| reacties

Aan alle angsthazen, 1108 2010

Hoe overtuig je mensen die bij pijn aan de tanden, of de gedachte aan de tandarts volledig in paniek raken,
de gedachte aan de stoel in de behandelkamer alleen al, voor huilbuien en hartbonzen zorgt?
Mensen die dit niet hebben, kunnen zich er vaak helemaal geen voorstelling van maken wat dit betekent, en wat de gevolgen zijn.
Maar het brengt voor de angstige mensen wel onnoemelijk veel ellende, en een stuk schaamte, want het lijkt altijd net alsof de rest van de wereld 10 keer per jaar fluitend naar de tandarts gaat.
In de wachtkamer van de Amaliakliniek kun je zien dat dat dus onzin is. Je komt er alle soorten mensen tegen, ja, ook van die Rambo's!

Gisteren, 10 aug. 2010, was ik in de Amaliakliniek om een zieke kies te laten trekken onder narcose.
Voor mij was dit niet de eerste keer, sterker nog, ik was een van eerste patiënten die op deze manier geholpen werden, ruim 20 jaar geleden.
Ik blijf zeggen dat de Amaliakliniek DE oplossing is. Alles waar je bang voor bent, de geur, het spiegeltje, dat haakje, die vreselijke koude lucht uit die spuit,
die zwarte boor, die zo dreunt, en dat hoge piepboortje en alle andere toestanden waar je onpasselijk van wordt: JE GAAT HET NIET MEEMAKEN!

Bij het zogenaamde intake-gesprek word niets anders gedaan dan gekeken wat er moet gebeuren, nee, geen haakje of andere griezels. Dan word er rustig vertelt wat het beste is
voor je gebit.

En als de dag is aangebroken:

Bij binnenkomst in de behandelkamer staan ze klaar. Hele aardige, normale mensen die weten wat je voelt. Ze staan te popelen om je te helpen, echt.
Nou kun je nog zo'n angsthaas zijn, maar daar wordt je rustig van.
En dan gebeurt het eerste wondertje; het babyprikje, ik kan het echt niet anders noemen, word gegeven, en hup , weg ben je!
Bij het tweede wondertje wordt je wakker en alle angsten vallen weg. Het gevoel van opluchting is ongekend. De klus is geklaard, maar je hebt niets in gaten gehad!!

Kijk, als je na de behandeling thuiskomt, en je voelt links en rechtst wat, dan staat dat los van die allesbeheersende angst, en
dat is een heel groot verschil, maar dat weten de angsthazen zelf het beste.

Dus,
Bel nou gewoon!

Groetjes, N.

11-8-2010

Voor ongeveer ruim een maand terug,kreeg ik een fikse ontsteking in mijn gezicht.
Zelf had ik het vermoeden dat het goed zou kunnen zijn dat het vanuit mijn tand kwam.
Maar ik was al 8 jaar niet meer naar de tandarts geweest,nare ervaring met de mondhygieniste.
Ik ging naar de huisarts en die verklaarde me dat het waarschijnlijk tandheelkundigprobleem was,dus nu had ik een probleem.
Toch kon ik terecht bij mijn vorige tandarts,ben er 3 x geweest,met hoge spanningen,en behoorlijk zweten.
Ondertussen had ik van een collega van mij (ook geholpen door Amaliakliniek)de tip gekregen om contact op te nemen met de Kliniek,ze was er echt over te spreken.
Ik heb die stap gezet en had in juni de intake gesprek.
Alles was in orde maar door mijn overgewicht moest ik nog even een hartfilmpje laten maken,ze zijn daar heel correct en duidelijk in.
Twee weken geleden kreeg ik telefoon vanuit de Kliniek,alles was in orde en nu kon er een afspraak gemaakt worden.
Gisteren was het zover (3 aug)...om 12.50 werd ik binnen geroepen,ik mocht in de stoel gaan liggen,zij stralen rust uit en dan word je vanzelf heel rustig.
De anesthesist besprak mij nog duidelijk het hoe en wat,dat was een heel fijn gerust gevoel.
Toen maakte ze het in orde,de infuus ging in de hand en toen ze de eerste spuit erin spoten kreeg ik een heel raar gevoel in mijn hoofd,is haast niet te beschrijven,ik zag nog wel dat ze bezig waren met de volgende,en toen niks meer,ik was onder zeil.
Toen ik bijkwam kreeg ik meteen te horen dat alles goed verlopen was,mijn tranen liepen over mijn wangen,ik vroeg maar steeds naar de anesthesist,wou hem zo graag bedanken .
Was nog wel een beetje duf maar kreeg alles goed mee wat ze allemaal zeiden.
Verder bedankte ik iedereen,was dolgelukkig!
Ze gingen mijn begeleider halen en zette me in een rolstoel en zo werd ik naar mijn auto gebracht.
Heb nu alleen een beetje last van mijn keel maar dat zal wel snel bijtrekken.
Ik wil de tandarts,anesthesist,tandartsassistentes,maar ook iedereen waar ik in contact ben geweest daar in het kliniek hartstikke bedanken,dit is voor mij een hele nieuwe start.
Ik raad ook iedereen aan die angst heeft voor de tandarts om daar na toe te gaan,ze zijn vriendelijk,rustig,professioneel,geruststellend...doen zou ik echt zeggen!!!!

Groetjes Renate P.uit M. (Noord-Limburg)

30-7-2010

hallo allemaal ,

bang bang bang, waar voor iegelijk. ( tandarts )

klopt, ben een jaar of 10 niet geweest als het niet langer is.
zo bang zo veel pijn en toch heb ik de stap gezet .
de eerste keer met het gesprek en controle mijn hartje zat boven in de keel.
maar na een paar min. had ik het gezien ze raken jou bijna niet aan ze kijken en tikken veel op de computer (bij mij dan hihihihi )
het gesprek was super met de vriendin van joosten de gitarist van rowe heze.
na 2 weken de 22 juli moes ik komen om alles in orde te late te maken,
er kwam een vrouw en roept mijn naam ging met haar mee en kwam in de stoel te recht .
de ander duiveltjes keken mij aan en lachte naar mij een pakte mijn hand en de andere gaf me een spuitje in mijn hand daarna kreeg ik de het sterke spul en wat ik nog weet was dat ik wazig begon te kijken, echt sterk spul en daarna weet ik niks meer van tot 90 min later kwam ik bij , ik wis niet hoe snel ik uit de stoel wilde , ik wilde mijn tanden zien , hahaha echt super ben toen weer in de stoel beland moest nog even wachten en bij komen toen zag ik mijn vrouw weer en mijn nichtje ze lachte en hadden tranen in de ogen en ik ook het bleek dus dat ik Duits aan het praten was tegen de tandarts en de rest maar daar weet ik niks van echt sterk spul. toen alles weer door grindde hoorde ik het zelf ook echt stom is dat , maar dat komt door dat sterk spul ,
heb toen weer mijn tanden bekeken en toen alle engeltjes bedankt,
de engeltjes hebben zeer goed en ik bedoel zeer zeer zeer goed werk geleverd.
ze pakte me op en hebben me in de auto gedaan , echt super is dat zo iets maak je niet snel mee .
echt geweldig . dames en heren bedankt voor alles .

bedankt groetjes f.

27-7-2010

Lieve allemaal.

Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die mij zo goed heeft opgevangen in de Amalia kliniek.

Door privé omstandigheden was ik al ruim 12 jaar niet bij de tandarts geweest..
Ik durfde gewoon echt niet . Ze konden op mij in praten maar dat had allemaal geen nut.
Tijdens een beetje rondneuzen op internet kwam ik bij de Amalia kliniek uit.
Na een beetje aarzelen toch gebeld en een afspraak gemaakt.Mijn vriend is meegegaan,als stok achter de deur.
Ik ben daar zo ontzettend lief ontvangen en ze namen alle tijd voor me.
Uiteindelijk bleek de schade niet zo groot,maar er moest wel het een en ander gebeuren.
15 juli was het dus zover en na een week van slecht slapen,viel het dus allemaal onwijs mee.
Praatje gemaakt met de mensen die mij behandelden en voor ik het wist was ik in diepe slaap.
Eenmaal thuis nog even in mn bed gedoken en voor de nacht 2 asprientjes genomen en heerlijk geslapen.
Napijn heb ik zo goed als niet en ben zelfs vandaag (de 16e) al wezen paardrijden.
Voor de mensen die dit lezen en nog twijfelen,bel ze op!! Ze gaan zo onwijs goed met je om en zijn ontzettend lief voor je..
Dus bij deze : Bedankt !!! Ik kom zeker terug bij jullie !!

Met vriendelijke groet,

S. uit Riethoven.

13-7-2010

Ik zou heel graag iedereen ervan willen overtuigen dat je angst als sneeuw voor de zon verdwijnt zo gauw als je bij de Amalia kliniek binnen komt, zelfs al voor het intake gesprek.

Ik zelf ben 32 jaar en was al 17 jaar niet meer bij een tandarts geweest, ik was ontzettend bang, mede door de vroegere schooltandarts….

Je begrijpt al mijn kiezen boven en beneden waren ontzettend rot maar met heel veel pijnstillers en af en toe antibiotica, was het allemaal vol te houden..(niet echt dus)

Ik had het geluk dat mijn voortanden nog mooi waren, totdat 5 december mijn twee hoektanden vanuit het niets overbraken, ik uiteraard compleet in paniek, want dat kon ik niet meer camoufleren, hoe ik ook mijn best deed…

De enige optie was naar de Amalia kliniek..ik heb menig afspraak gemaakt maar net zo hard weer afgebeld…zo’n angst had ik…

Het heeft tot april geduurd, toen heb ik de knoop door gehakt en weer een afspraak gemaakt voor een intake gesprek, en…ik ben gegaan!!

Het personeel daar is allemaal even aardig, ik moest wat formulieren invullen en even op de tandarts wachten, die alleen maar even in mijn mond zou kijken!

Waar ik uiteraard al bang voor was moest ook gebeuren, mijn kiezen moesten er boven allemaal uit en beneden een paar…

Ik zou boven een halve prothese krijgen omdat mijn voortanden gelukkig nog netjes waren en beneden ook.

We hebben maar direct gehapt, dit was totaal niet akelig(ja echt ik vond alles eng) en een afspraak gemaakt voor de narcose behandeling en gek genoeg viel de angst op dat moment van me af, laat het dan maar zo snel mogelijk gebeuren, dan heb ik het gehad! Twee weken later zou het gebeuren bij tandarts Isabelle…

Ik heb meteen die dag ook nog een gesprek gehad met Katja over de narcose behandeling, ik had wel 1000 vragen en allemaal werden ze met evenveel geduld beantwoord, alle lof!!

Twee weken later was het dan zo ver…25 mei was de dag…half 4 zou ik geholpen worden, gelukkig was mijn vader erbij…heel lief!

Ze waren allemaal even aardig en geduldig, zowel tandarts Isabelle als de mw van de narcose en de tandartsassistente..ik moest maar rustig in de stoel gaan liggen, kreeg een naaldje in mijn hand, voel je niets van..er werd wat vloeistof ingespoten, en me nog gevraagd of ik op vakantie ging..ik weet dat ik nog geantwoord heb, toen zei ze, slaap lekker en tot straks….

Ik was niet duizelig of raar in mijn hoofd maar viel gewoon echt heerlijk in slaap, zo zou ik iedere avond wel in slaap willen vallen…

Voor mijn gevoel werd ik 10 minuten later weer wakker, mijn vader was er weer bij, ook nu niet raar in mijn hoofd of duizelig, gewoon even wakker worden…

Ik had weer mooie tanden en er niets van gemerkt echt helemaal niets! Zou het zo weer doen!

Thuis wel goed gekoeld voor de zwelling tegen te gaan, heel weinig napijn gehad, en misselijk ben ik totaal niet geweest waar ik zo bang voor was, maar dat word je blijkbaar niet van hun narcose en dat is ook gebleken!

Wel ben ik nog een paar keer terug moeten gaan om de prothese wat bij te schaven maar verder nergens last van gehad.

En mijn angst voor de tandarts, die is volledig verdwenen!!

Dus iedereen die al jaren niet durft of bang is, gewoon gaan, er gaat een wereld voor je open!

En al het personeel van de kliniek, jullie doen super werk, ga zo door, en hartstikke bedankt allemaal!!

Ik heb mijn leuke leventje weer terug…

30-7-2010

27-7-2010

Met vriendelijke groet,
01-07-2010

Ben gisteren bij jullie geholpen.
Wil het hele team hartelijk bedanken voor de goede zorg en de goede behandeling.
Voordat ik het wist was ik onder narcose.
Ondanks dat ik bang ben voor naalden moet ik zeggen dat ik vrij weinig van de prik heb gemerkt.
De behandeling zelf heb ik helemaal niks van gemerkt..
Het eerste wat ik mij weer herinner is dat ik wakker werd in de auto.
Ik zou iedereen die angst heeft voor de tandarts deze behandeling aanraden.
Nogmaals iedereen bedankt voor de goede behandeling.

Diana Scholte

12-6-2010

Hallo Amalia Team,

Mijn zoon van 21 was jarenlang al onder behandeling van onze eigen tandarts, die wist van zijn angsten,totdat hij in een keer te maken kreeg met een collega van onze tandarts.

Die vond het niet noodzakelijk een verdoving te zetten bij een behandeling, mijn zoon durfde hierop niets te zeggen,dus liet het over zich komen.

Wat resulteerde in het feit dat hij niet meer durfde te gaan voor vervolg onderzoeken, hij durfde het ook niet met onze eigen tandarts uit te spreken, zo zit die jongen nu eenmaal in elkaar.

Hij durfde niet meer naar een afspraak met onze tandarts te gaan, en stelde maar uit.

Ik, als moeder kwam achter de Amalia kliniek,heb dat mijn zoon voorgesteld en hij wilde dat wel.

Onder narcose, nergens iets van af weten, daar voelde hij wel wat voor, dus de stap genomen.

Afspraak gemaakt, intake gesprek gehad en op 8 juni zou hij behandeld worden.

Het is hem ZO meegevallen, ze waren allemaal zo vriendelijk zo behulpzaam, hij heeft er totaal niets van meegekregen en was zo trots om zijn gebit aan ons ouders te laten zien, het zag er super uit!!!

Nog twee keer moeten we terug,maar mijn zoon ziet er niet tegenop,ik wel als moeder eerlijk gezegd, is niet niks om je zoon, ook al is hij 21 jaar, daar achter te moeten laten,maar ze hielden ook ons, als ouders goed in de gaten.

Super goede uitleg gehad, en onze zoon is niet bang om terug te gaan.

We hadden dit al veel eerder moeten doen.

Bedankt voor alle goede zorg en nazorg die we hadden van jullie.

En ook de super goede uitleg aan “ons”als ouders……

Mevrouw van der M, moeder van Michel.

12-6-2010

Jarenlang niet meer naar de tandarts geweest ( dankzij de schooltandarts), je weet ooit komt de dag dat je er toch aan moet geloven.

Die dag was eigenlijk maanden geleden, pijn dat ik had, pijnstillers waren niet aan te slepen.

Was wel op de hoogte van de Amalia kliniek, onze dochter komt er ook al een aantal jaren.

Tot op een dag onze dochter weer moest gaan, “mama maak toch een afspraak” zei mijn dochter, ik moet toch ook van jou naar de tandarts.

Ze had ook gelijk, ik maar iedere keer zeggen “maar meid je moet naar de tandarts” en zelf ging ik niet.

Ik die dag een afspraak gemaakt, wist van de zenuwen nog niet meer ons telefoonnummer.

Nu kon ik niet meer terug, eerst een intake gesprek, foto’s, de schade opmaken en checken hoe mijn bloeddruk en zuurstof in het bloed was, super lieve vrouw die me wel gerust stelde.

20 mei de grote dag, de nacht ervoor niet geslapen, alleen al van de tandpijn. Was dan ook blij dat de nacht om was en ik kon gaan.

Werd om 10.00 uur naar binnen geroepen, hele grote maar lieve man, die wel door had hoe nerveus ik was, klamme handjes zei hij.

Hmm hmm zei ik, ging in de stoel zitten, infuusje erin en na een paar sec. was ik in dromenland.

Toen ik wakker werd was alles achter de rug. Thuis nog 2 uurtjes verder geslapen, totaal geen pijn gehad en een mooie glimlach.

Wat wil je nog meer.

Hierbij wil ik jullie hele team dan ook hartstikke bedanken vanaf receptie tot Tandarts.

Veronique M.uit O.

17-5-2010

We schrijven het jaar 2001 afspraak bij de tandarts. netjes gegaan bleek dat mijn eigen tandarts niet zat maar een vervanger.
Nu was ik toch al geen grote fan van mijn tandarts, maar hij had me toen der tijd wel over mijn angst heen geholpen, en wist me goed op mijn gemak te stellen. Maar.......de vervanger deed dit dus niet begon meteen te frrutselen in mijn mond en begon met boren.........ja zonder verdoving. toen ik vroeg voor een verdoving gaf hij als antwoord "hoeft niet ik ben toch bijna klaar". Dat was dus meteen de laatste keer dat ik bij de tandarts was geweest.

We schrijven nu het jaar 2010 begin januari begon ik hier en daar wat pijn te krijgen in mijn mond, ik niet gek en nam meteen de telefoon en belde de apotheker op voor goede pijn stillers. na een tijdje van die dingen gesnoept te hebben ben ik dus maar overgegaan naar een ander middel dat wat streker was, en ja hoor dat werkte goed.
Maar op een bepaald moment werkte dit middel dus ook niet meer en we waren dus al meer dan 2 maanden verder, namelijk 29 maart. Ik ben gewoon gaan werken met nachtdienst en net zo snel als de tijd ging, ging de pijn dus ook. Het werd alleen maar erger. 's Morgens thuis gekomen hield ik het niet meer uit van de pijn en begon dan ook heel spontaan te huilen waarna mijn vrouw de telefoon heeft gepakt en is gaan bellen met het Amalia kliniek. Ik kon meteen die zelfde ochtend een uur later terecht. Met knikkende knieën ging ik er dus heen heb een intake gesprek gedaan en de nodige formulieren ingevuld. Daarna werd mijn gebit gescanned, en mocht ik in zo'n luxe ligstoel gaan liggen en kwam er een persoon op mij toe die zich netjes voorstelde. Ik voelde me eigenlijk toch wel meteen op mijn gemak. na wat intensief onderzoek naar mijn gebit (wat er dan nog van over was) hebben we besproken wat we konden doen, of geheel "reviseren" maar dat ging dus een hoop geld kosten en ik moest dan toch blijven terug komen of een gebit maar dan wel met een narcose-behandeling. zonder na te denken heb ik voor het laatste gekozen en de kosten besproken. Ik kwam op de wachtlijst te staan voor de kaakchirurg en na 5 weken kreeg ik een telefoontje dat ik 6 mei langs kon komen. Ik ben toen op de afgesproken tijd gegaan en voelde me dus nog steeds op mijn gemak. daar aangekomen moest ik even wachten en toen wqas ik aan de buurt. Ik mocht weer in die luxe ligstoel gaan liggen, kreeg een prikje met een klein naaldje en...........werd een tijd later wakker en had een stralend wit gebit op de plek waar eerst mijn grafzerkjes stonden. en weet je wat het mooie was ik heb er niets van gemerkt en had ook geen pijn. na twee uur kon ik alweer een beetje drinken en na 4 uur dronk ik al weer koffie en water. ik heb af en toe een pijnstiller moeten pakken omdat het gebit iets drukte maar dat is normaal de kaken zijn opgezwollen en moeten slinken. gisteren ben ik nog even langsgegaan om van het gebit nog iets af te laten slijpen, omdat het bleef drukken. Ik ben er gewoon naar toe gegaan zonder een echte afspraak te maken alleen ff gebeld van wat er aan de hand was. al met al heb ik er misschien 10 minuten gezeten. Ik ging er weer lachend weg.

