijk met mijn mond vol tanden.
23 jaar lang netjes mijn premies betaald bij de verzekering, maar nooit een bezoek gebracht aan de tandarts, wat moet die verzekeraar een lol om mij hebben gehad, maar helaas voor hem, aan al dat is een einde gekomen, en gelukkig maar.
Waarom ik al die tijd geen bezoek heb gebracht aan de tandarts is mij tot nu toe nog steeds een raadsel, ik weet het niet.
Mijn moeder vertelde laatst nog dat ik vroeger in de periode v/d lagere school mezelf een verstopt had in de kattebak v/d auto om maar niet te hoeven gaan, en dat bleek voor 1 keer een goede plek te zijn geweest, want na een dag zoeken hadden ze me nog steeds niet gevonden, totdat................iemand iets achter in de auto wilde leggen. Toch kan ik me geen reden bedenken wat er ooit met de plaatselijke tandarts fout is gegaan waardoor ik er niet meer naar toe wilde.
Zoals gezegd, 23 jaar heb ik het volgehouden. In het begin was er niets aan de hand, maar op een gegeven moment, bleek toch dat het in mijn mond niet bepaald goed ging, en ik de eerste gaatjes voelde. Och ik had er geen last van, en als ik er toch geen last van heb, waarom dan naar die verveelende tandarts ???
Maar het werd natuurlijk van kwaad tot erger, er begonnen stukken af te breken, maarrrr. ik had er geen last van, en je zag het niet dus...........waarom naar de tandarts ??????
Op een gegeven moment, het kon niet uitblijven kwam er iets zichtbaars op een van mijn voortanden, en verhip ik kreeg het niet weg, dan toch maar naar de tandarts ??? Nee, natuurlijk niet, het zat bovenaan, en dat viel toch niet op. Maar het werdt steeds erger. Ook mijn kiezen hielden het langzamerhand voor gezien, stukjes braken af, en daar waar ik nodig achte, hielp ik op middeleeuwse wijze en met veel pijn mee om de tanden te verwijderen. Hoewel de buitenwereld gezien moet hebben dat mijn gebid niet helemaal zo was als dat eigenlijk moest, kreeg ik eigenlijk nooit reacties daarop, of het is geweest dat ik ze eigenlijk niet wilde horen. Gesprekken over tanden en tandartsen probeerde ik zo kort mogelijk te houden of zelfs te vermijden, hetgeen me aardig gelukt is, maar waarmee ik mezelf de weg naar de tandarts steeds moeilijker maakte. Jaren gingen voorbij, mijn gebit werdt steeds kleiner, en het begon wel degelijk op te vallen werdt ik me steeds meer bewust, M'n moeder en mijn vriendin spraken me er steeds meer op aan, maar ja, ik was eigenwijs en deed er niets mee. Hebben jullie er last van, maak dan maar een afspraak gaf ik steevast als antwoord, wetende dat mijn moeder dit niet voor mij zou doen, en mijn vriendin mezelf daar oud en wijs genoeg voor achte. Maar...........ik durfde dit niet, zeker niet bij de tandartsen bij ons in de buurt, want stel je voor hej, wat zouden die wel niet over mij denken hoe ik aan zo'n slecht gebit was gekomen, en wat zouden ze denken als ze me op straat tegen kwamen, stel dat ze het tegen bekende van hun zouden zeggen, en als dat dan weer bekende waren van bekende van mij, nee dat dus mooi niet.
Totdat een vriendin van ons met jullie in contact was gekomen, zij kende mijn probleem dus en dacht.....da's nou iets voor hem, dat moet ik hem vertellen. Gelukkig vertelde ze het eerst tegen mijn vriendin, die haar toen heeft gevraagd er niets over tegen mij te vertellen, zij zou eindelijk mijn grote taboe gaan verbreken, en zo gebeurde het dat ze me op een dag opbelde op mijn werk. De eerste vraag was of ik buikpijn had ? Ik buikpijn ? waarom dat dan ? was er iets niet goed aan het eten van de avond daarvoor dan ? daar was niets mis mee geweest. Haar verhaal ging al snel verder met het verzoek om op 12 November maar vrij te nemen dan, en ik nog niets in de gaten hebbende natuurlijk vragen waarom dat dan ?? Je snapt natuurlijk wel dat ik na haar antwoord spontaan hevige buikpijn kreeg. Maar goed, ze had gedaan wat ik altijd zei, een afspraak gemaakt bij de tandarts. S'avonds thuis vertelde ze me het hele verhaal, maar echt geloven van dat je er niets van zou merken en zo, dat deed ik toch niet echt, maar de eerste stap was gezet, en ik mocht dus niet meer van dat pad afgeraken, dat zou niet eerlijk zijn tegenover haar. Tot 12 November gierde de zenuwen door mijn lijf, en dat is groot, dus de gevoelens mogen duidelijk zijn. Op de dag zelf, at ik smorgenniet, waardoor ik mezelf gemakkelijk wijs kon maken dat de zenuwen die ik had, geen zenuwen waren, maar het gevoel van honger. Na effe zoeken vonden we het voor mij angstvallige plein in Kerkrade, en we traden het gebouw binnen. Wonderlijk viel dat allemaal wel mee, ik melde mezelf netjes aan, en nam plaats in de wachtruimte, nog steeds niets aan de hand, totdat een vreemde stem vriendelijk vroeg naar meneer Janssen, ai, dat was ik dus. He, gelukkig, alleen een foto maken dat stelde dus niets voor. Niet veel later hoorde ik dezelfde stem weer mijn naam zeggen, en niet veel later stond ik oog in oog met.......DE TANDARTS........en verhip ook dat viel best wel mee, die man was helemaal geen engerd, sterker nog, hij was rustig, en vriendelijk. Dan moet het die stoel zijn dacht ik, maar ook die deed helemaal niets toen ik er in lag. Waarschijnlijk omdat ik wist dat men alleen maar zou kijken.
De uitslag was zelfs nog beter als dat ik verwacht had, mijn verwachting was dat alles eruit zou moeten, maar dat viel dan weer mee, ik zou mijn onderste voortanden kunnen behouden, maar de rest daar was het echt beter voor als we daar afscheid van zouden nemen. En met dat bericht ging ik weer gerust huiswaarts. Nou ja gerust, er zou een dag komen waarop dat afscheid plaats zou vinden, maar daar wou ik even niet meer aan denken, ik had de drempel overwonnen, dat vond ik voor die dag al heel erg goed van mij.
De maandag na het intake gesprek kreeg ik te horen dat 2 Dec. de grote dag zou worden, en tot die dag werd ik van smorgens vroeg tot het slapen gaan vergezeld door een stevige party zenuwen, en zo werdt het vanzelf 2 dec.
Hoewel ik mezelf wijsmaakte alleen bang te zijn voor de narcose, wist alles en iedereen om me heen wel beter. Veel te vroeg arriveerde we in Kerkrade, waar ik werdt opgevangen door een uiterst vriendelijke mevrouw, die me gerust probeerde te stellen, maar ik dacht alleen maar was 17:00 uur, want dan zou alles voorbij zijn, Vol spanning wachten dus en om 15:40 uur werdt ik netjes gevraagd of ik de grote stap wilde maken, definitief naar de tandarts, Ik wilde niet, nee ik moest, ik moest van mezelf, vol angst nam ik plaats in de stoel, en volgens mij nog geen 2 minuten later lag ik waarschijnlijk heerlijk te pitten, want ik weet er niets meer van. Ik werdt wakker en de klus was al geklaard, zonder er iets van te hebben gemerkt, en dus zonder een centje pijn, maar wel met mijn mond vol stalende tanden, al was ik me daarp dat moment jammergenoeg nog niet helemaal van bewust, Pas halverwege de terugreis werdt me alles duidelijk en was ik de gelukkigste man ter wereld.
Inmiddels ( 4 dagen later ) gaat alles voortreffelijk, ik heb geen centje pijn gehad en krij alleen maar mooie reacties hoe mooi het allemaal is, hetgeen mijn ego natuurlijk weer heerlijk streelt. Trots op mijn gebit ben ik niet, ik had het nooit zover mogen laten komen, maar des te blijer ben ik als ik nu weer stralend in de spiegel kijk.
Jammer dat ik nog niet helemaal wakker was toen ik de praktijk verliet, want ik had graag alle medewserkers willen bedanken, ik heb vanalles gebrabbeld op het moment dat ik bijkwam, maar waarschijnlijk niet mijn dank uitgesproken, iets wat ik nu dus even recht wil zetten. het werk wat jullie doen is echt voortreffelijk en geweldig, mijn schoentjes waren vanmorgen leeg, maar ik hoop dat jullie schoenen door de Sint rijkelijk zijn gevuld. Van deze kant niets dan lof.
Maar de meeste dank ben ik verschuldigd aan mijn lieve vriendin, die me deze stap uiteindelijk dan toch heeft laten maken, en me de laatste dagen zo lief en bezorgelijk heeft verwend, Sil, ik hou van je, dank je wel voor alles.

Tot slot nog even dit,
Voor degene die van ver naar jullie toe komen is het volgens mijn vriendin aan te raden om naast een begeleidende persoon ook nog een man extra voor op de achterbank bij de patient mee te nemen, zodat de chauffeur rustig op de weg kan blijven letten. gelukkig hadden wij onze steun en toeverlaat schoonmoeder Nelly bij, waardoor mijn vriendin veilig kon rijden
En van een mooie gebloemde handoek mogen er rustig een paar meer mee wat we gelukkig al hadden gedaan, want ik had ze blijkbaar zo vol.

Nogmaals allemaal hartelijk dank voor alles, en heel veel plezier met jullie werk aan geluk voor de medemens.

H Janssen, Well (L)

---

5-12-2004

Het is al weer een paar maanden geleden dat ik in Kerkrade geholpen ben en mooie nieuwe bijtertjes gekregen heb. Zelf heb ik geen computer vandaar deze late reactie.
Doordat ik zo'n angst heb om in de stoel van de tandarts te gaan zitten had ik mijn gebit al enkele jaren laten versloffen. Ik wist dat er dringend iets moest gebeuren. Mijn " normale" tandarts had me daarvoor ook gewaarschuwd maar ik durfde alsmaar geen controle afspraak te maken. Mijn tanden gingen in de volgende 3 jaar los zitten en ik kon me i.v.m. mijn werk niet veroorloven om mensen te ontvangen met een fietsenrekje in mijn mond. Dus MOEST ik wel iets doen.
Het zweet brak me al uit bij het idee en ik sprak erover met een tante van me. Zij vertelde me dat er een kliniek bestond waar je zonder pijn geholpen werd en zij zocht het voor me op op Internet. Natuurlijk was mijn belangstelling direct gewekt toen ik de reacties van andere angsthazen las. Dat gaf de burger weer moed en ik heb gebeld om een afspraak te maken. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bijvertellen dat het even duurde voor ik echt de telefoon ter hand nam. Maar toch alle moed bij elkaar geraapt en ik werd heel vriendelijk te woord gestaan.
Eind juni mocht ik komen voor een intake gesprek zodat de tandarts me zou kunnen vertellen wat er moest gebeuren.
Toen ik daar , toch met kloppend hart, werd ik heel vriendelijk naar binnen geloodst en op mijn gemak gesteld. Er werd me beloofd dat er op de eerste plaats alleen maar gekeken werd. Daarna moest ik happen en toen werd de afspraak gemaakt voor de werkelijke behandeling.
Ik kreeg uitgebreide voorlichting in het afsluitende gesprek over wat er ging gebeuren en hoe het zou gaan.
Na een uurtje stonden mijn echtgenoot en ik opgelucht, maar ook wel een beetje verbaasd weer buiten. Ik kon haast niet geloven dat het in zo'n relaxte sfeer allemaal ging.
In september was de uiteindelijke behandeling en eerlijk gezegd was ik er na mijn eerste ervaring in de kliniek niet eens zo erg bang voor. Wel gespannen natuurlijk, maar dat zou iedereen zijn denk ik.
Voor dat ik het goed en wel in de gaten had was ik onder narcose en toen ik wakker werd was alles achter de rug. Geen centje pijn!!!! Dat was heel vlot gegaan. Veronique heeft mijn man opgehaald en vertelde hem dat ik weer een "prinsesje" was!
Lachen dus! We zijn nog een extra nachtje gebleven in ons B&B adres voor mogelijke complicaties, maar alles ging zoals het hoorde.
De volgende morgen zijn we naar huis gegaan en natuurlijk was het wel even wennen aan mijn nieuwe ondergebit en het plaatje van mijn bovengebit. Pijn heb ik eigenlijk niet gehad. Al met al is de behandeling mij enorm meegevallen. Ik kan het iedereen aanraden die bang is voor de tandarts. Als ik dit eerder had geweten, had ik het niet zo ver laten komen en had ik waarschijnlijk mijn eigen tanden gehad. Hartelijk bedankt voor de fantastische opvang en begeleiding. Jullie zijn een SUPER-team!!!!

Annet F./Den Haag

---

18-11-2004

Toen ik vanuit de behandelstoel in de rolstoel werd gezet,vroeg Veronique me om een reactie te schrijven.Bij deze dan ,en ik hoop dat er iemand iets aan mijn verhaal heeft.

6 jaar was ik toen ik bij mijn tandarts opgesloten werd in een hokje en ik kon er uit komen als ik weer normaal kon doen,kan je het je voorstellen,panisch was ik en dat bleef ik jaren lang en mij gebit werd alleen maar slechter.En voor diegene die er ook zo voor staan,dan weet je dat je hele leven erom draait.Voorzichtig lachen bang dat iemand het ziet en als het woord ?tandarts?viel brak het zweet me uit en probeerde ik het op een ander onderwerp te gooien.Soms werd ik er zo depri van dat het allemaal niet meer hoefde.En hoe vaak ik me niet heb voorgenomen bv als mijn zoon 1,2,3,4,5 jaar word,of als het kerst is geweest of?
Tot 2 jaar geleden er iets ergs gebeurde,toen werd ik overvallen en beroofd van mijn tas en daarbij in mijn rug gestoken.Mijn hele wereld stortte in en ik heb geluk gehad dat ik dit nog kan na vertellen.Na 1,5 jaar vechten ben ik er lichamelijk en geestelijk weer helemaal boven opgekomen .maar was me ook een ding helemaal duidelijk geworden,?mijn tijd was het nog niet!maar ik moest veranderen en een beetje zuiniger zijn op mijn lichaam.En dat hield in mijn overgewicht van ruim 20 kilo moest eraf en ik wilde weer een gezonde mond!
Dit laatste vooral ,want ik merkte dat ik mijn angst aan het over brengen was op mijn zoontje!!!!
20 kilo was er in 5 maanden af,beretrots was ik op mezelf!en de complimenten die ik dagelijks kreeg zorgde ervoor dat mijn zelfvertrouwen met de dag steeg,op een ding na dan?nu de rest nog..

Op 3 okt waren we gaan stappen met mijn partner zijn werk,we staan in een discotheek en er stoot iemand tegen me terwijl ik sta te drinken..resultaat,stuk van mijn tand,ik kon wel janken!De andere morgen aan mijn partner verteld en met heel veel moeite verteld dat ik zo ontzettend bang was en me zo schaamde.Hij wist wel dat ik niet ging,maar hij wist niet dat het mijn leven zo beheerste,dat kwam waarschijnlijk omdat je het zo gewoon niet aan me kon zien(gelukkig)En zo lief als hij is zei hij?schat we komen hier samen wel uiten ik zal je steunen en meegaan en alles doen om je te helpen?.Weer iets waar ik me druk over had gemaakt wat niet nodig bleek te zijn.
In die week heb ik op internet zitten zoeken en kwam al snel uit op jullie site,alle reacties heb ik gelezen en bij sommige rolde de tranen over mijn wangen(het was precies wat ik ook voelde!)
8 okt heb ik met bibberende handen jullie nummer ingetoetst en ik kon voor een eerste afspraak op 29 okt j.l al terecht.Het zetten van de stap om jullie te bellen was voor mij enorm,maar toen ik zo samen met mijn wederhelft die lange rit maakte van uit een dorpje naast Breda,was ik vol van vertrouwen en ik dacht ïk heb A gezegden ik ga er nu voor!!Daar aangekomen(we waren iets te laat door de wegomleidingen) had ik zoiets van ik kan dit alleen dus ben ik alleen mee de behandelkamer ingegaan,nadat er een foto was gemaakt.Daar verbaasde het me dat ik niet panisch was maar me alleen maar schaamde,maar dat was niet nodig zei de tandarts (erg lieve man)Na overleg werd besloten dat het beter was om de bovenkant te laten trekken incl verstandskiezen en een prothese te nemen en onder alleen maar kiezen trekken en later een frame plaatje nemen en dat bevestigen aan mijn achterste kiezen.Gelijk heb ik moeten happen en toen werd ik doorgestuurd naar Veronique .daar een gesprekje gehad over mijn gezondheid enz,en ook daar voelde ik me reuze op mijn gemak.Zij zei dat ik binnen 3 weken een telefoontje zou krijgen om dan de afspraak te plannen en dat dat wel binnen 6 weken zou zijn,nog voor de kerst dacht ik nog.
Maar op 9 nov ging de telefoon en ze vertelde dat er iemand op 11november was uitgevallen,en of ik misschien tijd had??Dus die 6 weken werden ineens11dagen!!Ik dacht ik zeg gewoon ja en hoe ik het geregeld krijg voor a.s donderdag dat zie ik wel.Gelukkig mijn moeder kon oppassen en mijn steun en toeverlaat kon met een collega ruilen van dienst.

Donderdag 11-11-04 de grote dag,we waren lekker vroeg weg gegaan al om half11 ik zou om half 3 geholpen worden en wilde niet weer te laat komen.Het was niet druk op de weg en we waren er dan ook al om 12.50uur.Ik heb me maar gelijk gemeld en wat denk ik kon al om 13.20 geholpen worden!Samen met Veronique en mijn vriend de behandelruimte in gegaan,die hebben gewacht tot ik sliep .En 50 minuten later werd ik wakker en kreeg gelijk de prothese in mijn mond,toen ik mocht kijken dacht ik dat komt NOOIT meer goed ik was mijn eigen tanden gewend en de prothese zat veel te laag!!,maar de tandarts legde uit dat dat nog een halve cm naar boven zou gaan omdat nu alles opgezwollen was.En inderdaad we zijn nu 4 dagen verder en het begint al beter te gaan zitten.wel heb ik een dag een een nacht nagebloed en gister had ik echt een hele slechte dag ,Maar dat komt waarschijnlijk omdat mijn wortels heel erg diep zaten en ik een kleine mond heb zei de tandarts(daar zal de pijn dan wel van komen)Maar als ik pijn heb neem ik gewoon een pijnstiller in en dan gaat het wel.Over 1 week lach ik er waarschijnlijk om !

Maar het allerbelangrijkste is IK BEN ENORM TROTS OP MEZELF!!!en er is gewoon nooit een goed moment om het te laten doen kerst,carnaval,vakantie, kermis er is altijd wel een smoes! Ik ken het !
Dus zet gewoon die stap en ga ervoor,want wat is nou een weekje misschien 2weken afzien tegen een heel leven vol schaamte pijn en er altijd mee bezig zijn!

Ik ga in Januari een afspraak maken bij een kindertandarts voor mijn zoon ,en dan ga ik mee met een gezonde mond en als zijn steun,en mocht het nou zo lopen dat hij net zo panisch is als ik vroeger ,neem ik hem gewoon mee naar jullie in Kerkrade.Want ik wou dat mijn ouders dat ook bij mij hadden gedaan!

Nogmaals bedankt voor al jullie goede en lieve zorgen!
Groetjes Bianca

---

18-11-2004

Over de toestand van mijn gebit zei ik altijd: Dat is een ?oorlogsverwonding? . Ik ben geboren in 1943, vandaar.

Een eerste bezoek aan de tandarts verliep op 7 jarige leeftijd via de schooltandarts.

Zonder voorbereiding werd daar de boor naar mijn mond gebracht. Panisch sprong ik uit de stoel en als ik door de assistente en mijn moeder niet was tegengehouden, was is dwars door de ruit naar buiten gesprongen. De behandelkamer was wel op de eerste verdieping !.

Bij de schooltandarts kwam ik op de zwarte lijst te staan, ik hoefde nooit meer te komen.

Mijn ouders maakten ook geen werk meer van de tandarts.

Dat betekende dat het eerste tandartsbezoek in 1970 plaatsvond, pas getrouwd en na lang aandringen van mijn vrouw, die dan ook de eerste afspraak geregeld had.

Boven moest toen alles eruit en ook de onderkiezen. Één kies en de ondertanden konden blijven. Zolang je ermee doet zei de tandarts toen heb je er nog profijt van.

De behandeling was pijnlijk en problematisch. Maar het resultaat mocht gezien worden.

Daarna volgden nog 2 bezoeken aan de tandarts: vervanging van de prothese en een schoonmaakbeurt van de echte tanden.

Hoewel ik wist dat mijn voortanden steeds slechter werden, werd een bezoek aan de tandarts uitgesteld. Het ging nog wel, zo hield ik mezelf voor de gek.

Twee snijtanden zaten inmiddels flink los. Door druk van tong ertegen weken ze ook steeds meer uit elkaar.

In de zomer van 2004 bij een duik in het water viel een van die tanden spontaan eruit. Zo?n zwart gat was geen gezicht.

Dus toen moest er iets gebeuren.

Ik had wel eens gelezen van speciale tandartsbehandelingen. Mijn oog viel in die tijd toevallig op een advertentie van een speciale kliniek. Maar adverteren in gezongheidszorg wekt bij mij altijd wat argwaan. Dus daarom maar eens om advies bij de verzekeringsmaatschappij gevraagd, die hebben meer ervaringsgegevens.

Zonder kritiek de leveren op de adverteerder, wezen ze me toch op ?Kerkrade?. Na de website doorgenomen te hebben trok ik de stoute schoenen aan en belde naar de praktijk. Het bleek direct een goede keus te zijn. De manier waarop telefonisch gereageerd werd gaf zoveel ontspanning, zodat het vervolg, de intake, de bijt- en passessies en de ?narcosebehandeling? steeds zonder zenuwen bezocht werden.

Op 10 november was het dus de grote dag: alle 5 (aangetaste) tanden en die ene (rotte) kies eruit en boven een nieuwe prothese en onder de noodprothese.

Velen voor mij hebben al beschreven hoe zoiets ging. Mijn ervaring: ik ben een half uurtje van de wereld geweest ( Op het knippen van de amandelen op 4 jarige leeftijd na, was ik nog nooit onder narcose geweest). Van de hele behandeling heb ik totaal niets gemerkt. Wat een geschenk.Bij het wakker worden had ik de mond weer vol met kiezen en tanden.

Alsik dit schrijf is het 7 dagen later, het bijten gaat nog niet zo, maar het malen met de kiezen gaat uitstekend. Het voornaamste: ik kan weer breeduit lachen zonder geforceerd trachten het gebit achter de lippen te verbergen.

Dank aan het hele team voor de prettige en goede zorg.



Rob, 61 jaar uit Arnhem

---

10-11-2004

Hierbij zoals beloofd een reactie van ons om op internet te zetten.


Onze zoon Chris (18 jaar) is meervoudig gehandicapt en absoluut NIET te behandelen bij een tandarts. Hij is alleen onder narcose te behandelen maar in de ziekenhuizen zijn de wachttijden veel te lang (8-12 maanden) en is de narcose zwaarder.

Nadat Chris tijdens een epileptische aanval op zijn voortanden was gevallen zijn wij via onze tandarts hier terecht gekomen. We konden al heel vlug terecht, en werden ontzettend aardig ontvangen en begeleid.
Alles wordt goed uitgelegd en besproken, echt geweldig.
Chris wordt in zijn rolstoel in slaap gebracht en daarna op de behandel stoel gelegd.
Alles gaat op een rustige en persoonlijke manier.
Na de behandeling word je binnen geroepen en blijf je bij je king en na ongeveer 10 minuten is hij weer helemaal wakker en heeft hij weinig last meer van de narcose.

BIJ DEZE DANKEN WIJ HEEL HET TEAM DAT WIJ ALS OUDERS VAN GEHANDICAPTEN KINDEREN EINDELIJK EEN PERFECT ADRES HEBBEN GEVONDEN OM ONZE KINDEREN TE KUNNEN LATEN BEHANDELEN, WANT JUIST VOOR HUN IS HET OOK ZO BELANGRIJK OM EEN STRALENDE LACH
TE HEBBEN.


CHRIS-BART en MARGRIET
Eindhoven.

---

1-11-2004

In augustus heb ik een afspraak gemaakt om mijn tanden te laten trekken Mijn boven tanden werden al eerder in het ziekenhuis getrokken maar door bezuinigingen mocht dit niet ,Ik heb een panische angst voor de tandarts gekregen toen op mijn negende jaar zonder verdoving moest worden getrokken en dat heeft mij erg aangegrepen .Via internet kwam ik in Kerkrade terecht en heb daar mijn eerste afspraak gemaakt.Ik ging eerst naar de camping omdat daar mijn dochter en schoondochter met hun gezinnetjes waren en het was dicht bij Kerkrade .In de hoop dat er iemand met me mee zou gaan.Wat schetste mijn verbazing mijn schoondochter vroeg hoe laat moet U er zijn ?ik zei om half twaalf nou zij zei : ik moet om half elf daar zijn !.Dat was me wel even iets. Na ons eerste intake gesprek gingen we opgelucht weer richting camping.En drie weken later zijn we geholpen.Een fijne ervaring dat je nergens iets vanaf weet .Maar ook de rust die van de tandarts en narcotiseur uitgaat is geweldig.Het is echt : als je bang bent ga er rustig heen je wordt echt goed opgevangen en ik durf dan ook met een gerust hard mijn zoon er naar toe te sturen.Ik wil dan ook iedereen bedanken die mij zo fantastisch heeft geholpen BEDANKT

anneke uit Tilburg

---

28-10-2004

Omdat de pijn in m'n mond steeds erger werd toch maar eens op zoek gegaan naar een tandarts. Eerst bij een "Beste" tandarts uitgekomen. Nadat ik was bijgekomen van de prijzen die daar werden gevraagd op zoek gegaan naar een tandarts die wel wat voor me kon doen. (Achteraf gelukkig) Ben ik toen in Kerkrade terechtgekomen. Het is niet naast de deur, maar die reis had ik er graag voor over.



De intake; de tandarts bekijkt het gebit (zonder haakje!) en maakt een behandelplan. Natuurlijk in overleg. Hierna naar de anesthesist die je de narcose uitlegt, wat er gebeurt, wat je wel en niet mag, etc. Kortom, het viel mij allemaal 100% mee.

Nu maar wachten op DE dag.



Nu bijna 2 weken geleden was dus DE dag. De zenuwen vielen mee toen ik zat te wachten om naar binnen te gaan. Eindelijk, 15:00 uur, ik mocht naar binnen. De tandarts en de anesthesist een hand gegeven, ik kreeg een naald in mijn arm en voor ik het wist was het alweer 2 uur verder....alles was achter de rug. Ondanks het feit dat er o.a. 2 verstands- en een paar andere kiezen waren getrokken heb ik zo goed als geen napijn gehad. Bij het vertrek wel een recept voor pijnstillers meegekregen maar deze heb ik dus niet nodig gehad. Ik ben totaal tevreden over deze tandarts. Had ik veel eerder moeten doen (dan had ik misschien nog een paar kiezen kunnen behouden).



Mijn complimenten voor het hele team.

Na de behandeling werd mijn zwager (die voor chauffeur speelde) eerst ingelicht wat er was gebeurt voordat hij de behandelkamer kon binnengaan. Hier weet ik dus helemaal niets van, want het wakker worden uit een narcose is ook een verhaal op zich......



Nogmaals, mijn hartelijke dank voor wat jullie voor mij hebben gedaan en voor de mensen die dit lezen en nog twijfelen, gewoon doen!!!!

(Laat je bv niet door de reistijd tegenhouden. Een nacht wakker liggen van de pijn duurt vele malen langer dan de rit naar Kerkrade.)



Marco vd W.

---

18-10-2004

Hallo Allemaal,

Kort geleden kreeg ik last van een van mijn verstandskiezen. Ik was daarvoor al 18 jaar niet meer naar de tandarts geweest.
Dat was vanaf mijn 5de jaar, na een minder goeie ervaring met schooltandarts in de tandartsenbus.

Ik wist dat het vroeg of laat zou het natuurlijk een keer zover zijn, maar daar probeer ik zo min mogelijk over na te denken.
Niet dat ik nou echt bang was voor de tandarts (boren en haakjes maken me weinig uit), maar dat kokhalzen vond ik verschrikkelijk,
dat herinnerde ik me nog heel goed.

Gelukkig kwam ik in mijn zoektocht naar angst-tandartsen langs deze website. De behandeling onder volledige narcose sprak me direct aan.
Het leek me geweldig om gewoon in slaap te vallen, en vervolgens wakker te worden met de volledige behandeling achter de rug. De ervaringen
die andere mensen hadden geschreven over deze behandeling klonken ook veelbelovend.

Kort hierop een afspraak gemaakt voor een intake gesprek. Na enkele minuten was de balans al opgemaakt:
Mijn 2 verstandskiezen moesten eruit omdat die geen plek hadden in mijn gebit, een van mijn kiezen had een groot gat en die zou er ook
uit moeten. Verder waren er nog 5 gaatjes welke gevuld moesten worden.
Mijn medische gegevens waren ook in orde dus een behandeling onder narcose was geen enkel probleem. Alles zou in een keer afgehandeld
worden.