Achteraf gezien denk ik nu had ik dit maar eerder gedaan. dan had ik nooit zo'n pijn gehad.
ik kan het iedereen aan raden wat angst heeft om eens even bij het Amalia kliniek langs te gaan.

B. uit Eygelshoven

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen, stuur uw bericht naar: info@amaliakliniek.nl
Namens het hele Amaliateam, hartelijk dank!!!!!

25-06-2010

Wat een schrik onze zoon Gilles, 6 jaar oud viel met zijn fiets, op zijn mond keihard op de straat. Het bloede heel erg en zag er eng uit. Zijn kin lag helemaal open, we begrepen gelijk dat we naar de EHBO post in Maastricht moesten gaan. De kin moest gehecht worden en toen we eens goed gingen kijken zagen we dat zijn kiesjes helemaal kapot waren. We vroegen of er misschien ook een kaakchirurg in het ziekenhuis aanwezig was of een tandarts, maar dat bleek niet het geval. Ze gaven ons het advies dat we maar eens bij onze eigen tandarts langs moesten gaan. We vertouwden het niet en zijn hoewel het weekend was naar onze eigen tandarts gegaan (Richard Reinders) bij ons in het dorp(Cadier en Keer), die en toevallig thuis was en meteen bereid was om er naar te kijken. Hij was niet blij met wat hij zag, de kiesjes waren helmaal gespleten, half afgebroken en hij was bang dat er splinters in het bot zaten. (wat achter af ook zo bleek te zijn). Zijn advies was om de kiesjes er onder narcose uit te laten halen, anders is het veel te pijnlijk en het zal eigenlijk wel veel tijd in beslag nemen, wellicht twee uur. Om een kind zo lang stil te laten liggen en dan ook nog met pijn, is vragen voor moeilijk heden in de toekomst. Hier schrokken we wel van een kind onder narcose, dat is nogal wat. De tandarts vertelde verder dat het wel snel moest gebeuren omdat anders de splinters wel konden gaan ontsteken in het bot. Gelukkig waren het zijn melktanden en op de foto te zien, waren de blijvende kiezen niet aangetast. Twee dagen later konden we al geholpen worden, ik moet eerlijk zeggen dat toen ik in de Amaliakliniek kwam ik wel onder de indruk was. Het lijkt wel of iedereen die daar werkt probeert het voor de patiënten zo aangenaam mogelijk te maken, heel persoonlijk en vriendelijk. We werden gelijk apart gezet, hoefden niet te wachten, en alles werd eerst heel zorgvuldig uitgelegd. Ik mocht Gilles op schoot nemen en terwijl hij werd afgeleid met speelgoed, kreeg hij een prikje in zijn hand, hij merkte er volgens mij niets van, hij speelde gewoon door. Heel rustig viel hij in slaap en heb ik hem op de behandelstoel getild. Nu moest ik hem achter laten, maar gek genoeg had ik er alle vertrouwen in. Om 11.00 verliet ik de behandelkamer en om 13.15 uur was hij weer wakker. Ik kreeg gelijk te horen dat alles heel goed was gegaan, alle splinters waren er uit eveneens de kiesjes. Het goede nieuws was de blijvende kiezen niet waren beschadigd en nog rustig in de kaak liggen te slapen, wel hebben ze de nieuwe kiezen geseald. Nu heeft hij helemaal een lege mond, hij had namelijk zijn voortanden net gewisseld. Hij was te moe en slap om te lopen, dus heb ik hem naar buiten getild, via een andere deur gingen we naar buiten, zodat de andere kinderen die nog behandeld moesten worden ons niet konden zien. In de auto sliep hij nog wat verder, eenmaal thuis gekomen had hij wel pijn. Normaal gesproken praat hij gezellig en is hij wel echt aanwezig, maar nu was hij onder een hoedje te vangen. Dat heeft zeker een week geduurd. Het leek wel of zijn mond was dichtgeplakt. Eten ging natuurlijk wel moeilijk, brood zonder korstjes en veel vloeibaar voedsel. We zijn zo blij dat we zo brutaal waren geweest om gelijk naar onze eigen tandarts te gaan, en dat we achteraf zo iets hebben van wat hebben ze ons in het ziekenhuis een slecht advies gegeven. Ik hoor ze het nog zeggen, u kunt een keer langs uw tandarts gaan. Ze hadden ons gelijk door moeten sturen naar de kinderafdeling van de Amaliakliniek, als we daar niet terecht waren gekomen had ik het zwaar in gezien. Het hele team hartelijk dank voor de geweldige behandeling, service, begrip en zorgvuldigheid. Met name tandarts Mark die Gilles heeft behandeld en natuurlijk Richard Reinders die in Cadier en Keer al jaren onze tandarts is. Monique en Peter S te Cadier en keer

01-07-2010
Ik wil graag de Amaliakliniek bedanken voor het helpen van mijn moeder, ze is vandaag 1 juli behandeld en ik heb haar net bezocht. Haar gebit ziet er prachtig uit en ze heeft helemaal geen pijn.

Ik ken mijn moeder niet anders dan met tand en kiespijn, en angst om nog de deur uit te gaan.

Heel veel dank voor jullie inzet, vertrouwen en aandacht voor mijn moeder. Jullie hebben haar een stukje zelfvertrouwen terug gegeven, doordat ze nu eindelijk het gevoel heeft dat ze begrepen wordt en dat haar angst niet zo abnormaal was als ze zelf dacht. En ik heb nu een moeder waar ik hopelijk mee kan gaan winkelen om haar kleren voor mijn a.s. huwelijk te kopen. Nogmaals heel veel dank.

Marion V, dochter van Bangerd (forum)

12-04-2010
Hallo,

Ook hier mijn reactie een beetje laat maar beter dan helemaal niet
Ook hoop ik dat iedereen die twijfelt hierdoor weer een beetje over de streep getrokken wordt.

Ik ben ongeveer 18 jaar niet meer naar de tandarts geweest en ben pas 37 maar heb de knop omgezet er moest wat gebeuren.
Eind januari ben ik geweest voor de intake en wat ik al dacht boven moest alles, nou wat er nog in zat getrokken worden.
Hier kwam een prothese voor in de plaats dus gelijk maar gehapt nou dat viel reuze mee net zo als het maken van de foto's.
Onder moesten 2 kiezen en de verstandskiezen verwijdert worden, omdat het gecompliceerde extracties waren moest ik op de wachtlijst voor de kaakchirurg.
Dat was niet helemaal waar ik op gerekend had, maar alles zou in een behandeling van een uur kunnen dus dat was fijn.
Verder was iedereen reuze vriendelijk zeker de mevrouw van de narcose intake.

Toen kwam na 2 maanden wachten de behandeldag 15 maart van tevoren nachten niet geslapen en al van alle enge dingen bedacht.
Maar goed eenmaal aangekomen plaats genomen in de wachtkamer, en het duurde niet lang of ik was aan de beurt.
Nou eenmaal in de stoel heb ik weinig meer gemerkt, echt professioneel gedaan heb van de prik niets gemerkt.
Het infuus werd aangesloten en ik wilde nog ergens antwoord op geven maar toen was ik al vertrokken.
Voor je idee wordt je vijf minuten later wakker en is het klaar.
Terug naar huis met een handdoek voor mijn mond gezeten, maar het belangrijkste was het is gebeurt.

Napijn heb ik de eerste week wel gehad maar er was aardig gesneden in het tandvlees en het was goed te beheersen met paracetamol.

Nu 4 weken later gaat het super, kan bijna alles weer eten en heb zo goed las nergens last van.
Maar voornamelijk het praten en lachen ik moet er nog aan wennen, maar wat een verschil.
Het gevoel je niet meer te hoeven schamen.
En net zo als zoveel mensen hier had ik het nu maar eerder gedaan.
Had veel nachten met kiespijn en altijd proberen je gebit te verbergen kunnen schelen.

Dus iedereen die twijfelt echt doen, het is echt de moeite waard en van de behandeling merk je niets.
Iedereen bij de Amalia onwijs bedankt.

H uit Naaldwijk

6-4-2010

Beste lieve mensen van de amalia kliniek,

ERG BEDANKT voor de geweldige snelle behandeling van donderdag 1 April 10 uur!
Geweldig dat alles en de behandeling zo ontzettend snel is gegaan,ik kon bijna
niet bang zijn en worden, zo snel was ik in slaap van de narcose.
En de pijn valt alles mee, het is niet dat ik niks voel maar denk zelf dat het ook erg wennen is.
Maar het is me voor 100% meegevallen!!!
REUZE BEDANKT VOOR ALLES!!!!
BEDANKT IEDEREEN!!!!!

groetjes J.C.uit Goirle

11-3-2010

Hallo Amalia Team,

Op dinsdag 2 maart 2010 ben ik na 5 jaar niet naar de tandarts te zijn geweest toch weer bij jullie geweest voor een narcose-behandeling.

Weer te lang met klachten doorgelopen, ik denk voor heel veel angstpatienten heel herkenbaar dat eeuwige uitstellen, en nog niets eens durven bellen voor een afspraak!

Gelukkig kon ik snel bij jullie terecht en ben ik nu weer van mijn klachten af en is alles weer keurig in orde.

Van de behandeling voel je echt niets, het prikje voor de narcose viel ook reuze mee (dankzij de EMLA-zalf) en was ik binnen enkele seconde al aan het slapen.

Ik werd pas wakker in de auto, onderweg naar huis.
Ook nadien geen pijn gehad of klachten, wel even lekker uitgerust.

Maar ja hoe nu verder?
Ga nu ook eens aan die angst werken en heb ik over 3 maanden een afspraak gemaakt met een mondhygieniste om zo langzaam toch te wennen aan al die handelingen.

Ik hoop dat nu de volgende behandeling bij de tandarts zonder narcose kan, en misschien kom ik dan toch naar Kerkrade gereden want het vertrouwen in een tandarts is erg belangrijk.

Team bedankt en tot ziens !
M.T.

2-3-2010

Zeker 15 jaar lang geen tandarts meer gezien.
Waarschijnlijk zelfs langer want ik kan me die tijd niet echt goed meer herrineren.
Altijd heb ik mijn bezoekje aan die slagers uitgesteld en afgewimpeld.
Ik zou nooit van mijn leven in die stoel terrecht komen, dacht ik!

Tot mijn 20ste jaar ging het best goed met mij.
Ik deed vrolijk mee en lachde ondanks mijn half gebroken voortand nog volluit.
Had werkelijk schijt aan alles en iedereen!
Kort daarna begonnen de rest van mijn tanden en kiezen aftebrokkelen en zwart teworden.
Zenuwen stierven af terwijl ik aan het werk was..Normaal blijven doen jongen!
Niemand heeft het door!

Op een gegeven moment had ik me toch een bal in mijn gezicht dat iedereen het zag.
Mijn baas wou me naar de tandarts sturen waarna ik zei dat ik daar al geweest was en het niet aan mijn tanden lag.
Tuurlijk, ze geloofden me vast!

Heb werkelijk van alles mee gemaakt.
Abcessen en zenuwpijn waren echt het ergste denk ik achteraf.
Was zo blij iedere keer als ik dat smerige pus eruit zag vloeien.
Instant pijn vrij..Hoera!!
Weer niet naar de tandarts gehoeven!!

Dit ging allemaal vrij goed.
Werd echt bekwaam in het doorprikken van abcessen op een gegeven moment.
Ziek eigenlijk, als ik er zo op terug denk.
De ergste pijnen waren de pijnen waar ik geen klein bobbeltje op mijn tandvlees zag.
Er viel niks door teprikken dan en er waren nachten bij dat ik echt dacht dat ik niet meer wakker zou worden door het gebruik van veel imbuprofen en paracetamol.Ik viel uiteindelijk helemaal draaiend en tollend in slaap.

Op mijn 28ste was ik het ineens helemaal zat.
Had al jarenlang niet meer breeduit gelachen en geen foto meer waar ik lachend op stond.
Was de godgandse dag bezig om maar mijn tanden en kiezen teverbergen.
Denk dat ik wel honderden keren per dag aan mijn tanden dacht.
Niet normaal, leek wel gestoord teworden daardoor.

Op mijn 28ste had ik alleen nog maar stompjes en zwarte voortanden.
Er zat een gat zo groot in het midden dat ik mijn pink erdoorheen kon duwen zonder de voortanden teraken.
Bizar he, dat iemand het zo ver kan laten komen.
Na iedere lunchpauze zat ik op de wc met een tandenstoker alle grote stukken eten uit mijn kiezen tewroeten.
Deurtje op slot natuurlijk.

Afijn, voordat de mensen in slaap vallen.

Het heeft me echt ontzettend veel moeite gekost om die telefoon tepakken en naar Amalia tebellen.
Ik scheet werkelijk in mijn broek bij alleen de gedachte aan een tandarts.
Toch, was het knopje in mijn hoofd nu om.

Het weer vrij kunnen lachen woog ineens zwaarder dan het opzien tegen een tandarts.
Dit keer zou ik doorzetten, wat het me ook zou kosten!

In januarie 2010 heb ik gebeld naar de Amalia kliniek en 11 Februarie was mijn behandeldag.
Ik was die dag ontzettend rustig en heb zelf de 2,5u durende rit gereden.
Mijn lieve vriendin was mee en de sfeer was erg gezellig onderweg.

Wij hadden een kamertje geboekt bij Tony Bed&Breakfast waar ik mijn roes kon uitslapen tot ik zelf kon terug rijden.
Ik wil graag even vermelden dat dit echt een super lief vrouwtje is die goed voor haar gasten zorgt!
Aanrader voor de mensen met geen vervoer, of die niet gelijk terug kunnen rijden.

Ik was om 13:45 aan de beurt en alles verliep vlekkenloos.
Binnen 3 minuten lag ik teslapen door een prikje wat je gewoon niet voelt.
Het is geen ziekenhuis naald wat ze in je hand stoppen, maar een onwijs miniscuul naaldje.

Mijn hele boven gebit is getrokken en aan de onderkant alle kiezen op 3 na.
Ik werk wakker en stond een beetje lijp tedoen in die uitslaapkamer naast mn rolstoel.
Het wachten op een taxi duurde lang maar dat was niet zo erg want ik leek nog behoorlijk dronken.

Moet eerlijk zeggen dat de napijn mij best mee viel en was goed te onderukken met paracetamol.
Nu 2,5 week later gaat het echt goed met mij.
Ik eet weer lekker en ben flink aan het experimenteren hoe ik het beste kan eten met het gebitje.
Pijn heb ik niet meer tijdens het kauwen alleen de hele harde dingen lukken nog niet.
Meest belangrijke van dit alles is dat ik weer kan lachen..De eerste foto's met een lachend gebit zijn reeds gemaakt.
Schamen doe ik mij niet meer, het hoofdstuk is afgesloten.
EINDELIJK!!!!!

Ik wil uit de grond van mijn hart bedanken:
IEDEREEN van Amalia, Alle mensen van het forum, mijn werkgever,
maar bovenal mijn vriendin en dochtertje die alle jarenlange stress en ellende met mij hebben overleefd.
Ben jullie allen zeer dankbaar en zal jullie nooit vergeten!!

Iedereen die twijfeld zal vast gelezen hebben dat het allemaal reuze mee valt.
Ik kan dit be-amen, het stelt geen moer voor!!
Heb je echt problemen dan geef ik je de tip van je afteschrijven op het forum van Amalia.
Hier zitten zulke lieve mensen die echt alles begrijpen en je blijven steunen totdat alles achter de rug is.

Ik wens iedereen heel veel succes met het nemen van deze grote beslissing!
Het is er echt 1 die je leven totaal kan veranderen!!

Bas

25-2-2010

Mijn verhaal:

Mijn One Million Dollar SMILE, gegeven door de mensen van Amalia !!!

Ik zal eerst in het kort vertellen hoe het gekomen is dat ik uiteindelijk bij Amalia terecht gekomen ben. Mijn tandartsverleden is ronduit slecht te noemen. Dat is begonnen bij de schooltandarts, ik was misschien 9 of 10 jaar (ben nu 47) en er werd bij mij een kies geboord zonder verdoving, ik kan me nog heel goed herinneren wat ik toen voelde, overstuur en vreselijk bang ben ik naar huis gerend en heb heel mijn verhaal tegen mijn moeder verteld, ik zei toen ook tegen haar dat ik NOOIT meer naar de tandarts wilde. Dat kan natuurlijk niet werd me verteld en moest toch zeker tot mijn 18e naar de tandarts, ik ben wel gegaan, iedere keer met lood in mijn schoenen, heb toen vreselijk mijn best gedaan om mijn gebit schoon te houden en goed te poetsen, bij de tandarts die ik toen had moesten er op een gegeven moment 2 gezonde tanden uit omdat ik te weinig ruimte had in mijn bovenkaak en de andere tanden en kiezen niet goed konden doorkomen, wat een ramp was dat, de angst werd steeds groter en is blijven hangen tot het moment ik bij de Amalia Kliniek kwam, daar zitten heel wat jaren tussen, ik ben dus vanaf mijn 18e misschien maar 6x bij een tandarts geweest, ik durfde niet meer, ik was ontzettend angstig geworden voor alles wat met de tandarts te maken had. Ontstekingen, tand-en kiespijnen, afbreken van kiezen en tanden heb ik moeten doorstaan, vele pijnstillers en antibiotica heb ik geslikt om maar niet naar de tandarts te hoeven gaan?