Enkele weken later mocht ik terugkomen voor de behandeling.
Deze kan eigenlijk vrij kort samengevat worden:
1. Je loopt binnen
2. Je gaat liggen
3. Je valt in slaap
4. Je wordt wakker
5. Je gaat naar buiten en vervolgens naar huis

Werkelijk geweldig dus. Het is echt zoals zoveel mensen op deze pagina beweren. Je merkt gewoon helemaal niets van de behandeling,
en ook achteraf heb ik eigenlijk nergens last van gehad.

Ik kan het dan ook iedereen aanraden: of je nu bang bent van de tandarts en zijn haakjes, boortjes en andere spullen, of om welke andere
rede dan ook niet durft. Probeer het. Het is het narcosegeld absoluut waard.

Groeten,
Martijn.

10-10-2004

---

21-9-2004

---

16-9-2004

---

13-9-2004

---

6-8-2004

---

1-8-2004

---

11-7-2004

---

8-7-2004

---

8-7-2004

12-6-2004

Tripje naar Kerkrade, de (geen)moeite meer dan waard!!!

Daar ging ik dan, volwassen kerel, die al de meest gevaarlijke dingen had doorstaan als politieagent, met het zweet in mijn handen op zoek naar die ?wondertandarts? waarvan ik een banner op het internet had gezien.

Ja ja, mooi praten allemaal maar om de stap te zetten na 23 jaar is niet echt makkelijk. Toch maar gedaan en in februari 2004 voor een intake geweest. (wat een rit vanuit Purmerend) Tja en dan die beruchte kamer in. Het zweet gutste uit al mijn poriën maar ik was er nu eenmaal dus vooruit met de geit. Ongelofelijk aardige vrouwelijk tandarts, zag er nog goed uit ook, die me helemaal tot rust bracht en alleen maar keek om vervolgens de schade op te maken. Kennelijk kon het nog erger na zo?n tijd want ze vond het allemaal wel redelijk. Niettemin een aardige waslijst aan reparaties.

Vandaag 9 juni 2004 was het dan zover. Eerst nog even een telefoontje gehad van de assistente een paar dagen van te voren (was zeker bang dat ik niet zou komen) om alles te bevestigen.

Gek genoeg bleef iedere vorm van angst weg tot het moment dat ik de kamer in geroepen werd. Daar kwamen de klamme handjes weer maar ik wilde het zo graag en wist dat de narcose zijn werk wel zou doen.

Nog even snel gedag zeggen aan mijn vrouw, want ik ging al snel onder zeil dankzij de anesthesist (Willem) en de tandarts, tja heb ?m nauwelijks gesproken en toen ik weer wakker werd (nou ja wakker) was hij al weer ergens anders aan de slag. Kon ?m niet eens bedanken. Na anderhalf uur onder narcose geweest te zijn bleek ik helemaal klaar te zijn en kan er weer tegen. Koste me wel veel moeite om bij te komen en scheen nogal wat wartaal te hebben uitgekraamd.

Ben nu een paar uur thuis, onderweg meteen even een paracetamol zetpil van 1000mg genomen en van pijn is nauwelijks sprake. Wat een genot en een gevoel van overwinning om de stap genomen te hebben en het blijft een onwerkelijke situatie dat het uiteindelijk weer helemaal goed is met mijn gebit.

Aan alle ?angsthazen? die dit lezen: Maak gebruik van die narcose als het moet, je voelt je er compleet anders bij als je eenmaal bent geweest. Je mag me altijd e-mailen op la.nucia@zonnet.nl als je vragen hebt of wat dan ook.

Hierbij dan alsnog (voor de tandarts) en wederom voor het hele team, heel hartelijk dank voor de vriendelijke en spontane manier van ontvangst en begeleiding. Was helemaal Toppie!!
(heb ik wel tien gezegd na de narcose volgens mijn vrouw)

Groeten uit Purmerend

JvE

---

23-5-2004

hallo lezers.
mijn angst voor de tandarts is ontstaan als klein kind bij de schooltandarts
en later mijn eigen tandarts. ik bleef steeds 5 jaar thuis en dan moest ik
weer,tot nu mijn twee voortanden al half weg waren en al mijn kiezen pijn
gingen doen. na 7 maanden deze site doorgelezen te hebben(kende ze al bijna
van buiten) toch maar gebeld en kon al vrij vlug komen voor een gesprek en
foto,s maken,
dat werd dus boven alles eruit en onder alle kiezen eruit en de rest
opknappen. petje af voor de tandarts ik had meteen vertouwen in em, ze zijn
echt heel aardig, ik zou in mei gebeld worden voor de afspraak maar dat
gebeurde in april al(schrikken) en 19 mei kon ik komen. met lood in mijn
schoenen en broekzakken naar kerkrade waar we fantastisch zijn opgevangen
door veronique. om kwart voor tien naar binnen en ik moet zeggen ook de
narcotiseur is geweldig, ze beginnen meteen een gesprek en je merkt het
prikje niet eens meer, 20 over tien werd ik wakker en was alles gedaan,
gebit er nog in en klaar, was ook meteen goed wakker, geen pijn tot de
volgende morgen maar met paracetamol goed uit te houden, ik moet wel zeggen
het is verschrikkelijk wennen je hebt toch iets vreemds in je mond maar is
denk ik een kwestie van doorzetten. ik wil het hele tandartsenteam hartelijk
bedanken voor de geweldige manier van behandelen en voor de mensen die nog
steeds niet durven GA je gebit word er niet mooier op als je thuis blijft,
als je meer wilt weten mag je me ook mailen beaaarts@home.nl
groetjes B.A.

---

23-5-2004

hallo allemaal

Hier dan eindelijk een bericht dat ik beloofd had om jullie toe te sturen.
Jullie waren allemaal geweldig
Ik moest op 21 april 2004 om 12.00 uur binnen zijn voor een onder en boven prothese
nachten niet geslapen en maar zweten hoe het allemaal zou zijn
ik had er de gekste waanideeën over
maar daar aan gekomen werd ik al gelijk vreselijk aardig ontvangen en gerustgesteld
en vooral bemoedigend aangesproken .
Iedereen stelt je op je gemak en niets is teveel
Eindelijk was ik aan de beurt en weer werd ik bemoedigend toe gesproken
de anesthesist gaf me de narcose en na 3-4 seconde was ik in slaap ,na ongeveer 3 kwartiertjes werd ik wakker en was alles gebeurt .
ik was meteen goed wakker en mocht weer naar huis , Chris bracht me met de rolstoel naar de auto en daar gingen we naar huis (Goes)
Nu moet ik zeggen dat ik vreselijk veel geluk heb gehad met nabloedingen en of napijn
Heb alleen een beetje oorpijn gehad de dag erna ,en ik heb nauwelijks nog gebloed
De volgende dag was ik weer helemaal de oude en voelde me als herboren met mijn nieuw gebit
In een woord geweldig !!!!!!!
Het was nog wel ff wennen met eten (tip eet de eerste dagen baby voeding uit een potje ,dat gaat prima)
het praten gaat nu ook steeds beter
Nogmaals lieve mensen : Hartelijk dank voor de geweldige begeleiding en veel succes verder in de toekomst. ga zo door
Veel mensen zullen jullie er Eeuwig dankbaar voor zijn . EN vooral IK !!!!!!
Hartelijke groetjes M Stienen Goes

---

23-5-2004

Bij deze wil ik iedereen bedanken die mij maandag 10 mei hebben geholpen voor behandeling onder narcose.
Was erg zenuwachtig op de dag van behandeling, maar heb niks gevoeld en ook geen napijn gehad. Grote klasse dat dit op zo'n manier kan.

M.vr.gr. Rudi Sanders

---

19-4-2004

Geachte tandartsen/anesthesist,

Met deze (onpersoonlijke) mailtje wilde ik mij dank betuigen voor de
behandeling die ik donderdag 8 april jl. heb ondergaan.

Ik kan mij van de behandeling niets meer herinneren (das natuurlijk ook de
bedoeling), ik heb wel van mijn vriendin begrepen
dat jullie hartelijk om mij gelachen hebben, niets mis mee trouwens, zou ik
ook doen!.

Het resultaat mag er 100% wezen, ik ben zeer gelukkig met mijn "nieuw gebit"
en dat het op zo'n goede professionele manier is gebeurt.


Met vriendelijke groet


H. K.

---

19-4-2004

FANTASTISCH. Ik kan niet anders zeggen. Ik zal bij het begin beginnen. Ik heb voor het eerst in 2002 mijn stoute schoenen aangetrokken en een afspraak gemaakt voor een een intake gesprek. Zo gezegd zo gedaan, ik kon februari 2003 komen voor behandeling, maar wat bleek ik was zwanger dus voor mijn een heeeele goede reden om het toch weer af te zeggen. In jullie is mijn mooie dochtertje geboren en toen kreeg ik tandpijn. Verdorie ik moest weer de stap wagen. Ik ben toen december 2003 weer op controle geweest en ik zou een nieuwe oproep krijgen. Vandaag 15 april was het dan zover. Ik weer vol moed in de auto en een rit van 2 uur maken, daar aangekomen kwam veronique meteen naar mij toe. Ze vroeg me of ik even mee naar buiten ging om het een en het ander te bespreken. Graag natuurlijk want daar binnen hoorden ik geluiden die ik niet wilden horen. Dus wij naar buiten en veronique stelden me eigenlijk meteen op mijn gemak.Ik had om kwart voor twee een afspraak en ze zei dat het kwart over twee zou worden, dus ik zou buiten nog wel even een sigaretje kunnen roken (of twee hihi). Nou toen was het zover veronique kwam me halen, nou ik kan je vertellen toen brak het zweet me uit. Ik kwam binnen en mocht meteen gaan liggen, ik kreeg een klein prikje en mocht toen iets vertellen. Ik dacht nog ik slaap nog steeds niet maar ik kwam niet verder dan drie woorden en weg was ik in dromenland. Voor mijn gevoel werd ik 5 minuten later wakker, maar er was toch ruim 2 uur verstreken, mijn mondje was piccobello in orde en ik mocht naar huis. Veronique heeft me in een rolstoel naar de auto gebracht, waar ik overigens niks meer van weet en we zijn weer naar huis gereden. Thuis aangekomen heb ik een paracetemol gepakt voor de hoofdpijn, wat overigens niks met de behandeling te maken heeft maar met het feit dat ik geen koffie heb kunnen drinken die dag. En toen ben ik lekker naar bed gegaan. Ik ben om half tien opgestaan en ik voel me kiplekker, ik heb zin om morgen te gaan werken en iedereen die het maar zien wil mijn tanden te laten zien. Ik wil jullie HET TEAM DUS echt allemaal heel en heel erg bedanken. dit was een ervaring die ik echt niet voor mogelijk hield. Naar de tandarts gaan en niks voelen, ik heb er nog steeds geen woorden voor. Dus nogmaals jullie zijn echt harstikke tof van het moment van intake tot de behandeling toe. Ik wist niet dat er mensen bestonden die zoveel geduld met zo iemand als ik hebben. groetjes en echt een hele dikke kus voor iedereen van wencke gruijtrooij. PS als iemand ooit iets wil weten of vragen mail me gerust wenckegruijtrooij@home.nl. BEDANKT IEDEREEN BEDANKT IK BEN DE GELUKKIGSTE PERSOON OP AARDE. NU KAN IK OOK WEER VOLMONDIG LACHEN MET MIJN STRALEND WITTE TANDEN

---

19-4-2004

Beste tandartsen-team,


Eigenlijk wilde ik een stukje schrijven op uw site onder de rubriek - reactie's -.
Maar als ik alle reactie's zo lees, is alles al gezegt en is het een kwestie van
herhaling. Toch wil ik uw allen hartelijk danken voor alle inspanningen die u
samen als team verrichten om angstige patiënten de mogelijkheid te bieden
een gezond gebid te krijgen/behouden.

Uw team gaat geweldig om met deze problematiek die zo ontzettend in de
taboe-sfeer leeft door schaamte en angst dat mensen hun gebid verwaarlozen.
Ik ben oprecht blij en dankbaar dat er een praktijk bestaat die zich ontfermd
over deze mensen.

Mijn dank gaat mede naar de mensen die mij behandeld hebben en die ik
een warm hart toedraag; tandarts M.Geerdens, W.Jessen en natuurlijk naar
die fijne, lieve, begripvolle en niet weg te denken assistente Veronique. En
verder natuurlijk alle assistentes, die op welke wijze dan ook hebben bijgedragen
aan die geslaagde behandeling. DANK U WEL

Van uw begrip, serieuse houding, toewijding en vakmanschap kan zich nog
menig tandarts een schijfje afsnijden. Daar wil ik niet mee zeggen dat er
verder geen goede tandartsen bestaan. Doch, ik ben ze nog niet tegen gekomen.

Tot slot wil ik nog aangeven dat ik hoop dat u als team nog heel lang blijft
bestaan en dat het succes u blijft aanlachen. Wij angsthazen hebben u heel
hard nodig........

Met vriendelijke groet,

M. Krans

---

6-4-2004

Hallo allemaal,



Omdat mijn ervaringen met de tandarts niet echt leuk waren was na 10 jaar de stap om naar een normale tandarts te gaan voor mij behoorlijk groot. Ik was bang en ik moest er niet aan denken? brrrrr.

Maar op een gegeven moment had ik echt teveel pijn en had ik er genoeg van dat ik nooit eens breed uit kon lachen. Ik moest dus iets gaan ondernemen en ben via een zoekmachine op internet terecht gekomen bij de praktijk van Dr Reinders. Deze bleek gespecialiseerd te zijn in het behandelen van angstige patiënten.

Na lang twijfelen en in overleg met mijn partner heb ik uiteindelijk toch maar besloten om te bellen. De telefoniste die ik aan de lijn kreeg was zeer vriendelijk en legde me alles rustig uit. ( ze naam daar de tijd voor ? )



Na ongeveer 4 weken mocht ik langs komen voor een eerste gesprek. Op de heenweg was ik nog niet zo nerveus. De gedachte dat er vandaag nog niets aan mijn gebit gedaan werd stelde mij tot op zekere hoogte wel gerust. In de wachtkamer begon het echter tot mij door te dringen dat ik nu toch echt bij de tandarts zat! Heel even vroeg ik mij nog af waar ik aan begonnen was maar ik bleef dapper zitten.

Er werden eerst wat foto?s gemaakt met een super geavanceerd apparaat en daarna moest ik nog even plaats nemen in de stoel.

Zoals ze hadden beloofd werden er geen metalen instrumenten gebruikt om mijn mond te inspecteren.Uiteindelijk werd ik voor de keuze gesteld om mijn hele gebit te laten restaureren of een (gedeeltelijke) prothese te nemen. Na het bezoek bij de tandarts moest ik nog even naar boven om een en ander bij te praten met Veronique. Ze legde me nogmaals alles rustig en vriendelijk uit en gaf me uitgebreid uitleg over de narcose. Met een voldaan gevoel en uiteraard trots op mijzelf zijn we weer huiswaarts gereden.

Thuis heb ik het nogmaals met mijn partner besproken en heb ik uiteindelijk besloten om te kiezen voor een bovenprothese en mijn ondertanden te laten restaureren.



Tijdens een volgende afspraak is er een afdruk van mijn boven gebit gemaakt en is er een nieuwe begroting gemaakt. Na ongeveer vier weken mocht ik voor de eerste behandeling komen.

Op 11 maart was het dan zover en ben ik samen met mijn vrouw en mijn schoonvader richting Kerkrade vertrokken.

Ter plaatse werd ik net als al die andere keren zeer vriendelijk ontvangen. Veronique kwam nog even naar ons toe om te zeggen dat het wat uit liep en dat we nog even rondje konden gaan lopen. Na een uur namen we uiteindelijk weer plaats in de wachtkamer. En toen was het uiteindelijk zo ver. Vluchten kon niet meer (al wilde ik het wel). Maar ja ik kon het niet maken om tegen mijn schoonvader en mijn vrouw te zeggen dat ik terug wilde ?.

Het enige wat ik mij nog kan herinneren over de tijd dat ik binnen zat was dat Dr Jessen iets zei over het toedienen van een dosis wodka jus en toen sliep ik al.

Voor ik het wist was ik alweer wakker en zat mijn bovenprothese er al netjes is. De eerste uren bloedde het vrij hevig maar ik heb gelukkig geen last van pijn gehad. Mijn amandelen zijn wel ontstoken geweest. Hoogstwaarschijnlijk was mijn verminderde weerstand de oorzaak hiervan. Ik had wel gelezen over zwellingen en ontstekingen maar gelukkig heb ik hier helemaal geen last van gehad.



Vandaag ben ik voor de laatste keer naar Kerkrade geweest om mijn ondergebit te laten restaureren. En ook vandaag was het weer zo gebeurd. Voordat ik het wist werd ik alweer wakker op de tandarts stoel met een perfect ondergebit. Ook deze keer heb ik gelukkig weer nergens last van gehad.

Mijn gebit is nu weer helemaal in orde en ik ben er echt blij mee.



Ik weet als geen ander hoe groot de stap is voor angstige patiënten maar ik kan iedereen aanraden om zich in Kerkrade te laten behandelen. Zij nemen je serieus en ze zijn er voor je!!! Maak snel een afspraak , je zal er echt geen spijt van krijgen.



Ik wil nogmaals iedereen in Kerkrade bedanken voor wat ze voor mij gedaan hebben. Het was zelfs bijna (!!) een plezier om bij jullie onder behandeling te zijn.



Groetjes



Chino

---

5-4-2004

Hallo ..ik ben iloon en 27 jaar ?en was super bang voor de tandarts. Na mijn intake gesprek jl 4 maart was ik al een stukje minder bang,omdat ze me allemaal zeer op mijn gemak stelde en ik me niet hoefde te schamen ,ondanks dat ik al 12 jaar niet meer geweest was, puur van de angst jullie snappen het zeker wel. 27 maart j.l om 09:15 was het dan zover. En geloof me het was vanaf de eerste minuut dat ik binnen was helemaal oké. ? super leuke mensen allemaal , inclusief de tandarts zelf. ik ging liggen,kreeg narcose toegediend en was weg. Na 2 uur ongeveer was ik wakker geworden ik had mega lekker geslapen en het eerste wat ik zei was: ik heb lekker gedroomd over rob {mijn man}.heel wazig allemaal ik wist het ook allemaal niet meer zo helder. Mijn 2 sisters waren er ook bij en dat kun je me ook geloven,die hebben wel moeten lachen hoor..Ik heb later op de avond ook heel erg moeten lachen toen ze het me in geuren en kleuren vertelden,dus voor diegene wat nog moeten gaan of overwegen om het te doen? doe het en laat je verrassen door een stralend nieuw gebit?.

Ook mijn dank aan het hele team .Ik voel me super. Succes allemaal

Groetjes iloon.

---

19-3-2004

18 maart, 2004

hey lezers!

Ik ben Anne-Wil P. en ik ben 22 jaar.
Mijn angst is eigenlijk begonnen toen ik heel klein was, door mijn medicijnen had ik veel rotte tandjes.
ik was vroeger al heel bang toen ik 5 jaar was ofzo. De tandarts die vond dat ik mij maar aanstelde. Hij is ook een keer
weggelopen hij zei tegen mijn moeder, als ze wel normaal kan doen dan kom je maar weer terug!
Ik ben altijd nog wel gewoon geweest, opzich had ik niet eens zo slecht gebit later. maar in de pubertijd durfde ik ineens niet meer!

Maar wat een verschil zie je hier in Kerkrade, deze mensen hebben echt tijd voor je die zijn er echt voor jouw!

Het is nu een dag geleden dat ik voor de tweede keer naar Kerkrade ben geweest,

Na 8 jaar niet meer naar de tandarts te zijn geweest, heb ik in Januari de stap gezet!
2 jaar geleden tijdens mijn vakantie in turkije kreeg ik enorme pijn in mijn kies, ik dacht bij mezelf
nu moet ik naar de tandarts, als ik thuis kom dan bel ik meteen voor een afspraak.
maar eenmaal thuis, ging het eigenlijk wel weer en durfde ik ook geen afspraak meer te maken!

Na lang zoeken op internet kwam ik op jullie site terecht, ik las over de narcose en ik dacht, ik ga meteen
een afspraak maken!
Ik heb niet eens de hele site gelezen de volgende dag heb ik gewoon gebeld, ze waren heel vriendelijk aan de telefoon.
Dus nu stond de afspraak en moest ik ook wel een paar dag van te voren kwamen de zenuwen al.

In Kerkrade aangekomen, moest ik nog even een formulier invullen, en werd in naar binnen geroepen.
O en voor die tijd werden er trouwens nog foto's gemaakt, dan blijf je gewoon staan en je moet in iets bijten,
en er gaat wat om je heen draaien dat is alles voelt er helemaal niks van!
Mijn vriend en ik kwamen het kamertje binnen daar zat tandarts Richard met assistent, en ik voelde me meteen op mijn gemak.

We gingen het formulier doornemen, en Richard liet de foto's zien wat er gedaan moest worden.
Hij vroeg of ik nog even in de stoel wilde gaan liggen, hij maakte nog wat foto's en keek alleen met een spiegeltje dus geen haakjes.
Ik kreeg mijn begroting en ik mocht weer naar huis.
Ik zou gebeld worden voor een afspraak maar omdat ik een gaatje had die tegen mijn zenuw aanzat had ik daar erge last van, als ik erge pijn had
kom ik bellen of ik eerder geplaatst kon worden en zou ik pijnstillers krijgen.
Nou dat heb ik inderdaad gedaan! Ik kon eerder en kreeg pijnstillers die kon in in gewoon bij mij thuis bij de apotheek ophalen.

Nou en toen was de grote dag, omdat ik vroeg geholpen moest worden en ik uit Putten kom hebben we een overnachting in sevenum gedaan,
ik heb die nacht gelukkig wel heeeeerlijk geslapen! Maar ik was zo zenuwachtig!
Toen we eenmaal zaten kwam Veronique naar me toe, dat is echt een geweldig iemand!! die vertelde dat het bijna een uur uitliep, ze vroeg of ik een slaappilletje
wilde hebben en dan in de auto zitten! Ik koos er voor om even lekker met mijn vriend naar buiten te gaan even nog een frisse neus halen. Veronique zou mijn bellen
om dan deze kant weer op te komen.

Eenmaal in de stoel kreeg ik een prikje waar je bijna niks van voelde na een paar tellen slaap je! Toen ik wakker werd was ik een beetje duf en ik kan ook niet
alles meer herrinneren ik werd in een rolstoel gezet en naar een kamertje gereden waar ik even kon bij komen!
Mijn 3 verstandskiezen waren eruit, eentje nog niet daar hadden ze geen tijd voor gehad want die lag overdwars. de linkerkant was helemaal klaar.
maar ik moest nog een keer terug komen voor de rechterkant en voor die andere verstandskies.
nou dat kon dus na een maandje al. En dat was gisteren, mijn verstandskies is er nog niet uit, ze hadden geen tijd meer, want er kwamen nog wat dingen bij gaatjes,
die toch gevuld moesten worden, 2 zenuwbehandelingen. nog wat extra vullingen. Maar die verstandskies kon nog wel een paar jaar blijven zitten gelukkig.

Ik ben van plan om volgend jaar weer te gaan voor die ene kies! En ik ga ook mijn angst nog een keer overwinnen om een eigen tandarts te zoeken in Putten, het zal niet meevallen, maar ik wil het wel gaan proberen.

hey, als je nog geen afspraak hebt gemaakt, pak die telefoon en bel 045-5417700, overwin die angst! je zult zien na afloop ben je zo blij dat je geweest bent! en je wordt zo goed opgevangen in Kerkrade dit team wat er werkt is er echt voor jouw!!!!! Dus bel mensen!!!!!

Groetjes uit Putten

14-3-2004

Echt een uitje,

Aan mijn "eigen" tandarts had ik het al eens gevraagd om een behandeling onder narcose, maar daar wou hij niets van weten, dat was in zijn ogen alleen voor geestelijk gehandicapten bedoeld. Maar wat moet je als je angst hebt voor het vak wat die beste man uitoefent, het is net als claustrofobie, je wilt maar 1 ding en dat is als hij met zijn haakjes de hoek om komt zo snel mogelijk die stoel uit, alleen gaat dat op dat moment niet, dus dan ga je niet meer.

Na 13 jaar niet naar de tandarts geweest te zijn kwam het onheil, en uitgerekend enkele weken voor de kerst 2003.
Ik kon wel met m'n kop door de muur lopen, veel pijnstillers slikken dat hielp, maar ik moest uitkijken om niet door een overdosis van mijn stokje te gaan. Na een hele nacht te hebben opgezeten, spoelen met bacardi, pijnstillers slikken kwam ik al surfend over het internet op de pagina van www.angstvoortandarts.nl. Goed dacht ik dat is de oplossing, een prikje in je hand, en de rest van de film is niet mijn pakkie an. De volgende ochtend gelijk gebeld, ongeveer een week later voor het intake gesprek naar Kerkrade getogen. Na een stevige rit van 2 uur kwam ik samen met mijn vriendin daar aan en werd hartelijk ontvangen door de receptioniste. Met enige zenuwangst werden er eerst foto's gemaakt. Vervolgens een nadere inspectie in de stoel, en echt alleen kijken met een spiegeltje. Na ongeveer 1,5 maand op 13 februari was het dan zover, met het vooruitzicht om eens lekker een ruim uurtje te kunnen slapen bij de tandarts in de stoel togen wij wederom naar Kerkrade. Aldaar aangekomen werden wij opgevangen door Veronique. Na nog de laatste zaken te hebben doorgesproken was het dan zover. Ikke de behandelkamer in, gezeten in de stoel kwam een man die zich voorstelde als Wim en hij begon wat te rommelen aan mijn rechter arm. Op zijn vraag hoeveel biertjes ik al op had antwoordde ik "ik ben een geheel onthou........" en je raadt het al ik sliep. Dat ging wel erg snel.
Na 1,5 uur werd ik weer bij kennis gebracht, ik schijn nog te hebben gevraagd of ik nog 5 minuutjes mocht blijven liggen, ik ben geen ochtendmens, maar nee, ik moest en zou wakker worden, en onderweg in de rolstoel naar de auto, mijn welgemeende excuses voor die gene die op dat moment in de wachtkamer zaten, ik heb u, zeggen ze, recht in uw gezicht uitgelachen, sorry ik was mij er niet van bewust. De behandeling bleek echter te groot voor 1 keer dus 14 dagen later zat ik er weer. In de stoel eerst nog mijn zin afgemaakt tegen Wim "ik ben geheel onthouder", voordat hij mij weer in dromenland liet wegzakken, maar 1 uur later kon ik dan eindelijk iedereen bedanken. Volgens mijn vriendin heb ik mijn tandarts "Isabell" uitgebreid bedankt en daarbij ook nog gekust. Ik kan mij er niets van herinneren, maar zij heeft het zeker verdient. Natuurlijk heb ik een beetje een schrale keel, en een beetje gevoelige mond, echter dat weegt totaal niet op tegen een uurtje lekker slapen in de stoel bij "mijn tandarts Isabell".

Nog 1 belangrijk ding ben ik vergeten te vertellen, ik kan me nog uit vroegere jaren vaag herinneren dat altijd als de, en ik noem het maar even "de gewone tandarts" begon met zijn gehengel in mijn mond, en hoe gaat het nou met je?, ja, jammer die conversatie kunnen ze in Kerkrade wel vergeten, want O, wat was ik snel in dromenland, heerlijk.
Naar tandarts Isabell in Kerkrade, voor mij is dat echt een uitje. Bedankt.

Aan die genen die dit nu hebben gelezen en behoefte hebben er over te willen praten, mailen of nadere informatie willen, stuur mij gerust een mailtje en ik neem zeker contact met u op.

Mark Nijenhuis, marknijenhuis@chello.nl

Lichtenvoorde
<>

---

14-3-2004

Februari 2004



Beste lezers,



Vorig jaar rond deze tijd had ik nog nooit gehoord van het Tandheelkundig Centrum in Kerkrade. Bij toeval kwam ik op deze site terecht en tot op de dag van de vandaag ben ik hier erg blij om.



Mijn angst voor de tandarts heeft zich pas ontwikkeld na vele slechte ervaringen met diverse tandartsen. Ik ben iemand die slecht te verdoven is, dus je kunt je wel voorstellen dat ik elke keer bij een bezoek aan de tandarts met knikkende knieën in de wachtkamer zat. Geen pretje dus. Bij het horen van een boor werd ik al misselijk. De behandelingen verliepen meestal zeer pijnlijk. En maar niet te spreken over de napijn die daarop volgde.



Uiteindelijk bereikte ik het punt dat ik niet meer naar de tandarts durfde. Jaren verstreken en de ene na de andere kies brak af. Soms gepaard met enorme kiespijn. Maar met wat Paracetamol en Ibuprofen was de pijn weer even onder controle. Twee jaar geleden brak zelfs een voortand af. Niet meer lachen dus met open mond. Vreselijk was dat. Wat voel je je dan armoedig. Maar de angst voor de tandarts kon ik niet overwinnen.



Tot vorig jaar. Ik las op deze site dat je behandeld kon worden onder narcose. Dat was iets voor mij!