Op een gegeven moment wordt je gestoord van de pijn die steeds vaker terug komt, heviger dan ooit, dat was vorig jaar september, ik stierf van de kiespijn, boven en beneden, ik op zoek naar een nieuwe tandarts, ik moest er echt aan geloven want zo kon het niet langer. Ik had na een tijd zoeken een angsttandarts gevonden, in december hadden we met ons gezin een kenningsmakingsgesprek, ik had het liefst samen met mijn man Gerard gegaan maar helaas kon dat niet tegelijk, ik moest met mijn twee kinderen daar naartoe, ik ben een week ziek geweest van de zenuwen, buikpijn, misselijk, hoofdpijn en vreselijk bang, ik kwam de praktijk binnen met het zweet op mijn hoofd en mijn hart bonkte in mijn keel, ik liet niets merken aan mijn kinderen (7 en 14 jaar) hun moesten op controle, de tandarts heeft eerst bij hun gekeken en toen moest ik !! De assistente zei, ?gaat u maar zitten?, ik zei nee liever niet, de tandarts kwam eraan en die zei ook komt u maar, ik schudde weer nee pffff had het liefst weggerend, hij zei, ik moet toch even bij je in je mond kijken, ik zal geen haakjes of wat ook gebruiken, met bonkend hart en zweethanden ben ik toch maar gaan liggen, ik lag stijf in de stoel, hij heeft mijn tanden bekeken en vroeg aan mij hoe ik me de behandeling voor zou stellen, ik zei dat ik alleen behandeld wilde worden onder narcose want iets anders durf ik echt niet, toen zei ik dat boven alles eruit moest en onder gedeeltelijk, hij schudde al nee toen ik dat vertelde, ALLES moet eruit, er zijn te veel elementen kapot, toen ie dat zei raakte ik volledig in paniek en moest vreselijk huilen, totaal overstuur was ik, ik schaamde me rot voor de tandarts en voor mijn kinderen, echt een vreselijk moment was dat en ik ben een aantal dagen flink uit mijn doen geweest?

Ik had de tandarts van tevoren een mail gestuurd dat ik bezig was met de Amalia Kliniek, ik had de website en het forum van voor naar achteren gelezen en nog meer klinieken hun websites bezocht en alles gelezen, ik kwam toch weer terug bij Amalia. Ik heb de tandarts gevraagd een verwijsbrief voor mij te schrijven zodat ik die mee kon nemen naar Amalia, dat was snel geregeld, nu nog bellen naar Amalia, een maand lang heb ik getwijfeld, zal ik het doen, of niet, nog eens het forum gelezen, keer op keer en iedere dag nam ik mezelf voor om te bellen voor een intake-gesprek. De pijn werd erger en erger en toen ging mijn man Gerard zich ermee bemoeien, hij zei, je zult er toch doorheen moeten want je kan niet met pijn blijven rondlopen, ik zal je steunen waar ik kan, je hoeft het niet alleen te doen, ik heb erover nagedacht wat ie zei en ik moest hem toch gelijk geven, ik was in die 3 maanden dat ik met vreselijke pijnen liep enorm chagrijnig geworden en dat had ook effect op mijn gezin, er moest wat gebeuren ! Ik heb alle moed bij elkaar geschraapt en ben die hoge drempel over geklommen en heb eind december gebeld !! Vreselijk bang en met klamme handen pakte ik de telefoon en draaide het nummer, dat heb ik 4x gedaan, de 5e keer liet ik hem overgaan en ineens had ik een lieve assistente aan de telefoon die heel rustig vragen stelde en die zich heel goed kon voorstellen hoe bang ik was, na alle gegevens te hebben genoteerd had ik een afspraak op 15 januari voor een intake-gesprek pfffff ik maakte me toen al druk, ik had het gedaan en nu zat ik eraan vast dacht ik nog?.

Die 2 weken waren zo voorbij en naarmate de dag naderde voelde ik me ziek en twijfelde heel erg, zal ik gaan, zal ik niet gaan, ik had nog steeds vreselijke kiespijn en ik was dat zó zat dat ik tegen mezelf heb gezegd, STOP met die onzin en je moet doorzetten !! Het koste me erg veel moeite maar ik ben toch gegaan, weliswaar met lood in mijn schoenen en ziek van de stress. Eenmaal daar aangekomen ging alles heel gemoedelijk, ik werd omringd door begripvolle en lieve mensen die je niet zeggen van waarom heb je het zover laten komen, dat was helemaal niet het geval ! Ik was natuurlijk ontzettend bang en heb de helft niet meegekregen, gelukkig dat mijn man mee was gegaan en hij vertelde me alles wat ik moest weten, mijn eigen tandarts had gezegd dat alles eruit moest maar de tandarts, een lieve belgische, Ingrid Dommershausen heet ze zei dat ik onder een gedeelte van mijn eigen tanden kon behouden, dat vond ik erg fijn om te horen en ik ging met gemengde gevoelens de kliniek weer uit, de angst was iets afgenomen en kon ik me druk gaan maken over de behandeldag, er gingen 10 dagen voorbij, ik vroeg me of hoelang het nog ging duren en de twijfels en de angst vierden weer hoogtij, op 26 januari, mijn verjaardag kreeg ik telefoon !!! Bonk bonk bonk ging mijn hart en ik wist geen woord uit te brengen, er werd gezegd dat ik de dinsdag daarop al geholpen kon worden, ik zei NEE, dat is te kort dag, ik heb echt wat langer nodig, het werd dus 11 februari, in die weken wachten was ik een compleet wrak, slecht slapen, bijna niets gegeten want ik kreeg het niet weg, mijn man heeft me al die tijd zo goed gesteund en is erg lief voor me geweest, daar wil ik hem nog hartelijk voor bedanken !!

11 februari brak aan pfff zelfs toen zei ik nog, ik ga niet, ik wil niet maar ik ben toch in de auto gestapt en heb heel de rit daar naartoe geen woord gezegd, het maalde en maalde maar in mijn hoofd. Het was die dag slecht weer, sneeuwval en gladheid en ik moest daar om half 11 zijn en zou om ongeveer kwart voor 11 geholpen worden, dat werd dus later door dat rotweer, ik had het niet meer, mijn man gebeld naar Amalia en gezegd dat het later zou worden, dat was geen probleem, er zou dan geschoven worden met de planning pffff ik had de stille hoop dat ze zouden zeggen dat er een andere afspraak gemaakt zou worden, dat was natuurlijk niet het geval, ik balen !! We kwamen vlakbij Heerlen en daar was een ongeluk gebeurd, shit?.we hebben daar één uur stilgestaan, ik was in alle staten, het duurde en duurde maar en ik was in staat om weer naar huis te gaan, mijn man zei, ik keer niet om, we gaan er gewoon heen. Amalia weer gebeld en gezegd dat we ongeveer om één uur daar zouden arriveren, ze hadden gezegd dat als we daar zijn we dan een poosje moesten wachten omdat er mensen waren die voor mij aan de beurt zouden zijn, jeetje, dat duurde 1,5 uur !!!! Ik had een Oxazepam genomen van tevoren dus ik zat daar een beetje stoned in de wachtkamer. Op een gegeven moment werd ik geroepen, mijn god, nu ging het echt gebeuren, met knikkende knieën ging ik de behandelkamer binnen waar er 3 vrouwen stonden te wachten, ze waren alledrie ontzettend lief en zeiden mij dat ik mocht gaan zitten, ik raakte in paniek even later en begon te huilen en was erg overstuur, het infuus zat er al in en mijn man en de assistente probeerde mij te troosten en daarna heb ik niets meer meegekregen, ik werd na een klein uurtje wakker gemaakt en toen was het al gebeurd, hé, nu al, hoe kan dat nou ??? Mijn protheses werden in mijn mond gedaan en mijn man werd geroepen, hij zag mij en we hebben beiden zitten huilen als kleine kinderen, niet van verdriet maar van opluchting, het is zo ontzettend mooi geworden, ik kreeg een spiegel en barstte opnieuw in tranen uit, wat een verandering en wat mooi !!!!! Mijn man wist niet wat hij zag en was ook een tijdje sprakeloos haha dat is ie niet vaak LOL?ik had het achter de rug, ik was zoooo trots op mezelf en op mijn omgeving en mijn man, mede door hun heb ik het toch maar mooi gedaan, alle spanningen en angst vielen meteen van me af en ik kon weer breeduit lachen, dat had ik in jaren niet gedaan en mijn god, wat is dat HEERLIJK !!!!!!!!! Nooit hoef ik me meer te schamen !!!

Echt waar, ik heb nauwelijks napijn gehad, die was heel goed onder controle te houden met Ibuprofen 600 mg. De napijn was totaal niet te vergelijken met de helse pijnen die ik gehad heb voor dat ik geholpen was, echt niet !!!! Wat een zaligheid en ik wil zo graag aan alle mensen die nog moeten meegeven dat ze echt door moeten zetten want achteraf is het al die angst, stress en ellende niet waard, ik ben er zooooo mee opgeknapt en voel me nu zo sterk dat ik de hele wereld aankan met mijn SUPERLACH !!!! Lieve mensen, GA ERVOOR !!! Je krijgt er absoluut GEEN spijt van !!!!!!!

Lieve mensen van Amalia, ik wil jullie hartelijk bedanken wat jullie voor mij gedaan hebben, jullie hebben mij mijn leven terug gegeven en het vertrouwen in de tandarts, ik ben niet eens meer bang om te bellen naar mijn tandarts, dit is echt zo?n bevrijding !!! Alle LOF voor jullie !! En een superbedankje voor degene die mij gehlopen hebben op 11 februari, ik zal het NOOIT vergeten?.bedankt Amalia, jullie zijn TOPPERS met een groot HART !!!!!

Heel veel liefs van een goedlachse Karin uit Arnhem !!! ;-)

12-2-2010

Hier volgt mijn avontuur...

We schrijven het jaar 1998, in dat jaar ben ik voor het laatst bij de tandarts geweest.
Daarna hoefde het voor mij niet meer, ik vond het wel goed zo.
Er was bij mij een knop omgegaan, en op de een of andere manier durfde ik plots niet meer.
In de tussentijd werd mijn gebit er niet beter op.

Na veel praten met mijn vrouw, kwamen we tot het besluit om toch maar weer wat aan m 'n gebit te laten doen.
Toen die keuze gemaakt was, zijn we gaan zoeken op internet naar een tandarts die behandelingen doet als je bang bent voor de tandarts.
En die hebben we hier bij de Amalia kliniek in Kerkrade gevonden.

Begin Januari 2010 heb ik de telefoon gepakt en gebeld voor een intake gesprek.
Dus op 21 Januari 2010 zijn we er heen gegaan voor een intake gesprek, en heb toen gelijk de beslissing genomen om het hier te laten doen.
De beslissing om het hier te laten doen, kwam mede doordat men er 100% service-gericht is en je op je gemak stelt, waardoor je angst als sneeuw voor de zon verdwijnt.

We hebben een vervolg afspraak laten vastzetten voor 11 Februari 2010, en heb toen de behandeling met een gerust hart ondergaan.
Om ongeveer 14:00 uur mocht ik ten tonele verschijnen bij Tandarts "Bram".
Daar nam ik plaats in de tandarts stoel, waar ik door de lieftallige assistente werd toegesproken en gereedgemaakt voor de aanstaande Narcose.
Binnen enkele ogenblikken had ik al een infuus in m'n rechterhand, waardoor de Narcose door toegediend werd.
En ik vrijwel direct in een diepe slaap viel.
Ik vond ' t het een fijn idee dat mijn vrouw hierbij aanwezig mocht zijn.

Vanaf daar weet ik niets meer ...
De behandeling voltrok zich in mijn bijzijn, en ik was in Dromenland ;-)
Mooier kan je het toch niet hebben.
Ongeveer anderhalf uur later, werd ik "gewekt" en met een rolstoel even naar de auto gebracht, waarmee we gekomen waren.
Ik nam plaats op de achterbank en begon langzaam bij te komen.
Onze reis tijd naar huis was ca. 1 uur.
Thuis aangekomen ben ik lekker in bed gekropen en heb geslapen tot ongeveer 19:00 uur.
En voelde me al weer een stuk opgeknapt.
Nu op dit moment, de dag na de behandeling voel ik me 90% weer oke.
Het enigste waar ik op dit moment last van heb, is een verdikte rechterwang.
En die doet niet eens pijn.
Vanmiddag mag ik m'n mond spoelen.
Omdat dan de narcose volledig uitgewerkt is na 24 uur.

Als je me nu vraagt hoe vond je het al met al; dan zeg ik "ik ga zo weer terug daarheen"
We zijn vrienden voor het leven geworden "Amalia en ik " hahaha.
Mijn advies aan de lezer van mijn reactie is "doe het maar, je krijgt er echt geen spijt van"
En tot slot wil ik ook even melden dat je totaal niet duizelig of misselijk bent na de narcose.

mvgr B. uit Limburg

9-2-2010

Lieve mensen van de Amalia Kliniek

Graag wil ik mijn ervaring met jullie en alle mensen die angst hebben om de stap naar de tandarts te maken delen;

Begin van het nieuwe jaar heb ik alles in werking gezet om gebit te laten behandelen. Door een vreselijke ervaring was ik echt panisch voor de tandarts.

In mijn jeugd heb ik slechte ervaringen gehad eerst met de schooltandarts en daarna met mijn eigen tandarts. Ik kan bijna niet uitleggen hoe groot mijn weerstand en angst is geworden hierna.

Ik was ook pas van plan iets aan mijn gebit te laten doen. Na lang op me ingepraat te hebben, ben ik tot het besluit gekomen dat het zo niet verder kon.

In dec.2009 heb ik een afspraak gemaakt voor een intake-gesprek. 6 jan 2010 was het zover.

Bij het woord tandarts breekt het zweet me altijd al uit. Na welkom geheten te zijn, werd ik gelijk meegenomen door een vriendelijke assistente voor een foto. Haar rustgevende uitstraling had gelijk een positief effect op me.

Daarna gelijk door naar de tandarts voor een gesprek en behandelplan. Omdat het gebit in en zeer slecht stadium verkeerde heb ik een volledige prothese gekregen.

Er werd een behandelplan opgesteld en afgesproken dat ik mij 4 februari zou melden voor de behandeling. Opgelucht verliet ik het pand.

Het gekke is nog, dat de schaamte bij mij eigenlijk nog groter was dan de angst voor de tandarts. Je durft er eigenlijk met niemand over te praten dat je zo bang bent voor de tandarts.

Echter bij jullie wordt dat volledig begrepen en dat is juist dat zetje wat ik nodig had. En dan de 1e behandeling. Voor narcose ben ik totaal niet bang, ik was alleen maar benieuwd hoe ik daarna zou zijn.

We werden prima ontvangen en na een klein prikje in mijn arm was ik zo vertrokken en voor mijn gevoel 5 minuten later weer wakker. In die tussentijd is mijn vrouw naar de wachtruimte gebracht.

Er wordt niet alleen aan de patiënt gedacht, maar ook aan de begeleider.

Het is pas een dag of 4 geleden en wat ben ik blij dat ik de voor mijn bijna onmogelijke stap heb genomen.

Het ziet er prachtig uit,ook de vele reacties die ik heb ontvangen is de prothese bijna niet te onderscheiden van een echt gebit. Ik heb alleen enkele dagen erna wat zwellingen gehad in mijn gezicht, maar dat nam ik voor lief.

Ik ben nu dolgelukkig. Het is alsof je leven er nu heel anders uitziet.

Ik hoop echt door deze reactie andere mensen over de streep te trekken, want het valt echt mee.

Nogmaals hartelijk dank voor jullie goede zorgen.

Met vriendelijke groet,

J. (Elsloo Lb.)

6-2-2010

Ik ben vandaag (4/2) geweest. Ook ik had door allerlei nare ervaringen in het verleden al 10 jaar de behandelkamer van een tandarts niet meer van binnen gezien. Door aanhoudende kiespijn werd ik echter gedwongen om actie te ondernemen en al zoekende op internet kwam ik bij de Amaliakliniek terecht voor een behandeling onder narcose. Ik kan al maar bevestigen wat zo velen voor mij al kenbaar hebben gemaakt op de website van de Amaliakliniek.
Een super profesioneel team met oog en hart voor de patiënt. Hoewel ik een gedeelte van de behandeling zelf moet betalen is dit voor mij geen enkel beletsel om het de volgende keer weer precies hetzelfde te doen. Sterker nog na de ervaringen van vandaag kan ik alleen maar zeggen dat de kosten het dubbel en dik waard is.

Terugkijkend op alles kan ik iedereen alleen maar adviseren, twijfel niet en zet je angst opzij want die hoef je hier echt niet te hebben. Je voelt en merkt echt niks van de hele behandeling. En geloof me ik was een super angsthaas.

6-2-2010

Dag beste lezers,

Hier is zoals beloofd in een eerder verhaal van mij, mijn verhaal over THE DAY AFTER.

Zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn eerdere verhaal over mijn ervaring met de Amalia kliniek is dit nog steeds zeer goed en positief.
Na 2 weken in de zenuwe te hebben gezeten over mijn behandeling die plaats zou gaan vinden, was het dan eindelijk zo ver. Zaterdag 23 januari was voor mij de dag des oordeels. Weer die eeuwig durende autorit naar Kerkrade. Anderhalf uur lang heb ik niks gezegt, maar alleen maar zitten denken. Aan alles wat er mis zou kunnen gaan, en wat voor ellende ik na mijn behandeling zou gaan krijgen. Ondanks de prima begeleiding die ik heb gehad tussen de intake en mijn behandeldag in kreeg ik maar geen rust in mijn hoofd. Iedere dag had ik wel een vraag en belde dan weer naar Kerkrade toe om mijn vraag af te vuren op de eerste de beste. En nee ik ging hun daar niet vervelen, ze waren juist blij dat ik belde. En nogmaals zoals in mijn eerdere verhaal, geen vraag was stom of vreemd. Iedere vraag waar ik mee zat was een terrechte vraag. Katja en de rest van haar team hebben mij dan ook perfect begeleid. En toch bleef ik bang. Bang voor het onbekende. Maar het is natuurlijk ook niet niks dat je boven en ondergebit eruit gaat. Daar waren we dan. 11.30 uur was het. Een kwartiertje voor aanvang. De ontvangsthal zat vol, en ik had het idee dat iedereen mijn angst van mijn gezicht kon lezen. Al die ogen op mij gericht, maar eigenlijk was dat niet zo. Maar het is een gevoel wat je hebt. Om 11.45 zou ik aan de beurt zijn, maar helaas voor mij liep het een beetje uit. Dus voor mijn gevoel was iedere minuut langer wachten wel een uur. Intussen kwam Katja even een praatje met me maken, en stelde me WEER enorm op mijn gemak. Wat een rust en kalmte die meid uitstraalt, dat is gewoon onbeschrijfelijk. Ze vertelde me dat het nog even kon duren, en dat ik over een kwartiertje geroepen zou worden. Tjee nog een kwartier. En ik maar rond kijken of er ergens een nooduitgang was, en of er een mogelijkheid was om heel stiekem weg te sluipen. Maar nee toch maar niet. Ik bedacht me de jaren lange pijn in mijn mond, en dat was toch maar een reden om te blijven zitten waar ik zat. En ineens daar was het moment. Mijn naam werd geroepen, en ineens was ik aan de beurt. En heel raar. Op dat moment waren mijn zenuwe ineens weg. De knop in mijn hoofd ging om en ik was er ineens klaar voor. De hele wereld kon ik aan. Waar was mijn angst nou ineens naartoe???
Sterker nog, ik wist niet hoe snel ik de stoel in wilde. Eindelijk kon ik mijn nieuwe leven tegemoet gaan zien. Ik nam plaats in de stoel en werd enorm goed begeleid door de narcotiseur. Ze legde me het een en ander uit, en voor ik het wist zat mijn infuus naaldje in mijn hand. He? hoe kan dat, helemaal niks van gemerkt. Toen kwam de kaakchirurg zich even voorstellen. Een aller aardiste rustige man bleek het te zijn. Ik vond ineens alle aandacht heerlijk. Eindelijk draaide het om mijn probleem en zou ik verlost worden van jaren ellende. Ik had eigelijk 1001 vragen maar daar kreeg ik de tijd niet meer voor. Mijn arm begon een beetje te tintelen en voor ik het wist hoorde ik mijn naam weer roepen. Alles was achter de rug en het was goed gegaan. Boven en onder nieuwe tanden.(protheses) Er waren geen complicaties en het is prima gegaan. He nu al? Wat was dat vreemd zeg. Ik kreeg een speigeltje in mijn handen en keek voor het eerst sinds jaren naar een mooi recht en wit gebit. Tjee ik kon wel janken. Janken van vreugde. Na even bij te zijn gekomen werd het tijd om de jas aan te trekken en richting auto te gaan. Die had mijn partner al voor gereden intussen. En daar was ze weer, Katja. Ze was trots op me en stelde me zelfs nu nog op mijn gemak. Daarna heeft ze mij persoonlijk naar de auto toe gereden en nog even snel tegen mijn vriend verteld wat we onderweg wel en niet moesten doen. Ik kon iedereen alleen maar 1000x bedanken voor alles en dat heb ik in mijn half dronken toestand dan ook gedaan. De rit naar huis was heerlijk. Iedere keer heb ik in de spiegel zitten kijken naar mijn nieuwe tanden, naar mijn NIEUW leven. Niet te geloven dacht ik. Maar heb het toch maar gedaan. Wat was ik trots. De avond na de operatie heb ik geen bloedingen gehad en de volgnde dag heb ik voor het eerst mijn protheses uitgedaan om te spoelen en te reinigen. Dit ging boven verwachting goed. Wel heb ik de eerste dagen na de behandeling al drukplekjes gekregen. Die doen wel wat pijn maar dat word zo verholpen.

Gisteren (woensdag 3 feb) ben ik weer naar Kerkrade geweest voor de eerste controle. Ineke(de tandarts) heeft alles even nagekeken en het zag er allemaal prima uit. De drukplekjes heeft ze even weggeslepen en toen kon ik alweer naar huis toe. Over 6 weken heb ik een nieuwe controle afspraak. En ik kijk er nu al weer naar uit om terug te gaan daarvoor. Jullie zullen denken waarom, nou dat is simpel. Je komt in de Amalia Kliniek niet als patient binnen maar als mens. En dat weten ze ook over te brengen op je. Het is gewoon een warm nest waar je zonder rotgevoel naartoe gaat.

En Amalia Team, zoals beloofd heb ik me aan mijn woord gehouden he? Nadat ik bijkwam heb ik iedereen 1000x bedankt en Merci chocolaatjes beloofd. Nou die heb ik meegenomen voor ze. Want dat hadden ze dubbel en dwars verdiend.

Nou lieve mensen, dit waren mijn ervaringen met de Amalia Kliniek. Ik weet dat niet iedereen het zelfde is, maar wat ik wil proberen te bereiken met mijn verhaal is dat de drempel niet zo hoog is als je denkt. Bepaalde keuzes zijn heel moeilijk, en helemaal als je angst hebt, want dat had ik ook, maar je word zo prima begeleid door iedereen. Het word je een stuk makkelijker gemaakt. En geloof mij. Als je uiteindelijk de keus maakt om behandeld te worden, ben je achteraf uiteindelijk alleen maar blij. Ik geef mezelf iedere dag een schouderklopje en ben trots dat ik OOK de stap heb genomen. Maar het belangrijkste is: Gun het de tijd en geef het een plaatsje. Pas dan zal je merken dat je naar de dag toe gaat leven.

Ik hoop dat iedereen die dit leest iets aan mijn verhaal heeft. Heel veel succes voor iedereen die nog behandeld gaat worden en als je twijfeld, lees mijn verhaal nog een keer. Misschien dat het jou drempel wat kan verlagen.

Beste Amalia Team: Heel erg bedankt voor alle goed zorgen van voor en na de behandeling, maar vooral bedankt voor mijn nieuwe leven, zonder pijn en ellende.

Groetjes vanuit Oosterhout nb.

1-2-2010

Hallo allemaal,

Ik heb deze week narcosebehandelingen gehad bij de Amalia Kliniek. Ik had dit jaren uitgesteld vanwege een fobie voor overgeven en kokhalzen (emetofobie), en was vreselijk zenuwachtig, al weken van te voren. Het lezen van de reacties op de reactiepagina hebben me erg goed gedaan, daarom wil ik zelf ook mijn steentje bijdragen en mijn positieve ervaring delen.

Ik moest om kwart over tien op 26 januari aanwezig zijn. Omdat ik heel erg opzag tegen wachten in de wachtkamer, had ik met mijn man afgesproken dat hij in de wachtkamer zou wachten en ik buiten of in de auto. Als ik aan de beurt zou zijn, zou hij me roepen. Maar toen ik de receptioniste vroeg of ik buiten mocht wachten zei ze gelijk ?tuurlijk?, en konden we samen buiten wachten (waar het overigens vreselijk koud was, mijn man twijfelde aan m?n geestelijke gezondheid, haha). Het wachten duurde best lang, maar uiteindelijk werd ik opgehaald door een lieve assistente, die me liet plaatsnemen, het infuusje aanbracht (stelt niet veel voor). Toen ik vertelde dat ik zenuwachtig was, zei ze gelijk ?oh dan geef ik je al wat? en ik werd al wat wazig. Ik heb de anesthesist maar even gezien en toen was ik al weg. Van het wakker worden en de terugweg kan ik niet zoveel herinneren, dat kan ook komen omdat ik vooraf een oxazepam had ingenomen. Mijn man zei dat ik gelijk had gebrabbeld ?kan ik nog misselijk worden??, blijkbaar zit m?n angst diep ;-). De narcose werkte langzaam uit die dag, ik had wel last van keelpijn, en een klein beetje van de getrokken kies en de wortelkanaalbehandeling. Ik ben niet misselijk geweest. Ik was heel blij dat ik de eerste afspraak achter de rug had, en omdat het zo goed was gegaan, zag ik minder op tegen de tweede afspraak.

De tweede afspraak had ik die donderdag, zo gepland omdat we dan een midweekje op een bungalowpark in de buurt konden verblijven. Ik was toch wel weer zenuwachtig toen ik buiten stond. M?n man had een sjaal en handschoenen van me cadeau gekregen ondertussen ;-). En het wachten duurde weer lang. Het duurde deze keer ook langer voordat ik in slaap werd gemaakt omdat de tandarts nog even met me wilde praten, om me voor te bereiden dat er nog een kies getrokken kon worden. Maar ook die keer ging het infuus aanbrengen, het inslapen en het wakker worden verder goed. Dit keer had ik minder keelpijn, maar wel last van een wortelkanaalbehandeling. Dat heeft nog een paar dagen geduurd, maar dat was goed onder controle te houden door het slikken van paracetamol. Inmiddels is het zondag, en heb ik geen pijn meer, ook al voelen al die nieuwe vullingen nog wel raar.

Ik ben zo opgelucht dat ik het gedaan heb! Het is echt zonde van al die energie die je erin steekt om het uit te stellen. Ik ben nu druk op zoek naar een tandarts in de buurt waar ik op controle kan, zodat ik een stok achter de deur heb om dit niet nog een keer zo lang uit te stellen.

Groeten,

Margaret

27-1-2010

Hallo,
Vanmorgen 26-01-2010 was het zover.
Onze dochter van 3,5 jaar had een zgn. tweelingtandje met een flink gat erin dat eruit moest onder narcose.
Gisteren hebben we tegen haar verteld dat we een meneer hadden gevonden die in haar slaap tandjes kon maken en dat we toverzalf hadden gekregen.
Vanmorgen wilde ze liever niet uit bed komen want ze vond het erg spannend en eng.
Onderweg in de auto hebben we de emla zalf op haar hand gedaan.
Toen we aankwamen kon ze nog een spelletje doen op de p.c. en toen werd ze gehaald door een hele lieve mevrouw die zei dat ze cadeautjes mee mocht gaan uitzoeken. Toen ze haar bekertje vol cadeautjes had sliep ze al en had van het infuus niets gevoeld door die emla zalf.
ong. 3 kwartier later werden we geroepen dat ze klaar was en ook waren al haar kiesjes geseald zodat ze niet zo snel gaatjes krijgt.
Terug in de auto vond ze zichzelf erg stoer en wij natuurlijk ook en het was daar best wel leuk vond ze, alleen hebben ze daar ook al zo'n stomme stoel net als bij onze tandarts. :-))
Daarna moesten we natuurlijk wel langs de speelgoedwinkel want ze mocht natuurlijk wel een mooi cadeau gaan uitzoeken.
Eenmaal thuis met haar mega mindy computer en haar tweelingtand vond ze het een hele leuke dag geweest.
Iedereen heel erg bedankt,
jullie zijn geweldig

26-1-2010

hallo team,

ik ben vandaag bij jullie geweest voor een narcose behandeling! (26-01-2009)
ik wou een reectie plaatsen maar weer niet hoe het moet dus bij deze mijn verhaal.

26 jan. was het zo ver om kwart over 1 zou ik onder narcose gegaan. het is iets uitgelopen maar kan altijd gebeuren.
rond kwart voor 2 werd ik door lieve assistente gehaald. ik had zelf heel veel spanning achteraf helemaal om niks.
ik liep met assistente mee. en kwam in de behandelkamer er stonden genoeg mensen voor me klaar.
ik ging in de stoel ligge en de narcose mervrouw maakte mijn arm al vrij. ik zij tegen haar ik wil nog even de tandarts spreken
moet nog even een paar vragen stelle voordat ik het wist zat het infus er al in.(klein naaldje)
ze sloot een soort pomp erop aan. ze zij denk maar aan iets leuks moes denken en serieus na 5 seconde gingen mijn ogen half dicht toen zij narcose mervrouw weltursten clifford.
en ik heb echt waar niks meer mee gekregen. heb boven al mijn tanden laten trekke en onder 3 kiezen. ze hebbe alles gehecht!
ik werd wakker en toen zij ik is het al gebuurd??? toen zij ze ja en mijn tranen gingen over mijn wangen zo gelukkig was ik!.
en ik vond het heel netjes van ze. dat in de begroting eigelijk niks stond van 4 kiezen opknappe en voortanden (onder) hebbe ze dat meteen mee gedaan.
vond ik echt heel lief!! dus ik kan voorlopig weer vooruit!!
na dat ik wakker werd. was ik nog best duf ze hebbe mij in rolstoel gezet en naar de auto gegaan! heb lekker geslapen ander half uur lang na venray.
mensen ik raad jullie echt aan als je bang bent om hier heen te gaan! ze zijn heel zorgzaam! en lief!
ik heb wel beetje pijn maar valt tot u toe reuze mee! vanacht weer gerust slapen!

ik ben zelf 19 jaar en ik zou nooit meer anders wille dan bij het amalia kleniek

ik wil het team heel heel veel bedanken! ben jammer genoeg de namen vergeten

groetjes clifford t.uit venray!

ps. hoop dat het op jullie site komt!

24-1-2010

Beste mede-lotgenoten,

Gisteren had ik een afspraak bij de kaakchirurg voor een ontstoken wortelpunt behandeling oftewel een "apexresectie".
Ondanks dat ik voorafgaande dagen erg zenuwachtig was, zat ik gistermiddag verdacht rustig te wachten tot ik werd geroepen.
Wat ik niet had verwacht, was dat het erg druk was in de wachtkamer. Dit resulteerde dan ook in een half uur extra wachttijd!
Gelukkig had ik er niet erg veel last van.
Om 13.00 werd ik naar binnen geroepen en naar de behandelkamer gebracht.
Gelukkig werd er eerst nog gevraagd of ik nog vragen had, want die had ik natuurlijk:
"Krijg ik er echt niks van mee?", waarschijnlijk de meest gestelde vraag.
Maar ik werd gerustgesteld: "Nee, echt niet, je gaat lekker slapen".
Vervolgens werd het infuusnaaldje voor de narcose geplaatst: "Was dat het, vroeg ik", tjee, dat viel echt heel erg mee.
Vrij snel daarna kwam de anesthesist, hij bediend de pomp (hoeveelheid narcosemiddel) en houd je de gehele behandeling in de gaten. Super vriendelijke man!
Het duurde dan ook niet lang, nadat hij de pomp aan had gezet, voordat ik me al suf begon te voelen en toen......diepe slaap.
Toen alles achter de rug was werd direct mijn partner gehaald en hevig geëmotioneerd kwam ik bij.
Alle druk en spanning komt er dan uit, gewoon laten gaan en rustig bijkomen.
Overigens is er continue iemand bij je, dus je hoeft je geen zorgen te maken.
Na een klein half uurtje, in de rolstoel naar de auto gereden, goed geïnstalleerd met kussen en deken konden we weer op huis aan. Voor ons anderhalf uur rijden, maar het ging echt super en boven verwachting goed.
Onderweg goed gekoeld en op tijd pijnstiller genomen. Tip! Gebruik paracetamol zetpillen.
Na thuiskomst een klein bakje vla "gegeten" en lekker naar bed.
Laat op de avond al een boterham met boter, zonder korstjes gegeten! Super dus.
De zwelling is minimaal en amper pijn, maar rustig aan en echt om de 4 uur een pijnstiller.
Ik ben ongelofelijk blij dat ik de Amaliakliniek heb gevonden en me hier, onder narcose, heb laten behandelen.

Al het personeel is enorm vriendelijk en begripvol.
Aan het hele team van de Amaliakliniek.........SUPER BEDANKT!

Gr. Mirjam

22-1-2010

Hallo lieve lieve mensen ,

Gisteren 21 januarie was het zover .
De zenuwen gierden me door het lijf .
Ik werd opgehaald door een lieve vriendelijke assistente en daar ging ik dan .
Eenmaal binnen in de behandelkamer stonden ze me op te wachten .
Ik had het niet meer , de tranen vloeiden over mijn gezicht van de angst .
Wat waren ze toch vriendelijk en begripvol , hebben even met me gepraat en daar kwam de prik .
Geweldig , niets van gemerkt en ik was alweer snel wakker , voor mijn gevoel leek het maar 10 minuten .
Ik wist niet wat ik zag , geweldige rij mooie tanden .
Nu nog het ondergebit , ik verheug me er al op .
Mensen bedankt , jullie hebben weer iemand heel blij gemaakt .

Lieve groetjes
M. Z.

14-1-2010

Beste,

We willen nog even laten weten hoe tevreden we zijn over uw aanpak. Snel, kordaat en bovenal vriendelijk! Pas toen we vanmiddag in de auto zaten om terug te rijden naar huis, realiseerden we ons hoe goed tandarts Bram zijn werk had gedaan. De tanden van onze zoon Joost hebben er nog nooit zo mooi bij gestaan. Breng onze complimenten nog even aan Bram over. Bij aankomst zat de wachtruimte behoorlijk vol. Omdat wij bang waren dat Joost vanwege zijn verstandelijke handicap de overige wachtenden tot overlast zou zijn, vroegen wij of we ons konden terug trekken in een andere ruimte. Dat bleek geen enkel probleem. Ons werd een kantoortje ter beschikking gesteld. Bijzonder gastvrij en adequaat. Joost kon daar naar hartelust met zijn houten speeltjes rommelen. Met vereende krachten hebben we daarna Joost vanuit zijn rolstoel overgetild in de behandelstoel. De tandarts, de anesthesiste en de assisente waren allemaal supervriendelijk voor Joost en ook naar ons toe. Na een behandeling van ruim drie kwartier dankte Joost hen - terwijl hij nog een beetje tolde van de narcose - met een hard applaus. Joost heeft er dus nauwelijks onder geleden, en wij al helemaal niet. Bram begeleidde ons na afloop naar buiten om eventueel te assisteren bij het in de auto tillen van Joost. We kijken met een goed gevoel terug op deze eerste Amalia-ervaring. Bedankt!

Henk, Han en Joost H.

30-11-2009

Gisteren was het zover.
Ik had na jaren eindelijk een beetje moed gevonden om iets aan mijn gebit te laten doen(het moest ook wel ik had vreselijk veel pijn)
Het behandel plan was de week er voor gemaakt en ik was echt in een warm nest terecht gekomen, ze waren allemaal reuze aardig.
Er moesten 3 kiezen(waarvan er 2 afgebroken waren) worden getrokken en 1 wortelkanaalbehandeling en 1 stukje van mijn kroon af en nog 3 vullingen.