Ik moest wel even moed verzamelen om de telefoon te pakken en een afspraak te maken. Toch heb ik het gedaan. Eind augustus 2003 moest ik komen voor een intakegesprek. 4,5 uur ben ik onderweg geweest met de trein vanuit Den Haag. Je moet er wat voor over hebben! De ontvangst in Kerkrade door tandars Reinders was zeer prettig. Ik werd echt op mijn gemak gesteld. Eerst werd er een foto gemaakt en vervolgens besproken wat er allemaal gedaan moest worden. En dat was niet weinig. Ik had ook niet anders verwacht. Vervolgens werd afgesproken dat ik gebeld zou worden voor een afspraak.



Toen in september 2003 de telefoon ging werd ik toch wel wat zenuwachtig. 27 oktober mocht ik komen voor de eerste behandeling. Arghhhhhh. Met mijn vriend en zwager voor de emotionele steun, gingen we op weg naar Kerkrade. Ik werd steeds zenuwachtiger naarmate we dichterbij kwamen. Daar aangekomen kregen we te horen dat ik iets langer moest wachten vanwege de drukte in de praktijk. Dit komt je zenuwen niet ten goede, kan ik je zeggen. Uiteindelijk was het dan zover. Ik was aan de beurt. Bijna panisch van angst ging ik in de tandartsstoel zitten. Mijn vriend ging gelukkig mee naar binnen. Ik werd zo afgeleid door de vele mensen om mij heen dat ik de prik in mijn hand voor de narcose zelfs niet eens voelde. En voor ik het in de gaten had, was ik onder zeil.



Na 1,5 uur werd ik wakker gemaakt. Mijn vriend zat weer naast me. De laatste dingetjes werden afgewerkt en toen mocht ik naar huis. Met een dronken gevoel stapte ik in de auto. Of ik jullie toen bedankt heb, weet ik niet meer maar wat was ik opgelucht. Van de hele behandeling heb ik niets gevoeld. Echt geweldig. Ik heb wel wat last gehad van napijn maar dat was niet zo vreemd omdat er o.a. twee kiezen waren getrokken. Met wat pijnstillers was het allemaal prima uit te houden.



Toch moest ik nog een keer terug komen omdat niet alles binnen 1,5 uur gedaan kon worden. Vrijdag 13 februari 2004 ging ik voor de tweede keer. Nu veel minder zenuwachtig omdat ik wist wat me te wachten stond. Na een uur onder narcose te zijn geweest, was het gebeurd. Alles was klaar. Ik kon het niet geloven. Mijn hele gebit was gedaan in 2,5 uur tijd. Als ik bij een gewone tandarts onder behandeling was geweest, had ik zeker nog zes keer terug moeten komen. Daar had ik toch echt niet aan moeten denken.



Ik wil bij deze graag iedereen van het Tandheelkundig Centrum in Kerkrade bedanken voor de goede zorgen. Zonder jullie had ik nu nog steeds rondgelopen met kapotte tanden en kiezen en veel kiespijn.

Jullie zijn dé oplossing voor mensen die bang zijn voor de tandarts. En ik hoop dat alle angstige mensen die deze verhalen lezen ook de moed kunnen verzamelen om met jullie contact op te nemen.



Nogmaals heel erg bedankt en tot de volgende keer.



Groetjes,

Annemieke uit Den Haag

---

14-3-2004

Ik ben Jan, 31 jaar en woonachtig in Heerhugowaard (NH). In de loop der jaren heeft zich bij mij een ongecontroleerde fobische angst voor tandentrekken ontwikkeld. In mijn jeugd zijn er behoorlijk wat tanden getrokken wegens te smalle kaken. Een keer ging het mis (ik was denk een jaar of 10), toen wilde die tand er niet uit en moesten mijn zuster en de tandartsassistente mij in ? bedwang? houden. Ik denk dat er toen een kleine trauma is ontstaan. Nadien, als er weer eens een tand moest worden getrokken, koste het mij zeer veel (negatieve) energie om de angst te overwinnen en toch maar weer in die stoel te gaan zitten.

In 1999 heb ik mijn eerste verstandskies (rechtsboven) laten trekken. Hoewel de tandarts mij met veel respect voor de angst goed heeft behandeld, kon niet worden voorkomen dat ik wegviel in de stoel (flauwviel).

Op 29-4-2003 heb ik mijn tweede verstandskies (linksonder) bij de kaakchirurg in het ziekenhuis laten verwijderen. De angst was wederom groter dan de vorige keer. Wekenlang met pijn in mijn barst gelopen, nergens geen aandacht meer voor, alleen gefixeerd op wat komen gaat, een soort chronische stress. Huilend van angst ben ik toen toch in die stoel gaan zitten, ik had grote moeite mijn neiging tot wegrennen te onderdrukken. Hoewel ik het meest bang ben dat de verdoving niet werkt tijdens de ingreep, kreeg ik deze keer ook nog een behoorlijk pijnlijke prik (het leek voor mijn gevoel wel of je tegen het plafond wil opspringen). Je raad het al, nu ben ik ook nog bang voor verdovingen geworden.

Sinds deze laatste keer kon ik het niet meer opbrengen om mijn verstandskies (rechtsonder) te laten verwijderen. Ik schoof het steeds voor mijn uit, diverse afspraken had ik verzet. Probleem was dat ik 10 maanden lang iedere dag aan die verstandskies dacht. Gevolg was dat als ik er al aan dacht, ik een angstgevoel in mijn lichaam opriep die mij (uiteindelijk) depressief maakte. Vervolgens voelde ik die tand drukken tegen mijn kaak en alleen nog maar kon denken: ?HIJ MOET ERUIT, ik weet alleen niet hoe!?. Ziek van de angst (en huilend van wanhoop) zat ik een paar dagen thuis, ik heb toen getracht om het ziekenhuis te bellen voor een spoedafspraak, doch knalde toch maar weer de hoorn erop. IK WIL WEL, MAAR IK KAN c.q. DURF NIET. Uiteindelijk hoorde ik van mijn zuster dat zij wel eens verhalen heeft gelezen over behandeling onder narcose. Op Internet kwam ik (net als u) al snel terecht op de website van ?Tandheelkundig Centrum Kerkrade-West?. Met name de reacties van de medepatiënten waren zeer bemoedigend. Ik heb gelijk mijn verhaal gemaild naar Kerkrade en kreeg binnen een dag al een positief bericht terug.

Op 20 februari jl. ben ik voor een intake gesprek geweest. Ze bekijken je gebit (zonder tangetjes etc) en overleggen met je wat ze kunnen doen en wat je wilt dat ze doen. Kreeg keurig een offerte mee voor ?verwijdering van twee verstandskiezen onder narcose?.



Op 10 maart jl. was het dan zover. De dagen daarvoor heb ik mij bewust gericht, hoe moeilijk ook, op de dagen daarna. Het ging me redelijk af. Tot een aantal uren voor de behandeling ik toch nog behoorlijk angstig werd. Op voorschrijven van Kerkrade heb ik toen een pil (Dormicum) ingenomen en ben buiten in mijn auto gaan wachten. Die pil werkt dusdanig, dat het je angst enorm onderdrukt en je er bijzonder rustig van wordt. Van de assistent kreeg ik een uur voor de behandeling alvast een pijnstiller en heb toen tot het grote moment zonder nerveus te worden gewacht. Ik verbaas mij er nog over dat ik op het grote moment zonder angst in die stoel ben gaan zitten! Zodra je in die stoel zit, gaat alles bijzonder snel. Voor je het weet, is het infuus (nagenoeg pijnloos!) aangesloten en ben je weg???.Ja, echt weg! Je wordt pas wakker als alles achter de rug is. Het gevoel dat je dan hebt is een onbeschrijfelijke opluchting dat alles achter de rug is. Natuurlijk heb je, als de verdoving is uitgewerkt, wat last. De pijn (valt reuze mee!) is goed te verhelpen met een pijnstiller, doch belangrijker, het weegt niet op tegen het gevoel van opluchting: Weg Angst!!



Twijfel niet en vind de kracht om deze stap ook te zetten. Ze vangen je prima op en hebben respect voor je angst!

---

25-2-2004

Beste lieve mensen,

Hierbij wil ik iedereen bedanken die er vandaag aan meegeholpen hebben mijn gebit er weer goed uit te laten
zien.

Om 14.15 uur zijn we bij jullie vertrokken nadat er (volgens mij) zeven gaatjes zijn opgevuld en 1 zenuwbehandeling is gedaan. Tevens zijn mijn tanden grondig schoongemaakt (Goh, wat zijn ze wit!!, ik blijf naar de spiegel lopen).
Toen de verdoving was uitgewerkt zo rond 16.15 uur voelde ik de behandelde kies van de zenuwbehandeling een beetje kloppen. Om 17.00 uur waren we thuis en heb ik gelijk een pijnstiller genomen. Deze werkt goed.

Ik voel me nog een beetje zwabberig op mijn benen, maar voor de rest gaat alles goed. Ik ben blij dat ik deze stap
heb gezet en dat ik door jullie zo fijn ben geholpen. Ook toen ik vlak voor de narcose wat traantjes moest laten van de zenuwen. Graag wil ik ook de mevrouw bedanken die mij met rolstoel en al naar de auto geduwd heeft en eigenlijk het hele gebeuren een beetje begeleid heeft. Het heeft mij het gevoel gegeven dat je geen nummer bent en dat je niet alleen wordt binnengehaald om met je portemonnaie te zwaaien.

Het is prettig dat jullie vooral niet de vraag stellen waarom iemand al zo lang niet bij de tandarts is geweest, zo krijg je ook niet het idee dat je gelijk verantwoording hoeft af te leggen en dat je je hoeft te schamen.

Wat ik ook erg prettig vond was dat ik van te voren nog door jullie werd gebeld om nog even te bevestigen dat ik deze dag verwacht werd.

Tevens wil ik ook de receptioniste(s) bedanken, zij hebben een engelengeduld en dat zeker aan de telefoon en er is altijd ruimte om alles te vragen wat je wil.

!

Veel groetjes voor iedereen,


J K

Arnhem

---

25-2-2004

Geen idee hoe ik moest reageren, dus dan maar via email. Gisteren (11 februari) heb ik onder narcose een gehele prothese gekregen.
Veronique herkende mij al in de wachtkamer, nog even wachten alsjeblieft, ja hoor. Dan naar binnen en een tandarts die ik niet kende maar wel erg vriendelijk. Terwijl het infuus werd ingebracht begon Veronique over mijn honden, dat ging even goed, en daarna wist ik niets meer.
Toen ik wakker werd werd de onderprothese erin gezet. Die hele dag geen pijn gehad, tot 's avonds. Bloeden, veel pijn. Ik had wel iets zachts kunnen eten, ware het niet dat het ondergebit niet goed zit dus straks even bellen, want bijten en je ondergebit gaat vliegen is ook niet alles.
Dan wordt kauwen moeilijk. Verder wil ik vooral voor de angsthazen dit kwijt: ze zijn echt aardig, je voelt helemaal niets tijdens de behandeling, en Veronique begeleidt je van begin tot eind. Hulde ook voor de anaesthesist Dr. Jessen en de tandarts, heel rustig, relaxed, mooie tanden (want laten we dus niet de technici vergeten he). Veronique drukte er ook de nadruk op dat als er iets was, wat dan ook, bellen! Dat geeft een fijn geruststellend gevoel. Ook dat je 's avonds laat nog ergens terecht kunt wat bij de kliniek Kerkrade hoort, is perfect. Ook daar een supervriendelijke tandarts.
Verder is het gewoon een kwestie van inhouden en wennen, ook met slikken. Met praten heb ik geen problemen.
Nog een tip: neem iets in je mond om te zuigen tegen het nieuwe gehemelte, dat helpt tegen misselijkheid.
Kortom: ik was twintig minuten binnen, perfect team, alle angsthazen zoals ik: GAAN!
Nel T. Heerlen

---

25-2-2004

Op 26 nov. ging ik voor de intake. Eerst foto's maken en daarna werd er een begroting gemaakt. Geen haakjes, tangetjes of wat dan ook. Echt alleen maar kijken. Al snel werd duidelijk dat er boven niks meer aan te doen was en onder
moesten er 2 kiezen uit en 2 gaatjes boren (dit allemaal dankzij mijn oude tandarts omdat hij er nooit niks aan gedaan heeft). Toen ik hoorde wat er allemaal moest gebeuren was het toch wel ff schrikken. Mijn 1e reactie toen ik thuis kwam was: "ik wil geen oma-kunstgebit hoor" want ik ben pas 21.
Omdat ik erg veel pijn had en alleen maar pijnstillers slikte was er eigenlijk geen andere mogelijkheid. Zo kon het niet langer en ik at al
weken alleen maar soep.
Vandaag 23-1 was het dan zover. Eindelijk kwam er een eind aan alle pijn
en ik keek ontzettend uit naar het moment dat ik weer met mijn vriend kon gaan uiteten. Om 11:30 had ik de afspr. Helaas liep de afspr. ervoor uit
waardoor ik pas om 12:50 aan de beurt was.
Al nachten had ik slecht geslapen maar het moment dat ik bij jullie was werd ik door Veronique erg op mijn gemak gesteld (echt kei fijn)!
> Eindelijk mocht ik naar binnen. Er ging een klein prikje in mijn hand en terwijl ik met Veronique aan het praten was voelde ik dat ik wegzakte. Het was ook erg fijn dat mijn vriend erbij was. Eigenlijk kan ik me bijna niks meer herinneren van het moment dat ik bijkwam. Ik was gewoon "stom dronken". Dat heb ik op de terugreis allemaal gehoord van mijn vriend en schoonmoeder. Volgens hun heb ik wel 10 keer geroepen: "IK BEN ZO BLIJ!! IK HEB HELEMAAL NIX GEVOELD!!!".
Nu is het 22:10 en ik heb bijna geen last. Het is echt super mooi geworden!
Ik vind het fantastisch hoe jullie met patienten omgaan en ik had echt niet zenuwachtig hoeven te zijn. Allemaal kei bedankt voor de steun en hulp!
Nu ben ik niet meer de hele dag met mijn tanden bezig en kan ik
eindelijk
weer gaan genieten van het leven! Bedankt voor alles!

Gr. Saskia uit Eindhoven____________________________________________________________

---

8-2-2004

4-2-2004 Breda

Hoi medepatiënten

Ik ben zelf doodsbang voor de tandarts maar na een periode van 5 jaar niet geweest kreeg ik toch wel hier en daar last van mijn kiezen er braken stukjes vanaf enz.
Maar probeer maar eens naar een gewone tandarts te gaan dat valt niet mee als je bang bent maar toen ben ik net als iedereen op deze site ben ik gaan surfen en vond ik de tandartspraktijk in kerkrade en deze had narcosebehandeling en dat leek me ideaal dat zouden meer tandartsen moeten doen.
Maar eerst moest ik een intake gesprek doen en dat was op 17 december 2003 met lood in mijn schoenen natuurlijk ik ben er alleen heengegaan maar dat is niet altijd verstandig want je let niet zo echt op met de weg erheen ik zat alleen te denken ojee tandarts
Maar toen ik binnen kwam waren ze hartstikke aardig en werd snel geholpen
En inderdaad ze maken alleen foto?s en kijken alleen maar en ze hebben geduld voor je dus er valt een hele berg zorgen van af de schade bij mij viel mee:
8 gaatjes waaronder ook oude vullingen vervangen
en 1 verstandkies eruit
dus ik blij naar huis het viel me nog mee

Maar toen werd ik eind januari gebeld of ik op 6 februari 2004 om 2 uur in kerkrade kon zijn het is even slikken maar het moest toch gebeuren voordat het erger word maar de tijd vloog om en het was zo 6 februari hartstikke zenuwachtig natuurlijk al de hele week maar ik had mijn vader en mijn vriendin meegenomen en ik had vooral veel steun aan mijn vriendin die me een beetje afleidde en ik had de zalf op mijn handen gesmeerd daar aangekomen natuurlijk veel te vroeg kreeg ik van de assistente een slaappil en mocht ik in de auto wachten tot ik aan de beurt was en de tijd vloog voorbij voordat ik het in de gaten had en toen moest ik mee de behandelkamer in nou de zenuwen waren weg want ik was best duf van de slaappil maar de prik van de narcose heb ik niet eens gevoeld en was binnen paar seconde weg en ik werd eigenlijk pas echt goed wakker op de snelweg wat ervoor allemaal is gebeurd weet ik niet meer want je merkt echt helemaal niks van de behandeling ik werd zelfs door mijn vriendin en de assistente in de auto geholpen.

En nu zit ik thuis dit te schrijven inmiddels is mijn verdoving ver uitgewerkt en ik voel nog niet zo veel alleen klein beetje last van de keel en beetje drukkend gevoel van de verstandkies die eruit is maar dat is met paracetamol wel weg en ik hoop weer snel te kunnen eten al ben ik wel beetje voorzichtig met die wond van de verstandkies maar ik raad het iedereen aan die bang is voor de tandarts je voelt echt niets en je word goed opgevangen.

Bij deze wil ik iedereen die geholpen heeft de assistente en tandarts reinders en partners en dhr jessen hartelijk bedanken voor hun hulp omdat ik dat toen vergeten ben en ik hoop jullie volgend jaar weer met controle te zien

Met vriendelijke groet eddy b.

---

30-1-2004

Dag beste lezers,

Almere, 29 januari 2004,

Voorgeschiedenis:
Na de lagere school ben ik eigenlijk nooit meer "vrijwillig"naar de tandarts gegaan. Mijn ervaringen met de schooltandarts hadden dit als gevolg.
Af en toe moest ik vanwege een ontstoken kies/tand naar een willekeurige tandarts.
In 1983 ( ik was toen 34 jaar) woonden we in Westervoort. Daar heeft mijn gebit een grondige beurt gehad. De bovenzijde werd voorzien van kronen en bruggen. Aan de onderzijde kon ik verder met de bestaande tanden.
Daarna verhuisden we naar Friesland. Toen ik daar op een dag enthousiast mijn kantoor uitliep, om koffie te halen, liep ik tegen een collega op, met als gevolg dat de kronen en brug, die ik links boven had, losliet.
Ik moest dus wel naar een tandarts. De behandeling om het een en ander weer te herstelling deed ontzettend veel pijn. De tandarts deed als een ( naar mijn gevoel) robot z'n werk.
Een jaar later kreeg ik pijn aan een kies van m'n ondergebit. Ik zei er thuis maar niets over, want dan zei men weer dat ik naar de tandarts moest. Ik ben op een avond toen mijn vrouw al sliep, naar mijn werkbank gelopen, en heb betreffende kies er zelf uitgetrokken. Het kostte me de volgende dag best moeite om deze eigen ingreep verborgen te houden, maar niemand kwam erachter.
Intussen zijn we verhuisd naar Flevoland.
Op aandringen van mijn vrouw moest ik naar de tandarts.
Ik ging, maar dus weer niet vrijwillig.Ik ging begin 2003.
Er werden eerst foto's gemaakt.
Na enkele rukken met het bekende haakje in mijn mond, vroeg de tandarts me, of ik pijn had.
Ik antwoordde oprecht ontkennend.
Daarop zei de tandarts: "Uw tanden zijn erg slecht. Komt u maar terug als u pijn heeft, dan kunnen we in één keer alles trekken en een kunstgebit aanmeten."

Bekomen van de schrik:

Ik heb van die mededeling echt slapeloze nachten gehad. Ik ging min of meer met angst op vakantie, gewoon angst dat ik last van m'n tanden zou krijgen in het buitenland.

De ellende begon:

Intussen kreeg ik af en toe best last. De ene keer erger dan de andere keer. Ik merkte ook dat voedselresten tussen de kronen en de daar onder liggende tanden bleven zitten. Als ik er aan dacht dat alles getrokken moest worden, liep het zweet over m'n rug.
Op verschillende plaatsen in mijn mond kreeg ik steeds meer en steeds vaker pijn.

Hoop:
Op een zondagmiddag in januari 2004, wees mijn vrouw me op een artikel in een weekblad, over "Angst voor de tandarts".
Ik las daarin over een behandeling onder narcose.

Eerste zet:
Ik vond ook de website op internet. www.angstvoortandarts.nl
Ik las. Ik zag een telefoonnummer, doch het leek me toch veiliger om even een e-mail te sturen inplaats van de bellen.
Inmiddels werd de pijn in mijn mond op diverse plaatsen steeds erger.
Ik verzond 's avonds laat een e-mail.
Tot mijn verbazing was er de volgende ochtend al reactie op de mail. In het antwoord werd ik uitgenodigd
telefonisch contact op te nemen. Bovendien werd zeer begripvol gereageerd.
Ik trok de stoute schoenen aan en belde naar de praktijk in Kerkrade op donderdag 15 januari.
Ik kon daar heel goed mijn verhaal kwijt.
Ik had in het geheel geen benul welke datum het was toen ik belde. ( het dus de 15e januari).
De vriendelijke stem aan de andere kant vroeg me of het paste dat ik op 16 januari kwam voor een intake gesprek.
Ik nam even m'n agenda. Ik antwoordde verbaasd: "Verhip dat is morgen".

Het intake-gesprek:
Toen ik eenmaal binnen was, werd ik meteen gevraagd om even mee te komen voor het maken van foto"s.
Ik stond voor een apparaat, die ik eigenlijk vergelijk met zo'n apparaat waar je bij de opticien door heen moet kijken als je ogen worden opgemeten. In een mum van tijd waren de foto's gemaakt.
Meteen daarna naar de behandelkamer.
De foto's van m'n gebit waren ook voor mij zichtbaar op het computerscherm.
Het kan natuurlijk niet anders, dan dat er door de tandarts ook in mijn mond gekeken moest worden. Maar geen geruk met tangetjes. Er werd echt alleen gekeken.
Heel rustig werden toen doorgesproken welke mogelijkheden er waren, om mijn gebit weer op orde te krijgen.

Zucht van verlichting:
Ik wist niet wat ik hoorde, toen me werd verteld, dat het niet nodig was al m'n tanden te trekken. Natuurlijk moesten er enkele tanden worden verwijderd, maar de brug en de kronen zouden daarbij op z'n plaats blijven.
Ik kreeg een telefoonnummer mee, dat ik kon bellen, indien de pijn te erg zou worden. Ik kreeg een recept mee, voor een antibioticakuur, voor het geval zich een ontsteking zou voordoen. Ik wist helemaal waar ik aan toe was en kreeg zelf een begroting van de te verwachte kosten mee.

De behandeling:
De week erop was het zover. Ik kreeg inderdaad een ontsteking. Had heel veel pijn. Gelukkig had ik de antibiotica-kuur bij de hand.
Op donderdag 22 januari 2004 belde ik naar de praktijk in Kerkrade en vertelde dat ik veel pijn had en dat ik een ontsteking had.
Ik werd meteen op de voorkeurslijst geplaatst.
Op vrijdagmorgen om 09.00 uur werd ik gebeld, met de mededeling dat ik maandag 26 januari om 09.00 uur kon komen.
Aangezien ik enorm veel pijn had, ben ik nog nooit zo opgelucht geweest met de uitnodiging van een tandarts.
Ik had voor maandagvond een hotelletje in de buurt gereserveerd.
Omdat ik maandag na de behandeling niet mocht autorijden, ben ik maandagmorgen met een taxi vanaf het hotel naar de praktijk gegaan.
Ik kwam in de behandelkamer (natuurlijk zag ik er tegenop) en voelde zelfs niet het prikje in mijn hand. Ik weet dat heel goed dat ik zei dat Kroatie mijn lievelingsvakantieland is.
Daarna hoorde ik een stem: "mijnheer Meijer, U bent bij de tandarts".
Ik keek op mijn horloge en zag dat het rond elf uur was. Ik zei: "Dan ben ik te laat". Toen besefte ik dat de behandeling achter de rug was.
Ik werd meteen ( op de behandelstoel) geholpen, om een glas ontbijtdrink te nuttigen. Het drinken ging goed. Meteen daarna met begeleiding zat ik in de wachtkamer, en genoot daar van twee koppen koffie. Ik kreeg ook meteen een pijnstiller.
Ik was eerst bang dat ik me na de narcose onbeheerst of vreemd zou gedragen. Dit was dus niet zo. Tuurlijk iets wankel, maar ik was me volledig bewust van hetgeen ik zei en deed.
Daarna werd ik door een taxi naar het hotel gebracht. Ik was daar rond 12.00 uur. Natuurlijk eerst mijn vrouw gebeld om te zeggen dat alles oké was. Ik heb van 12.00 tot 14.00 uur even liggen slapen. Ik was verbaasd dat ik vrijwel geen pijn had.
Om 14.30 uur ging de telefoon van mijn hotelkamer. Ik werd gebeld door de tandartsenpraktijk met de vraag of alles in orde was.
Dit vond ik zeer geruststellend en prettig.
Ik kreeg trek in eten.
Ik nam om 15.00 uur in het hotel een kop soep en een uitsmijter. Het eten lukte.
Diezelfde avond in het hotel, probeerde ik een glas bier te drinken. ( Dat lukte voor de behandeling niet, omdat elke drank met een ietwat koude temperatuur mij pijn deed.)
Het smaakte opperbest. Daarna heb ik die avond een avondmaal genuttigd, waarvan ik eerst ook dacht dat het niet zou lukken. Ik bestelde namelijk een biefstuk. Mede omdat de biefstuk botermals was, lukte het .

Opgelucht en dankbaar:
De volgende dag, ( dinsdag 27 januari 2004) heb ik opgelucht m'n koffer gepakt in het hotel. Ik ben naar een warme bakker gereden en heb daar een Limburgse Vlaai gekocht en heb dit naar de tandartsenpraktijk gebracht. ( Heb ook een vlaai mee naar huis genomen natuurlijk)
Ik was dankbaar, opgelucht.

Tenslotte:
Ik ben dankbaar dat mijn gebit, die in feite afgeschreven was, toch gespaard is gebleven.
Echter ik bewonder de wijze en de manier waarop ik ben benaderd. Mijn angst voor de tandarts, was iets waarvoor ik me best ook schaamde. In Kerkrade kreeg ik niet eens de gelegenheid om te schamen.
Twee weken geleden moest ik nog de moed bijeen schrapen om te bellen en nu is alles achter de rug.
Toen ik na de behandeling in de wachtkamer zat met m'n tweede kop koffie, zag de een angstige vrouw de behandelkamer binnengaan. Omdat ik wist hoe prettig de begeleiding is, heb ik niets gezegd, maar ik stond op het punt om tegen die mevrouw te zeggen:"Mevrouw ik ben nét geweest en opgelucht"

Team in Kerkrade, hartelijk bedankt. Bedankt voor de opvang, de toenadering, de gemoedelijke sfeer, de tijd die jullie voor de mensen nemen, en uiteraard bedankt voor de behandeling.

H. M.
Almere

---

29-1-2004

Hallo allemaal,

Zoals zovele werd ook mij gevraagd om een verhaaltje te schrijven over hoe ik alles ervaren heb ...
Het meeste is hier wel al gezegd maar ik zal jullie vertellen hoe ik het ervaren heb maar eerst hoe ik terecht ben gekomen in Kerkrade...
Tuurlijk gaan er jaaaaren angst en stress vooraf eer je stappen gaat ondernemen...
Zo merkte ik van de zomer (Juni) dat ik steeds dieper wegzakte in de angst en stress en ik realiseerde me dat dit zo niet verder kon. (was een depressie nabij)
Op een avond ging ik surfen en zocht bij Google naar tandarts...ik kwam opeen website terecht (www.tandarts.nl) waar ik een forum zag staan en daar ging ik lezen....en lezen....en lezen....en na een paar dagen daar van alles te hebben gelezen (ook reacties over Kerkrade) kwam ik op de Tandarts-site terecht van Kerkrade (deze dus) en daar weer gelezen en gelezen maar durfde niet hoor, NO WAY dat ik zou bellen....
NIEMAND zou me zover krijgen om daar naartoe te gaan, en ik ging mijn verhaal schrijven op dat forum.... en daar kwamen reacties op....etc. etc. en na een hele tijd heb IKZELF de telefoon gepakt gepakt en gebeld voor een afspraak (intake-gesprek)
Inmiddels was het wel eind September maar ik kon 2 weken later al terecht !
Ik klapte totaal dicht toen ik daar eenmaal zat maar ik had versterking bij me en dus werd mijn verhaal evengoed verteld...gelukkig !
Alle tanden en kiezen zouden getrokken worden en ik zou meteen een prothese krijgen....
Op de dag van behandeling was ik ontzettend zenuwachtig, we moesten vroeg vertrekken en voordat ik de auto instapte nam ik een pilletje (Dormicum) om rustig te worden...dat moest een uur van tevoren en het was dus ook een uurtje rijden dus dat kwam mooi uit !
Onderweg voelde ik me al suf worden en heb ff lekker gedoezeld in de auto.
We kwamen in een file endaar werd ik wakker, we zaten toen net voor de afslag kerkrade-west...het was al 09:10 en ik moest 09:20 daar zijn ...haalde we dus nooit meer !!
Ik had geen telefoon nummer bij de hand dus ik mijn vriendin gebeld of ze even het nummer kon nakijken op de website en even kon bellen dat we onderweg waren want mijn beltegoed was bijna op....even later belt ze terug met de mededeling dat ze op ons zouden wachten.
Eenmaal daar aangekomen ging mijn mobieltje weer (het was inmiddels bijna half 10) en dat was Veronique, ze vroeg waar we waren dus ik zeg: "we zijn de auto aan het parkeren hiervoor" okee zegt ze dan kom ik eraan.... en ja hoor...nog voordat ik uitgestapt was stond ze langs me... ik wilde uitstappen maar voelde me behoorlijk dizzy, wankel op de benen, dus ze pakte me bij mijn arm en begeleide me mee naar binnen...HEERLIJK...zo vanuit de auto doorlopen naar de behandelkamer ! Wat was dat fijn zeg....
Ik ging in de beruchte stoel liggen maar was vrij suf dus kreeg niet alles meer mee wat er om me heen gebeurde, weet nog wel dat iemand zei dat ik zometeen een beetje vreemd gevoel zou voelen in mijn arm en daarna vroeg Veronique me hoe mijn zoontje ook alweer heette en daar gaf ik nog antwoord op en meer weet ik niet meer....weg was ik !
En dan kom je even later bij en lijkt het net alsof er niets gebeurt is...maar voelde meteen een zeer volle mond ! Er werd me een spiegel voorgehouden dus ik heel voorzichtig mijn lippen van elkaar af en ik wist niet wat ik zag..... ZO MOOI......dat had ik al jaaaaaren niet meer gezien...ik was nog beetje suf maar realiseerde me wel dat alles nu achter de rug was...
Weg alle tanden en kiezen....Weg alle stress en angst van de afgelopen jaren !
Wat was dit gaaf zeg, behalve het uitzicht had ik totaal niets gevoeld of meegekregen !
En daar heb je dan jaaaren angst en stress voor gehad terwijl het dus ook op deze manier kan....
Van heel mijn leven (op de geboorte van mijn zoon na dan) was dit echt het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt ! Een schitterende ervaring die ik nooit meer zal vergeten en waarvoor ik het hele team in Kerkrade heel erg dankbaar voor ben omdat er zoiets bestaat voor mensen met verschrikkelijke angst !
Ik kan nu weer diep adem halen als ik buiten ben met dit koude weer, kan weer alles eten en drinken en het mooiste van alles : Ik kan weer breeduit lachen en lekker spontaan zijn tegen iedereen zonder meteen een hand voor de mond te doen of mijn lippen op mekaar te knijpen....wat een heerlijk gevoel zeg !!!
Jaaaren heb ik het niet kunnen opbrengen om te gaan lijnen want ik ben een echte stress eter (trooste me met eten) dus heel wat aangekomen de afgelopen jaren....maar nu....ben al 8 kilo kwijt en dat is me de afgelopen 5 jaar nog nooit gelukt....ik begin een nieuw leven nu HEERLIJK !