Ik moest dus nuchter komen om 1 uur was ik aan de beurt.
Na een auto rit van 2 en een half uur was ik er, de zenuwen gierden door mijn lijf heen.
De tandarts kwam me halen en de narcotiseur was er ook.
Beide de rust zelf en terwijl ik nog even een paar vragen op de tandarts afvuurde
heeft de narcotiseur het infuus geplaatst.
Mijn ergste nachtmerrie op dat ogenblik was "stel dat ik niet goed weg ben en dat ik alles dus mee maak!!Dan is anderhalf uur lang!!"
Nou ik kreeg een goedje toegediend en ze zei denk maar vast aan iets leuks.
Nou ik had de tijd niet eens om iets te bedenken ik weet helemaal niks meer.
Het eerst wat ik weet is dat ik wakker werd gemaakt en ik dacht oooooo ben ik al klaar????Nou ik kan je niet vertellen wat voor een zalig gevoel dat was.
Alles achter de rug , geen gekke dingen, precies zoals hij had gezegd zo is het gegaan.Ik had mijn dekbedje mee genomen en mijn eigen kussen en ben in de auto heerlijk onder uit gaan liggen met 2 ijspack's tegen mijn wangen aan (ja dan wil je er toch ook de andere dag nog een beetje mooi uitzien, zonder hamsterwangetjes)Ik heb de hele weg liggen genieten, ik heb niet geslapen maar genoten van het gevoel dat heb ik toch maar gedaan (nou ja eigenlijk hebben hun het gedaan natuurlijk)maar ik heb het ondergaan.En nu 1 dag later nog geen 24 uur later zit ik hier en ik heb echt geen pijn.Een beetje een zere schrale keel maar dat is echt alles.
Ook niks geen pijn gehad, heerlijk geslapen.
Dus voor een ieder die dit leest en nog twijfels heeft.
Hoeft echt niet ze zijn er reuze aardig en begrip vol!!!!!

Het enige wat ik nu denk is, waarom heb ik het niet jaren eerder gedaan!!!

Nogmaals het hele team van Bram wat mij heeft geholpen reuze bedankt jullie zijn toppertjes!!!!

Met een big smile one my face groetjes D. B.

23-10-2009

Hallo,
Het is inmiddels al weer een paar weken geleden dat ik bij jullie geweest ben.
Inmiddels ben ik gewend aan een pijnvrij leventje. Wat een verschil.
Op de behandeldag was ik enorm zenuwachtig, eenmaal in de stoel was ik in een minuutje weg en 3 kwartier later
was alles klaar. Heerlijk en meteen lekker in de auto naar huis.
Omdat mijn eigen tandarts een paradontitis behandeling had voorgesteld (au) kosten 995 euro in de hoop dat ik dan mijn
tand kon behouden en ik dat een verschrikkelijk idee vond dus een paar jaar niet meer gegaan ben, had ik jullie in mijn zoektocht
op internet gevonden.
Ik had 3 gaatjes en die ene tand moest eruit en daarvoor een gebitje in de plaats met 1 tand, ook nog alles schoongemaakt en nu
ik de rekeningen binnen heb ben ik incl de narcosekosten maar 5 euro meer kwijt dan ik bij de tandarts zou zijn voor die ene tand.
Ik weet nu 2 dingen zeker.
Ik ben nooit meer bang van de tandarts
Ik kom weer naar jullie als er iets is.
Enorm bedankt allemaal jullie zijn geweldige mensen.
Voor alle bange mensen ga echt een afspraak maken bij de amalia-kliniek want er is niks zo erg als constant pijn en
daar voel je echt niks, deze mensen begrijpen je en iedereen die in de wachtkamer zit heeft erge angst dus hoef je je nergens
voor te schamen.
Groetjes Karin

23-10-2009

Hallo mensen,

Ik ben Miranda R. en ik ben 35 jaar.
Nu weet ik dat ik niet meer bang hoef te zijn. Ik had me bang gemaakt voor niks. Ik vond het heel erg prettig bij jullie. Zo zou ik altijd naar de tandarts willen!
Bedankt voor de fijne behandeling en ik hoop dat ik nog vaker bij jullie mag komen.

Tot ziens, groetjes Miranda R.

19-10-2009

goedemorgen allemaal.
ik ben gisteren bij jullie geweest voor een behandeling onder narcose.
ik was in slaap gevallen na ongeveer 1.minuut.
ik werd wakker 2 uur later met een heel mooi resultaat.
heel hartelijk bedankt.
ik zag er zo tegen op ,
en het heeft 1000% meegevallen.
ik ben zo blij .ik had niet verwacht dat het zo zou meevallen.
de mensen daar waren ook zo aardig en lief .
ik raad alle angsthazen (ik was ook een angsthaas)on de stap te zetten.
de intake was ook super.ik was echt gerust gesteld.

heel hartelijk bedankt.

richard ( Amsterdam )

2-8-2009

Beste mensen.

Ik ben vandaag bij jullie geweest voor een narcose behandeling.Ik had om 12.15 een afspraak en ben ook om12.15 gehaald.Aangekomen in de behandelkamer waar een team van drie vrouwen klaar stonden om mij te helppen (Ik ben hun namen vergeten)Ze stelden mij dan ook erg op mijn gemak ik ben namelijk een grote angsthaas.Het Infuus werd geplaatst en er werden leuke grapjes gemaakt heb ik van mijn vrouw begrepen ik was namelijk zo bang dat ik daar niets van heb mee gekregen.Toen werd de vloeistof toegediend ik heb daar niets van gevoeld ik ben er niet duizelig van geworden of zo.Ik was dan ook zo in slaap.Ben ook pas echt wakker geworden in de auto.Ook in de kliniek maar daar weet ik niets meer van.Ik wil de dames dan ook nogmaals bedanken.Ik ben blij dat ik voor het amaliakliniek heb gekozen.Bij de eerste intake voelde het al goed.Echt iedereen was erg aardig.Ik heb toen een gesprek gehad bij een vrouw weet even haar naam niet meer maar zij deed de uitleg over de narcose.Alles wat zij heeft gezegd klopt ook.Je hebt nergens last van ze doen alles om het zo prettig als mogelijk voor je te maken.Het enigste waar ik las van heb gehad is de rit daar naartoe.Daar kunnen hen natuurlijk niets aan doen.

Nogmaals wil ik iedereen via deze weg bedanken.
En als er nog mensen zijn die twijfelen hoop ik dat ze mijn ervaring lezen je bent daar in goede handen.

Met vriendelijke groet.

R.

18-6-2009

Beste mensen van de Amaliakliniek,

via deze weg wilde ik jullie bedanken voor deze mogelijkheid, om tandheelkundige ingrepen te doen onder narcose. Om maar niet te spreken van de geweldige lieve mensen die mij omringd hebben!!
Je kunt écht merken dat het een tandartsteam is, wat jarenlang met elkaar werkt, jarenlang ervaring heeft, maar vooral plezier heeft met elkaar.

Ik had enorme schrik voor de tandarts door diverse redenen/oorzaken. Ben bij een andere 'angstkliniek' geweest in Best maar dat verdiende het predikaat van geen kanten; huilend en overstuur van wat daar gebeurde ben ik weggelopen. Mijn laatste mogelijkheid was de Amaliakliniek, en dan ook gelijk onder narcose, dat ik er 'vanaf' was. Bibberend en zenuwachtig kwam ik binnen en werd na een tijdje gehaald door Patrick. Toen ik binnenkwam werd ik direct door de anesthesist Wim, bij m'n arm genomen en gerustgesteld. Dat deed hij op een zeer kordate en effectieve manier, en daar zat ik al in de tandartsstoel. Voordat ik het wist zat de infuusnaald erin en begon de wereld te draaien voor m'n ogen.

Daarna lag ik op m'n zij wakker te worden met m'n lief naast mij, en een lieve verpleegster die m'n rug 'aaide' en iets warms over mij heen legde omdat ik bibberde van de koude. Ik moest heel rustig bijkomen, want de wereld zag ik voor een doedelzak aan. Ik heb gehoord dat ik meerdere keren de mensen heb bedankt, en tot slot toen ik in de rolstoel naar de auto werd gereden dat ik met klem gevraagd had om de mensen allemaal heel hartelijk te bedanken! hahahahhaa
Bij deze, doe ik het lekker nog een keer, maar nu niet onder de invloed van narcotische middelen! :D

Wim (&assistent), dankjewel voor je goede zorgen en je vlotte babbel, waardoor ik geen tot weinig tijd had om in m'n angst te schieten, je was erg daadkrachtig. JA, ik heb écht gedroomd! :). Dankjewel voor het mij de kans geven om zonder pijn een dergelijke behandeling te ondergaan, en mij zo goed in de gaten te houden.

Patrick, dankjewel voor je kundige werk en je geduld met het voorgesprek. Bedankt dat ik weer kan drinken (heet en koude) en eten zonder veel pijn nog te hebben. Het komt mijn gezondheid zeker ten goede! (en m'n humeur ook af en toe daardoor ;) )

Dan de twee dames, Miet, de assistentie van Patrick (heb ik je naam goed geschreven ???) en degene die voor het uitslapen verantwoordelijk was? Dames, jullie zijn Engelen, échte lieverds. Het is duidelijk dat jullie dit werk met heel jullie hart doen. Bedankt voor het mij geruststellen en ja... ook lachen gelukkig.

Bij deze dankjulliewel voor jullie steun in mijn tandartsfobie.

vriendelijke groet,

L. K.

14-5-2009

Lieve mensen van de Amaliakliniek,

Beste iedereen die dit leest:

Een paar maanden terug was het zo ver...mijn voormalige tandarts deelde me mede dat ik mijn verstandskiezen moest laten trekken (althans 2 ervan).
Hij kon dit wel even voor mij doen...was zo gebeurd....NOUUUUUUU NIET dus......bij het woord trekken braken me aan alle mogelijk kanten en uit
poriën waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, het zweet uit. Ik zei dan ook meteen resoluut....OOOOO NEEE er wordt niet getrokken. De tandarts keek me
verwonderd aan en deelde me mede dat mijn mond er alleen maar pijnlijker op zou worden. Ik antwoorde: "Ja dat zien we dan wel!!, nu heb ik nog geen
pijn!". Toch drong de goede man er op aan dat ik het moest laten verwijderen. Mijn antwoord: "Dan alleen maar onder narcose!!!" Ik kreeg een
verwijzing naar de Amaliakliniek....

Ik de dag erna (wat voor mijn doen snel is!!!) toch maar mijn moed bij elkaar geraapt en gebeld....de mevrouw aan de telefoon stelde me gerust...Ik kon vrij snel
op intake: 8 april. Ik me van te voren goed ingelezen op de site en alle reacties bekeken. Daarna was het woensdag zo ver. Na even te hebben gewacht werd
er een foto gemaakt. Dit verliep allemaal pijnloos. Daarna even het eerste intake gesprek gehad. Ook hier heerlijk.....niets aan de hand. Geen enge apparaten geen
tangetjes niets in zicht heerlijk.

Nou ik zou 2 tanden getrokken krijgen en een grondige gebidsbehandeling. Het geheel ging plaats vinden op 14 mei. (vandaag dus...om 15 uur). Nou tot die tijd mooi
alle emoties weggestopt en er vooral niet aan gedacht. Tot vanmorgen....slapen was nog heel goed gegaan alhoewel ik er een bizarre droom aan over had gehouden
(werd geopereerd door de halve cat van Goede Tijden Slechte Tijden, maar goed mens moet toch wat!!)

De rest van de dag zat bom vol zenuwmomenten. En uiteindelijk half 3 stapte ik de kliniek binnen. De mevrouw achter de balie was erg zorgzaam en lief voor me en stelde
me gerust. Op de een of andere vreemd manier vielen de zenuwen daarna wel van me af. Wel bleek ik een spreekwaterval te zijn van heb ik jou daar (sorry mensen voor mijn
vele geklets). Ik moest iets langer wachten als verwacht maar dat maakte me niet veel uit...uiteindelijk werd ik geroepen...en het eerste wat ik riep was " O god, daar begint
de ellende!!".

Ik kwam binnen en de tandartsen (lieve mensen van de zenuwen ben ik al jullie namen kwijt!!! mijn excuses) stelden zich netjes voor. Ik ging in de stoel zitten en hoppa het naaldje
zat er al in. Ik klepperde natuurlijk vrolijk verder....en ik merkte nog niet dat mijn ogen dicht gingen!!! En ik werd wakker......na voor mijn gevoel 10 min.....ongelofelijk....en wat bleek
niet 2 verstandskiezen eruit maar alle 4!!!!!!!!!!!!!!!!!! GEWELDIG!!!!!!!!!!!!! een betere verrassing had ik NIET kunnen krijgen. In 1 keer van alles af!!! GEWELDIG mensen...( ook nu na de behandeling
nog steeds geen pijn!!!! )

Ik kan iedereen maar dan ook iedereen van harte deze kliniek aanbevelen. Mensen het is de narcose 1000% waard! Een fijnere en betere kliniek in Nederland en Belgie kun je niet krijgen.
Je wordt met zorg behandeld en met respect. En de service en zorg die je krijgt tijdens de behandeling GEWELDIG!! Ik heb nog nooit zo'n vakmensen gezien!!!! Ik hoop dan ook van harte
dat ik als patiënt voor de controle aan mag blijven.

Ik kan iedereen aanraden die twijfelt....die laatste kleine zet....mensen hij is moeilijk ik weet het.....maar ik kan je niet genoeg aanraden het te doen. Op termijn heb je niet alleen meer pijn
in je mond maar het levert je niets op. Deze mensen weten waar ze het over hebben. Ze maken je mond beter en ZONDER PIJN. (dit klinkt als een tellsell reclame van rtl 5 maar goed!) Ik kan
alleen maar zeggen wacht niet meer...deze kliniek helpt je!! En hoe!!!!

Tot slot.....hele lieve mensen van de Amalia Kliniek!!!!!!!
Mijn dank naar jullie kan niet groot genoeg zijn....Jullie hebben mij van mijn grootste angst afgeholpen. Mijn verstandskiezen zijn weg!!! En zonder pijn. Ik ga mijn gebit zo goed mogelijk
verzorgen en hoop dat er natuurlijk niet meer veel aan hoeft te gebeuren. Maar wat ik wel kan zeggen is dat als er ook maar iets moet gebeuren ik het eerste bij jullie aan klop. Jullie zijn
niet alleen de beste in jullie vak maar het is elke cent (voor zover die niet vergoed wordt!) dubbel en dwars waard!!!! GEWELDIG.

Met oprechte dank neem ik afscheid van jullie en hoop ik graag op controle terug te komen!

Met vriendelijk groet,

Marc B.

(ps mijn excuses voor het bier verhaal !!! de tandarts weet ik wat ik bedoel ha ha ha!)

13-5-2009

Fijne Mensen van de Amalia Kliniek !!!!!
Langs deze weg wil ik jullie bedanken voor de fijne behandeling bij jullie en eventuele ?tandgenoten ? proberen over de streep te trekken om vooral die laatste stap te zetten!!
Ook ik had een hele slechte ervaring met een tandarts gehad zo een 13 jaar terug , waarna ik nooit meer bij de tandarts ben geweest !!
Dit betekende dus dat mijn gebit beetje bij beetje achteruit ging ,kiezen brokkelde, maar mijn voortanden bleven mooi en ik had op een of andere manier het geluk dat ik ondanks deze aftakeling nooit pijn kreeg , dus waarom naar de tandarts he ??
Totdat september 2008 er een snijtand afbrak.
Aangezien ik een baan heb waarin ik vaak het voortouw moet nemen als spreker kwam mij dit zeer slecht uit , maar ook hier wist ik wel een oplossing voor, hield steeds mijn vinger tegen mijn lip als ik moet spreken en lachen natuurlijk zo weinig mogelijk waardoor mensen begonnen te denken wat een chagrijn ( niet dus , maar durfde gewoon niet meer !! )
Het begon te knagen en in oktober de stoute schoenen aangetrokken , er was een tv programma waarin ze het hadden over een kliniek in Best en dat leek me wel wat dus ik mij over mijn angst heen gezet afspraak gemaakt en ook daadwerkelijk gegaan .
De ontvangst was zeer hartelijk, mag ook wel want ik liep naar buiten met een begroting voor een revisie ( wilde perse geen kunstgebit alleen indien nodig implantaten !! ) tussen de 15.000 en 19.000 euro !!! ( Hij ligt als souvenir in mijn la )
U snapt het al ik was meteen nuchter en dacht nou vergeet het maar ik hou het op de ouwe manier nog wel vol !!
Totdat ik op Internet de stukjes over de Amalia kliniek had gevonden en gelezen.
Het heeft nog geduurd tot April voordat ik weer de moed gevonden om nogmaals een afspraak te maken bij een Kliniek .
Er ging een wereld voor mij open !!
Ook hier was het ontvangst zeer hartelijk , maar wat voor mij het meeste plezier deed was dat de tandarts die bij mij de ?revisie? van mijn slagveld in kaart bracht mij meteen het gevoel gaf dat hij er voor mij was en niet om maar alleen zoveel mogelijk winst te maken , een hoop tanden /kiezen konden nog gewoon ?gered?worden !!!
Hierdoor kreeg ik een begroting mee van nog geen 1600 euro ( oeps klein verschil !!)
Pfff dacht ik wat een meevaller en ging met een zeer goed gevoel na huis
Maar de angst was toch nog niet weg en heb nog gewacht tot eind april om de afspraak te maken !!
Dinsdag 12 mei ( voor mij gisteren !!) was de grote dag .
Ik zou om 13.45 geholpen worden aan het verwijderen van de verstandskiezen, wat kiezen,bijmaken van de snijtand en wat oude vullingen vernieuwen plus een wortelkanaal behandeling .
Totaal voor ongeveer 1,5 uur
Door wat vertraging kom ik rond 14.30 in de stoel, word zeer op mijn gemak gesteld en weer krijg ik het gevoel dat het om mij gaat !!
Er word zelfs gevraagd of ik pijn heb aan de snijtand,nee, waarna er ter plekke besloten word dat de wortelkanaalbehandeling alleen word toegepast als het nodig is !!
1.15 uur later word ik heerlijk wakker heb echt niks van alles gemerkt en ja hoor geen wortelkanaalbehandeling nodig gehad !

Het is nu woensdag 13 mei 10.20 heb helemaal geen na pijn gehad en heb weer een stralend gebit
dit dankzij alle medewerkers van de Amalia Kliniek met hun zeer persoonlijke zorg en het geven van het gevoel dat het om mij gaat .

Slechts 1 tip wil ik jullie geven maak een folder/flyer wat de mensen na de behandeling het beste kunnen eten/drinken,hoe om te gaan met poetsen na zulke grote ingrepen welke pijnstillers/tandpasta/tandenborstel het beste is .
Mijn ervaring leert dat iemand die eenmaal is geweest voor zo een behandeling erna wil zorgen dat hij alleen nog maar bij jullie wil terugkomen voor de controle

Bedank voor alles !!

Gr

R. S.

12-5-2009

Lieve mensen van de Amalia-Kliniek en voor alle mensen die nog twijfelen.