Mensen die nu nog twijfelen, ik weet ik heb makkelijk praten nu alles achter de rug is
en ooit (2 mnd geleden nog) zat ik net zoals jullie maar geloof me als ik zeg dat de tijd ervoor 100 keer erger is dan de behandeling...en ze zijn zo lief daar in Kerkrade!
Dus aarzel niet en pak die telefoon....het is zeker de moeite waard !

Mensen die mijn verhaal willen lezen---> http://www.tandarts.nl/phpBB/viewtopic.php?topic=1547&forum=9

Groetjes Patty (Helden-Panningen)
November 2003

---

18-1-2004

Het is allemaal afgelopen jaar tijdens de vakantie begonnen.
Mijn allerbeste vriendin is naar Griekenland verhuisd en had samen met haar vriend besloten om 15-08-2004 te gaan trouwen.
Ze gaat zelf geregeld naar de tandarts en zou graag zien dat ik ook ging. Ja ja.
Enkele maanden geleden was ik bij haar en ze schrok van mijn gebit, wat zijn jouw tanden bruin zegt ze, ik zei, ja wat wil je, 13 jaar niet naar een tandarts geweest en maar koffiën en sloffen sigaretten roken en je krijgt dat met alleen poetsen niet weg.
Ik heb haar toen beloofd, als jij gaat trouwen zorg ik dat mijn gebit weer tip top is, mits ik een behandeling onder narcose kan vinden.
Belofte maakt schuld en dus het internet op. En ja hoor, in Kerkrade was er de mogelijkheid om je gebit in orde te laten maken onder narcose.
Op 12 november 2003 was de dag voor het intakegesprek. Ik had de site al wel 50x gelezen of iedereen toch wel ongeveer hetzelfde schreef, foto's maken en of ze dus zonder haakjes enz. het zouden bekijken, dit was dus echt zo.

Toen ik terug was ging ik eerst lekker nog even op vakantie bij m'n vriendin en daarna zou ik bellen voor de definitieve afspraak.
Met een giga-angst de telefoon gepakt en shit, ik mocht 26 januari komen voor de behandeling.
Steeds als ik naar bed ging kwamen die enge beelden voor m'n ogen zodat het enkele dagen duurde voordat ik eens een normale nachtrust had.
Op 15 januari belde de assistente of ik 16 januari om 09.00 uur wilde komen omdat er iemand was uitgevallen. Shit hier en shit daar, maar ja, dan was ik er wel vanaf.
Dus 16 januari, na een nachtrust van 4 uurtjes, 'smorgens met m'n vader om half 7 op naar Kerkrade.
Mijn vader zei, als we nu maar niet in een file terechtkomen, ik zei, kan mij niet schelen al komen we er nooit aan...........
Ik werd natuurlijk hoe langer hoe banger maar rond 08.40 kwamen we dan zonder files in Kerkrade aan. Veronique kwam al vrij snel aangelopen en legde mij het een en ander uit. Het huilen stond me nader dan het lachen en m'n knieën knikte zowat tegen m'n kin aan.
Ze ging even wat zelf halen voor m'n handen zodat ik niks van het prikje zou voelen en dan zou ik zo aan de beurt zijn. Zo was het ook, huilend om 08.55 ging ik naar binnen en daar zaten de dames en heer al op me te wachten.
Er zouden bij mij 2 kiezen moeten worden getrokken, 1 afgebroken kies gerepareerd worden en het hele gebit intensief schoongemaakt worden.
De anesthesist zei tegen me, ik geef je een heel klein prikje en dat is het ergste wat je moet ondergaan. Veronique hield m'n hand vast en daar kreeg ik m'n prikje. Echt, ik zei tegen Veronique, ik kan me niet voorstellen dat iedereen op internet zo positief is, maar mensen, GELOOF HET NOU MAAR!
Ik voelde er bar weinig van en zei, als dit het ergste is dan...........
Nog 2 zinnen gebrabbeld en weg was ik. Toen ik bijkwam, volgens m'n vader 53 minuten later, wist ik van geen toeten of blazen alleen besefte ik wel, ik ben er vanaf, het is achter de rug.
Verder heb ik nog met m'n portemonaie liggen vervelen want je bent echt dronken en in de kroeg zie ik het dan ook niet meer scherp, dit was hetzelfde gevoel.
Uiteindelijk hebben ze 1 kies getrokken en de rest bijgewerkt en schoongemaakt.
Ik vond het geweldig en ga nu elk half jaar ritje 's-Hertogenbosch - Kerkrade met m'n vader maken.
Heb nergens last van gehad alleen een beetje een gevoelige keel maar verder niks.
Mijn vriendin in Griekenland is apetrots op me en ik ga de hele dag op haar bruiloft lachen!!!!!!

Het team van Kerkrade, ik meen dat ik jullie allemaal heb bedankt voor de fantastische begeleiding en hulp, dronken mensen weten maar half wat ze doen dus hierbij nogmaals BEDANKT!!!! :) xxx.

18-1-2004

Hallo mensen,

Vanmorgen ben ik bij jullie geweest. Gistermiddag kreeg ik een telefoontje
van julie assistente Wendy of ik vandaag om 9 uur kon komen. Dit vond ik erg
prettig want het was erg kort dag en had ik dus minder tijd om me druk te
maken.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik ook bij een hypnotherapeut was geweest om
me van mijn angsten af te helpen maar daar was ik pas woensdag geweest en de
therapie werkt wel snel maar ook weer niet zo snel dat je na 2 dagen al
vrolijk zonder angst bij de tandarts staat.

Thuis heb ik, voor de zekerheid toch nog zo'n kalmeringspilletje van jullie
genomen en eenmaal bij jullie ( maar ook op de heenreis) was ik erg
ontspannen ( en ik heb echt ontzettend veel olifanten gezien hoor!)
Om in de stoel te gaan zitten en het wachten in de kamer stond me helemaal
niet tegen. Nu ben ik weer thuis en de verdoving begint uit te werken maar
ik heb geen pijn.

Jullie zijn echt geweldig. Ik heb meteen mijn broer een sms-je gestuurd dat
hij ook kontakt met jullie moet opnemen. Ik kan jullie niet vertellen hoe
dankbaar ik jullie ben.

Heel, heel, heel erg bedankt.

K. B.

---

18-1-2004

hierbij wil ik graag laten weten hoe mijn ervaring was na een behandeling onder narcose.

Na 12 niet naar de tandarts geweest (van uitstel komt afstel) kreeg ik steeds meer pijn klachten en ook schaamte voor mijn gebit.
Na allerlei huishoudelijke kuurtjes,die niet of weinig hielpen,informeerde ik naar tandartsen bij mij in de buurt,zelfs dat met het zweet in mijn handen,maar alle tandartsen zaten vol.
Toen ben ik op internet gaan zoeken en vond meteen deze centrum,en maakte meteen een afspraak voor een eerste onderzoek.
Gelukkig was ik snel aan de beurt anders was ik misschien wel meteen weer vertrokken.
Door de vriendelijke opvang was ik meteen gerustgesteld.
Na het onderzoek,zonder haakjes of andere enge dingen,werd mij verteld wat er gedaan moest worden en kon ik wachten op een oproep.
Na 4 weken kon ik terecht,na 3 uur rijden waren we (mijn man en ik ) aanwezig.
En heel verbaasd over mezelf heel kalm,ik kreeg een inslaap pil aangeboden maar was zo kalm dat het al leek alsof ik er een had ingenomen.
En toen was het moment daar,ik was nog nooit onder narcose geweest,het duurde ook maar een paar seconde en voor ik het wist hoorde ik mijn naam en werd langzaam wakker.
Het is me uitstekend bevallen en nu heb ik me aangemeld bij een plaatselijke tandarts zonder angst.
Ik durf nu weer voluit te lachen en.....geen pijn!!!!!!
Het enige min puntje is voor diegene die meegaat uren wachten is dus een koffie of limonade apparaat zou fijn zijn.
Mijn dank aan het team
MVG Ria

---

18-1-2004

In mijn jeugd heb ik een aantal nare ervaringen gehad met de tandarts. Na mijn 15e ben ik nog twee keer naar de tandarts geweest. Toen ik 26 was heb ik twee verstandskiezen laten trekken. Het heeft me toen heel veel moeite gekost om naar de tandarts te gaan, de pijn werd echter ondragelijk. Ik realiseerde me toen al heel goed dat dit maar een tijdelijke oplossing was en ging accoord met het behandelvoorstel van de tandarts. Met 6 afspraken zou mijn gebit weer op orde worden gebracht. Enkele dagen voor de eerste behandeling heb ik mijn vrouw alle behandelingen af laten zeggen. Ik durfde niet eens zelf te bellen.
Uiteraard bleef de pijn. Naast de fysieke pijn zat ik ook met het probleem dat ik moest kunnen lachen als ik klanten bezocht en op beurzen stond. Dit werd steeds moeilijker.
Begin 2003 brak er vervolgens een hoektand af. Het zag er werkelijk niet meer uit. Presentaties, spreken in het openbaar werd steeds moeilijker omdat ik door het verbergen van mij gebit gewoonweg in ademnood kwam en daardoor niet meer uit mijn woorden kwam. Verder was ik door de jaren een stuk minder zelfverzekerd geworden. Ik werd dagelijks wakker met pijn en vroeg mezelf af hoe ik dit ging oplossen. Dit item stond al een tijd bovenaan mij todo-list. Pijnstillers nam ik nog niet.

Op een avond, inmiddels ben ik 35, heb ik in google.com angst en tandarts ingevuld. Ik ben uiteindelijk terechtgekomen op http://www.angsttandarts.nl/. Ik heb de site vervolgens 's nachts helemaal uitgeplozen en het forum met heel veel belangstelling en een beetje ongeloof gelezen. De volgende dag, 27 november 2003 heb ik direct contact opgenomen. Ik was bijzonder gespannen maar werd al snel rustig van het zachte limburgse accent. Ik kon direct de volgende dag langskomen voor een intake, om 11.00. De dag voorafgaand aan die intake heb ik nogmaals de reactie-pagina doorgenomen.

Toen kwam voor mij de grote dag, op naar Limburg. Vanaf Almere een rit van 2,5 uur dus genoeg tijd om mezelf moed in te praten. Parkeren voor de deur, het gebouw had ik inmiddels van de internet-site herkend. Na 15 minuten wachten en boekjes lezen (lees vasthouden) werd ik geroepen door de assistente van Dhr Reijnders. Ik mocht direct meelopen naar een kamer om foto's te maken. Het zag er allemaal supermodern uit, ik mocht in een kolom staan waar in eenmaal een 360 graden foto werd gemaakt.

Vervolgens werd ik meegenomen naar de kamer van Dhr Reijnders. Ik mocht plaatsnemen op een normale stoel. Na het voorstel-rondje nam Richard (Dhr Reijnders) de foto met mij door. De infomatie stond al op zijn laptop voordat ik binnenkwam. Ik ben IT-Consultant en let op dit soort zaken.. Nadien mocht ik nog even op de tandartsstoel liggen omdat hij nog even wilde kijken. En inderdaad geen haakjes die je laten bevestigen dat je echt pijn hebt. Alles staat kennelijk op die foto's. Ik kreeg direct een bergoting mee en mocht begin januari bellen voor een afspraak. Het ging om 9 vullingen, een verstandkies en een voortand die gerepareerd werd.. Met een heel goed gevoel reed ik weg uit kerkrade. De terugreis leek een stuk korter omdat ik continue aan het bellen was om het goede nieuws te delen met vrienden en familie.

Na de intake leek het alsof de pijn ondragelijker begon te worden. Het leek psychologisch. Twee weken voor de kerst hield ik het niet meer uit en begon ik aan pijnstillers. Na enkele dagen hielp paracetemol ook niet meer en had ik echt een heel groot probleem. Op maandagochtend heb ik de huisartscentrale gebeld en gevraagd om een pijnstillers en hem tevens uitgelegd dat ik op korte termijn naar de angsttandarts ging in Kerkrade. Hij wilde mij geen pijnstillers voorschrijven omdat er tegen deze vorm van pijn geen kruid zou zijn opgewassen. Vervolgens heb ik contact opgenomen met Kerkrade. De assistente vroeg om het Faxnummer van mij apotheek en ik kon na 15 Min een recept ophalen. Een onstekingsremmer heeft mij vervolgens door de feestdagen heengeholpen. Werkelijk super. We hebben direct en afspraak gemaakt voor de behandeling. Op 8 januari 2004 ging het gebeuren, om 12.30.

Tot de zondag voorafgaand aan 8 januari was ik redelijk relaxed. Een prikje en vervolgens is het gebeurd dacht ik voortdurend. Nadien begon mijn angst voor de tandarts weer op te spelen. Ik ben er de gehele week mee bezig geweest.

Op 8 januari werd ik om 9.00 opgehaald door mijn chauffeur, collega en zeer gewaardeerde vriend. Om 12.15 stonden we voor de deur van de kliniek. We hebben nog even een sigaret gerookt en we zijn toen naar binnengegaan. Nadat we ons aangemeld hadden en nog geen minuut in de wachtkamer zaten kwam Vera naar ons toe die ons direct terug naar buiten stuurde met het argument dat ik die nare geluiden toch niet wilde horen. Ze liep met ons mee naar buiten om te zien met welke auto we waren gekomen en zou ons ophalen als het zover was. Verder boodt zij mij een "slapertje" aan om me nog wat rustiger te maken. In eerste instantie wees ik dit af, na tien minuten heb ik mijn chauffeur alsnog gevraagd het "slapertje" op te halen. Ik was toch best nerveus en wilde niet de kans lopen dat ik alsnog zou afhaken. Na 20 minuten werden we opgehaald.
Ik liep mee naar de behandelkamer en ging op de stoel liggen. In een doorlopende kamer zag ik tandarts Richard Reijnders, hij stak zijn hand op. Vervolgens vroeg Vera mij hoe de reis was verlopen. In de tussentijd was Dhr Jessen begonnen met de voorbereidingen en voelde ik een zacht prikje. Vera begon vevolgens af te tellen,..een bier,..twee bier, ik ben niet verder gekomen dan vier bier. Blanco..Blanco..Blanco. Ik werd wakker toen we utrecht voorbijreden. Inmiddels 1,5 uur na vertrek in Kerkrade. Ik ben "dronken" ondersteund door Vera en mijn chauffeur naar de auto gebracht maar heb op eigen kracht gelopen. Ik ben 1.93 en weeg 115 KG. Bij Utrecht heb ik gevraagd hoe het mijn vriend qua rijden verging en vervolgens heb ik in het spiegeltje gekeken. Super..........geen gebroken hoektand meer. Ik ben heel trots.

Nadien heb ik een beetje napijn gehad. Echt dit valt in het niet bij de pijn die ik eerder heb ervaren. Het was niet eens een pijnstiller waard.

Een paar tips. Ik heb geleefd naar het prikje, als je dat achter de rug hebt is het eigenlijk al gebeurd. Voordat je de kliniek binnengaat moet je Vera een goeie pakkerd geven, nadien heb je daar de kans niet meer voor en heb je (ik) spijt dat je dat niet hebt gedaan.

Ga het doen....

Groetjes

MM uit Almere

---

27-12-2003

?DE TENTAKELS VAN DE TANDARTS?

Angst, wat is dat eigenlijk. Hoe krijg je het te pakken en belangrijker nog hoe kom je er vanaf. Beter gezegd, hoe overwin je het. Nou, niet. Als je, meestal door ervaringen in je jeugd, een angst voor de tandarts hebt opgelopen kom je daar volgens mij niet meer vanaf. Zoals de tandarts die mij controleerde al zei, ?de tandartsbusjes hebben meer kwaad dan goed gedaan?

Na in de laatste 25 jaar eigenlijk maar één keer bij de tandarts te zijn geweest werd de situatie van mijn gebit eigenlijk steeds ondraaglijker. Tanden vielen uit, er vielen meer gaten in mijn gebit als dat ik de tijd kreeg er aan te wennen. Het eten ging steeds moeizamer, je gaat anders praten en je lacht minder om je slechte gebit niet aan de buitenwereld te tonen. Mijn grote ?voordeel? was echter dat ik er nooit echt pijn aan heb gehad. Had ik het maar gehad, dan was ik misschien wel eerder naar de tandarts gegaan. Hoewel, jaren geleden bestond de oplossing die ik nu gevonden heb in Kerkrade waarschijnlijk nog niet en had ik de pijn wel voor lief genomen.

In augustus brak er echter weer een stuk kies af en kreeg ik vreselijke kiespijn. Van pure ellende ben ik op internet op zoek gegaan naar een oplossing. Als je in de zoekmachine?s de woorden angst en tandarts invult kom je al snel terecht op de website van de praktijk in Kerkrade. Dit leek mij voor mijzelf de ideale oplossing. Toch moest ik nog de nodige moed bij elkaar schrapen om te bellen voor een afspraak. De pijn won het dit keer ?gelukkig? van de angst en met trillende hand pakte ik de telefoon. Een hoorbaar zeer drukke assistente nam de telefoon op en zette mij in de wacht. Tijdens het wachten moest ik enkele keren de neiging onderdrukken om de hoorn weer neer te leggen, maar toch doorgezet. Na mijn situatie te hebben uitgelegd heeft zij alle mogelijke moeite gedaan om mij er in de overvolle agenda nog tussen te zetten. Het resultaat was dat ik twee weken later al terecht kon.

Bij de praktijk aangekomen trokken de rillingen mij over de rug. De neiging om mij om te draaien werd steeds groter. Aan de andere kant, ik heb nu al zoveel keren mijn angst overwonnen en heb mij er de afgelopen weken zo op voorbereid dat ik het mijzelf nooit zou vergeven als ik nu zou stoppen. De controle was voor ik het wist al voorbij. De ongedwongen manier waarop de tandarts en haar assistente de tijd namen om de gang van zaken met je te bespreken stelde mij steeds meer gerust. Door het maken van een aantal foto?s, maar zonder gebruik te maken van de angstaanjagende martelwerktuigen, werd de diagnose gesteld dat er veel moest gebeuren aan het bovengebit. Aan het ondergebit hoefde, zelfs na al die jaren, niets te worden gerepareerd. Met de offerte in de hand en een gevoel van trots stapte ik weer in de auto.

Zes weken later kon ik terecht voor de grote reparatie. De behandeling zou plaatsvinden onder algehele narcose. Dat laatste was natuurlijk ook de reden waarom ik voor Kerkrade gekozen had. Niet dat ze dat promoten, maar ze proberen je ook niet op andere gedachten te brengen als je dit graag wilt. Ze schatten heel goed in waarom iemand uren reizen op de koop toeneemt om in Kerkrade geholpen te worden. Vlak in de buurt had ik een hotel genomen om de nacht na de behandeling door te brengen. Achteraf was ik heel blij dat ik dit gedaan had. Het geeft je de tijd om een beetje bij te komen en om je emoties een beetje onder controle te krijgen.

Veel te vroeg kwam ik aan bij de praktijk. Na een half uur wachten kwam er een assistente die mij vertelde dat ik mij in de tijd vergist had en dat het nog wel even kon duren. Ze adviseerde mij om terug te gaan naar het hotel. Zij zou wel bellen als ik aan de beurt zou zijn.
Zo gezegd, zo gedaan.
Weer in de praktijk aangekomen kon ik bijna direct doorlopen naar de behandelkamer. Daarna ging het allemaal ontzettend snel. Voor ik het wist zat ik in de stoel en werd de apparatuur voor het onder narcose brengen gereed gemaakt. Wat mij opviel tijdens het naar binnen lopen was dat ik helemaal geen apparatuur zag staan. Ik heb toch het vermoeden dat ze dit express doen om de patiënt niet onnodig te laten schrikken. Voordat ze mij hadden gevraagd wat voor werk ik deed zat de naald voor de narcose al in mijn hand. Toen ik probeerde uit te leggen wat voor werk ik deed kwam ik niet verder dan twee zinnen want daarna was ik al onder zeil.

Mijn eerstvolgende herinnering is dat ik liggend in de stoel weer bijkwam. Iedereen was gezellig aan het kletsen en ik vroeg mij af wanneer zij gingen beginnen. Het was echter allemaal al klaar. Door de narcose ben je nog hartstikke suf en weet je eigenlijk niet wat er allemaal gebeurt. Ze hadden gezegd dat ze voor mij een taxi zouden bellen, maar één van de tandartsen bood aan mij naar het hotel te brengen omdat hij daar toch in de buurt moest zijn.
Van het ritje naar het hotel weet ik niks meer, maar ik weet nog wel dat de tandarts mij tot aan de deur van de hotelkamer bracht. Buiten dat ik de hele manier van handelen en behandelen als zeer positief heb ervaren is het feit dat de tandarts mij weg bracht het meeste bijgebleven. Het geeft voor mijn gevoel precies aan hoe zij hun werk zien. In dienst van de angstige patiënt, en niet in dienst van hun eigen bankrekening.

Na een paar uur te hebben geslapen kwam ik weer aardig tot mijn positieven. Ik was echter heel blij dat ik mijn eerdere plan om na de behandeling toch naar huis te rijden. Dit was door de nasleep van de narcose onverantwoord geweest.

De volgende dag ben ik nog even teruggeweest om wat administratieve zaken af te handelen. Dat was er in de drukte van de voorgaande dag niet meer van gekomen. Ook heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om ze te bedanken voor de zeer goede zorgen, want dat hadden ze wel verdiend.

Tijdens de terugreis naar Arnhem voelde ik mij geweldig. Ik was er trots op dat ik het toch maar geflikt had. Nu is het zaak om het bij te houden, en dat zal als het aan mij ligt ook weer in Kerkrade gaan gebeuren. Als angsthaas is mijn vertrouwen in hun bijzonder groot en dan heb ik er de reistijd heel graag voor over.

Waar ik mij echter wel over verbaasd heb is dat er naar het schijnt honderdduizenden mensen zijn die een grote angst voor de tandarts hebben, en dat er maar bijzonder weinig tandartsenpraktijken zoals in Kerkrade zijn die daar goed mee omgaan en er ook wat aan doen.

Al met al ben ik er heel blij mee dat ik op een gegeven moment ontzettende kiespijn kreeg. Dat gaf mij net het duwtje wat ik nodig had. Anderen hadden al eerder gezegd dat ik om erger te voorkomen naar de tandarts moest, maar je moet het toch voor jezelf beslissen wat voor jou het goede moment is.

Ik bedank alle medewerkers van de praktijk in Kerkrade voor de fantastische manier waarop de behandeling heeft plaatsgevonden.

F.B.
Arnhem

---

17-12-2003

Voor het boek : Bang voor Tandarts van Drs. Cor Anneese,
kunt u ook alvast een kijkje nemen op
www.anneese.nl


Welkom bij het nieuwe zelfhulpboek van:
Cor Anneese 'Bang voor de tandarts'

Voor het eerst in Nederland een boek over dit onderwerp

Niet alleen kinderen, maar ook ontzettend veel volwassenen kennen angstige gevoelens als ze naar de tandarts moeten. Cor Anneese biedt oefeningen om deze angst te overwinnen.



Veel mensen zien vreselijk op tegen hun volgende bezoek aan de tandarts. Bij sommigen is de angst zelfs zo groot dat ze de afspraak almaar uitstellen. Eenmaal in de wachtkamer zijn ze heel zenuwachtig en moeten ze er niet aan denken straks in de tandartsstoel te liggen.
Cor Anneese bespreekt dit probleem op een vriendelijke en heldere manier. Hij laat zien dat je er zelf veel aan kunt doen om je angst te overwinnen.
Met oefeningen leert de lezer stap voor stap negatieve gedachten uit te schakelen.

---

16-12-2003

Bedankt,

Na er erg lang tegen op gezien te hebben, ben ik op 18 november dan toch geweest.
Ik was daarvoor zo'n 20 jaar niet meer echt naar de tandarts geweest, alleen af en toe om er een kies uit te laten trekken die, door de vreselijke pijn, het normaal functioneren onmogelijk maakte.
Door die pijn wist ik al wel dat mijn angst voor de tandarts niet een angst voor de pijn was, want ik heb zulke vreselijke pijn gehad de afgelopen jaren en daar is een behandeling bij de tandarts niets bij, waar de angst dan wel vandaan kwam weet ik niet.
Wat ik wel weet is dat je, als je weet dat je nu eindelijk gaat, je niet naar de dag van de behandeling moet toeleven maar naar de dag erna, ik heb dan ook 19 november als datum genomen om naar toe te leven en dat heeft me erg geholpen want ik ben nog nooit van mijn leven zo rustig een tandartsenpraktijk binnen gewandeld.
De rustige sfeer en de erg prettige ontvangst in Kerkrade hebben daar ook aan meegeholpen natuurlijk.
Van de behandeling zelf weet ik niets meer en van het moment van bijna in slaap en net wakker ook niet en dat is misschien maar goed ook want je schijnt nogal vreemd te doen in die periodes.
Wat ik wel weet is dat ik vreselijk blij was toen ik eenmaal thuis was, ik heb alles wat er nog in mijn mond zat aan tanden en kiezen eruit laten halen en heb gekozen voor een gebit, omdat er toch weinig te redden viel en omdat ik niet zeker wist of ik later wel weer terug zou durven voor verder onderhoud e.d.
Pijn heb ik eigenlijk na de behandeling niet echt gehad, het waren meer wat praktische problemen waar ik last van had, veel speeksel, moeilijk praten en gevoel hebben dat je continu een mond vol hebt met iets wat er niet hoort.
De oplossing voor deze praktische problemen heb ik gevonden in een spiegel, elke keer als ik me afvroeg waarom ik me deze ellende op mijn hals had gehaald keek ik gewoon in de spiegel en dan wist ik het weer.
Toen ik na een weekje weer (bijna) normaal kon eten waren ineens een aantal andere problemen ook weg, ik had geen last meer van maagzuur en maagpijn en ik was 5 a 6 kilo afgevallen, ik had al jaren niet meer gekauwd en dat is voor je maag niet best blijkt maar weer, ook at ik omdat je toch niet kauwt en meteen slikt vreselijk veel, omdat je dan eigenlijk pas te laat door hebt dat je vol zit.
De kilo's zijn er, bijna een maand later, af gebleven en er is zelfs nog iets af en maagklachten heb ik ook nog steeds niet terug, alleen het opnieuw leren kauwen na al die jaren is nog even wennen.
Maar voor het zelfvertrouwen is het ook prima zo'n mond vol mooie tanden, in mijn werk als pedagogisch medewerker op een internaat kom ik in contact met erg veel mensen en moet ik jongens zelfs wijzen op hun persoonlijke hygiëne e.d en dat wordt moeilijk als je zelf niet durft te lachen omdat je gebit Eén groot drama is.
Ik ben alle mensen in Kerkrade (alleen degene bij de tandarts natuurlijk want verder ken ik daar niemand) vreselijk dankbaar en wil ik ze bij deze ook hartelijk bedanken voor de zeer prettige ontvangst, omgang en behandeling.

---

16-12-2003

Geacht Team,

Het is nu zo'n dik twee en half uur na mijn behandeling. En ik heb er nog
geen seconde spijt van gehad!

Na 17 jaar geen tandartspraktijk meer van dichtbij durven te bekijken, laat
staan binnen gaan, heb ik enkele weken geleden een afspraak gemaakt. Tijdens
het eerste consult word je al snel duidelijk dat het behandelend team
respect heeft voor je angst: met de grootst mogelijke voorzichtigheid volgt
een onderzoek. Hierbij werd toch een kleine ravage in mijn mond ontdekt.
Maar ondanks het feit dat er veel kiezen getrokken zouden moeten worden,
wilde men zoveel mogelijk proberen te redden. Achteraf was bij dit eerste
consult het pijnlijkste moment eigenlijk alleen het meten van de bloeddruk.

Affijn, al snel volgde een afspraak voor de behandeling: zondag 14 december
09.15 uur. Op zich een zeer prettige tijd in verband met het nuchter
blijven. Het gemis aan koffie blijft natuurlijk. Na een zorgzame en
vriendelijke ontvangst, met duidelijke uitleg over de procedure moest
ondergetekende nog een poosje wachten tot de behandelkamer vrij kwam.
Gedurende deze tijd heb ik nog enkele malen overwogen het beruchte hazepad
te kiezen. Maar uiteindelijk toch niet gedaan. Plaatsgenomen in de beruchte
stoel volgt een miniscuul prikje in je pols en de laatste woorden die ik me
nog kan herinneren zijn: 'net zoals in de kroeg, alleen een beetje
duurder....'.

En dan wordt je wakker, duf als een konijn, enigzins wankelend. In een
rolstoel naar een andere kamer gebracht, ik kon inderdaad niet meer adequaat
op mijn benen staan. Daar aangekomen mag je op je gemak bijkomen en wordt er
meerdere malen geïnformeerd naar je welzijn.

Gedurende de eerste twee uur had ik nog wat ongemak van een stijf en dik
gezicht, maar dit is inmiddels ook weer verleden tijd. Op dit moment voel ik
me weer kiplekker, het gebrek aan koffie is inmiddels weer teniet gedaan en
weet dat de pijn die al die ontstekingen mij brachten nu definitief tot het
verleden horen. Bang voor de tandarts ben ik nog steeds maar ieder die
hetzelfde heeft kan ik van harte deze methode aanbevelen.

Nogmaals bedankt voor de goede zorg en prima behandeling.

Hub H.

---

16-12-2003

Hallo superteam uit Kerkrade,

Hier zoals beloofd een berichtje uit Oss.
Afgelopen maandag zijn mijn dochter van 10 jaar en ikzelf onder narcose
geweest om onze tanden te laten behandelen.
En wat is dat een opluchting geweest, dat het zo ook kan. Dus echt zonder
angst naar je tandarts kunnen gaan,dat had al jaren eerder zo moeten kunnen
voor vele mensen.
En bij jullie is het echt mogelijk,ongelooflijk!!
Ik ben het allergelukkigst voor onze dochter, die echt al op zo'n jonge
leeftijd verknalt was met angst voor de tandarts.
Nou die heeft heel haar vehaal super trots en met een mooi wit bekkie kunnen
vertellen op school!!
Namens ons allebei ; super bedankt!!!
En graag tot de volgende controle
Daar hebben we graag een ritje Kerkrade voor over.
Vele groetjes van E. en G.
Oss

---

16-12-2003

alweer bijna een weekje geleden dat ik ben behandeld bij tandartsklinieek kerkrade
ik was niet zo zenuwachtig toen we er heen reden, maar dat komt nog wel mij kenende
ik was thuis al helemaal voorbereid op drinkontbijt en genoeg pijnstillers, rietjes, koelelementen er zouden 4 verstandskiezen worden getrokken en een melkkiesje
verder al me vullingen zouden vervangen worden, en een uitgebreide reiniging, dus ik zou 1.5 uur onder nacose zijn.
En ik dacht al aan blauwe wangen pijn in me mondje etc.............

we kwamen veel te vroeg aan maar ja we moesten dan ook zeker 2.5 uur rijden vanuit noord holland naar kerkrade en je weet het maar nooit met al die file's op de weg
dus we kwamen een uur te vroeg aan de arts die wilde ons even spreken, ze zei je kan beter even nog wat gaan doen wandelen of even de omgeving verkennen want binnen wachten lijkt me niet zo raadzaam met al die geluiden, ik zelf had dat ook liever niet dus even de enige winkelstraat verkend in kerkrade, om de tijd te dode,
kwart over 1 moest ik weer terug zijn en dan maar wachten in de wachtkamer en toen kreeg ik het benauwd en een beetje paniekerig, maar goed daar ging de deur open en daar kwam de client voor mij de kamer uit lachend en hoiiiiiiii roepend in de rolstoel.

en nu was het mijn beurt, trilllllllllllllllllllllllllend van owwwwwwwww jeeeeee nu gaat het gebeuren liep ik naar binnen, en ik mocht gaan liggen op de stoel, pfffffffffffff en nu er gierde van alles door me heen, daar kwam de anathesist en ei ik geef even een prikje in je hand en daarna koppel ik er een slangentje aan en dan komt de nacose en dan voel je een druk in je onderarm ik keek met me hoofd op mee wat er allemaal ging gebeuren, ik ik zei ja ik voel de druk al, nog steeds met me hoofd omhoog, de arts zei je mag je hoofd wel neer leggen hoor, dat deed ik met tegenzin, er toch tegen vechten ik en de nacose geen controle meer en bla bla en ik legde me hoofd neer en daarna heb ik niks meer gehoord, het schijnt dat ik me ogen open had en dat ze die dicht moesten doen en dat ik erg scheel keek, opeens werd ik wakker gemaakt, het eerste wat ik zei is de antwoorden waren verkeerd het moest 15 zijn,,,,, en de tandarts zei tegen me wil je even hierop bijten en ik beet, ffies checken ofdat me vullingen goed zaten, toen sleep hij ze nog eventjes bij, het schijnt dat ik dacht jeeeeee wat doe je nu toch iik ben nog niet onder nacose hoor en je begin al. Daarna zei hij zo je ben klaar ik zei maar moet je niet beginnen dan, alles is al gebeurd , ik vol ongeloof owwwwwwww, ze vroegen ofdat ik me kiezen mee wilde nemen ik zei zijn ze mooi dan hij liet ze zien een bloederige toestand ik zei nee laat maar hoor met wat gegrinnik, toen werd ik naar een ander kamertje gebracht ik had het heel koud brrrrrrrrrrr, waar is me jas en me skilatten riep ik, en heb ik nog genoeg aardappelen in huis hahahah kortom dingen die ikzelf niet meer weet maar heb horen zeggen van de mensen die niet onder invloed van een nacose waren.

En daar ging opweg naar huis toe, ik was erg druk met babbelen en viel zo nu en dan in diepe slaap en als ik dan weer wakker werd weer lekker druk babbelen.

Ik ben harstikke blij dat ik het gegdaan heb geen last meer van druk op me slapen en oren en hoofd, en van de behandeling merk je helemaal niks, je heb wel wat napijn maar dat is met een pijnstiller zo verholpen en ze wegen niet op tegen de pijn die ik ervoor had want die waren veel heftiger.

TIP: al ben je angstig of heb je vrees, Neem de stap, en ga er voor.............................................................
want je slaap lekker je hoort niks je ziet niks en alles is toch gedaan waar je zo last van had.

EN toppie voor het hele Team In kerkrade

Ch.

---

16-12-2003

Geacht team!

Afgelopen zaterdag ben ik dan eindelijk weer helemaal gesaneerd.
Ik ben zo blij, dat ik weer de hele dag loop te lachen en iedereen mag me ook weer zien lachen, ik wil zelfs weer op de foto!
Ben zelfs een klein beetje ijdel aan het worden, want ik denk al over de aanschaf van een nieuwe gloss lippenstift! Ik ben dus erg blij!!
Dit had ik jaren eerder moeten doen.
10 jaar lang niet naar de tandarts is toch eigelijk ook wel te gek.
Vandaag heb ik meteen de reguliere tandarts gebeld en een afspraak gemaakt voor over een half jaar!

Ik wil jullie dan ook heel erg bedanken.

Toch zou ik nog twee dingen van (opbouwende) kritiek willen schrijven.
Afgelopen zaterdag had ik dus om half 11 een afspraak, echter ik was pas om half 12 aan de beurt...... Een uur wachten als je erg bang bent, is niet echt prettig.
Bovendien stond Radio 3 nogal hard aan en daar kwamen artiesten als Dj Tiesto voorbij.... ook iets om al zenuwachtig van te worden als je niet al zo bang bent voor de tandarts.
Misschien een suggstie om een zender als Sky Radio op te zetten... ofzo...
Nou weet ik best, je kan het nooit iedereen naar de zin maken..... het is dan ook een suggestie.

Dan nog even een laatste vraag;
Is het mogelijk dat ik de foto's op kan vragen, zodat ook mijn nieuwe tandarts kan zien wat er allemaal aan de hand was....
Ik hoor dat laatste graag nog even van u.

vriendelijke groeten en bedankt voor alle goede zorgen!
Er is een zware last van mijn schouders af gevallen.

Miriam K.
Panningen

6-11-2003

Geacht Team,

Tsja, waar zal je zo'n verhaal eens beginnen. De meeste die op het web
staan heb ik even doorgenomen en als je daar een samenvatting van neemt kom
je ook zo ongeveer op mijn verhaal. De conclusie die je daar uit kan halen
is dat ik het daar dus eigenlijk ook niet over hoef te hebben. Tis 1 grote
reis door een bekende wereld. Wat blijft er dan zoal over om te
vertellen......denk de beschrijving van de dag.

Wat is mij het meeste bij gebleven op die dag..... Laten we beginnen met de
goede opvang van, naar ik het mij goed herinner, de assistente van dhr.
Jessen de anesthesist,. Ze komt erg ontspannen en aardig over. Dat scheelt
al een slok op een borrel kan ik u wel vertellen! Zenuwen gieren wel even
door de keel op het moment dat je de kamer in mag gaan. Niet meer dan
normaal. De stoel kijkt je uitdagend aan...: Komt u maar! Nou ben ik over
het algemeen ook gewoon bang voor pijn, dus die prik leek mij al helemaal
niks... Maar goed, mijn "chauffeur" was mee en zou blijven totdat ik in
slaap was gevallen, het moment kwam...Ik trok eerst nog even de hand weg,
maar dat was ook niet meer dan een belabberde poging om er stiekem toch nog
onderuit te komen...het moment van de prik heb ik niet eens gemerkt. Dat
viel allemaal reuze mee!! Direct druppelde het middel voor de slaap naar
binnen, en dat voelt wel een beetje apart. Maar ook niet meer dan dat.
Binnen 3 seconden zeg je nog wat rare dingen (Bij deze nog even mijn
excuses aan mijn chauffeur!) en een tijd voor een goed gesprek met dhr.
Reinders en dhr. Jessen zit er dan ook niet meer in!

Het eerste wat je weer merkt is eigenlijk niks. Je doet een beetje raar. Je
zet eigenlijk een beetje het gedrag voort waar mee je in slaap viel zeg
maar: Je weet niet wat je zegt, verteld of doet. Ik heb dus onder andere
een toezegging gedaan om een verhaaltje te schrijven voor op de website.
Dat doen we dus ook!! Bij thuiskomst is mij nog wat verteld over hoe ik mij
heb gedragen....Nou, dat viel best wel mee, maar ik wist er dus helemaal
niks meer van! Het enige wat ik nog weet is dat ik op het randje van slaap
en bijkomen de tandarts heb opgebeld met de vraag wanneer ik weer een
biertje mocht gaan drinken: Nou het was verstandig om even 24 uur te
wachten.... En net als wat de meeste mensen hier vertellen is dat ik ook
last van de keel had...Voor de rest? Helemaal niks gevoeld!!!!

Ik kan alleen maar zeggen dat ik erg blij ben dat ik het heb gedaan! Dat
het team hun uiterste best heeft gedaan om mij op mijn gemak te stellen en
en en .... Ja, ik kan alleen maar zeggen: Bedankt!

Groeten,

Harold
Amsterdam

---

6-11-2003

'ONZE TANDARTS HAD ZÚLKE HANDEN...'
René Willems
Als enige tandartsen in Nederland behandelen Richard Reinders en zijn
collega's van de praktijk in Kerkrade-West extreem bange patiënten onder
volledige narcose. Een dure techniek, maar zo efficiënt dat het
ziekenfonds - onder strikte voorwaarden - de kosten betaalt.Audrey
Bruekers ligt wat gespannen in de tandartsstoel. ,,Denk maar terug aan
je vakantie'', zegt anesthesist Wim

Jessen. ,,Tenminste, als het een leuke vakantie was. . .''


Bruekers glimlacht, terwijl haar ogen langzaam dicht vallen. ,,Zo, die
slaapt.'' Terwijl haar vriend naar buiten gaat, begint tandarts Melchior
Chadella aan de behandeling. Twee gaatjes, en nog wat oude vullingen die
vernieuwd moeten worden. De patiënte zal er helemaal niets van mee
krijgen.

De tandartsenpraktijk in

Kerkrade-West is op dit moment de enige plek waar mensen die extreem
bang zijn voor een behandeling terecht kunnen. Tandarts Richard Reinders
is persoonlijk bevriend met Jessen, narcotiseur bij het
Atrium-ziekenhuis in Heerlen. Samen hebben ze een oplossing bedacht voor
mensen die je met geen tien paarden in de stoel van de tandarts krijgt:
ze behandelen patiënten in de tandartsenpraktijk onder volledige
narcose.

,,Je kunt je natuurlijk altijd laten helpen in een ziekenhuis'', legt
Reinders uit. ,,Maar dan word je vaak geconfronteerd met ellenlange
wachtlijsten. Dat is zeker voor deze groep patiënten een enorme
handicap. Ze lopen vaak maandenlang rond voordat ze de telefoon grijpen
en bellen. Als ze die stap eenmaal hebben gezet, moet je ze eigenlijk
meteen helpen, want uitstel leidt bij mensen die zo bang zijn voor de
tandarts maar al te vaak tot afstel.''

Bruekers kent dat. Als meisje van elf is ze op school op een stang
gevallen, met als gevolg een paar kapotte tanden. Van de noodzakelijke
zenuwbehandeling is ze zo geschrokken - ,,Wij hadden in Nederweert een
tandarts met zulke grote, grove handen, echt vreselijk'' - dat ze
veertien jaar niet meer naar de tandarts is geweest. Ze heeft haar
tanden wel altijd goed gepoetst: ,,Je moet wel. Want als je niet goed
poetst, moet je naar de tandarts, en alles liever dan dat.''

Reinders ziet zichzelf niet als concurrent voor andere tandartsen.
,,Integendeel'', zegt hij. ,,Wij doen het grote werk, waarna mensen weer
naar hun eigen tandarts teruggaan voor de verdere - normale -
controlebeurten. Als ze weten dat hun gebit weer redelijk in orde is,
blijkt dat vaak geen probleem. Ze zien vooral op tegen die eerste
behandeling, als je zo lang niet meer bij de tandarts bent geweest. Wij
helpen hen over die drempel heen.''

Dat dit blijkbaar niet anders kan dan onder volledige narcose is niet
ideaal, want deze verdoving is nogal ingrijpend voor een menselijk
lichaam. Maar als het alternatief een rottend gebit is{hellip}

Reinders' aanpak heeft nog een nadeel: de behandeling onder narcose is
duur. Toch staan de ziekenfondsen achter de methode: ,,Het is
fantastisch dat ze een manier hebben bedacht om extreem bange patiënten
te kunnen helpen'', zegt woordvoerder Dirk-Jan Westerwoudt van
zorgverzekeraar CZ. ,,Wij vergoeden de kosten van die narcose dan ook, bij kinderen en verstandelijkgehandicapten''
Concurrent VGZ voert volgens zegsman Bert Rensen eenzelfde beleid, maar
vraagt wel een eigen bijdrage.

De ziekenfondsen betalen echter alleen als iemand inderdaad extreem bang
is voor de tandarts. De vraag is hoe je dat kunt vaststellen. Maar ook
daar is volgens Westerwoudt een oplossing voor bedacht: ,,In overleg met
de tandarts en de beroepsgroep hebben we een vragenlijst opgesteld die
de patiënten moeten beantwoorden. Uit die antwoorden kunnen wij afleiden
of het echt nodig is om de patiënt onder narcose te behandelen. Dat
werkt in de praktijk prima.''

Audrey Bruekers heeft er in elk geval geen spijt van dat ze naar
Kerkrade is gekomen voor een behandeling onder narcose. ,,Ik ben zo duf
als een konijn'', zegt ze, een paar uur na de behandeling. ,,Maar ik heb
van de hele behandeling niks gevoeld. Kennelijk heb ik in mijn slaap ook
nog een verdoving gehad. Nu die is uitgewerkt voel ik dat ze in mijn
mond flink gerommeld hebben. Maar pijn, nee, pijn voel ik niet. Ik ben
blij dat ik het zo gedaan heb, eerlijk.''René Willems

---

2-11-2003

Mijn tanden ?



Heel mijn leven was ik bang voor die enge man met die boor,

Steeds weer was ik diegene die het van hem verloor.

Want wanneer ik ook kwam er moest altijd iets gebeuren,

Dagen en uren zat ik daar dan om te treuren.

Kon het niet helpen liep het liefst tegen iedereen te klagen,

De angst werd zo erg dat ik gewoon niet meer op kwam dagen.

Jaren heeft dit geduurd en die angstige gevoelens kwamen steeds meer,

Ontzettend veel stress en angst beleefde ik keer op keer.

Maar sinds kort is dit voor mij verleden tijd,

Want ik ben al mijn tanden en kiezen nu kwijt !

Voordat het zover was heeft me dat heel wat energie gekost,

En onder narcose werd ik eindelijk van het kwade verlost.

Nu heb ik een prothese en kan de wereld weer aan,

Ik kan eindelijk weer stevig in mijn schoenen staan.

Eindelijk na al die jaren kan ik alles achter me laten,

Ik kan weer lachen, alles eten en voluit praten.

Team Kerkrade bedankt voor wat jullie me hebben gegeven,

Ik voel me herboren en begin een nieuw leven !



© Patty H. Oktober 2003

_____________________________________________________________

Groetjes Patty !

---

1-11-2003

Hallo allemaal,

Mij vroegen ze ook om een reactie te geven over mijn behandeling.
Ik ben 24 jaar en durfde dus niet naar de tandarts, ik ging af en toe wel als de pijn niet meer uit te houden was.
Ik ben denk ik vanaf mijn 15 jaar 3 keer geweest.
Mijn boven gebit was zo slecht dat ik moeite kreeg met eten, er braken kiezen af en ik had een lelijke voortand.
Daar zat ik nog het meeste mee, je durft niet meer normaal te lachen.
uiteindelijk dacht ik "nu is het genoeg, steeds maar weer kiespijn. Dus op internet zoeken en jullie gevonden, moed verzamelen en een afspraak maken.
Ik kon in september langs komen, ik was niet zo zenuwachtig ik wist dat er niets ging gebeuren.
En daarna wachten op dat telefoontje, en jawel 30 oktober was de dag. Ik ben nog nooit zo bang geweest als op die dag.
Ik wist dat er veel moest gebeuren dus was ik erg benieuwd hoe het daarna zou gaan.
Om 2 uur was ik aan de beurt en ik was totaal in paniek, en daar gaan ze dan heel goed mee om.
Ik ging in de stoel liggen en mijn man was bij me en praatte tegen me. Ik voelde het prikje in mijn hand en voelde daarna een rare tinteling in mijn arm en weg was ik.
Het volgende moment dat ik wakker werd stond mijn man weer naast me en was het inmiddels al bijna twee uur later. Ze zijn wat langer doorgegaan anders moest ik nog een keer terug komen, nu hoef ik niet meer terug.
Ik ben naar de auto gebracht en had een dikke kaak maar niet zoveel pijn.
Er zijn 3 kiezen getrokken en 1 wortel is eruit gehaald er zijn 2 wortelkanaalbeh gedaan en vullingen vervangen, waarbij mijn voortand nu weer mooi is.
Ze hebben alles heel goed schoon gemaakt. Mijn tanden zijn nu weer veel witter dan dat ze waren.
Ik zal niet zeggen dat ik de volgende dag geen pijn had, en het is nu 2 dagen later en ik voel het nog wel, ik kan nog niet normaal eten dus eet ik nu babyvoeding. Maar ik weet dat deze pijn straks vanzelf weer over gaat en kiespijn doet dat niet. Ik heb nu weer mooie en gezonde tanden en daar doe je het toch voor.
Dus hoop ik dat ik over een tijdje mijn zus ook zover krijg maar ik denk als ze mijn tanden nu ziet dat ik binnenkort weer bij jullie zit maar dan niet voor mezelf maar om iemand anders ook weer gelukkig te zien.

Heel erg bedankt voor de goede zorgen.
Carolien B.

---

8-10-2003

Ook mij werd gevraagd om een reactie te geven op mijn behandeling bij de
tandarts en aangezien het lezen van positieve berichten net dat ene steuntje
in de rug kan zijn voor mensen die twijfelen of ze nu wel of niet zullen
gaan, wil ik dat bij deze toch even doen. Ik was al zo'n 15 jaar niet meer
bij een tandarts in de buurt geweest, als er een programma over tandartsen
op tv was, dan zapte ik snel weg, hadden mensen er een gesprek over dan liep
ik weg. Alleen bij het denken aan een tandarts voelde ik me al helemaal slap
in mijn benen worden en werd ik misselijk en supernerveus! Maar ja, ik
besefte natuurlijk wel dat het niet echt slim was (maar als je bang bent kun
je heel goed je kop in het zand steken nietwaar?!!) en ben op een gegeven
moment een beetje rond gaan kijken op het internet en kwam terecht op de
site van het tandheelkundig centrum in Kerkrade. Dat klonk veelbelovend en
ik heb het adres meteen genoteerd. Maar als echte angsthaas vond ik dat ik
voorlopig genoeg initiatief had getoond en zo ging er weer een jaar voorbij.
Toen toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gebeld voor een afspraak
(op aandringen van mijn vriend want 'enige' aanmoediging had ik toch wel
nodig hoor!). Bij de tandarts in zijn behandelkamer binnengekomen, barstte
ik in tranen uit zodra ik was gaan zitten, zoveel spanning moest er
kennelijk uit (ik had me natuurlijk al weken van te voren op zitten
vreten!!), maar de tandarts ging daar echt heel goed mee om. Je merkt dat ze
heel wat gewend zijn en je krijgt absoluut niet het gevoel dat je een
aansteller bent of zo. Ze hebben er echt wel begrip voor. Bij zo'n eerste
afspraak wordt er dus echt alleen maar gekeken, dus geen enge haakjes in je
mond of zo en er worden foto's gemaakt en zo kunnen ze aangeven wat er zoal
zou moeten gebeuren. Dus maak je voor die 1e afspraak alsjeblieft al
helemaal niet druk (ja ja, ik weet het, dat is makkelijker gezegd dan
gedaan!!), geen centje pijn en je bepaalt zelfs op dat moment nog altijd
zelf of je er wel of niet iets aan wilt laten doen. Nou, zelf vond ik het
wel verstandig om dat wel te laten doen dus op mijn 1e afspraak volgde dus
de 'echte' afspraak. Supereng natuurlijk, maar werd goed opgevangen door de
assistente. Je mag eventueel buiten wachten, dan komen ze je halen als je
aan de beurt bent. Ik ben maar in de wachtkamer blijven zitten. Vond de
boorgeluiden niet echt fijn, maar was bang dat ik anders toch nog op de
vlucht zou slaan! Toen was het dus mijn beurt om in de stoel te kruipen.
Paniek! Maar je wordt meteen gerust gesteld en zodra je er aan toe bent
krijg je een klein prikje in je hand (ik raad aan dit zo snel mogelijk te
laten doen want dan heb je de rest eigenlijk al gelijk achter de rug!!).
Daar voel je dus echt bijna niets van. Toen voelde ik een beetje druk in
mijn onderarm. Ik vroeg of dat normaal was. Ik kreeg als antwoord dat het in
orde was en meer kan ik me al niet meer herinneren want toen was ik al in
slaap! 1 van mijn angsten was dat de narcose bij mij niet zou werken of dat
ik halverwege wakker zou worden (had nog nooit eerder narcose gehad), maar
ik heb geslapen als een roos en werd anderhalf uur later weer wakker. 2
verstandskiezen armer en een berg vullingen rijker en met een schoongemaakt
gebit. Ik heb echt NIETS gemerkt. 's Avonds had ik pijn mijn kaak (vanwege
de verwijderde verstandskiezen), maar een paracetamolletje was al genoeg om
die te onderdrukken en de dag erna voelde ik al bijna niets meer. Ik ben
heel blij dat ik het gedaan heb, de opluchting achteraf is met geen pen te
beschrijven. Dus twijfelaars, om een heel lang verhaal kort te maken (te
laat): stop met twijfelen en maak een afspraak. Je voelt echt helemaal
NIETS!

Met vriendelijke groet, Brenda uit Rijswijk

---

5-10-2003

Dag fijne mensen van de tandartsenpraktijk in Kerkrade.
En in het bijzonder de patiëntenbegeleidster en mijn Belgische tandarts.


Ik schrijf jullie om twee redenen:
Allereerst om jullie heel erg te bedanken voor jullie goede zorgen tot dusverre en ten tweede om andere patiënten te bemoedigen dezelfde weg als ik te volgen.

Tijdens mijn jeugd kreeg ik angst voor de tandarts.
Dit werd veroorzaakt, toen ik op 7-jarige leeftijd als gevolg van een val een stuk van mijn boventand brak. Zonder verdoving of geruststelling sleep de tandarts een stuk van die voortand af en op mijn huilen zei hij alleen maar dat ik mij niet moest aanstellen. Het deed alles bij elkaar heel veel pijn.
Door mijn vader en moeder werd ik elk half jaar toch naar de tandarts gestuurd en ik ging natuurlijk, want als kind heb je niks te vertellen.
Toen ik eenmaal van school af was, begonnen er telkens stukjes van mijn tanden af te breken en ging ik steeds minder regelmatig naar de tandarts. Het hielp toch niks, zo vond ik.
Vanaf mijn 25e levensjaar hield ik met die bezoeken maar op. Op mijn 35e ben ik weer een paar jaar om het half jaar naar de tandarts gegaan. Er moest de eerste keer niet eens veel gebeuren (een tand trekken, twee gaatjes boren en vullen onder verdoving). Maar ik was al een aantal tanden kwijt.
Op mijn 39e verhuisde ik naar een ander gedeelte van het land en ging ik (weer) niet meer naar de tandarts. Ik durfde gewoonweg niet meer! En hoe langer het duurde, hoe meer ik me schaamde om naar een tandarts te gaan.
In de loop van de jaren kreeg ik natuurlijk steeds meer tandaanslag op vooral mijn benedentanden en zag het er gewoon niet meer uit. Ook de adem was niet lekker fris meer om het nog maar netjes uit te drukken.
Maar ik had geen tandpijn, ook niet nadat hele kiezen afbrokkelden en gewoonweg verdwenen. Wel dacht ik de hele dag aan de tanden. Ik ging veel met de hand voor de praten. Er gingen etensresten in de tanden zitten. Je kon bepaalde dingen niet meer doen, zoals een lekker worstenbroodje eten.
Maar zolang mijn boven- en benedentanden nog heel waren, was het toch niet zo?n probleem, vond ik. Anderen zagen het toch niet (dacht ik) en zo suste ik me zelf. Ik keek ook gewoon niet meer in de spiegel naar mijn tanden. Struisvogelpolitiek natuurlijk, maar zo kon ik tegen mezelf blijven zeggen, dat het allemaal nog wel meeviel.

Ongeveer 3 jaar, aan het eind van een reis naar Maleisië, beloofde ik mijn vrouw in de lounge op de luchthaven van Kuala Lumpur, dat ik me onder behandeling van een tandarts zou stellen. Het ziet er niet meer uit, zei ze simpelweg.
Ik was daar natuurlijk niet blij mee, want ik zat aan hele andere (en veel leukere vakantie) dingen te denken. Dus ik wat kribbig beloven, dat ik het zou doen, maar er wel aan toevoegen, dat ik het pas zou doen op het moment dat ik er aan toe was.
Elk jaar met de vakantie vroeg zij er weer naar.
Jaaaaaaaaa, zei ik dan, ik heb het toch beloofd, maar ik moet er wel aan toe zijn!
Dit jaar begonnen zelfs mijn kleinkinderen opmerkingen te maken over mijn gebit. Hoe het toch kwam, dat die zo vies waren. Dat gaf uiteindelijk de doorslag in het voorjaar om me te gaan oriënteren op hulp.






Ik het Internet op. Daar zag ik jullie praktijk en de mogelijkheden van jullie en las de verhalen van patiënten. Natuurlijk stelde ik het nog uit. Eerst op vakantie gaan, zei ik tegen mezelf en tegen mijn vrouw! En dan ga ik er aan beginnen.