Ik ben op 21-04-2009 bij jullie geholpen onder volledige narcose. WAT EEN GWELDIGE ERVARING!!!
Op 4 maart het intake-gesprek gehad. Iedereen was even lief, geduldig, vakkundig en vooral MENSEN MET GEVOEL!!

Ik zou een volledige bovenprothese krijgen en onder 2 kiezen eruit en een kanaalbehandeling. Verder onder alles grondig reinigen.
Volgens tandarts An zou het in een behandeling van anderhalf uur kunnen. Dat viel mee natuurlijk!

Meteen maar happen, dan was dat ook maar gebeurd. Ik ben nogal kokhals gevoelig maar door haar aanwijzingen rustig door mijn neus te ademen, heb ik er totaal geen last van gehad.
Omdat ik boven de 45 ben nog even een hartfilmpje laten maken in een dichtstbijzijnd ziekenhuis.
Dat gaf mij al meteen aan hoe verantwoordelijk ze met je omgaan.
Ik zou bericht krijgen als het hartfilmpje was goedgekeurd.

Ongeveer 2 weken later kreeg ik een telefoontje van een alleraardigste telefoniste die me zei dat het hartfilmpje goed was en we een afspraak konden inplannen.
Op 21 April zou het mijn dag gaan worden. Ik gaf aan dat ik er verschrikkelijk tegenop zag en had nog een aantal vragen.
Vervolgens werd ik netjes doorverbonden met de assistente van de anesthesist (Katja) die we hadden gesproken bij de intake.

Ik kreeg meteen antwoorden op mijn vragen en werd heel erg op m?n gemak gesteld.
Ik zag het weer zitten en moest er dan ook maar voor gaan.

In die 4 weken dat ik zou moeten wachten, stond ik er mee op en ging er mee naar bed. Het kon eerder hoor maar mijn man kreeg nog een staaroperatie dus heb ik het zelf wat langer uitgesteld.

Twee weken voor datum begon ik er al wat meer naar toe te leven. Het zou mijn dag worden.
Maar een week van tevoren besliste mijn gevoel toch anders en werd ik weer heel nerveus. Ik werd bang voor de narcose (was de eerste keer), bang voor wat er allemaal moest gebeuren, bang voor het leren omgaan met prothese, bang dat ik nooit meer normaal zou kunnen eten en zo kon ik nog wel even doorgaan.

Maar goed....de dag zelf was ik erg rustig, ik had van de huisarts oxazepam gekregen en dat hielp heel goed.

Ik ben om 05:30 opgestaan en heb 2 beschuitjes gegeten en een kop thee gedronken. Toen weer terug naar bed gegaan en weer geslapen.
Om 09:45 was het zover en wij richting Kerkrade. Mijn man en jongste dochter waren mee.
In de auto heb ik zelfs weer geslapen en toen waren we om 11:30 in Kerkrade. Ik zou rond 12;30 geholpen worden dus we waren wat te vroeg.
Het was heerlijk weer en er stonden tafeltjes en sdtoeltjes buiten dus nog maar lekker even de zon in.
Ik was en bleef vrij rustig. Het was net ofdat ik me er aan overgegeven had en het MIJN dag zou worden.
Om 12:45 uur kwam een hele aardige anesthesist (een Belgische) me halen en vroeg of ik mee wilde komen naar behandelkamer 6.

Toen kwamen wel even de kriebels maar ik ging er nog steeds voor. Was al zover gekomen.
Tandarts An zat al op me te wachten, hand gegeven en ook een assistente.
Terwijl de tandarts aan mij vroeg of ik nog vragen had, zat de naald van het infuus er al in. NIKS VAN GEVOELD!!
Nee...ik had geen vragen. Ik heb niet eens in de gaten gehad dat het slangetje voor de narcose aangesloten werd en volgens mijn man en dochter heb ik nog een paar zinnen gebrabbelt over een nachtmerrie of zoiets. Weet ik niets van...en weg was ik.
Heb de vloeistof niet gevoeld, ben niet duizelig geworden....HELEMAAL NIKS!!!
Was in een keer weg.
Om 14:15 uur werd ik wakker gemaakt en wist even niet waar ik was. Had zo heerlijk geslapen.

Tandarts An deed mijn prothese erin en vroeg of ik een spiegel wilde om te kijken.

WOWWWW.....wat was dat mooi. Toen werden mijn man en dochter erbij gehaald en die vonden het ook geweldig.
Was toen wel goed wakker. Ben in een rolstoel gezet en naar de auto gebracht door de assistente.
In de auto heb ik ook niet meer geslapen, alleen maar gekoeld, gekoeld, gekoeld en koud water gedronken wat nog wel wat moeilijk ging omdat het nog verdoofd was. Heb ook wel wat bloed gespuugd maar dat viel me alles mee.

Thuis heb ik nog wat liggen doezelen en blijven koelen.
sávonds was de verdoving uitgewerkt en heb niet of nauwelijks pijn gehad, alleen wel de hele nacht vreselijke keelpijn.
De volgende ochtend heb ik drinkontbijt gepakt en een boterham zonder korstjes.
Het ging goed. Die dag ook wat waterijsjes gegeten tegen het laatste restje keelpijn. Dat was die avond ook over.

'smiddags om 16:00 uur naar mijn eigen tandarts gegeaan (afspraak had ik al gemaakt) om onder begeleiding mijn prothese eruit te halen en te spoelen, want daar zag ik erg tegenop.
Ook dat ging prima en was helemaal niet eng.

Ik ben nu inmiddels 3 weken verder en het gaat fantastisch!! Ik ben er al helemaal aan gewent en krijg zo'n leuke reacties van iedereen.
Heb vanmiddag nog bij mijn tandarts even laten checken want ga vrijdag op vakantie.

Alles zag er goed uit, de hechtingen zijn er deze week ook allemaal uitgekomen. Had voor het eerst in 3 weken een drukplekje en dat heeft hij ook gelijk verholpen. Ik ging weer met een big smile de deur uit.
Al met al is het mij echt 1000% meegevallen en had ik er ECHT niet tegenop hoeven zien.

Ik wil daarom iedereen nogmaals super bedanken voor de goede zorgen, de goede begeleiding vanaf het moment van bellen.

In het bijzonder natuurlijk tandarts An en de anesthesist maar verder ook alle assistentes, telefonistes niet te vergeten.

Jullie waren allemaal bijzonder lief en meelevend.

JULLIE ZIJN ALLEMAAL TOP!!!

Als ik nog een keer voor een onderprothese moet, weet ik jullie te vinden.

Ik ben een wandelende reclame voor jullie!!
DANK JE WEL AMALIA KLINIEK......IK HOU VAN JULLIE!!!!!!!!

Groetjes van F.L. uit Vught.

7-5-2009

Beste medewerkers van de Amalia Klniniek,

Na jarenlange angst voor de tandarts was ik eind maart voor een intake geweest. Uiteindelijk werd alles besproken en zou ik boven en onder een prothese krijgen. Meteen happen en daarna nog naar de overkant bij de tandtechnicus, alles is prima geregeld. Ook de begeleiding voor de narcose is helemaal goed en duidelijk.

Afgelopen dinsdagmorgen ben ik rond kwart over 10 bij jullie geholpen. De heenreis was spoedig verlopen en net nadat ik binnen was werd ik al geroepen. Nadat ik voorgesteld werd aan iedereen mocht ik in de stoel gaan zitten. Meteen een prik in de hand, stelde niets voor, en voordat ik het wist zei de tandarts, denk maar aan iets leuks, en sliep ik al.

Ik was voor mijn gevoelvrijs snel weer wakker, zat al rechtop in de stoel, en de tandarts deed mijn gebit in boven en onder. Mijn vriendin had de auto al aan de zijkant staan en ik werd door de tandarts op mijn benen geholpen en in de auto gezet. Voordat ik er erg in had waren we al aan het rijden naar huis. De terugreis flink zitten koelen met icepacks.
Later die dag drinken via een rietje en gisteravond aardappels met spinazie en van alles in de blender en voorzichtig eten.

Ik kan iedereen aanbevelen naar de Amalia Kliniek te gaan als je angst voor de tandarts hebt.

Bedankt allemaal voor jullie vriendelijkheid en de manier waarop jullie me geholpen hebben.

groetjes,
J.G.
Spijk Gld.

22-4-2009

Hallo medewerkers van de Amaliakliniek.
Na maanden rondlopen met kiespijn,want tja,je bent angsthaas of niet,dan toch 4 weken geleden de telefoon gepakt om een afspraak te maken.
Deze was al 2 dagen later................en laat me nou op die dag geen pijn hebben!!!!Ik twijfelde nog even om de afspraak aftezeggen maar ben toch gegaan,GELUKKIG.
Een alleraardigste belgische tandarts bekeek mijn gebit,en kwam tot de conclusie dat er 2 kiezen moesten getrokken,de rest opnieuw gevuld en een uitgebreide gebitsreiniging.
Vervolgens werd er meteen een afspraak gemaakt voor de behandeling,en deze zou plaats vinden op donderdag 16 april om 11.45 uur.
Nog 3 weken te gaan,maar of de tijd nou kruipt of vliegt,het werd toch echt woensdag 15 april,de day before..............
Smorgens was ik niet meer te genieten zo nerveus was ik,en toen werd het tijd om toch echt richting Kerkrade te gaan.
Daar aangekomen brak me alles uit huilen,huilen en maar weer eens huilen.Maar daar was die aardige receptioniste die meteen iemand erbij riep.
Ik werd in een apart kamertje gebracht,en heel erg op mijn gemak gesteld,maarja het moest toch nog allemaal gebeuren.
En toen kwam die meneer me halen,en vroeg of ik zo nerveus was,(natuurlijk niet joh,ik doe dit dagelijks) maar ook hij had alle tijd en geduld.
In de behandelkamer nummer 3,maakte deze meneer nog wat grapjes tegen de tandarts en de rest,door te zeggen dat ik er zo'n zin in had.
Ja,ja,ja ..................
Prikje in mijn hand,nou ja PRIKJE,dit steld werkelijk niks voor,en daar kwam het nacose middel,ik dacht nog wat staat mijn dochter daar raar te draaien,maar het was ik zelf die lekker ging slapen.En opeens staat mijn man weer voor mijn neus,zie je wel ze krijgen me niet onder narcose,maar nee hoor HET WAS AL ACHTER DE RUG.
Heb ik me hier voor weken gek lopen maken? Jongens komop.
Na 26 jaar!!!!!!!!! niet naar een tandarts te zijn geweest,kijk ik weer graag in de spiegel naar mijn gebit.
SUPER DANK,SUPER DANK.
Voor de angshazen die de stap (nog)niet hebben aangedurft,kan ik je vertellen....DOE HET VANDAAG NOG,
je wordt echt op je gemak gesteld,met heel veel geduld,en van de narcose merk je echt niks.Je hoort niks en je ziet niks,geloof mij nou maar,DOE HET.
Ik ben de Amaliakliniek zo dankbaar,dat ik het volgend jaar Joop van de ende ga bellen,om te vragen of ze in aanmerking komen voor de GOUDEN TELEVISIERING.

Mijn welgemene dank,
groetjes van C.B.

16-4-2009

Hallo allemaal!

Vandaag ben ik voor de 2e keer onder narcose geweest bij de Amaliakliniek, 4 jaar geleden was m'n 1e keer en hoewel dat destijds 100% meegevallen was kon ik t toch nog niet opbrengen om naar n halfjaarlijkse controle bij een (andere) tandarts te gaan.

Dus na 4 jaar niks aan de bijtertjes gedaan te hebben, waren er toch weer wat gaatjes ontstaan en 1 kies was al voor de helft afgebroken. Toch weer die drempel (weliswaar n kleinere dan voorheen) om te bellen voor de intake, maar toch maar gedaan, nu ca 4 weken geleden.

Wat ik sowieso heel fijn vond is dat de intake weer gedaan werd door Patrick, de tandarts die me 4 jaar geleden ook geholpen heeft. Dat gaf toch n vertrouwd gevoel. Hij herkende me zowaar! Dat wil toch wel iets zeggen over de persoonlijke service van de Amaliakliniek!!

Afin, om heeeel lang verhaal wat in te korten, 1 kies moest eruit maar dat lag nogal wat ingewikkelder omdat die half afgebroken was (wilde ook niet weten hoe ze dat gingen doen), n andere kies ging er op mijn eigen verzoek uit (anders werd t n wortelkanaalbehandeling en dat is ook best n gedoe en niet goedkoop) en n x aantal vullingen (oude vervangen en nieuwe gaatjes vullen) dus heb ik er wederom voor gekozen om onder narcose alles te laten doen, dit wilde ik niet bij bewustzijn meemaken.

Vandaag om 11.45 uur zou t zover zijn, ik kwam om 11.15 uur aan met mn vader als begeleider en kreeg te horen dat die persoon voor me in de file had gestaan en ik daarom ca uurtje later aan de beurt zou zijn. De vorige keer (toen ik nog niet wist wat te verwachten) zou ik m meteen weer gesmeerd zijn hahahaha, maar ik wist dat t allemaal wel mee zou vallen dus heb lekker buiten n uurtje in t zonnetje gezeten. Ik was heus nog wel beetje zenuwachtig maar niks vergeleken met de vorige keer omdat ik wist wat te verwachten.

Rond 13.15 uur werd ik dan geroepen door n hele spontane (volgens mij belgische) mevrouw. Toen ze vroeg of mn vader mee wilde komen antwoordde ik dat ik het wel alleen aandurfde, kreeg daar meteen n compliment voor! Ik kwam binnen, iedereen begroette me, ik ging zitten en (zonder traantjes zoals de vorige keer wel t geval was!) vertelde ik dat ik hartstikke bang was voor de prik van de infuusnaald en of ze ervoor konden zorgen dat ik er niks van zou zien. Dr. Jessen en n assistente gingen zo staan dat ik mn hand niet zag en de tandarts, Patrick, kwam aan de andere kant staan en hield mn hand vast (hij is echt n schatje!!). En tja, moet toegeven ..... WEER GEEN PRIK GEVOELD!! Ongelooflijk, hoe doen jullie dat toch!!?? En toen voelde ik mn hele lichaam tintelen en warm worden en heb iedereen weltrusten gewenst en zij mij ook hahahahaha. Uurtje later was ik klaar. Enig verschil met vorige keer was dat ik nu vrijwel meteen bij was en me dus heb kunnen beheersen en de tandarts niet weer heb geknuffeld en gezoend, zoals 4 jaar geleden. Had wel weer dikke lip en beetje keelpijn (maar zoals ik toen al zei, stelt dat niet veel voor) en heb wel wat nabloeden gehad tot ca 17.00 uur. Is nu helemaal over en napijn heb ik, dankzij Iboprufen, bijna niet.

Ik vroeg aan Patrick om er vooral voor te zorgen dat mn voortanden er mooi uitzagen (had daar n gaatje) en moet zeggen dat hij z'n werk weer prima gedaan heeft! Je ziet er niks meer van!! De rest is ook weer allemaal prima gedaan en mooi schoongemaakt!!

Ik heb me voorgenomen om vanaf nu op halfjaarlijkse controle te gaan bij Patrick in de Amaliakliniek. Ik voel me bij hem zo op mn gemak en hij kan zich echt heel goed in mensen verplaatsen! Je MAG best bang zijn, iedereen daar heeft daar alle begrip voor! 2x narcosebehandeling in de Amaliakliniek heeft mij zoveel vertrouwen gegeven in de mensen die daar werken dat ik t nu op de "gewone manier" ga proberen en mocht ik in de toekomst iets niet aandurven weet ik zeker dat ik van de mensen van de Amaliakliniek alle steun kan verwachten!!

Dus Patrick en de rest van t team, weer ns hartstikke bedankt voor de uitstekende zorg!! En tot over n maandje of 6 voor de halfjaarlijkse controle!!

Dikke X uit Maastricht!!

N.B.

2-4-2009

Voor alle (vaak terecht ) angsthazen,

In oktober 2008 ben ik door Bram Slaets, en eigenlijk het hele Amaliateam, geholpen om een ander ?bekkie? te krijgen. Achteraf gezien: een feestje. Vrienden, kennissen en bekenden vinden dat mijn zelfvertrouwen er op vooruit gegaan is. Zelf zie ik dat zo niet, maar oké.

Wel weet je, dat als je in de spiegel kijkt, je a.h.w. naar iemand anders kijkt. Ik noem het ook wel mijn andere wereld.

Afgelopen dinsdag 24-03-09 ben ik voor het eerst, sinds tijden, alléén voor de halfjaarlijkse controle naar de tandarts geweest.

Nu kan je ?overal? terecht maar om nu weer bij allerlei vreemde tandbeulen te komen, daar had ik echt geen zin in.

Ik weet dat het wat verder weg is, uit en thuis 450 km, maar het is zó de moeite waard. Allereerst schijnt het in de mode te zijn dat je overal 3 tot 6 maanden van te voren een afspraak moet maken.

Veel mensen lopen dan weer af te tellen tot de bewuste datum, want je weet tenslotte toch niet wat je te wachten staat. Ook als is het maar een controlebeurtje.

Dus bestond er geen twijfel om direct de Amaliakliniek te bellen. En geloof het of niet, al had ik dezelfde week gewild of een week later, het kon.

En waar anders dan bij de Amaliakliniek wordt je weer op je gemak gesteld.

De afspraak was om 10.30 uur en dan hoef je ook niet extra lang te wachten. Om precies te zijn 3 minuten.

Ik had de afspraak weer bij Bram gemaakt. Hij vertelde me wat er ging gebeuren en stelde me wederom op mijn gemak. Tandsteen verwijderen, schoonmaken, polijsten. Om 11.15 uur was het weer gepiept.

Alleen moest er nog een afdruk van mijn prothese gemaakt worden (mijn bovenkaak was nu eenmaal flink geslonken en ik kon, zonder in de kou te lopen, hartstikke goed klappertanden) en dat zou dezelfde dag nog klaar zijn. Aan de overkant bij het tandtechnisch laboratorium.

Misschien om 16.30 uur of, als het mee zou zitten, 14.30 uur. Hoe ze het doen weet ik niet, maar om 13.30 uur was het al klaar. Keurig gebeld, ook super.

Dus voor iedereen, 8% van de bevolking, die angst hebben voor de tandarts: Maak die afspraak en dóe het. Je krijgt er geen spijt van.

Bram, en ook weer al die andere medewerkers, bedankt en tot over een half jaar.

Groeten,

D. te R.

19-3-2009

Hallo lieve mensen van de amailia kliniek!