Eind juli van dit jaar nam ik, nadat ik het telefoonnummer van jullie al 2 weken op mijn bureau had liggen, op een namiddag ineens de telefoon en belde jullie en gaf daarbij aan, dat ik een narcosebehandeling wilde. Ik kon vrij snel komen (6 augustus).
Op 6 augustus eerst een röntgenfoto maken. Toen naar de leuke vrouwelijke Belgische tandarts, die de foto al op de pc voor zich had staan. Ze keek even in mijn mond (geen tangetjes of niks) en kwam tot het verwachte oordeel:
Onder moest alles getrokken worden en boven konden slechts de 6 voortanden gespaard worden (viel me nog mee), maar alle bovenkiezen er ook uit. 14 tanden er dus uit, waaronder 1 gecompliceerde extractie.Een volledig gebit onder dus en een partieel gebit boven. Er zou, zo verwachtte de tandarts, een narcose van 1 uur toereikend zijn. Er werd tegelijkertijd een begroting van de behandeling en van het gebit opgemaakt (dankzij mijn ziektekostenverze-kering werden alle kosten, zelfs de kosten van de narcose, grotendeels vergoed).
Meteen moest ik happen. Ik was alleen maar bang, dat alles er door de kleefstof uit mijn mond getrokken zou worden, maar dat viel gelukkig mee. Na 2 dagen opnieuw naar Kerkrade: weer happen!.

En toen wachten op de oproep. Zou wel eventjes duren. Verwachting was ergens in oktober. Gelukkig nog ver weg dus! Ik ging weer over tot de orde van de dag: zo van het duurt toch nog wel even. Tot ik ineens op dinsdag, 9 september tegen zessen een telefoontje kreeg van jullie praktijk, waarbij gevraagd werd om ik op vrijdag, 12 september kon komen voor de behandeling. Er was iemand uitgevallen!
Mijn eerste reactie was toen: Het werk he. Veel afspraken die week. Een vluchtpoging!
Ik sprak af, dat ik op mijn werk zou nakijken of ik kon en zou de volgende morgen om half 9 ?s-morgens terugbellen. Na een paar minuten zei ik tegen mezelf:
Joh, dat werk kan allemaal best geregeld worden. Gewoon doen, dus.
De volgende morgen om half 9 belden jullie zelf al. Ik zei het gaat door.

Op vrijdagmiddag, 12 september dus met mijn vriend naar Kerkrade.
Door files en zo op de weg, kwamen we precies op tijd aan. We reden voor jullie praktijk en gingen parkeren. Daar kregen we niet eens de kans voor, want de patiëntenbegeleidster (volgens mij Veronique) kwam al naar buiten hollen om te zeggen, dat het allemaal wat uitliep en dat we rustig nog wat rond konden wandelen. Zou nog wel (minstens) een uur duren. Ik verkoos toch maar om in de wachtkamer te gaan zitten en verdiepte mezelf in jullie leesmap (goed dat die er is, trouwens!). Je verzet je gedachten even.
Af en toe kwam een dizzy patiënt uit een van de behandelkamers, aan beide kanten ondersteund door de patiëntenbegeleidster en de compagnie, zoals mijn Belgische tandarts het uitdrukt, het gezelschap.
De patiëntenbegeleidster bleef me voortdurend lief informeren over de voortgang. En na ruim 1 uur werd ik de behandelkamer in geroepen.
Ik moet zeggen, dat ik geen moment zenuwachtig ben geweest in de wachtkamer of in die minuten tijdens het gereedmaken van de narcose. Ook niet met die vertraging. Ik had me overgegeven op het moment, dat ik jullie praktijk op Internet had ontdekt. Ik hoefde niet meer bang te zijn. Het gebeurde onder narcose. Ik zou er niets van voelen!



Nadat ik binnen was, kon ik in de behandelstoel gaan liggen. Mijn tandarts was Wim en later ook mijn Belgische tandarts (was tenminste de eerste die ik zag toen ik wakker werd).
Niks gerommel met instrumenten, lekker geconcentreerd en professioneel waren zij en alles liep ontspannen. Er werd meteen gehandeld. De anesthesist gaf mij meteen een infuus; de tandarts en ik kregen de praat over het vakantiepark bij ons in de buurt, waar hij met vakantie was geweest. Ik moet als een blok in slaap zijn gevallen, want herinner me er niks meer van dan enkele openingszinnen daarover.

Na ruim 1 œ uur (gepland was 1 uur), werd ik wakker en zat mijn nieuwe gebit er boven al in en werd het ondergebit er in geplaatst. Ik had niet eens veel pijn op dat moment! De tandarts zei, dat mijn tanden heel erg vast hadden gezeten en dat, in plaats van 1 gecompliceerde extractie, er 2 gecompliceerde extracties hadden moeten volgen.
Ze hadden flink moeten wroeten zei hij. Na een paar minuten wilde ik al van de tafel afgaan, maar ze zeiden, dat ik het voorzichtig moest doen. Ik had patiënten voor mij al weg zien gaan, ondersteund aan beide kanten, maar aan de zorgzame arm van alleen de patiëntenbegeleidster liep ik naar mijn auto en ben ik door mijn vriend naar huis gereden. Ik had zelfs het gevoel, dat ik wel zelf had kunnen rijden. Zo goed ging het (of was het de opluchting?).

Met 2 paracetamolltjes kwam ik de avond door. Mijn vrouw had voor soep gezorgd en dat ging redelijk. Slikken was moeilijk. Het was vooral vreemd in mijn mond.
Ik kon (natuurlijk) niks verdragen aan dat gebit. Alles was gevoelig! Op de tanden bijten ging al helemaal niet.Op zaterdag nog meer soep en drinkontbijt. Veel mondvocht, drukpijnen, pijnen met name op die plekken, waar die gecompliceerde extracties hadden plaatsgevonden. Niet fatsoenlijk kunnen praten. Het ging maar matig! Gewoon een vervelend gevoel

Ook de eerste dagen van de volgende week ging het nog maar moeizaam. Alles slikken, nog helemaal niks kauwen (deed teveel pijn). Praten lastig (slissend). Werken was er dan ook nog niet bij, vooral omdat ik een praatberoep heb. Ik had bedacht, dat vis nog het gemakkelijkst zou gaan, dus mijn vrouw op dinsdag vis halen voor me.
In de tweede helft van de week after, had ik ook bedacht: biefstuk van de haas, kun je zuigen, dus dat moet gaan. Want ik kauwde nog niks (deed teveel drukpijn). Alles ging via het gehemelte van het gebit rechtstreeks achter in de keel en door de keel.
En ja, die haasbiefstuk ging prima (mede dankzij het lekker rode wijnsausje, dat ze er bij gedaan had) en krielaardappeltjes en asperges uit een potje. De eerste keer, dat ik dat at, vergeet ik waarschijnlijk nooit meer! Wat was dat lekker!! Heerlijk.
Op vrijdag, 20 september (dus precies 1 week na de behandeling) de eerste keer naar Kerkrade teruggeweest vanwege de drukplekken. Ook de beide vrijdagen daarna ook teruggeweest voor drukplekken. Vooral de behandeling van de voorbije vrijdag heeft een positief effect gehad.
Eergisteren en gisteren heb ik voor de eerste keer aan de rechterkant gekauwd, kleine stukjes koek en een uitsmijter op een broodje en gisteravond zelfs al een toostje met brie. Allemaal onwennig, maar de vooruitgang is er! Het praten gaat al veel beter
Het gaat goed met me. Jullie helpen me telkens als ik weer voor jullie neus sta met mijn drukplekken, en gezellig. Vooral ons Belske tandarts is heel lief en helpt me professioneel.

Ik ben blij, dat ik het gedaan heb. 1 ding weet ik zeker: Het had, als ik jullie praktijk niet had ontdekt, nog jaren geduurd vooral ik aan een behandeling was begonnen.



Jullie zorg is fijn, jullie weten gewoon wat het is of angst te hebben en helpen de patiënten er van af. Ik was niet eens zenuwachtig, toen ik zelfs nog 1 uur moest wachten op de behandeling door het uitlopen.

Een positief bedoelde suggestie nog:
Vertel de patiënten wat meer over de tijd, die voor de patiënt volgt na de behandeling. Geef ze inzicht en daarmede uitzicht op de gevolgen van de behandeling en het hebben van een gebit. Zonder dat weet je als patiënt niet of, wat je overkomt na de behandeling, normaal is of niet. Zoals het nog niet kunnen bijten (je vraagt je af of het nog wel goed komt), het belabberde praten in het begin (lastig in mijn beroep), de drukpijnen (zal dit zo blijven?), het na 3 weken nog niet kunnen kauwen (zal het ooit anders worden) en dat soort ? gewoon normale ? vragen die bij je opkomen.
Telkens als ik weer van jullie vandaan kom van de drukpijnen-behandeling, ben ik opgelucht, vooral omdat het proces dat ik doormaak, zo heel normaal is volgens jullie en dat het allemaal goed komt.

Ik ben al een heel eind. Ik zal misschien nog wel enkele keren naar jullie terugmoeten voor behandeling aan de drukplekken en dat is voor mij, ondanks het feit, dat het van mij ongeveer 3 uur rijden is heen en terug, absoluut geen opgave.
Ik ben jullie erg dankbaar voor de behandeling van jullie. En wat fijn, dat er zo?n praktijk is in Nederland voor patiënten als ik!!!!!

Collega-angsthazen:
Natuurlijk zeg ook ik, dat ik het jaren eerder had moeten laten doen. Dat is rationeel.
Maar anderzijds terugkijkend op mijn gevoelens: Ik heb er naar toe moeten groeien en was er gewoon eerder nog niet aan toe.
Maar het feit, dat er zo?n praktijk is voor ons (angsthazen) dé oplossing. Ik ben in geen enkel stadium (van de eerste keer tot eergisteren toen ik er voor het laatst was) angstig geweest, want ik wist, dat ik geen pijn tijdens de behandeling zou voelen.
Natuurlijk wist ik ook, dat ik napijn zou hebben. Maar ik hield me vast aan wat mijn vrouw, die al heel wat keren geopereerd is, altijd zegt: Als je eenmaal behandeld/geopereerd bent, ben je al bezig aan herstel, de pijn wordt steeds minder en uiteindelijk zal het voorbij zijn.
Ik ben nu 3 weken verder en het gaat eigenlijk heel goed.
Over een paar weken moet ik weer naar Kerkrade komen om het gebit bij te stellen en na 6 maanden wordt de gebit definitief aangepast.
Ik heb er alle hoop op, nee sterker nog, het zal prima worden.
En wat ook helpt:
De reacties van mensen op mijn nieuwe gebit alleen al: wat zie jij er weer leuk uit!


05-10-2003
T.R. te B.

---

21-9-2003

Geacht team

Ik was al heel lang niet meer bij een tandarts geweest, omdat ik een panische angst had voor de tandarts.
Door een artikel in "Het Beste"van Reader's Digest kwam ik op de site terecht van angst voor de tandarts. Ik had een aantal afgebroken kiezen en had regelmatig erge kiespijn, maar blijkbaar niet genoeg om naar een gewone tandarts te gaan. Ik heb de reacties gelezen van de mensen die mij waren voorgegaan en besloot te bellen om een afspraak te maken. Ik zat te trillen van angst aan de telefoon en de telefoniste merkte dit direct en stelde mij gerust. Ik had een afspraak op 5 september 2003 voor de intake. Die dag was ik totaal in paniek maar ik wist toch door te zetten.
Iedereen stelde mij op mijn gemak, er werden alleen foto's gemaakt en de tandarts vertelde mij dat hij alleen maar met een spiegeltje zou kijken, er kwam geen haakje aan te pas. Dat was al een hele opluchting. Resultaat van het intake-gepsprek was: 5 kiezen trekken, 1 gaatje vullen en gebit schoonmaken. Ik zou een oproep krijgen wanneer er plaats was. Op maandag 15 september kreeg ik een telefoontje, er was vrijdag 19 september om 14.00 uur plaats vrij gekomen of ik dan kon. Ik bevestigde dat ik geen andere afspraken had, en ik zat er dus aan vast. Voor ik er heenging op vrijdag had ik voor de zekerheid 2 zenuwtabletjes ingenomen, want ik wilde eigenlijk toch niet gaan. Maar ik heb doorgezet. Helaas was het wat uitgelopen en moest ik langer wachten. Door alle spanning had ik een migraine-aanval gekregen en moest overgeven. De assistente kwam achter mij aangevlogen of alles goed was. Dat was dus niet zo. Toen ik van het toilet afkwam had ze een slaaptabletje klaar, zodat ik ik in slaap zou vallen en de ergste spanning wat weg zou vallen. Ik was dus in slaap gevallen en werd wakker gemaakt omdat ik naar de behandelkamer moest. Ik kreeg een prikje in mijn hand en had het gevoel dat ik 5 minuten later wakker werd gemaakt: Mevrouw B., wakker worden het is gebeurd. Ik was wat boos omdat ik alweer wakker werd gemaakt, maar ik kreeg direct een spiegel voor mijn gezicht. Oh wat was ik trots, zulke mooie witte tanden had ik al heel lang niet meer gezien. Ik heb bijna geen napijn gehad. Het is nu zondag 21 september en ik voel mij prima.
Ik ben iedereen in de kliniek heel dankbaar voor de opvang en de behandeling. Ik hoop dat jullie nog heel lang door mogen gaan. Ik spreek vol lof over jullie kliniek tegen iedereen in mijn omgeving. En daar zitten ook angsthazen bij. Ik hoop dat zij ook deze stap zullen zetten, want het is het echt waard.

Heel hartelijk bedankt,
R.B.
Helmond.

---

10-9-2003

Hoi,

Ik was al 13 jaar of zoiets niet meer bij de tandarts(in m'n eigen woorden 'smoelsmit') geweest, totdat m'n vriend zei dat het zo niet langer kon. Dat wist ik zelf eigenlijk ook al een aantal jaar maar als angsthaas leer je prima je kop in het zand te steken. Iedere keer als er weer wat afbreekt denk je: 'Ik ga hulp zoeken morgen' en iedere keer weet je er weer voor weg te lopen. Als m'n vriend erover begon had ik altijd wel een smoesje om de discussie maar uit te stellen. Tot ik voor het blok gezet werd. We willen graag aan kinderen beginnen maar ik moest eerst m'n gebit op orde laten brengen. M'n vriend en m'n vader zijn op zoek gegaan en bij jullie uitgekomen. Er is een afspraak gemaakt en toen moest ik wel. Onder het mom er wordt alleen maar een foto gemaakt en gekeken zonder enge haakjes werd ik richting Kerkrade vervoert en het was maar goed dat m'n vriend achter me stond (letterlijk en figuurlijk) want toen ik de gehate stoel zag wilde ik direct weer het hazepad kiezen. Nadat er gekeken en begroot was is mij verteld dat er ergere gevallen rondlopen. Ze konden mij nog meer vertellen maar ik vond toch dat ik reddeloos verloren was. Maar er was wat aan te doen en nu ik a had gezegd moest er ook maar b worden gezegd das een afspraak voor een narcose behandeling. Ook eng want ik was nog nooit onder narcose geweest en moet naast de tandarts ook niks van naalden weten. Gisteren was de grote dag. Al dagen niet meer goed geslapen en slecht gefunctioneerd. Omdat we aan kinderen willen beginnen was ik al preventief gestopt met roken. Helaas ging dat vorige week even mis en heb alsnog een pakje weggepaft om me daarna dubbel schuldig te voelen. M'n vriendin zou samen met m'n vriend meekomen om me te helpen en m'n ouders zouden thuis op me wachten. Dus alle hulplijnen stonden klaar. Dus we kwamen ruimschoots op tijd aan om vervolgens zeer goed ontvangen te worden. Jammer dat je je dat pas later realiseert want hoe iedereen je ook ondersteunt op dat moment ben je gewoon bang. Met de narcose toedienen merk je inderdaad niet veel en ik was zo weg. Ik was ook zo weer terug. Met alleen maar in m'n hoofd : het is achter de rug. Met deze gedachte was ik zo blij en nog onder de invloed van de narcose dat ik spontaan de tandarts gekust heb. Nu 24 uur later, 4 restanten van kiezen armer, een hoop vullingen rijker en tandsteen vrij. Ben ik nog steeds heel blij en verzin dat ik eigenlijk het hele team had moeten zoenen. Ik zal waarschijnlijk nooit volledig zonder angst naar de tandarts gaan maar ik weet nu wel dat ik het nooit meer zover zal laten komen.

Bedankt voor alle steun en begrip.

S.K. Zeeuws-Vlaanderen

---

27-7-2003

Lieve mensen,

Vrijdag 27 juni was een andere vrijdag dan normaal. Ik was onder narcose bij jullie het was een zeer prettige ervaring. Heerlijk, ik heb werkelijk niks gevoeld en het ziet er weer mooi uit allemaal in m'n mond. Ik wil het hele team graag hartelijk bedanken!!!!!!!!!!!! En mochten er mensen zijn die nog twijfelen neem van mij aan JE MOET HET GEWOON DOEN.

ps Leuk die muziek zo hard als je in de behandelkamer komt.

Groetjes en tot ziens
I.D.
Nieuwerkerk a/d Ijssel

---

24-7-2003

Al ruim 15 jaar ben ik niet naar de tandarts geweest. Natuurlijk kreeg ik last met eten en veel tand- en kiespijn, maar ik bleef het gewoon ontkennen. Totdat ook ik in begon te zien dat het eigenlijk zo niet verder kon. Voor dat ik de stap naar de tandarts zou nemen ben ik eerst naar de huisarts geweest om mijn enorme angst te bespreken. Hij adviseerde mij een angstkliniek. Maar na een kort gesprek door de telefoon kon mijn angst niet weggenomen worden. Ik had de hoop dat ze op zo`n kliniek met een narcose zouden werken maar dat deden ze dus mooi niet. Toen toch maar een afspraak gemaakt met mijn tandarts waar ik heel lang geleden wel eens geweest was. Hij was verbaasd over mijn komst en had mij allang als patiënt opgegeven. Ik vertelde hem van de enorme angsten die ik had en wat ik allemaal had geprobeerd. Ik vertelde hem ook dat ik op internet een site had gezien van een tandarts in Kerkrade en dat daar behandelingen onder narcose mogelijk waren. Omdat ikzelf niet durfde te bellen heeft hij dat gedaan, ik ben hem nu nog dankbaar, want ik had plotseling een afspraak waar ik niet meer onderuit kon. Samen met mijn vrouw ben ik enige weken daarna in de auto gestapt op weg naar het zuiden. Ik kom uit Zutphen dus had tijdens de rit, die drie uur duurde, ruim de tijd om zenuwachtig te worden. Bij aankomst bleek al dat ik niet de enige was die angst voor de tandarts was. Na enkele geruststellende woorden van een assistente kon ik dan naar binnen. Iedereen had alle begrip voor mij en het bleek dat er wel wat moest gebeuren en heb ik maar doorgezet. Ik hoorde allemaal wel mooie verhalen dat ik er echt niets van zou voelen, maar ik geloofde er niets van. De enige reden waarom ik toch een afspraak voor de behandeling heb gemaakt was dat ik niet verder kon op de manier zoals het nu was en dat de tandarts mij verzekerde dat het gebit, op 2 kiezen na, weer in orde kwam. Niet helemaal gerust stapte ik weer in de auto op weg naar Zutphen. Toen kwam dan na ongeveer zes weken de dag des oordeels. Twee nachten daarvoor had ik al niet geslapen. Zelfs de weken daarvoor kon ik niet meer normaal functioneren. Toen ik dan eindelijk in de wachtkamer zat werd ik behoorlijk zenuwachtig. Nadat de tandarts mij binnenriep zat ik, voordat ik het zelf in de gaten had, op de beruchte stoel. Ik heb geloof ik wel honderd keer gevraagd of ik er echt niets van zou voelen en ze konden mij niet overtuigen. Ik kreeg al gauw de narcose toegediend en heb daarna lekker geslapen. Toen ik uit de narcose kwam leek het wel of ik pas een minuut binnen was. Maar in die minuut had de tandarts wel ontelbare gaten gevuld en twee kiezen getrokken. Ik heb er echt niets van gemerkt. Ook de uren na die tijd heb ik geen last gehad. Mijn dank is dan ook enorm en ben heel erg blij dat ik deze stap heb genomen. Ik raad iedereen dan ook aan om dit te overwegen. Mijn angst is nog steeds niet weg, maar ik weet nu wel dat ik ergens zonder angst terecht kan voor de verzorging van mijn gebit. Ik heb daar het ritje van Zutphen naar Kerkrade wel voor over.

Nogmaals heel erg bedankt.

R S
Zutphen

20-7-2003

Allereerst ik was een grote angsthaas voor de tandarts, en was dan ook al ruim 22 jaar niet meer bij een tandarts geweest. Omdat met name mijn bovengebit steeds slechter werd, tanden die spontaan overbraken etc., toch maar eens op internet naar een angsttandarts gezocht.De praktijk van dr.Reinders gevonden en hiernaartoe gemaild. Ik kreeg een mail terug dat ik maar moest bellen voor een afspraak voor een intake-gesprek. Maar omdat de moed me hiertoe ontbrak, hier enkele maanden overheen laten gaan.Omdat ik me toch steeds meer begin te schamen voor de slechte staat van mijn gebit, medio mei 2003 toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gebeld naar de praktijk voor een afspraak. Deze werd door een vriendelijke telefoniste gemaakt voor wo 18 Juni 2003. Met knikkende knieen, en mijn vrouw als mental coach op naar Kerkrade. Na me aan de balie te hebben gemeld, was ik direct aan de beurt. Dr. Reinders en zijn team, begrepen me volkomen en er werdt niet om me gelachen. Eerst wat foto's gemaakt van mijn gebit, en toen kwam het : DE STOEL, maar ook dat viel reuze mee, inderdaad zonder haakjes etc. Hierna werd er een begroting gemaakt, wat bij mij inhield boven alles trekken en een prothese, en beneden enkele gaatjes vullen, en de 3 pakjes cabellero verwijderen.Ik kon gelijk aan de balie een afspraak maken voor de behandeling. 17 Juli j.l. 10.00 was de grote dag. In het begin van de week werd ik nog gebeld om de afspraak nogmaals te bevestigen. Doodzenuwachtig was ik en heb die week tot aan de dag van behandeling weinig geslapen. De bewuste dag, wou ik niet gaan maar met name mijn vrouw heeft me overtuigd, dat het beter was om nu door te zetten.Even voor 10.00 uur gemeld aan de balie, daar kreeg ik te horen dat het iets ging uitlopen ivm de behandeling van een patient voor me. Door de assistente van de anathesist werd mij medegedeeld dat ik rustig naar buiten kon gaan, en dat zij me wel zou komen halen als ik aan de beurt was. besloten om toch in de wachtkamer te blijven, totdat het geluid van de boor tot mij doordrong, toen toch maar vlug naar buiten. Om ca. 11.00 uur was het zover, ik kan wel huilen van de zenuwen. Maar de geruststelling van het gehele team en met name Dr. Reinders deed mij toch goed. Een prikje en ca. 1 1/2 uur later werd ik wakker met boven een prothese en onder een "gerenoveerd"gebit. Niks gevoeld niks gemerkt. Een echte aanrader voor iedereen die ook maar enige angst voor de tandarts heeft. Het eten en spreken gaat nog niet zoals ik wil, maar dat zal, neem ik aan, ook wel in orde komen. Nogmaals alle lof voor Dr. Reinders, Dr.Jessen, en het gehele team. Had ik dit maar jaren eerder gedaan. Ik hoop dat dit stukje ertoe mag leiden, dat, de eventuele twijfelaars, nu de stap ook nemen. Mensen doen!!

Bedankt

G.K. uit Eijsden

---

11-7-2003

hallo hier mijn reactie op de narcosebehandeling.

na mijn zwangerschap begon de ellende das nu zo'n 10 jaar geleden de ene na de andere kies brak af en omdat ik bang was toch maar niet naar de tandarts en de pijn ging steeds weer weg maar na 10 jaar werden ook mijn voorste tanden aangetast en durfde ik bijna niet meer te lachen. toen maar eens op internet rondgekeken want ik was van plan om al mijn tanden er boven uit te laten trekken toen zag ik de pagina van jullie tandheelkundig centrum en toch maar alle moed bijelkaar geraapt en gebeld ik kon al vrij snel voor intake gesprek en zou vrijdag 11 juli voor de eerste keer behandeld kunnen worden dit is dus 2 weken eerder geworden en 11 juli zou de behandeling volgen. de eerste keer een verstandkies eruit en 8 andere kiezen maar niks gemerkt want ging lekker onder narcose vandaag 11 juli de behandeling gehad en ik durf weer in de spiegel te lachen met me tanden bloot. en de pijn achteraf viel wel mee eigenlijk bijna niet dus mensen als je bang bent neem alsjeblief contact op met kerkrade ze zijn heel leuk en je word goed opgevangen geen vragen van waarom niet eerder gekomen maar je word met alle begrip opgevangen en geholpen. mensen bedankt

groetjes van N. B. uit Maastricht en tot in jan. voor controle want ik laat echt niet meer zover komen

---

10-7-2003

hallo,

Ook mij werd gevraagd mijn reactie te geven op mijn behandeling. Aangezien ik het prettig vond al die positieve berichten te lezen, hier ook mijn verhaal. Het eerste gesprek vond ik gewoon prettig, het is daar heel normaal dat je bang bent. Je word er niet behandeld als een klein kind! Inderdaad kijken zonder haakje!!! Na een paar weken werd ik gebeld om een afspraak te maken voor behandeling, donderdag 10 juli om 11.15 Kan me niet herinneren ooit zo zenuwachtig en bang geweest te zijn. Na 3 uur rijden kwam ik al bijna huilend binnen, was ook meteen aan de beurt. Wat ik eigenlijk wel heel prettig vond. De assistente van de narcotiseur was erg aardig en verzekerde mij ervan dat ik echt niks zou merken. Een piepkleinprikje in me hand (steld echt niks voor) en ik voelde me weggleiden. Voor ik het wist was ik wakker, ik heb gehuild van opluchting en blijdschap, heb er NIKS van gemerkt. mijn verstandkies is getrokken, een ondertand getrokken, een wortelkanaalbehandeling, 2x boren en me voortanden weer keurig gelijk gemaakt.Ben zo blij dat ik deze stap genomen heb! zou dit ook echt aanraden voor mensen die ook zo bang zijn. Het is nu 0.10 dat ik dit aan het opschrijven ben, heb echt nagenoeg nergens last van! Ben blij dat ik weer gewoon in slaap kan vallen, zonder die angst. Dus mensen van tandheelkundig centum, BEDANKT!!!!

mvg, E.V.

---

7-7-2003

geacht team,

na een week euforisch te zijn geweest mijn reactie op de behandeling,ik kan het maar in een zin samenvatten IK BEN OPNIEUW GEBOREN!!!!!!!!!!!!! duizend maal dank aan het hele team,

vriendelijke groeten,
rita van der h. uit groningen

---

28-6-2003

Hoi superteam,

Hierbij wil ik ook mijn reactie geven. Na enkele minder leuke ervaringen bij de tandarts en nadat mijn gebit door de bekende "wolf" werd getroffen, was voor mij de keuze niet moeilijk: ze bekijken het allemaal maar, maar aan mijn gebit geen polonaise meer! Stom (dat kan ik nu wel zeggen), maar als het verval eenmaal begint, wordt de angst steeds groter. De logische pijnen die volgden werden weggeslikt met diverse pijnstillers, terwijl de angst steeds groter werd. Dankzij een goede vriendin werd ik gewezen op de 'angsttandarts' en zij pushte mij ook om een afspraak te maken (ze is zelfs meegegaan als 'mental coach' en geloof me, die had ik echt nodig). Het intake-gesprek vond plaats op woensdag 4 juni, in de taxi zat ik bijna te hyperventileren, zo nerveus was ik. Maar toen ik binnen was en ontvangen werd door de vriendelijke dames van de receptie viel er al een stuk(je) spanning van me af. Ik was meteen aan de beurt en de eerste zinnen van tandarts Reinders stelden mij gelijk op m'n gemak. Eerst wat foto's, daarna toch even in DE STOEL, daar ook nog wat foto's en toen: het 'plan de campagne'. Ikzelf wilde een complete prothese, maar de tandarts adviseerde om alleen een bovenprothese te nemen. de rest viel nog te repareren, desnoods t.z.t. aangevuld met een brug. Een ding hebben trouwens alle tandartsen wel gemeen: ze vragen je iets, terwijl je met je mond vol zit (happen). Toen hij me daarna uit de stoel tilde en in mijn rolstoel zette (en mij ondertussen ten dans vroeg) was het voor mij meer dan duidelijk: als er al wat moet gebeuren, dan hier. Daarna volgde het gesprek met de assistente van de anesthesist; ook dit verliep naar wens en hier werd nog duidelijk uitgelegd welke voorzorgsmaatregelen je moet nemen voor de behandeling en de dagen erna. Dan begint het afwachten, maar sneller dan verwacht werd ik op 2e pinksterdag(!) gebeld: zaterdag 28 juni mocht ik komen. K.., dacht ik, net op de dag dat we met onze personeelsvereniging naar Brugge zouden gaan, maar, als ik nu uitstel, wanneer zal ik dan aan de beurt zijn, dus toch maar gelijk 'volmondig' ja gezegd. Op woensdag 25 juni kreeg ik nogmaals een telefoontje om de afspraak te bevestigen. En dan, zaterdag 28 juni: D-Day. Vol goede moed (en beduidend minder zenuwachtig als voor het intake-gesprek) rijden we richting Kerkrade, maar helaas, er rijden meer mensen in die richting. Dus toch weer zenuwen: kom ik wel op tijd? Maar ook daar was rekening mee gehouden: ik kreeg een telefoontje vanuit Kerkrade, dat er meerdere klanten in de file hadden gestaan, dus het liep iets uit en of ik maar rustig aan wilde doen. Tien minuten later dan gepland arriveerden we in Kerkrade, waar we werden opgevangen met de mededeling, dat ik nog wel tijd had voor een sigaretje. Om 13.45 uur was het dan eindelijk zover. De anesthesist stelde zich voor en bracht het infuus aan. Binnen een minuut was ik in dromenland en om 14.45 uur werd ik weer wakker, met een mond vol. Nadat ik de laatste instructies had meegekregen, kon ik weer huiswaarts. De eerste twee dagen had ik nog wat napijn, maar het idee dat ik weer breeduit kon lachen maakte die pijn echt dragelijk. Nu, ruim een week later, kan ik alleen maar zeggen: dit had ik echt eerder moeten doen. Niet alleen ziet het er weer perfect uit, ook je zelfvertrouwen neemt ontzettend toe. Ik ben blij dat ik zo'n goede vriendin heb die me de weg heeft gewezen en ik ben heel blij, dat er zo'n fantastisch team bestaat, die je niet als angsthaas behandelen, maar die je met heel veel enthousiasme en vakkennis bijstaan.

Allemaal super bedankt.

A H, Bergen op Zoom

---

26-4-2003

Beste Teamleden!

Het is nu 1 mei, precies 4 dagen na mijn behandeling in Kerkrade, omdat het mij niet duidelijk was hoe ik een reactie kon schrijven voor de website, verstuur ik mijn reactie maar naar jullie info email adres.
Na zo'n 6 tot 8 jaar uitstellen, kiespijn wegslikken met pijnstillers en in erge gevallen zelfs met één of twee glaasjes wijn erbij, besloot ik dat het nu toch wel tijd werd om een tandarts te zoeken die enig begrip kon opbrengen voor een angsthaas zoals ik.
Nee, dat is niet helemaal waar, de echte doorbraak was de "afbraak" van één van mijn gekoesterde kiezen tijdens een hap van een stokbroodje met overheerlijke franse kaas. U begrijpt dat ik vanaf dat moment geen hap meer door mijn keel kreeg en dat ik het liefst langzaam in een roes was weggezakt om daar pas weer uit te komen zodra mijn kies zich weer "vanzelf" had hersteld.
Ik kroop vol ellende en zelfmedelijden achter mijn pc en besloot op het internet te zoeken naar.....een tandarts. Al vrij snel vond ik de site "angst voor tandarts" en kwam er een sprankje hoop in mij op. Na een telefoontje bleek echter dat met de carnavalsdagen het gehele centrum plat lag. Dat vond ik nogal frustrerend op dat moment, maar gaf mij toch ook wel weer het gevoel dat deze tandartsen menselijk bleken te zijn......
Om een lang verhaal toch maar wat in te korten, het intake gesprek verliep prima...er werden foto's gemaakt, er werd naar mijn gebit gekeken (letterlijk!) en er werd een offerte gemaakt. Wat ik zeer netjes vind, want je weet precies wat er moet gebeuren en wat uiteindelijk alles gaat kosten. Er werd mij verteld dat ik vanzelf bericht kreeg wanneer ik moest komen.
Ongeveer 3 weken later kreeg ik inderdaad bericht dat ik zaterdag, 26 april kon komen. Alsof mijn psyche het er niet mee eens was, werd ik prompt een aantal dagen voor de grote dag ziek. Flinke koorts, keelpijn en noem het maar op! Genoeg reden om eigenlijk af te bellen...en toch ook weer niet. Ik had nu eenmaal de stap gezet dus ik wilde toch gaan. Nu kreeg ik echter angst over de narcose....stel nu dat ik toch alles voel maar dat ik gewoon niets kan zeggen of bewegen? Of stel dat ik geen lucht kreeg want ik was immers zwaar verkouden......Al snel hing ik aan de telefoon en al snel werd er een receptje naar mijn apotheek gefaxt voor een penicilline kuurtje.....Niets afbellen dus......
Toen was het 26 april en ik zat samen met mijn moeder in de wachtkamer....dat geboor deed aan mijn nervositeit geen goeds......maar gelukkig zag ik al snel een bekend gezicht...de assistent van de anesthesist kwam gedag zeggen en vroeg of ik nuchter was.....uiteraard, ik had zelfs als ik wilde geen hap door mijn keel kunnen krijgen maar goed. Ik werd snel geholpen. Voor dat ik het wist zat het infuus in mijn hand en was ik onder zeil......
En voor dat ik het wist was ik weer bij....half dronken zie ik mijn moeder als in een waas voor mij staan en word ik waggelend naar een ander kamertje gebracht waar ik even bij kan komen. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat alles vrij gehaast ging....was waarschijnlijk nogal druk....Maar ondanks dat was de ervaring van de narcose geweldig....in die zin dat ik werkelijk helemaal niets ervaren heb!! Echt helmaal super om wakker te worden en te merken dat er inderdaad een kies is getrokken en de rest is gerenoveerd. Op de terug weg (dik 2 uur rijden) heb ik uit voorzorg maar 2 paracetamolletjes geslikt....ik voelde me vrij suf nog maar verder helemaal in mijn nopjes.

Conclusie:
Ik vind alles, dat wil zeggen, de rit, de (toch wel) zenuwen, de narcose en de napijn ( want die had/heb ik wel van het trekken van de kies) te verwaarlozen bij de geweldige mogelijkheid tot behandeling onder narcose door een geweldig kundig snel team! Ik zag altijd vreselijk op om naar de tandarts te gaan en was ervan overtuigd dat er niemand was die zo bang was als ik.....(blijkt dat ook niet helemaal waar te zijn....er zijn er meerdere!!!) nu is die angst veranderd omdat ik weet dat het ook anders kan......dus...een aanrader voor een ieder die echt bang is en de behandeling zelf niet wilt meemaken.

Groetjes,

S.E.

---

26-4-2003

Hallo allemaal,

Bij deze een reactie op de behandeling onder narcose,zaterdag 26 april ben ik bij jullie geweest om mijn verstandskies er ui te laten halen en een paar gaatjes te laten vullen en zenuwebehandeling.Voor dat ik bij jullie terecht ben gekomen was ik altijd al wel een beetje bang geweest maar nadat mijn eigen tandarts de laatste keer een verstandskies er erg moeilijk uit kreeg durfde ik helemaal niet meer te gaan. Toen op internet gezocht en bij jullie terechtgekomen,dit is echt een uitkomst !!!!!

Eigenlijk was ik pas 27 mei aan de beurt maar ik heb zoveel pijn gehad en de laatste 2 weken zo slecht geslapen,dat ik toch maar opgebeld hebt naar jullie,22 april werd ik teruggebeld door een van jullie aardige medewerkers dat ik 26 april al kon komen,dit was wel even schrikken.Nu hoorde ik achteraf dat de tandarts ook nogal wat moeite heeft gehad om mijn verstandskies er uit te krijgen,maar dit is gelukkig toch gelukt en ik heb er allemaal niets van gemerkt.

Ik wil jullie hele team heel erg hartelijk bedanken.

met vriendelijke groet,

H.k. uit tiel

---

5-4-2003

Assen 5-april-2003

Hallo allemaal,

Ik ben iets van 5 jaar niet meer naar een tandarts geweest en dat kon je ook op het laatst echt zien aan mijn gebit.
Mijn achterste 2 kiezen begonnen ook af te brokkellen en toen had ik zoiets van en nu moet ik ergens heen.
Ik durfde echt niet naar een gewone tandarts en heb via internet gezocht naar een tandarts die het onder narcose doet.
Gelukkig heb ik jullie gevonden. Het heeft nog wel een tijdje geduurd voordat ik een afspraak maakte.
Maar toen ik weer eens hevig last had van keispijn heb ik maar gevraagd of mijn vriend voor mij kon bellen.
Ook wilde ik mijn gebit mooi hebben omdat we gaan trouwen in juli dus dan kan ik niet met een lelijk gebit op de foto :)
Nog geen week daarna kon ik heen. Er moest een foto gemaakt worden en er werd gekeken in m'n mond (zonder haakje!!!) wat er allemaal moest gebeuren.
Binnen een paar minuten was het klaar en kon ik weer naar huis.
Ik werd eind maart al gebeld en kon op 4 april heen voor de behandeling.
Ik was redelijk rustig maar in de wachtkamer werd ik toch wat onrustig. Veronique heeft mij gerust gesteld en uitgelegd wat er allemaal ging gebeuren met de narcose.
Ik kan je vertellen als het weer moet dan ben ik echt niet meer bang :)
Het viel mij 100% mee. Je hebt het gevoel van ik word moe en hups je bent weg :)
En het dronken zijn na de narcose is wel een grappig lekker gevoel.
Ik mocht even bijkomen in een kamertje en heb daar ook lekker gebruik van gemaakt.
Ik kan het ook echt iedereen aanraden die bang is om naar jullie toe te gaan.
Want je word echt goed geholpen en iedereen is zo vriendelijk.
Ik wil echt iedereen bedanken en jullie zijn echt top.
Ik heb weer een mooi gebit en kan zonder schaamte lachen :D

Harstikke bedankt!!!

Mvg Henny uit Assen

---

29-3-2003

Beste Teamleden

Op zatedag 29 maart 2003 ben ik onder narcose geholpen
Mijn gebid was zo verwaarloosd door angst voor de tandarts dat trekken en een kunstgebid de enige oplossing nog was.
Ik moet zeggen dat ik met knikkende knieen van Vlaardingen naar Kerkrade ben gereden maar de angst was erger dan de behandeling de manier van opvang en behandeling is door mij als uitermate proffessioneel ervaren
Ik kan U alleen maar hartelijk dankzeggen voor Uw geweldige manier van behandelen en begeleiden.
Ik kan iedereen aanraden die angstig is voor de tandarts om naar de praktijk te gaan van Tanarts Reinders je wordt daar goed vakkundig maar bovenal menselijk behandeld.

Mijn dank.

H.J. V.
Vlaardingen

---

29-3-2003

Hallo fantastisch team.

Zaterdagmorgen 29 maart ben ik door jullie behandeld en ik ben er zeer tevreden over. Niks dan lof. Eigenlijk al vanaf het intakegesprek ben ik erg tevreden. Zoals jullie met angstige mensen omgaan is gewoon fantastisch. Ik wilde dat iedereen zo zou reageren en je niet uitlacht voor je angst.
Wat ik begrepen heb is dat jullie langer met mij bezig zijn geweest dan gepland en dat ik erg moeilijk onder zeil was te krijgen. Ik heb daar helemaal niks van gemerkt. Voor mijn gevoel was ik binnen 20 seconde vertrokken en werd ik niet veel later weer wakker met een gesaneerd gebit. Maar dat schijnt dus een beetje anders te zijn gelopen. Gelukkig heb ik daar zelf niks van gemerkt, zoals ook beloofd was. Heb alleen napijn van het trekken van een eigenwijze kies en een zere keel, maar dat gaat allemaal over. Dat heb ik er voor over. Ik ben heel trots op mezelf dat ik heb doorgezet, want begin van de week stond ik op het punt om af te bellen. Maar gelukkig heb ik dat niet gedaan.
Zaterdag heb ik 's middags alweer kunnen genieten van een heerlijk stuk vlaai en s'avonds heb ik lekker gegeten. Wel voorzichtig vanwege dat gat in mijn kaak van die kies.
Ik ben heel blij dat jullie er voor ons zijn. En dan heb ik 3.5 uur rijden in de auto er helemaal voor over.
Nogmaals heel hartelijk dank voor de goede zorgen en jullie begrip. En toch hoop ik jullie nooit meer te zien. Eind augustus heb ik een controle afspraak staan bij mij tandarts hier in het dorp. Maar mocht het ooit zo zijn dat ik jullie hulp toch weer nodig heb, dan zal ik niet aarzelen om te bellen.

A. H.
Neede.

14-2-2003

Tilburg, 14-2-03

Geacht team en andere lezers,

Sinds 11 jaar heb ik een verregaande angst voor de tandarts, ik stelde bezoeken dan ook altijd uit tot het niet langer kon, tijdens een van deze bezoeken heb ik een slechte ervaring gehad die er voor zorgde dat ik helemaal niet meer ging. De gevolgen hiervan waren pijnklachten en grote schaamte voor mijn lelijke gebit alsmede, doordat ik niet goed kon kauwen, een slechte voedingsgewoonte en dus verminderd functioneren in mijn dagelijkse leven.
Een aantal maanden geleden kwam ik op het punt dat een behandeling niet langer uit te stellen was. Via het internet vond ik 'angstvoortandarts.nl' en heb ik contact opgenomen, ik kon een kleine 2 weken later komen voor de intake. Hoewel ik met lood in mijn schoenen ging ben ik prima opgevangen en werd de belofte van geen haakjes waargemaakt, na even gekeken te hebben in mijn mond en het maken van een foto moest ik een vragenformulier invullen en ging vervolgens opgelucht weg.
Vanmiddag om 12.30 was ik na even wachten aan de beurt, ik was als de dood voor de narcose en wat ze tijdens de narcose zouden doen maar werd door Veronique gerustgesteld. Toen ik eenmaal aan de beurt was was er ook weinig tijd meer om bang te zijn, voor ik het wist zat de infuusnaald erin, wat overigens minder pijnlijk was dan ik dacht, en binnen 10 tellen was ik weg, geen raar gevoel of misselijk, alleen een lichte tinteling in mijn kaken.
Toen ik wakker werd was ik m.i. meteen vrij goed wakker, weer niet misselijk alleen wat wankel op mijn benen, ik mocht even bijkomen in een apart kamertje waar ik zowat meteen mijn tanden heb bewonderd, mijn voortanden waren eindelijk weer gaaf en van de kiezen die getrokken zijn heb ik vooralsnog geen last (het is nu 18.00), voor het geval dat ik nog pijn krijg heb ik pijnstillers gehad maar ik heb goede hoop die niet te hoeven gebruiken.
Heerlijk om straks weer alles te kunnen eten wat ik wil en te kunnen lachen zonder schaamte, ik kan dit iedereen die zo bang is aanraden! De drempel is na zoveel jaar moeilijk te nemen maar zeer zeker de moeite waard!
Rest mij het team te bedanken voor hun steun en het geven van de mogelijkheid voor een ingreep onder narcose, zonder jullie had ik over een aantal jaren na veel pijn aan een kunstgebit gemoeten terwijl ik nu een gezond eigen gebit heb.

Heel erg bedankt!

Met vriendelijke groet, F. van D.

---

20-1-2003

Grandioos,

Na 14 jaar niet bij de tandarts geweest te zijn moest het nu echt gebeuren. Wat nu???? Gezocht op internet en in Kerkrade terecht gekomen. 14 mei was de dag dat ik voor de eerste keer moest bellen. Wat een stap was dat heel de dag uitgesteld uiteindelijk gebeld. Een hele vriendelijk telefoniste begreep alles, over 14 dagen een intaeke gesprek.(eigenlijk wilde ik gelijk zeggen dat die dag me niet goed uit kwam) 28 mei met zweet in mijn handen en trillende knieen naar Kerkrade. Er werden foto's gemaakt gelukkig niet in de tandarts stoel liggen en allerlei haakjes. De tandarts keek wat er aan de hand was en wat er gerepareerd kon worden. Er werd afgesproken dat ik bericht zou krijgen voor de grote dag. ongeveer 8 dagen later werd ik gebeld dat ik op zondag 28 juni om 1 uur aan de beurt zou zijn. Mijn eerste reactie was op zondag? Ik heb deze weken vaak willen bellen om af te zeggen. Had toch geen pijn meer. Donderdag 26 juni belde er een aardige assistente op (ik dacht gelukkig het gaat niet door). Zij bevestigde de afspraak voor zondag. Helaas. Zondag ochtend na een nacht slecht slapen ging om 10.15 de telefoon Kerkrade (weer flitste het door mijn hoofd hehe het gaat niet door) Hoe laat we aanwezig zouden zijn. Uiteraard was het niet druk op de weg zodat we om 12 uur al aanwezig waren. Pff. In de wachtkamet zitten boren horen. We zijn toch maar een stuk gaan lopen buiten. Ik was haast naar huis gegaan. Om 12 uur zaten we weer in de wacht kamer de assistente van de anesthesist kwam en vroeg of we een goede reis gehad hadden en zei dat we zo aan de beurt zouden zijn. Het duurde toch nog een half uurtje. Toen werd ik binnen geroepen. Een stel aardige mensen binnen maar dit ging helemaal langs me heen (weet ook helemaal niet meer wat ze zeiden) kreeg een heel klein naaldje in mijn hand. Wat je helemaal niet voel. Is misschien raar maar je voelt er echt niets van. En ik sliep heeeel snel. Toen werd ik wakker gemaakt en dacht dat ik op een camping was met de kinderen en ik dacht ik heb gister avond wel heel veel wijn op (zo voelde het). En ineens zag ik het ik was bij de tandarts en alles was voorbij. Heel mijn gebit gerenoveerd. Fantastisch.

Eerst wilde ik niet in een spiegel kijken maar laten toen ik beter wakker was wel. Echt knap werk. Nog even bij komen en ik werd met een assistente ten mijn man naar de auto gebracht om weer naar huis te gaan. Ondanks dat er toch een kies getrokken is en heel veel vullingen vernieuwd en mijn voor tanden gerepareerd helemaal geen pijn gehad. Nu nog niet en het is nu maandag ochtend vroeg. Ben nog wel een beetje bang voor eten maar het gaat goed. Ik wil iedereen aanraden DOEN. het is echt fantastisch en dit allemaal zonder dat je het zonder boor geluiden zonder pijn Ik kan nog maar een ding zeggen FANTASTISCH.

Iedereen in Kerkrade Hartelijk bedankt dat jullie dit voor mij en vele mogelijk maken.

---

19-1-2003

Stom, stom, stom

Of gewoon de pech hebben dat je niet zo'n goed gebit heb, of slechte ervaringen hebben met tandartsen! Hoe het ook zei, het is allemaal achteraf. Na jaren lang getobd te hebben met m'n gebit, kwam ik via Internet bij het tandheelkundige centrum Kerkrade West terecht. Tand na tand, kies na kies brokkelde af, niet echt pijnlijk, maar wel zeer vervelen, bij het lachen, mondje dicht houden en het eten was vaak ook geen pretje. Toen laatst één van mij nog resterende voortanden afbrak, vond ik dat er echt wat moest gebeuren, ik heb toen een afspraak gemaakt voor een in-take gesprek (is geheel vrijblijvend dus wat kan mij gebeuren) Na een foto en een gesprek, kreeg ik de teleurstellende mededeling dat er niets meer aan te doen was, behalve nog een volledig kunstgebit, dat was toch wel even schrikken! Maar ja, zo door lopen kon toch ook echt niet, dus een afspraak gemaakt voor 28 juni voor een narcose behandeling. En, ongelofelijk je word vriendelijk ontvangen, eenmaal op de stoel krijg je een prikje van een naald in je hand, nauwelijks voelbaar. Na enkele seconden, minuten, ik weet het echt niet, ben je onder zeil, je merkt er helemaal niets van. Tot je ineens weer bij ben, alles eruit en nieuw erin! heerlijk en dat alles zonder dat je het merkt. Ik ben om 14:30 geholpen en 's avonds zat ik al op visite en de dag daarna ben ik weer wezen hardlopen. Ik heb nauwelijks pijn, meer een onwennig gevoel, het eten en praten gaat nog niet helemaal zo als ik wil, maar ja wat wil je? Nee, perfect het is me alles meegevallen en ik heb geen spijt van me beslissing. Ik heb nu weer mooie tandjes en kan weer breeduit lachen, zonder me te moeten schamen, heerlijk toch!

Dus, waar wacht je nu nog op?

Team bedankt!!

J.H. Gouda

---

18-1-2003

Ook mij werd gevraagd een reactie te geven via jullie site.

Ik kan kort zijn, ik sluit mij aan bij de rest van de reacties.
Hoewel ik moet zeggen dat ik meteen bij mijn verstand was, dus niet duf, ik had ook geen napijn, heb ik nu nog niet en we zijn al weer een week verder en ik zat 's avonds, wij moesten nog vier uur rijden terug, al in een restaurant met een stuk gepocheerde zalmfilet op mijn bord. Ik moet er wel even bij zeggen dat dit iets te optimistisch was, de zalm was gortdroog, maar ik heb wel soep gegeten met ballen. Verder heb ik tot nu toe ook niet geleefd op yoghurt en vla. De eerste drie dagen na mijn behandeling heb ik vis gegeten met veel boter en dag vijf zat ik al aan de andijvie met aardappelen, alleen vlees wil nog niet goed lukken, maar het is vandaag dan ook precies een week geleden dat ik gehopen ben (volledige prothese).
Er moet mij wel iets van het hart. Ik weet dat er mensen zijn, zoals ik, die ook de reacties op de web-site bekijken en dan misschien denken: Oh, ze hebben een blik positievo's opengetrokken die een reactie mogen geven. Ik weet zeker dat dit niet zo is, tenminste, ik kan mij haast niet voorstellen dat er uberhaupt negatieve reacties zijn op een dergelijke behandeling. Ik was voor mijn eerste afspraak op 29 januari verschrikkelijk nerveus.
Tandarts Reinders was echt een schat met heel veel geduld, ik denk dat ik tijdens dat bezoek wel vier keer van de stoel af ben gestapt terwijl hij nog helemaal niet klaar was.
En toch ben ik tot 16 april bloednerveus geweest. En dat ik ook heel raar want mijn afspraak was op 17 april. Ik was dus de dag ervoor heel erg rustig, ook op de dag was ik rustig. Toen wij voor de deur kwamen kreeg ik een beetje de kriebels maar dat was heel snel over toen ik een praat had gemaakt met de assistente van de anesthesist, volgens mijn moeder ben ik nog nooit zo rustig op een tandartsstoel gaan zitten.
Ik kan het echt iedereen aan bevelen en had er graag een reis van vier uur voor over, vanuit Den Helder, dus helemaal in het noorden.
En de patienten komen echt uit het hele land want dat heb ik zelf ervaren.
De eerste keer stond er een man aan de balie die uit Amsterdam kwam en er was ook een mevrouw uit Andijk. Nou, dat ligt toch echt allemaal in Noord-Holland.

J.

---

18-1-2003

Geachte lezers,

Hierbij mijn reactie:

Over de tandartsen, kliniek en behandeling:
Zeer tevreden,
Ik voelde me geen outcast of crimineel,
maar een gewaardeerde patient met een probleem
dat opgelost moest worden.
Ik durf weer te lachen,
ik kan weer slapen,
Ik voel me trots en tevreden dat ik mijn angst onder ogen heb durven zien
en dat ik de moed heb opgebracht het op te lossen.
En uiteraard ben ik reuze dankbaar dat er mensen zijn
die begrip kunnen opbrengen en hulp kunnen leveren
aan mensen zoals ik.

Ik weet dat ik niet de enige ben,
en zou tegen iedereen willen zeggen:
GA, neem die tijd voor jezelf,
ook al rijdt je net als ik tig uur,
als je bedenkt hoeveel tijd je niet in wachtkamers doorgebracht hebt...
GA, zet je over je angst heen,
de kwaliteit van je leven verbetert aanzienlijk, zonder haakjes, zonder pijn!
denk aan al die slapeloze nachten die je straks kwijt bent......

---

17-1-2003

Beste Tandarts en collegae,
Ik ben op 26 april bij u onder narcose behandeld en wil graag mijn ervaring opschrijven om andere ook te helpen om deze stap te zetten.
Ik was me al geruime tijd bewust dat ik snel iets aan mijn gebit moest gaan doen om het weer in goede conditie te krijgen, maar had nare ervaringen bij andere tandartsen opgelopen waardoor ik een behoorlijke angstig was. Bij de gedachte aan een tandarts kreeg ik het al benauwd. Ik kon de moed niet opbrengen om een afspraak te maken. Zo heb ik bijna 12 jaar zonder tandartsbezoeken gedaan. Ik moet zeggen dat ik het geluk heb gehad dat ik geen tandpijn in al die tijd heb gekregen. Maar zelf zag ik wel dat ik een aantal gaatjes kreeg die uiteindelijk steeds groter werden. Uit angst voor pijn aan mijn tanden en toch wel het gevoel dat er iets moest gebeuren ben ik via internet bij "angstvoortandarts.nl" terecht gekomen. Deze site gaf mij hoop dat ik dmv narcose behandeling in n keer alles weer kon laten herstellen zonder dat je daar iets van zou merken. Het eerste contact om een afspraak te maken was voor mij best een drempel, want ik wis ook als ik nu bel moet ik gaan. Het intake gesprek was erg prettig, alhoewel ik toch behoorlijk zenuwachtig was.
Er werden foto's gemaakt en er werd in de tandartsstoel gekeken naar mijn gebit. De tandarts was erg voorzichtig ging niet met allerlei haakje aan de gang en vertelde me achteraf duidelijk wat er mankeerde. Daarna werd ik door een assitente apart genomen om uitleg te geven over de narcose behandeling en de vragenlijst die ik van te voren moest invullen werd doorgenomen.
Daarna kon ik naar huis en zou er contact opgenomen worden met me voor de behandeling. Toen ik naar buiten liep viel er echt een last van me af. Ik had een goed gevoel dat deze mensen me gingen helpen zonder dat ik daar iets van zou horen of voelen.
Op de behandeldag zelf was ik wel erg gespannnen, je weet toch niet precies wat er gaat gebeuren. Toen ik aan de beurt was ging het zo snel. De tandarts en zijn assistente waren erg vriendelijk en de narcotiseur kwam ook gelijk binnen. Deze deed een infuus in mijn hand waar ik ook niks van voelde en de assistente was tegen mij aan het praten waar ik vandaan kwam en vroeg hoe lang dat ik onderweg was geweest. Deze vraag heb ik nog beantwoord en daarna weet ik niks meer. Op een bepaald moment, begint de assistente tegen mij te praten en is alles al achter de rug. Ik word netjes ondersteunt naar mijn auto gebracht, je bent wel wat suf van de narcose, en kan lekker weer naar huis. Achteraf is het zo raar dat je zonder pijn, geluidjes etc van alles af bent. Ik ben zo blij dat ik deze stap heb genomen en raad iedereen aan die ook de kriebels krijgt van het geluid van de boor en de haakjes waar mee wordt gepeuterd contact op te nemen met "angstvoortandarst.nl" om eindelijk geholpen te zijn zonder angst en pijn.

Vriendelijke groet,
Dhr. L. A. uit Rhoon

---

16-1-2003

Aan het hele team van tandartspraktijk Reinders,

Het was geweldig !! Zo zenuwachtig gemaakt en het was voorbij voor ik er erg in had.
Het begon al met het telefoontje naar de praktijk aan de telefoon zijn ze zo vriendelijk en geruststellend dat was heel fijn.
Eenmaal daar gekomen voor het eerste gesprek met knikkende knieeen was het precies zoals ze op aan de telefoon zeiden geen haakjes.
Iedereen was heel vriendelijk je kon alles vragen wat je dwars zat.
Toen was de dag aangebroken dat ik onder narcose ging het was voor mij de eerste keer,maar het prikje voelde je bijna niet en ik was in slaap voor ik er erg in had.
Toen werd ik wakker gemaakt en alles was al gedaan !! mijn hele gebit weer perfect in orde.

Iedereen hartstikke bedankt voor de goede zorgen.

Met vriendelijke groet K.

---

15-1-2003

Hallo,

Ik heb belooft om even een reactie te geven over de behandeling bij de tandarts.
Ik was zo bang voor een tandarts.ik ging alleen naar mijn tandarts als ik flinke tandpijn had.en niets meer hielp ik slikte wel 6 tot 8 pijnstillers per dag.
Op het laats was het zo erg dat mijn tanden er uit begonnen te vallen.en het zag er niet uit het was echt niks meer wat ik in mijn mond had
Totdat ik op een avond dacht,er moet toch iets zijn voor mensen die angst hebben voor de tandarts ik zal toch niet de enige zijn die zo bang is, ik ben voor de computer gaan zitten en op tandarts.nl gedrukt en ja wel hoor daar vond ik iets angst.ik heb dat gelezen en heb meteen de dag er na gebeld om een afspraak te maken.
De eerste keer was het een gesprek en foto's maken van mijn tanden.daarna ben ik drie keer terug geweest voor het happen en passen.dan was het wachten op een telefoontje voor de behandeling.maar doen kwam het telefoontje er werd een datum en de tijd vast gelegd.
Toen het zo ver was en ik in de auto zat dacht ik ,waar ben ik aan begonnen,ik zag het bordje Kerkrade staan en op eens kreeg ik zo'n buik pijn en trillen koud ik kreeg van alles.toen werd ik naar binnen geroepen en ik werd meteen in slaap gemaakt.voor ik het wist werd ik weer wakker.ik was de koning te rijk.het eerste wat ik dacht was,gelukkig die zijn er uit dat is achter de rug.als ik dat had geweten dat het daar zo ging zonder pijn,dan was ik veel eerder gegaan en had ik niet zo lang gelopen met tandpijn.en een vieze smaak in mijn mond.
Ik wil de tandarts en het team nog mals bedanken voor de goede opvang en de zorg die je daar krijgt.