Ook ik wil graag mijn ervaring delen met mensen die nog aan het twijfelen zijn.Niet doen!
Zelf ben ik nog jong,24,maar ben als de dood voor de tandarts (stiekem mag ik nu "was" zeggen ).
Nadat ik met veel moed op controle ben gegaan en hoorde dat er gaatjes gevuld moesten worden,en verstandskiezen verwijders moesten worden,ben ik niet meer teruggegaan.Maar toen brak er nog iets van mijn kies af en voelde ik hem ook geregeld.
Na al heel vaak op deze site reacties gelezen te hebben,heb ik toch gebeld voor een intake.
Doodnerveus erheen gegaan maar het viel zo mee.Er werd alleen een foto gemaakt,gekeken en een begroting gemaakt.Toen heb ik direct een vervolgafspraak gemaakt,want ik wist dat ik anders niet meer zou bellen.
ik schrok wel even toen ik hoorde dat het in 2x moest,maar goed..
De eerste keer mocht ik op 10 maart komen.Mezelf al een week van te voren gek gemaakt,de nacht ervoor amper geslapen en toen erheen.Gelukkig met veel steun van mijn aanhang!
Ik kwam er 10 minuten te vroeg en ging nog even naar de wc,en toen ik daaruit kwam hoorde ik iemand mijn naam zeggen.Ja,daar sta je dan voor jezelf te overwegen of je nog weg kan rennen.Maar helaas,ze had me al gezien.
Ik was erg emotioneel,maar ze waren allemaal zo lief!Toen mocht ik gaan liggen (geen intrumenten gezien,dat was erg fijn!Alleen het apparaatje waarmee je gaat "slapen") en begon een anesthesist (waarvan ik de naam kwijt ben sorrysorry!) tegen me te praten en me af te leiden.En toen viel ik langzaam weg.
Het eerstvolgende wat ik weet,is dat ik weer bijna thuis was.Ik was wel erg emotioneel van de narcose en waarschijnlijk ook van opluchting.
Er was veel gedaan die eerste keer,meer dan de bedoeling was,maar dat was fijn om te horen!Er waren wat gaatjes gevuld,een kies grondig schoongemaakt en 3 verstandskiezen eruitgehaald van de 4.Ook zijn mijn tanden grondig schoongemaakt.
Thuis meteen gekoeld met ijs,en de dag erna weer wat gegeten,al waren het zachte dingen.De pijn was te bestrijden met pijnstillers,en kan zeggen dat ik het meeste last had van de keelpijn,waarschijnlijk door het buisje in mijn keel.En daar heb ik me zo druk over gemaakt!
Toen werd het 17 maart en had ik nergens meer last van,maar toen mocht ik weer.Wel weer nerveus,al minder als de vorige keer en zeker niet zo emotioneel.
Ik kwam er en moest nog even wachten,tijd die ik prima heb omgekregen door 10x naar de wc te gaan haha...
Toen kwamen ze me halen en mocht ik weer liggen.Eigenlijk het zelfde verhaaltje als de vorige keer!Alleen deze keer werd ik in de auto al wakker toen we net weg waren,omdat ik minder lang onder narcose was.Er zijn gisteren nog wat gaatjes gevuld en een laatste verstandskies eruit gehaald.
En nu een dag erna zit ik weer gewoon achter de laptop (wel lekker 2 daagjes vrij).
Het is allemaal zo meegevallen,maar ben blij dat ik de stap heb genomen!Kan het iedereen echt aanraden.Denk als de verzekering de narcose zou dekken,er zoveel meer mensen hier gebruik van konden maken en zoveel minder mensen met slechte tanden en pijn zouden rondlopen!
Zelf blijf ik nu onder controle bij de Amalia-kliniek,wat me een geruststellend gevoel geeft!
Lieve mensen van de amalia kliniek,allemaal heel erg bedankt en dan natuurlijk vooral tandarts Patrick.
Tot over een half jaar!

Groetjes Ramona A.

24-2-2009

Hallo allemaal,

Na lang wachten heb ik dan eindelijk de grote stap genomen, met veel pijn en moeite dan tog maar gebeld. Ik zag er best tegenop maar nadat ik zo vriendelijk geholpen ben (op het voor gesprek) heb ik definitief JA gezecht.

Eindelijk eindelijk die pijnlijke tanden eruit, en bang dat ik ben is na te vragen aan diverse tandartsen. Maar nadat ik die narcose behandeling heb gehad ben ik al 99% blij. Bijna geen pijn gehad nadien, en alles loopt volgens plan.......Ik wil jullie allemaal bedanken voor de uitermate goede service en ook voor uw vriendelijkheid natuurlijk....Ik ben dolblij dan jullie dat voor elkaar hebben gekregen.

Amalia dank je..........

--
Met vriendelijke groet,

T.V.
Deurne (NBR)

18-2-2009

Beste Aanstaande Amaliakliniekgangers,

Waarschijnlijk is dit voor U/jou (ik vervolg dit stukje verder met "jou", dat klinkt wat persoonlijker) de eerste keer dat je op deze site leest hoe de reacties zijn van de mensen die al behandeld zijn in de Amaliakliniek. Ook ik las voor ik behandeld werd vele malen alle reacties om mezelf moed in te spreken. Om eerlijk te zijn: ik las weken elke dag alle stukjes!
Al lange tijd had ik last van drie kiezen en ik wist dat ze een keer getrokken moesten worden. Door grote angst daarvoor stelde ik het (jaren) uit, tot ik op een goede dag (hele goede dag bleek achteraf!) de site van de Amaliakliniek zag.
Omdat ik weet hoe groot tandartsangst kan zijn (kiezentrekangst voor mij, voor andere mensen is het boorangst, prikangst, wortelkanaalbehandelingangst, "witte jassenangst" en/of een algehele chronische spanning/hyperventilatie) zal ik jullie in eerste instantie vertellen wat je precies kunt verwachten in de Amaliakliniek, hoe je je het beste kunt voorbereiden en waar je perfect kunt logeren in de directe omgeving van de kliniek.(Tonnie"s Bed en Breakfast in Kerkrade, tel: 045-5454192/ 06-14535630, a.m.theunissen@home.nl ( verder in dit stukje meer informatie) Daarna neem ik je bij de hand, figuurlijk, om de stap te zetten richting behandeling. Het komt allemaal goed!!!

Toen ik voor mezelf had besloten de kiezen in de Amaliakliniek te laten verwijderen was mijn angst nog lang niet helemaal weg. Ik moest immers onder narcose en ook dat leek mij griezelig. Want: hoe is dat nou echt?
Op een dag trok ik de stoute schoenen aan en belde (behoorlijk bibberig) de kliniek. Ik vroeg wat algemene informatie en pffff, dat gesprekje had ik alvast "overleefd". Ik werd erg aardig te woord gestaan.
Vrij snel daarna heb ik de kliniek een mailtje gestuurd. Ik werd namelijk erg paniekerig als ik alleen al dacht aan de narcose en heb per mail gevraagd of een aardig iemand mij per mail gerust wilde stellen. Ik was bang dat ik flauw zou vallen in gang of in de stoel of na het infuusprikje (maar nog voor ik in slaap zou vallen dus) En wat nou als ik ineens dus een lage bloeddruk of een hele hoge bloeddruk zou krijgen? En zou ik toch echt wel helemaal onder narcose zijn? En zou het toch echt niet zo zijn dat ik achteraf (of tijdens!) me toch iets zou herinneren van de ingreep? Ohhhh........ Direct ontving ik een heel aardig mailtje!
De narcotiseur werkt namelijk al vele jaren met paniekerige mensen en heeft echt alles onder controle. Diep in je hart weet je dit maar ik wilde dit toch echt even weten! De ergste angst was weg maar toch... Gelukkig wist ik toen wel al dat de medewerkers geen operatiejassen dragen en dat je niet in een pyjama op een brancard de behandelruimte binnen/buiten gereden wordt en dat je niet in een uitslaapkamer komt maar gewoon direct na de behandeling naar huis kunt gaan. (geen ziekenhuisidee dus, heel prettig!) En ik wist ook dat het personeel heel aardig is.

En ineens kreeg ik op een zondagavond kiespijn. Ai, dat hield in dat ik toch ineens wel heel snel naar de kliniek zou moeten!
Gelukkig had ik inmiddels al een prima contact (telefoon/mail) met Tonnie Theunissen, eigenaresse van een heel gezellig Bed en Breakfast. Een van de patienten had zich namelijk zeer positief uitgelaten over haar en haar gezellige huis (in een patientenreactie op deze site) Bovendien brengt ze je naar de kliniek (als je van tevoren bij haar logeert dus) en komt ze je weer ophalen als je niemand bij je hebt en je na de ingreep bij haar logeert! Dat vond ik heel fijn!

Maandagochtend belde ik gelijk de kliniek en maakte een intake- en behandelafspraak. Woensdag intake en donderdag.....de GROTE DAG. Tijdens de intake (mijn contactpersoon, narcoseassistente Pascalle kwam gelijk al naast mij zitten in de wachtruimte, heel aardig!) gaat alles heel snel: foto maken, daarna in de stoel bij tandarts Patrick, daarna voor een gesprek naar de narcoseassistente en toen naar Tonnie"s huis die al met de koffie klaarstond. Ik kreeg er echt een vakantiegevoel van! Ze heeft een mooie tuin met heerlijke relaxstoelen en gezellige kamers met een prima bed. Ze woont in de Lindenlaan 101 in Kerkrade (tel: 045-5454192/ 06-14535630 / fax: 045 5454192) Kijk ook maar op haar site:a.m.theunissen@home.nl www.tbbk.nl
Het is toch wel heel prettig als je een dag voor de ingreep al in Kerkrade bent en na de ingreep bij haar weer kunt uitrusten. Ik heb er een paar dagen aan vast geknoopt omdat ik niet wist hoe snel ik weer fit zou zijn.

De nacht voor de ingreep sliep ik niet of nauwelijks. Ik telde de uren af. En ineens was het kwart over zeven "s morgens en bracht Tonnie me naar de kliniek. We hebben in haar auto gezellig gepraat en was ineens alle spanning helemaal kwijt. Mijn contactpersoon (narcoseassistente Pascalle) stond mij al buiten op te wachten en lachend (ja echt) ging ik naar binnen. En toen ging het heel snel. Ik liep de behandelkamer binnen (dit is een gewone tandartskamer) en ik zag tot mijn verbazing geen infuuszakken, geen vreemde apparaten en geen tangen etc. Alleen een zilverkleurig tafeltje met knopjes naast de tandartsstoel. (niet angstaanjagend). Ik gaf een hand aan tandarts Mark en aan een mevrouw die zich bukte en ...he??? De naald zat al in mijn hand! Ze/we waren al begonnen!!!
Niets maar dan ook helemaal niets (!) was griezelig. Ik zat volkomen ontspannen op de stoel en iemand vroeg nog: je hebt het dus wel naar je zin bij Tonnie. Vijf seconden nadat ik het piepkleine naaldje in mijn hand had gekregen (daar voel je niets van) leek het of ik door gebroken glas keek, de omgeving werd wat minder scherp (dit duurde ook vijf seconden) en gevoelsmatig onmiddellijk (!) daarna hoorde ik dat ik al klaar was. Bizar! Hoe kon dat nou, ik had mijn ogen (voor mijn gevoel dus) nog niet eens gesloten en ik was al klaar! En ik was klaarwakker. Ik had totaal niet het gevoel dat iemand in die kamer maar ook iets had gedaan! Naar de kapper gaan is griezeliger.
Ik werd kwaad op mezelf: ben ik hiervoor nou jaren doodsbang geweest? Voor vijf seconden "in gebroken glas kijken"?
Ik stapte de rolstoel in en Tonnie stond al buiten op mij te wachten. Tien minuten later lag ik in bed maar ben na vijf minuten weer opgestaan omdat ik totaal niet slaperig was en ben in haar relaxstoel in de tuin gaan liggen.Tonnie zorgde gelijk weer voor koffie En omdat het mooi weer was (juli 2008) heb ik vier dagen lekker geluierd in haar tuin.
En heb genoten van het gezellige ontbijt en haar leuke hond. De hond is net zo"n schatje als de bazin!
Je ziet het, angst hebben voor vijf seconden een beetje wazig zien is dus stapelgek. Het stelt NIETS voor en ik ben dus absoluut niet meer bang voor narcose!!! Ik vond het allemaal wel grappig en gezellig!!!

Stap een :Als je heel bang bent is het al knap dat je de eerste stap eigenlijk al gezet hebt, je hebt immers nu al op deze site gekeken. Beloon jezelf nu maar met een kop koffie en laat tot je doordringen dat er niets griezeligs gebeurt in de Amaliakliniek. Dat lees je in mijn reactie en in die van vele anderen. Alle angsthazen zijn zeer tevreden.
Stap twee: bel eens naar de kliniek voor algemene info.
Stap drie: vraag per mail een aardige contactpersoon en stel je vragen. En geloof de geruststellende antwoorden ook!
Stap vier:bel voor een intakegesprek.(en bel Tonnie als je ook voor-en/of na het intakegesprek bij haar wilt logeren.) Informeer tijdig of ze wel een kamer voor je vrij heeft. Als je in de buurt van de kliniek woont kun je natuurlijk eens langslopen en binnenwandelen. Dan weet je de sfeer en zie je dat het niet griezelig is.
Nu is het tijd voor stap vijf: maak de behandelafspraak en maak een afspraak met Tonnie. Ik ga je geen "sterkte" wensen want dat is gek/niet nodig als je mijn verhaal hebt gelezen. En niet afbellen hoor!
Het gaat ook jou lukken en je zult zien dat ook jij het gezellig vindt in de kliniek en bij Tonnie!

17-1-2009

Hallo ik ben gister bij jullie geholpen er zijn 3 kiezen getrokken een hoop gaatjes gemaakt een zenuwkanaal behandeling en alles weer gepolijst.OOOHH ooh ooh wat was ik bang.Bang omdat er zoveel moest gebeuren en bang voor de napijn.Maar ik ben ontwaakt uit de narcose en was thuis eigenlijk pas goed en wel helemaal wakker.Ik voelde alleen nog wat van de plaatselijke verdoving maar toen deze ook uitgewerkt was bleek ik helemaal geen pijn te hebben niet eens een beetje alleen mn keel doet wat pijn maar als dat alles is he. En wat hebben jullie mooi werk geleverd ik heb het prachtwerk eens goed bekeken en het ziet er weer uit als een prachtige Hollywood smile.

Mensen allemaal hartstikke bedankt voor de goede zorg en het prachtige resultaat het was weer ver boven mn verwachting en wat ben ik blij dat ik weer kan lachen.

Heel veel Dank,

Danny v.d.Naald

5-11-2008

5 november 2008,

Beste, lieve mensen van de Amaliakliniek,

Gisteren, 4 november 2008, was het zover, dat ik door tandarts Patrick geholpen zou worden.(verstandskies, 2 andere kiezen en een gebitsreiniging) Met knikkende knieën ben ik naar jullie toe gereden na een hele nacht niet geslapen te hebben. Eenmaal aan de beurt ging het allemaal heel snel. Eerst nog een foto gemaakt, daarna superlief en zorgzaam begeleid naar die zo gehate stoel. Het infuus plaatsen stelde niks voor. Ik zei nog, dat jullie me niet in slaap konden krijgen, maar ik had me vergist. Ik kan me nog herinneren, dat de stoel langzaam in ligstand werd geplaatst en daarna weet ik niks meer. Naar mijn gevoel werd ik na 5 minuten wakker gemaakt. In de praktijk bleek dat echter een ruim uur later te zijn. Ik heb van de hele behandeling absoluut niks gemerkt. Ook van de narcose zelf heb ik verder geen last gehad (ik heb zelfs Patrick en de narcotiseur een hand kunnen geven en kunnen vragen, wat er precies gedaan was!) en zelfs de zo gevreesde napijn viel reuze mee.

Ik wil jullie allemaal bedanken voor de zeer goede begeleiding en kan het alleen maar iedereen aanraden! Ik heb het in ieder geval ervaren als een geweldige ervaring!! Wie had gedacht, dat ik dat ooit zou zeggen na een tandartsbezoek!!

Nogmaals super bedankt voor alle goede zorgen en een speciaal woord van dank aan Patrick en de narcotiseur!!

met vriendelijke groet,

W.M.G. S.