Ik kan met een mooie glimlach naar de feestavond

BEDANKT

groetjes
T.Br
Tienray

---

14-1-2003

Aan het beste tandarts team,

Ik wil jullie heel erg hartelijk bedanken voor het verwijderen van mijn verstandskiezen. Er zijn er 2 verwijderd bij de tandarts (bovenin) en de andere 2 zouden bij de kaakchirurg moeten worden verwijderd. GELUKKIG hebben jullie dat kunnen doen.
Via via ben ik aan jullie adres gekomen en heb een afspraak gemaakt. Intussen is er nog een kies gaan ontsteken, en de tandarts adviseerde mij dringend om deze er binnen een week uit te laten halen. Gelukkig kon ik ?s middags bij jullie terecht. Die kies hoeft helemaal niet nog een keer te ontsteken je komt maar terug als je aan de beurt bent (zo werd het niet gezegd maar daar kwam het wel op neer). Ik heb nergens meer last van gehad. Bij jullie ben ik ook perfect geholpen. Rustig, vriendelijk enz enz. Mijn vriend (c.q chauffeur) werd aan het werk gezet toen jullie aan het werk waren. Medicijnen halen en een bevroren kip. Die was nodig om te koelen.
Ik heb zeker last van napijn maar dat is niet zo erg. Ik heb HET moment niet meegemaakt en dat was mijn bedoeling.
Dit is absoluut een aanrader voor iedereen die echt bang is van de tandarts.
Met nog 2 dikke wangen zit ik dit opgewekt te typen want ik ben op een uitstekende manier verlost van die 2 ondingen die mijn eigenlijk al 3 jaar mijn leven zuur maken met alleen al de gedachte dat ik naar de kaakchirurg zou moeten gaan.

BEDANKT

Monique uit R.

---

13-1-2003

Beste dr. Jessen

Heel graag wil ik u en tandarts dr. Reinders en zijn team hartelijk bedanken voor mijn behandeling onder narcose! Wat een uitkomst!! Ik ben zeer, zeer tevreden over alles! Mijn gebit is weer gezond en mooi, heerlijk! Iedereen is zo aardig bij jullie, dat heb ik wel anders meegemaakt. Ik kan nu heel relaxed beginnen in februari aan mijn nieuwe baan bij de KLM als stewardess. Over enige tijd wil ik een kroon of misschien indien nodig 2 kronen laten plaatsen. Ook dit wil ik graag weer onder narcose laten doen. Dat is voor mij de enige manier om mijn gebit goed te (laten) onderhouden en wat ben ik blij dat die mogelijkheid er is!
Het is voor ons een eind rijden vanuit Voorschoten naar Kerkrade, 2,5 uur heen en 2,5 uur terug (zonder files!), maar dat heb ik er zeker graag voor over.
Nogmaals heel hartelijk dank (geeft u dit svp ook door aan tandarts Reinders en zijn team) en zodra ik mijn rooster weet dan neem ik weer contact op over de behandeling van de kronen.

Met vriendelijke

12-1-2003

Aan het hele Team van Tandarts praktijk Reinders,

Zomer 2002, toevallig zien we op de Duitse RTL een thema Angst voor de Tandarts. mij interesseert dit programma omdat ik uit slechte ervaring sinds 8 jaar geen tandarts meer bezocht heb. aan het eind van de TV uitzending werden er verschillende internet adressen bekend gemaakt, daar kon men tandartsen vinden die gespecialiseerd zijn met patiënten die angst hebben voor de tandarts en ik dacht bij mezelf dat zal toch zeker ook bij ons in de buurt zijn. Dus heb ik meteen de PC aan gemaakt en gezocht op internet. tot mijn verbazing gaf het bij ons in de buurt ook een praktijk. nou ja toch maar even afwachten (2 maanden) dan had ik genoeg ervan niet meer lachen kunnen zonder de hand ervoor te houden en niet meer eten zonder dat het gekraakt had. dan het eerste telefoontje (wat mijn man voor mij doen moest) want zelfs daarvoor had ik angst. oké eerste afspraak 25 oktober. totaal bezweet naar binnen. een gesprek met de Tandarts en even naar de tanden kijken ( echt zonder haken) foto's gemaakt en klaar.

nu de afspraak voor de behandeling eigenlijk zou ik moeten wachten tot Januari maar omdat ik veel pijn had kon ik op 14 december geholpen worden. nog even wachten omdat een patiënt voorbij nog niet klaar was (nou ja ik ben nu toch al hier) eindelijk zit ik in de stoel de narcose begint te werken daarna heerlijk geslapen toen ik wakker werd voelde het aan alsof ik een beetje dronken was maar dat was niet zo erg want alles werd in orde gemaakt ik heb totaal geen pijn gehad en ben super blij dat ik het heb gedaan.

ik zou iedereen van harte willen bedanken voor de goede steun en iedereen die nog twijfelt willen zeggen DOEN !!

D. S.
Kerkrade

---

11-1-2003

Fantastisch!

Op één of andere manier ben ik vreselijk bang voor de tandarts. Waar het vandaan komt? Ik weet het echt niet. Ik ben al jaren niet meer naar een tandarts geweest. De laatste keer was zo?n vijf jaar geleden en toen is er alleen een noodvulling geplaatst. Meer wilde ik op dat moment niet.
Zes weken geleden begon de kiespijn. Ik slikte flink wat paracetamol en ging er van uit dat het tijdelijk zou zijn. De paracetamol hielp inderdaad wel wat maar de kiespijn bleef.
Na twee weken werd ik midden in de nacht weer wakker van de de kiespijn. Er was geen ontkomen meer aan, eigen schuld dikke bult. Ik moest toch een keer naar een tandarts. Ik ging m?n bed uit slikte nog wat paracetamol en zette de PC aan om eens te kijken of er een angstpraktijk in de buurt was. Zo kwam ik op de website van www.angstvoortandarts.nl terecht.
Toen ik las wat de behandelmethode was, was ik vreselijk opgelucht. Ik heb direct een mailtje gestuurd, heb nog een paar tabletten geslikt en ben weer naar bed gegaan. ?s Morgens heb ik de praktijk gebeld en een afspraak gemaakt voor een controle, twee weken later.
Spannend, maar de controle verliep prima. Ik vond het erg plezierig dat ik niet benaderd werd als een zielige angstige patient. Ik ben uitstekend voorbereid op de narcose door Veronique en na het maken van wat foto?s heeft Richard een behandelplan gemaakt.
Tot mijn grote verbazing werd ik al de volgende week gebeld en kon ik de vrijdag terecht. Natuurlijk moest ik deze dag nuchter blijven.. maar dat was geen enkel probleem. Samen met mijn vriendin zijn we nogmaals van Utrecht naar Kerkrade gereden. Zo?n moment in de wachtkamer is natuurlijk erg spannend. Na een kwartiertje was het zover. Voordat ik een prikje in mijn hand kreeg heb ik nog even goed gevraagd of ik echt niet wakker zou worden, maar er werd mij door drie mensen verzekerd dat dit absoluut niet zou gebeuren. De prik in mijn hand stelde niets voor en ik voelde mijzelf wegzakken.
Na een uur ben ik wakker gemaakt en volgens mijn vriendin is dat erg lollig geweest. Ikzelf weet daar absoluut niets meer van. Zelfs niet dat ik Richard heb bedankt, maar wat ik wel weet is dat ik ontzettend opgelucht en blij was dat het allemaal achter de rug was.
Het is nu drie dagen geleden en ik heb echt nergens last van gehad. Ik ben blij dat jullie een website hebben anders had ik jullie nooit gevonden. Bedankt voor de manier van benadering en natuurlijk de behandeling !

Met vriendelijke groet,
H. Z. uit Utrecht.

---

10-1-2003

hallo

ik ben heel blij dat ik jullie op internet heb gevonden,ik was namelijk heel erg bang.
ik liep al zeker vijf jaar rond met de gedachte mijn tanden moeten eruit maar ik durfde niet tot ik jullie ontdekte.
ik had niks tegen mijn man gezegd en heb een afspraak gemaakt met jullie toen moest ik wel of ik wilde of niet.
het ging heel gemoedelijk bij jullie of jullie begrepen wat er in mij omging daar ben ik jullie nog dankbaar voor ik ben bij verschillende tandartsen geweest en die zeiden dat ik mij niet moest aanstellen of ik moest maar gaan dat was bij jullie gelukkig niet.
ik heb nu mijn nieuwe tanden en ik ben er heel blij mee je voelt er echt niks van je krijgt een prikje in je hand en je slaapt na ongeveer 1uur werd ik wakker en het was gebeurdt de nieuwe tanden zaten er in ik heb zelfs niks van de narcose gemerkt.
ben niet ziek geweest of niks. ik moest wel nog een keer terug om het passend te maken maar dat vond ik niet zo erg.
ik wil iedereen aanraden ben je bang pak de telefoon en bel naar kerkrade echt het is een opluchting als je daar bent geweest.

groetjes c.v.d.h

---

9-1-2003

Afgelopen week ben ik bij jullie geweest voor de narcosebehandeling en omdat jullie mij gevraagd hebben om een reactie reageer ik dus bij deze.
Net als zoveel mensen ben ik altijd bang voor de tandarts geweest, ik ging braaf elk half jaar voor controle maar als er iets moest gebeuren dan sloeg de paniek toe.
Vorig jaar gebeurde dit dus weer en van het een kwam het ander het kreeg greep op mij en raakte in de ziektewet . Ik ben toen bij een angsttandarts terecht gekomen en dit voorjaar zijn het meerendeel van mijn kiezen verwyderd onder narcose. Omdat dit mij niet heeft geholpen en de angst bleef en hun mij niet verder konden helpen ben ik op zoek gegaan en kwam terecht bij tandarts Reinders.
Heb eerst via email contact gehaden heb 5weken geleden de stoute schoenen aangetrokken en heb een afspraak gemaakt dit kon heel snel en ben binnen 5weken geholpen aan mijn nieuwe prothese onder narcose.
Smorgens moest ik om half elf komen en werd om elf uur geholpen en om kwart voor twaalf zat ik alweer terug in de auto op weg naar huis. Iedereen die bang is of vervelende ervarigen heeft kan ik dit aanraden, ik ben heel goed opgevangen en begeleidt en heb nog geen seconde spijt gehad van mijn beslissing.
Bij deze wil ik iedereen bedanken die mij heeft geholpen

Groetjes

S.

---

8-1-2003

Geacht team,

Hierbij wil ik graag mijn reactie geven over de behandeling onder narcose,ik heb me in jaren niet zo prettig gevoeld na een behandeling bij de tandarts.Ik kan me dan ook helemaal aansluiten bij de reacties van voorgaande patienten, persoonlijk zag ik er erg tegen op om mijn verstandskiezen te laten weghalen en tevens de rest van mijn gebit opnieuw te laten behandelen te meer omdat een vorige tandarts mijn angst niet erkende en eigelijk niet naar mijn verhaal wilde luisteren en dat terwijl ik de goede man net had uit gelegt dat een vorige tandarts eerst mis prikte om een kies te behandelen en vervolgens mijn hele kaak ging opzetten,Ik ben toen kort daarna bij een andere tandarts geweest [mede i.v.m een verhuizing] en daar vernielt de tandarts even 3 kiezen [achteraf blijkt de man er maar 2 maanden te hebben gewerkt, want er kwamen te veel klachten binnen dus moesten ze de man ontslaan] des al niet te min ik had mijn portie wel gehad en ben vervolgens 2 1/2 jaar niet meer bij een tandarts geweest totdat ik een brief kreeg waar in ik me moest melden, nou vooruit dan maar, maar erg veel vertrouwen had ik er niet in.Daar aangekomen brak het zweet me uit maar had inmiddels wel een 10 minuten gesprek aangevraagt om de behandelende arts uit te leggen wat er was gebeurt en dat ik geen spuit in mijn mond wilde,dan maar eerst even wat foto's nemen en kijken wat er aan gedaan moet worden.Zijn conclusie was 2 kiezen er uit en die 3de een flinke behandeling of er ook uit,ik deelde hem al gelijk mede dat dat dus echt niet door ging,nou bij een volgend bezoek zouden we daar over praten 1 week later stond ik daar dus weer en ik was koud binnen en de man zegt, met de spuit al klaar op het tafeltje, we gaan 2 kiezen trekken en de rest even behandelen ,sorry niet dus, hij heeft een hoektand behandelt en dat ging nog net,maar meer niet, na enige uren gesproken te hebben met mijn vrouw moest er een alternatief komen,nu stond me bij dat je in Amerika onder narcose behandelt kon worden en vroeg me dan ook af of dat hier ook kon,dus zoeken op het internet en ja hoor, de oplossing voor mijn angst was er en ik ben blij dat het zo moest zijn want ik kan het een ieder aan raden die angst heeft voor de tandarts om u praktijk te bezoeken,ik heb na de behandeling geen pijn of angst voor de wijze waarop u mij heeft behandelt en zou het morgen bijwijze van spreken zo weer doen,ik wil u hierbij hartelijk danken en wens u en u team veel succes.

a.j. s. uit alphen a/d rijn

---

7-1-2003

geachte hr /mevr

bij deze mijn reactie op de behandeling.

Naa een tijd lopen dubben van zal ik nu gaan maar de drempel was te hoog. Tot ik op een zondag een lekker broodje hamburger van de firma mora zat te eten, en er plots een stukje bot of zo inzat en ja hoor pling een stuk van mijn kies afgebroken. Toen besefte ik voor mij zelf dat ik aan de beurt was. Had al hele nare ervaringen met tandartsen heb eens een zenuwbehandeling gehad met 13 verdovingen, Maar niet werken je begrijpt dat ik niet echt relaxed daar lag op die stoel. Daarna een paar jaar niet meer geweest. Maar ik begon ook last te krijgen van me gebit. Dus maar eens een tandarts opgezocht die voor dit soort problemen ingesteld is maar als ik achteraf mijn keuze zou kunnen veranderen kies ik denk ik toch maar voor die 13 verdovingen dat deet nog minder pijn (nu had deze tandarts ook apparatuur die volgens mijn nog niet in een 3e wereld land wordt gebruikt). Maar goed weer 1.5 jaar verder weer last ik een ander opgezocht uit de gouden gids. Nou je moet het nooit doen weer een bonk ellende deze man hield helemaal geen rekening met mijn problemen, dus ze verkochten niet wat ze aanboden. Tot ik op internet de praktijk van hr Rijnders vondt maar je weet natuurlijk nooit wat je koopt bij een tandarts. Het is altijd maar afwachten. Na een lange overweging uiteindelijk maar besloten om in zee te gaan. Vaak is het zo hoe groter de kerel des te kleiner het kind, dus ik vol van de stress er naar toe voor een offerte, nou dat ging allemaal vlot binnen 20 min stond ik weer buiten. Afspraak gemaakt een maand later ofzo , dacht van nou gaan we de knoop maar eens doorhakken ben ik er van af. En jahoor daar gingen we samen met me vrouwtje op naar kerkrade.
Eenmaal aan gekomen en 20 min inde wachtkamer gezeten tehebben was ik aan de beurt. Met knikkende knieen naar binnen.
Het duurde dan ook niet zolang voor dat ik op de stoel lag even een babbeltje naald er in nou effe wachten en ja hoor daar ging ik, het was echt een prettig gevoel dat inslapen zegmaar. Toen ik weer bijkwam draaide het een beetje en ik voelde me eigen zeer relaxed echt een very good feeling, en geen centje pijn. Ik besefte al snel dat het drama achter de rug was en ik had van de behandeling echt niks gemerkt nou de geen die mij me narcose en verdovingen heeft gegeven mag wat mijn betreft genomineerd worden voor de titel "dr feelgood 2002"
Maar ook kleine dingen waar we het niet eens over gesproken hadden tijdens de 1e afspraak waren verholpen. ik ben er uitermate tevreden over mijn behandeling.
Dat ik besloten heb de boven kant ook te laten doen. Mensen dit is echt een aanrader zeker voor de angsthaas en geloof mij ik ben een grote.... sorry was een grote.

r v e te vianen

---

6-1-2003

Hallo,

Bij deze wil ik jullie mijn reactie geven voor de behandeling die ik heb ondergaan in jullie kliniek.
Het niet naar de tandarts gaan was een regelmatig terugkerende discussie tussen m'n vriend en ik en hij had de hoop opgegeven dat ik uit eigen vrije wil de stap zou nemen. Nog niet wetende van jullie kliniek heeft hij mij, zonder dat ik ook maar ergens van af wist, meegenomen naar zijn tandarts. Maar hoewel hij hem van te voren over de situatie had ingelicht heeft deze tandarts mij de behandelkamer in proberen te trekken hetgeen mij nog banger maakte. Toen ik vervolgens niet direkt in de stoel durfde plaats te nemen gaf hij het al op met de woorden " als je niet wil dan moet je maar zo blijven rondlopen" en ik dacht, "ze zijn in al die jaren nog geen steek veranderd"! Uiteindelijk heeft hij mijn gebit gecontroleerd en moest ik een volledig gebit boven en gedeeltelijk onder. Hij zou dit met een aantal behandelingen zelf kunnen doen. Vervolgens werd een afspraak gemaakt voor de 1e behandeling.
Hier was ik niet zo blij mee want ik had mij voorgesteld dat; ALS ik al naar de tandarts zou gaan moest het in 1 keer gebeuren want 'n 2e keer zou ik misschien niet meer durven. Mijn vriend, die zich mateloos stoorde aan het "bullebak" gedrag van z'n tandarts ging op zoek naar een andere mogelijkheid en heeft via internet jullie site gevonden. EUREKA, dit is 't dacht hij, en heeft vervolgens zonder mijn medeweten bij jullie een afspraak gemaakt.
Op de 1e afspraak werd dezelfde diagnose gesteld, boven alles eruit en onder mogen er nog 6 in blijven. Ik moest meteen "happen" voor het nieuwe gebit en de volgende keer zou alles onder volledige verdoving gedaan worden. En een medewerkster bespreekt in alle rust wat je precies moet doen voor D-DAY. 7 kilo lichter stonden we een half uur voor de afgesproken tijd te wachten. Helaas liep de behandeling van de patienten die voor mij waren uit zodat ik pas 1,5 uur later aan de beurt was. Gelukkig is het een heel eind maar anders was ik naar huis gegaan.
Toen we eenmaal binnengeroepen werden zat ik in een mum van tijd in de stoel en werd gelijk de narcose toegediend. Exact 23 minuten later werd ik wakker met m'n mond vol nieuwe tanden. Ik kon absoluut niet bevatten dat het al gebeurd was. Daarom vroeg ik aan iedereen die in de behandelkamer stond of ik al klaar was. Half dronken v/d narcose en mijn nieuwe tanden kon ik weer naar huis. De koning te rijk!
De dag na de behandeling zag ik het even niet zitten omdat het allemaal raar was en pijn deed en niks kon eten dan vla, pudding en yoghurt.
We zijn de 3e en de 5e dag even terug geweest naar de kliniek om het gebit wat aan te passen. En op de 14e dag kon ik alweer frietjes eten.
HAD IK DIT MAAR 24 JAAR GELEDEN GEWETEN EN GEDAAN!!
Aan eenieder die dit leest en panisch is voor de tandarts wil ik dit zeggen: als ik dit kan, kunnen jullie dit ook!
Aan alle tandartsen die dit lezen: Neem hier een voorbeeld aan.

Bedankt, team voor de perfecte behandeling en tot ziens!!!!

I.W.

---

5-1-2003

Beloofd is beloofd!

Er wordt gevraagd om te reageren en je ervaringen aan anderen mee te delen, dus:
Mijn eerste reactie na de behandeling onder narcose was: waarom niet 10 jaar eerder!
Dat zou me een hoop gepieker en pijn hebben bespaard. Alle in de informatie van "Angst voor tandarts" genoemde details worden waargemaakt. Een vriendelijk team dat je niet uitlacht of smalend aankijkt als je als vrouw van 48 bibberend moet toegeven vreselijk bang te zijn voor alles wat komen gaat, maar gedreven door pijn zeker weet dat er iets gedaan moet worden.
Een behandeling volgens plan waarin niets gebeurt wat je zelf niet wilt.
Een luchtige sfeer. De uiteindelijke behandeling: een stoel (zonder uitzicht op allerlei enge instrumenten) een prikje, geheel weg van de wereld om kort daarna totaal verbijsterd wakker te worden als de (nog steeds) vriendelijke mensen om je heen je vertellen dat het achter de rug is. Je bedankt ze opgelucht en stapt nog steeds vol ongeloof de auto (met chauffeur) in. De brandende lip en de schrale keel neem je graag op de koop toe.
Zijn er dan helemaal geen minpunten????? Ja, eentje: ik moest 40 minuten wachten op mijn "beurt" waarschijnlijk omdat een behandeling voor mij was uitgelopen. Ik heb dus heel wat rondjes rond de vijver gelopen. Maar ook dat is het team vergeven!
Tegen de toch nog twijfelaars zou ik willen zeggen: stop met jezelf te pijnigen: in Kerkrade vind je een perfecte oplossing!

T.K.

---

4-1-2003

Hallo team

Hierbij wou ik bedanken voor de prettige opvang tijdens de afspraken en behandeling onder narcose.
Iedereen die angst voor een tandarts heeft, raad ik 100% deze behandeling aan.
Het is gaat heel snel en je voelt werkelijk niets. Vanaf de eerste afspraak tot behandeling heeft samen bijna 1 maand geduurd.
Je wordt na de narcose wakker en alles is gebeurt. Al mijn tanden waren eruit en mijn prothese lag al klaar.
Na de narcose ben ik niet misselijk of ziek geweest. Thuis gekomen kon ik gewoon lopen en voelde me ook niet "dronken", alleen was ik moe.
Dus heb ik de rest van de dag rustig geslapen.
Als ik geweten had, dat deze behandeling al langer bestond was ik veel eerder gegaan.

Nogmaals bedankt.

S.V.

---

3-1-2003

Perfect

Hallo ik ben dhr van D. en ben geholpen op 30 april jongsleden ik was ook bang voor tandarts maar ik had besloten het nieuwe jaar goed in te gaan en alles eruit te laten halen en een gebit te nemen maar onder gehele narcose en niet in het ziekenhuis te laten doen want daar ben je nummer en bij tandartspraktijk Reinders had ik het gevoel dat ik serieus genomen werd en dat was ook zo.
30 April was aan gebroken en ik kwam in de praktijk en lag binnen 5 min. op de stoel en kreeg mijn narcose voordat ik het wist werd ik weer wakker.
En alles was eruit en nieuwe protese erin had nooit gedacht dat dat zo snel ging had wel een beetje hoofdpijn maar dat was zo over verder geen last. Ja, een beetje vreemd gevoel had nu een mond vol nieuwe tanden was wel effe wennen.
Maar had erger verwacht met pijn en zo, maar niks gelukkig.
Ik raad iedereen dit aan om te doen als je bang bent ik ben blij dat ik het gedaan heb .

Ik bedank het hele team dan ook.

groet
dhr van D.

2-1-2003

Geachte lezer(es),

Ik wordt in mijn omgeving zeker niet beschouwd als een "angsthaas", maar was toch al in geen jaren meer bij een tandarts geweest. Ik had zolang met een tandarts bezoek gewacht, totdat ik dusdanig veel problemen met mijn gebit kreeg, dat uitstel eenvoudig niet meer mogelijk was. Sinds enige tijd slikte ik diverse sterke pijnstillers tegen alle tandpijn, terwijl ik doorgaans nauwelijks medicijnen gebruik. Ik had al eens van behandelingen onder narcose vernomen. Via een zorgverzekeraar was ik "getipt" over de praktijk van tandarts Reinders.
Voor het eerste bezoek en het gesprek was ik natuurlijk nerveus, maar hier werd zeer kundig door de tandarts en de assistenten mee om gegaan. Niet toch even snel een gaatje boren of andere ingrepen. Men komt alleen maar, om een behandelplan op te kunnen stellen,en je krijgt uitleg over hoe alles in zijn werk gaat.
Op de eigenlijke behandeldag bleek dat de artsen en andere medewerkers weer op zeer begripvolle, prettige en professionele wijze omsprongen met mij als "probleem" patiënt. Het prikje voor de narcose was nog minder voelbaar dan de jaarlijkse griepspuit. Op een gegeven moment ontwaakte ik uit de narcose en had er niets eens een notie van dat ik blijkbaar enkele uren in de behandelstoel had doorgebracht. Ik had een gevoel alsof ik "dronken" was en later had ik een paar uurtjes last van een wat schrale keel. Mijn complete gebit was in een keer gerenoveerd.
De door mij meegebrachte chauffeur, een gepensioneerd huisarts, beschouwde de algehele behandelwijze als zeer patiëntvriendelijk en professioneel. Hopelijk zal de "narcose behandeling" dan ook zo spoedig mogelijk bereikbaar worden voor een veel grotere groep mensen die hun gebit, uit bijvoorbeeld pure angst, niet door een tandarts laten behandelen. Voor veel mensen is een behandeling als die ïk heb ondergaan namelijk geen luxe, maar pure noodzaak.

Met complimenterende groet aan het team van tandarts Reinders,
E.J.B.

---

1-1-2003

Hallo,

Hierbij een reactie over "de behandeling onder narcose" van mijn man.
Daar hij panische angst heeft voor een tandarts was het voor hem onmogelijk om naar een gewone tandarts te gaan. Via een collega van zijn werk die ook zo'n angst voor de tandarts had zijn we aan dit adres gekomen.
Eind vorig jaar kreeg mijn man flinke kiespijn , dit was de stap voor hem om toch maar eens naar die tandarts te gaan, nu moest hij er toch aan geloven, er na toe gaan was nog erger dan de kiespijn. De eerste stap werd gezet en een afspraak gemaakt, daar werd uitgelegd hoe het allemaal in zijn werk ging en dat de wachttijd wel een paar weken was, dat was eigenlijk wel jammer hij had gehoopt dat hij zo spoedig mogelijk werd geholpen.
De zere kies had hij nog niet laten trekken want hij wist dat wanneer hij geen kiespijn meer had nooit meer terug zou komen. Er werden afspraken gemaakt en hij werd op de wachtlijst gezet, eind januari was het dan zover hoewel ik het al drie weken van te voren wist heb ik het pas twee dagen van te voren aan hem verteld. We hebben ervan tevoren veel over gepraat, voor de narcose had hij geen angst, hoewel dit pas de eerste keer was dat hij een narcose kreeg.
De dag van de behandeling was hij best wel nerveus hoewel hij de nacht van tevoren best goed geslapen had. Toen we in de wachtkamer zaten zag hij het even niet meer zitten maar besefte ook wanneer hij nu niet door de zure appel heen beet hij het anders nooit meer durfde. Toen hij werd binnen geroepen ging het heel snel ,hij ging in de stoel zitten en voor hij het wist was de infuusnaald van de narcose al aangebracht toen hij langzaam weg viel moest ik uit de kamer nu was er voor hem geen weg terug. Na ruim drie kwartier was het gebeurd ik mocht naar binnen hij zat een beetje labiel op de stoel maar was zichtbaar blij met zijn nieuwe tanden (boven) en onder bijgewerkt .
Hij werd samen met een medewerkster en mij in de auto gezet, in de auto werd hij steeds meer wakker en was blij dat het achter de rug was. Thuis aangekomen stond hij eerst voor de spiegel en vond het achteraf best meevallen hoe het was gegaan en was toch wel blij dat het op zo'n manier kon want het was toch wel een grote overwinning.

Deze ervaring heeft hij zeer positief ervaren en zal het zeer zeker aan iemand die net zoveel angst heeft vertellen dat dit de oplossing is. Je moet er zelf ook een beetje voor doen , maar als je de eerste stap eenmaal gezet hebt gaat de rest vanzelf.

Bedankt.

Lieve mensen van de Amalia Kliniek,

Voprige week brak helaas mijn kies af.
PANIEK!
Ik woon in Almere en dan is Kerkrade niet om de hoek.
Maar een tandarts in Almere zou me helpen...... dacht ik.
Helaas kon dat niet.
Trillend naar Kerkarde.
Vanaf dat moment ben ik ongelofelijk vriendelijk geholpen.
Ik kon meteen terecht en diezelfde dag werd mijn kies gevuld.
Ik wil jullie hiervoor erg bedanken.
Helaas weet ik de namen niet meer van de mensen die mij geholpen hebben.
Maar nogmaals: Ik ben jullie zeer dankbaar!

Groetjes Rosalie Buizer

Hallo, 

Na 5 jaar lang elke dagpijn en vele ontstekingen ben ik 27 november 2012 bij jullie onder narcose behandeld. En het klopt wat ze zeggen, had ik dit maar eerder gedaan.

Ik werd super ontvangen,en voor ik het wist was ik onder zeil. Na een uurtje werd ik wakker gemaakt en had ik gewoon nieuwe tanden !!De pijn is me reuze meegevallen, na een week kon ik weer redelijk eten en nu gaat het super goed.

Ik kan iedereen met angst en tandpijn echt aanraden om hier naartoe te gaan, voor mij is dit een van de beste keuzes in mijn leven geweest. Zo bang als ik was, zo blij ben ik dat ik deze stap heb durven nemen. Het was 3 uur reizen om te komen en vervolgens 3 uur terug, maar als ik ooit weer wat heb, dan rij ik graag weer op en neer.

Ik kan weer lachen, eten en heb geen pijn meer, kan best zeggen dat ik mijn leven weer terug heb !!BEDANKT !

Groetjes Sharon.

T 045 5416557 / info@amaliakliniek.nl