25-10-2008

22 oktober 2008,

Vandaag is het bijna 14 dagen geleden dat ik geholpen ben bij de Amaliakliniek. Inmiddels al ruim gewend aan mijn prothese en ook het eten van andere zaken dan alleen soep en vla gaat steeds beter.
Maar wat is hier een ellende aan vooraf gegaan. Waarom? Ik denk dat ik recordhouder ben met het niet naar de tandarts gaan. Ruim 40 jaar. En dus ook recordhouder angsthaas zijn. Bordjes aan een muur met tandarts erop werden gemeden. Ieder gesprek over tanden, in welke vorm dan ook, waren aan mij niet besteed. Hoe dat zover is gekomen? Bij de schooltandarts is het begonnen en in totaal 8 tandartsen, tandbeulen zou een betere omschrijving zijn, later werd de interval tussen de paracetamolletjes steeds korter. Maar niet alleen de interval, ook de tanden en kiezen. Met de jaren brokkelde de boel behoorlijk af.
Maar wie wil je helpen? Samen er met je partner over praten is geen optie. Wel eens geprobeerd, maar om dan met het zweet over je hele lijf te zitten, schiet ook niet op. Anderen mijden vaak ook het gesprek over de tandarts, dus ook van hen krijg je de oplossing niet.
In je hoofd wil je het toch, maar er was bij mij ook dat stemmetje dat zei: ?je wilt het, maar je wilt het toch niet, want denk maar eens aan het verleden wat er allemaal is gebeurd. Dus wil je het toch maar niet?.
En toch?.
In augustus het internet opgegaan en ik moet zeggen: wat kom je dáár een boel nare en vervelende verhalen tegen. De angst werd alleen maar groter en groter.
Maar uiteindelijk kwam ik dan toch bij de Amaliakliniek terecht. Je gaat de reacties lezen en denkt: zo?n goede reclamestunt heb ik nog nooit meegemaakt. Die artsen die daar werken, kunnen mooie verhaaltjes schrijven. Ik dacht: mij niet gezien. Maar kiespijn is ook niet alles en dus maar weer lezen. Uiteindelijk heb ik het met mijn vrouw besproken wat ik had gedaan en zij viel achterover en vond het tevens moedig. En dan komt het moment dat je gaat bellen voor de eerste afspraak. De telefoon voelde aan als natte zeep. Hij glibberde van het zweet door mijn handen. En ineens wordt er opgenomen en hoor je een lieve dame zeggen: ?goedemorgen?, Het geeft een gevoel alsof je voor het eerst in de achtbaan zit.
Maar niks is deze mensen te veel en alles wordt rustig uitgelegd. En voor je het weet staat het kennismakingsgesprek in je agenda. Na 205 km sta je voor de deur en het eerste waar ik naar zocht was of er nog een vluchtroute bestond. Maar wat een kanjers werken hier. Als superangsthaas hoef je niet te wachten in een wachtkamer, maar wordt je snel geholpen.
Het was dan ook een overwinning om voor het eerst na zo?n lange tijd een tandarts een hand te geven. Er gebeurde, zoals ze ook beloofd hadden, helemaal niets. Alleen aan de hand van de gemaakte foto?s werd er een behandelplan gemaakt. Alles even rustig. Ze weten wie achter de mens zit met deze problemen. Ze zijn nl. ook zelf mens en dat vind je terug.
Op 09-10 jl. was het zover. Bram Slaets kwam mij zelf halen en probeerde mij op m?n gemak te stellen. Ik werd voorgesteld aan Ger, de anesthesist, en nog enkele assistenten. Voordeel is dat de partner ook mee naar binnen mag. In minder dan een tel was ik onder zeil. Exact 30 minuten later zat ik letterlijk met een ?bek? vol met tanden. Boven een prothese, onderin alles schoongemaakt, tandsteen weg, verstandskiezen ook weg. Kortom geweldig. Eigenlijk ook heel emotioneel. De eerste gedachte is dan ook?.waarom niet eerder. Daarna in de auto. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk in staat was om zelf te rijden. Ook ?s avonds voelde ik me opperbest. Kopje soep en water. Vooral koud water. Ook ?s middags in de auto gelijk begonnen met koelen. Superbelangrijk dit te doen, want je voelt je daarna een stuk beter. Geloof me, ik heb alles bij elkaar geen centje pijn gehad en niet doordat ik stijf stond van de medicijnen of pijnstillers. Ik denk dat ik geen tijd had, daar ik iedere keer toch even stiekem voor de spiegel ging staan, en nog steeds doe, om naar mijn nieuwe wereld te kijken.
Ik kan het iedereen zóóóó aanbevelen. Dóe het. Geloof me. Het is echt gebeurd, want ik was er bij.
Dank je wel, kanjers van Amalia, dank je wel!
D. te R.

16-10-2008

Eindelijk was het zover,de nacht voor de behandeling heeft mijn maag zich vanzelf geleegd door de stress,al van kinds af aan flip ik als ik maar aan een tandartsbehandeling denk,ben tot voor 2 jaar wel regelmatig geweest, maar vraag niet hoe!,en na de laatste catastrofe (verdoving werkte niet bij een behandeling, waarschijnlijk door mijn enorme gespannen zijn) heb ik dus 2 jaar lang regelmatig met pijn rondgelopen en durfde echt,echt,echt niet meer naar mijn tandarts, terwijl het heus een aardige man is hoor!
Enfin, er moest toch echt iets gebeuren, regelmatig werd ik wakker van de kiespijn etc,wat niet bevordelijk was voor mezelf, en ons gezin.
Via internet kwam ik bij jullie kliniek terecht en heb met lood in de schoenen gebeld, zelfs aan de telefoon barstte ik al in tranen uit van de zenuwen alleen al, maar wat een verademing, de telefoniste stelde me helemaal op mijn gemak en we maakten een afspraak voor een intake.
De nacht ervoor weer niet geslapen, 240 km gereden om er te komen, maar het was het waard!
Superrrr, de medewerkers daar,ik durfde zomaar in de stoel en mijn mond open te doen zonder hyperventilatie-aanval, zoals de laatste keer...enfin, er werd een behandelplan opgesteld en die dag ook een hartfilmpje gemaakt in het nabijzijnde ziekenhuis, wat ik een geruststellend idee vond, dat ze zo zorgvuldig met patienten omgaan.
14 oktober was het dus zover...het ging allemaal heel snel, khad amper tijd om me te realiseren dat! ik in de stoel zat toen ik al onder narcose was,en eenmaal wakker was alles achter de rug: 2 kiezen eruit,wortelkanaalbehandeling, wat vullen en gebit helemaal schoongemaakt, alles in 1 keer! En nix van gemerkt!!!!!
De terugreis heb ik half slapend doorgemaakt, en het enige waar ik last van had was keelpijn...verder helemaal niets!,ongelooflijk!
Ik wil iedereen heel hartelijk bedanken, ben zo blij en opgelucht...wil nooit geen andere tandarts meer, heb er de 240 km heen en terugrijden graag voor over!,dus tot over een half jaar-controle!
Verder wil ik mijn tandarts een voorspoedige bevalling en gezond kindje toewensen!
Een heel dankbare M.W.!

29-9-2008

Geachte Amalia-kliniek medewerkers,

Ik wil jullie ten eerste echt uit de grond van mijn hart bedanken,
Ik ben afgelopen donderdag (25-sept-2008) bij jullie geweest om mij te laten helpen aan mijn tanden.
Ik heb ruim 24 jaar met angst voor de tandarts rond gelopen, en jaren met pijn in mijn mond.
Ik ging meestal op het laatste moment naar de tandarts als het al niet meer te verdoven was.
Dus liet ik me elke keer weer door een hel gaan.
Maar ja dat niet alleen de mensen om me heen ook, want ik was dan niet te genieten.
Maar ja twee weken terug moesten we met onze dochter naar jullie toe om vier melktandjes te trekken onder algehele narcose.
En die heeft zich daar zo kranig gedragen dat ik bij me zelf dacht nu moet ik ook kan niet achter blijven.
Een dertig jarige steigerbouwer die op honderd meter hoogte geen moeite heeft maar als ie op die stoel moet gaan liggen zweet ie peentjes.
En zijn vier jaar oude dochter heeft nergens bang voor.

Dus een afspraak gemaakt want de pijn was ook niet te harden.
Bij de intake zweette ik weer peentjes ik stond op dat moment liever op de steiger dan ik daar in de stoel lag.

Maar dankzij de tandarts (Patrick) die me behandelde liep alles een stuk makkelijker dan ik dacht,
Hij vroeg aan mij wat ik wilde en vertelde hem dat ik het liefst alles getrokken wou hebben.

Dan had ik tenminste nooit meer pijn in mijn mond.

Hij zei in het begin dat ik daar een beetje jong voor was.
Maar dat maakte mij niet uit alles moest eruit einde pijn.
Toen ik hem eenmaal heb kunnen overtuigen dat ik dat echt wou,

Moest ik in een bitje bijten.
Het enige wat ik een beetje minder vond was het happen in dat bitje daarna heb ik nog wel wat pijn gehad .
Mijn vrouw heeft de dag daarna gebeld dat de pijn niet uit te houden was en me werk er ook er onder kwam te lijden en over me gezin nog niet te spreken.

Ik at bijna niks meer en was altijd zwaar chago.

Jullie hebben toen de behandeling kunnen versnellen.
En afgelopen donderdag was het dan zo ver om 13:00 uur

Toen ik aan de beurt was vroegen ze of ik nog vragen had voor de tandarts had, maar ik kon me niet snel genoeg achter de rug hebben.

Nu zit ik hier op zaterdag met me nieuwe gebitje achter de c.

Kan helaas nog niet goed kauwen maar gaat met de dag beter.
Er is echt een last van me schouders af gevallen.

Dus zou ik alle medewerkers die me geholpen hebben van harte bedanken voor al jullie goede zorgen. En die bedankjes krijgen jullie van Jeroen T.mijn dochtertje en natuurlijk mijn lieve vrouwtje.

De volgende keer neem ik vlaai mee voor jullie

Tot de 10de

Greetz Jeroen T.

9-9-2008

GEACHT AMALIATEAM
Ik ben vanmorgen 4 september 2008 bij jullie geweest voor een behandeling, allerlei tanden en kiezen getrokken en meteen NIEUWE TANDEN,dit is mij 500% meegevallen, het is nu bijna 2 uur in de middag en heb NERGENS last van geweldig.
Harstikke bedankt allemaal
Jan G.
Harderwijk

24-8-2008

19 juni 2008,
was een dag om nooit te vergeten, na bijna 14 jaar niet naar de tandarts te zijn geweest ,moest ik er dan toch aan geloven.
heel gespannen werd ik er heen gebracht,ik was zelfs zo bang in al die voorgaande jaren dat ik bij het woord tandarts alleen al kippenvel kreeg,en snel op een ander onderwerp over ging.
en als de kinderen ieder half jaar gaan ik zelfs niet mee de wachtkamer in ging maar in de auto bleef wachten.
tot 19 juni,ik zou onder narcose worden behandelt,wat een geweldige oplossing voor me.
toen ik wakker werd was alles gebeurd en ik kon mijn ogen niet geloven,zelfs nu loop ik nog steeds op wolken.
ik heb gehuild als een klein kind,zo blij was ik en ben ik.
ook na de behandeling heb ik nergens last van gehad op een beetje keelpijn na.
mensen wat een geweldig team daar in kerkrade.
ik kan alleen maar zeggen allemaal BEDANKT,BEDANKT,BEDANKT. met zeer grote hoofdletters,want ik ben een heel ander mens geworden
veel groeten van s.j.

18-8-2008

hallo lieve schatte met allemaal een mooie Glimlach.

14 augustus was ik weer eens aan de beurt. mijn ondertanden moesten er allemaal uit .
maarja dat laat ik natuurlijk niet zomaar ff doen. ben wel stoer , maar uit mijn vroeger jeugd ben ik en blijf ik bang voor de tandarts. je kan niks doen alsje in die stoel ligt. JA zweten zweten en nog eens zweten. gelukkig kan ik bij jullie wel zeggen hoe ik het wil.... graag de prik in mijn linker hand voor de narcose en daarna maakt het mij niet uit wat er gaat gebeuren als het maar mooier word dan het nu is. toen ik wakker werd uit de narcose had ik mijn onder gebit al in ..geen centje pijn ...maar de volgende dag oei-joe-joe me smoelwerk gaat nu aardig zeer doen.. dus maar weer ff een paracethamol genomen...moet dus wel ff wennen maar ken al weer aardig kletsen, ook al gaat het eten nu nog wat minder(goeie manier om aftevallen) ..ik noem geen namen want dan vergeet ik er waarschijnlijk weer 1 dus aan iedereen van de amalia-kliniek bedankt voor de goede zorgen ,oja me vader vond jullie koffie machine SUPER.

A= Amalia-kliniek
B= niet meer BANG zijn voor de tandarts
C= COMPUTEREN in de wachtkamer.
D= DROMEN van een stralende lach die jullie mij konden geven
E=ENGE witte jassen, gelukkig hebben jullie die niet aan
F= rontgenFOTO maken ..en ja wel ook bij de receptie
G= ze zachte G die zo lekker klinkt achter de receptie (HIHI)
H= HUISELIJK SFEER ..... ik bedoel eigenlijk de wachtkamer
I= INFUSE voor de narcose
J=JUIGEN dat ik nu weer normaal durf te lachuh
K= KUNSTGEBIT in voordat je wakker word.
L= stralende LACH die iedereen van jullie krijgen.
M= MOOIE tanden.
N= NARCOSE behandeling iedereen aanteraden die bang is voor de tandarts.
O= OPNAME dag en smiddags weer naar huis met een stralende lach
P= PATIENT is geen nummer maar word bij naam genoemd...erg knap van de dames achter de receptie
Q= tha daar weet ik niks van te maken
R= is de REKENING die best wel meevalt
S=STRALEND GEBIT die jullie iederen gunnen
T=super TANDARTSTEN
U= UITSLAPEN na de narcose behandeling
V= VERDOVING als je die wil.
W=WACHTKAMER is kindvriendelijk, vrolijk, gezellig, rustgevend,
X=eigenlijk stelt het NIX voor...kijk is wat vaker in de spiegel van de tandarts dan van de kapper
Y=IJSPACKS voor na de behandeling...
Z= ZWAAIEN dat de asistent doet als je in de auto zit

groetjes aan iedereen ...s.

15-8-2008

Vijftien jaar geleden was ik voor het laatst naar de tandarts geweest. Met de jaren werd mijn gebit slechter en mijn angst groter. Kiespijn? Ach, dat ging wel weer weg en no way dat ik naar een tandarts zou gaan.

Ongetwijfeld een bekend verhaal?

Mijn man heeft me uiteindelijk zo ver gekregen om naar de Amaliakliniek te gaan. Hij heeft de voorbereidende gesprekken gevoerd zodat ik daar niet mee geconfonteerd hoefde te worden en aan het idee kon wennen dat ik naar een tandarts zou gaan.

De afspraak gemaakt. Afgelopen week was het zover.

Slapeloze nachten, naar Kerkrade, één brok zenuwen.

Netjes op tijd gemeld bij de receptie, goede ontvangst en daarna mochten we buiten wachten totdat ik aan de beurt was. Niet tussen al die andere mensen in de wachtkamer.

Toen het eenmaal zover was liep het hele proces bijzonder gesmeerd. Ik had niet eens tijd om mijn angst naar boven te laten komen maar werd soepeltjes richting behandelkamer begeleid. Eenmaal in de stoel, zonder al te veel om me heen te kijken, werd ik onder narcose gebracht.

Mijn gebit is nu weer ?schoon? zonder dat ik er iets van heb hoeven te merken.

Ik denk dat het onder narcose ondergaan van een tandartsbehandeling voor mij geen structurele oplossing biedt, want dat wil ik gewoon niet. De angst overwinnen voor een routine-controle is de volgende berg. Maar de grootste berg ligt nu achter me en ik kan het iedereen aanraden die de eerste berg nog over moet.

Dank aan Katja voor de goede en sympathieke begeleiding, aan Patrick de tandarts (die ik zelf nooit heb gesproken ;-)) en aan Wim voor het omgaan met de angst door mij op vakkundige wijze geen tijd te gunnen daar aan toe te kunnen geven.

Suzanne

13-7-2008

Hallo lieve mensen van Amalia kliniek,

Gisteren ben ik geholpen onder narcose,
26 tanden en kiezen eruit.
Ik zit hier nu echt te stralen met 2 rijen mooie witte gave tanden.

En het is echt zoals iedereen zegt , eer je het weet zit je alweer in de auto
op weg naar huis.En alles is achter de rug.

Heel erg hartelijk bedankt tandarts Mark en zijn hele team,
iedereen van de Amalia kliniek bedankt want iedereen is werkelijk
even vriendelijk van het eerste telefoontje ,de intake tot na de
ingreep toe,BEDANKT

Jose N.

9-7-2008

hoi alle medewerkers,

ik heb gisteren een behandeling onder narcose ondergaan bij jullie en er zijn maar liefst 3 kiezen 1 verstandskies getrokken en wat gevuld en ik heb een uitgebreide gebitsreiniging gekregen.
ik wil jullie bij deze allemaal ontzettend bedanken.
ik voelde me meteen op mijn gemak al bij de intake.
en ik heb gisteren helemaal niets gemerkt van wat er allemaal is gebeurd dus ik kom in het vervolg weer terug.
ik ben ontzettend opgelucht dat de kiezen er uit zijn,want ik had er erg veel last van.
en het mooiste van alles is dat mijn gezicht wel gezwollen is en ik bij het slikken wat pijn in mijn keel heb,maar dat wist ik van te voren al,maar pijn heb ik gewoon helemaal niet.
ook zijn mijn tanden weer mooi schoon dus ik kan maar één ding zeggen... sjapo.
eindelijk een oplossing gevonden waar ik niet meer van in paniek raak.
en ik kan het zeker alle mensen die bang zijn voor de tandarts zeker aanraden.
nogmaals bedankt en tot volgend jaar.

groetjes
nancy v.d.b.

27-5-2008

Hallo allemaal,

Er werd me gevraagd een stukje op de website te schrijven, maar dat had niet gehoeven. Ik had het me al voorgenomen na de eerste behandeling die ik bij jullie heb gehad. Want wauw, wat een fantastische ervaring! Alles klopt gewoon! Wat heerlijk om zo lief en zorgzaam behandeld te worden, door receptie, door assistenten, door anesthesist en door ?mijn? tandarts: tandarts Patrick. Ik ben er nog ?vol? van.

Hier mijn ervaring over de narcosebehandeling die ik heb gehad?.

Ik ben eigenlijk altijd al bang geweest voor de tandarts en hoewel ik geen super dramatische ervaringen heb gehad is die angst door de jaren heen wel gegroeid en gegroeid. Ik ben altijd wel redelijk trouw gegaan; dat wil zeggen: het langst dat ik een keer niet gegaan ben is 2 jaar. Maar toen ging het mis. Ik had een kanaalbehandeling gehad en daarvan had ik al het gevoel dat die niet helemaal goed was gegaan. Niet dat ik pijn had, maar het was wel gevoelig als ik op het tandvlees ernaast drukte. Uiteindelijk resulteerde dat in een ontsteking aan de wortelpunt met als gevolg dat ik nog banger werd. Ik dacht, ik moet naar de kaakchirurg en alleen al dat idee maakte me weeïg en misselijk en dus drukte ik het weer weg. Ik had het geluk dat ik er helemaal geen pijn aan had maar daardoor kon ik het ook uit blijven stellen. Intussen brokkelde er ook bij 3 kiezen de vullingen eraf en kwam mijn verstandskies ook nog eens scheef door. Daarnaast zag ik dat er steeds meer tandsteen en aanslag op mijn tanden bleef zitten (roken). En ik ben best ijdel dus daar baalde ik ook van. Maar ik durfde gewoon niet meer! Tot een maand of wat geleden, toen veel over gepraat en mijn partner heeft toen actie ondernomen in de zin van rondbellen en informatie inwinnen. Zelf durfde ik dat niet?.

Ik weet niet of ik het hier mag noemen (anders moeten jullie het maar weghalen) maar kwam eerst bij in Best terecht. Wat een deceptie!! Ze zullen best wel kundig zijn; daarover kan ik niet oordelen maar ze pretenderen een angsttandarts te zijn, en ach misschien doen ze daar ook wel wat aan, maar je moet dan wel beschikken over een rijkelijk gevulde portemonnee. Ik had nog aangegeven dat ik niet een ?rolls royce onder de gebitten? hoefde, maar dat het gezond en netjes moest zijn. Afjin, ik kreeg een offerte voor ? 23.000 (!!) en het intakegesprek ging meer over het afsluiten van een extra hypotheek dan over mijn gebit. Ik ging volledig gedesillusioneerd de deur uit. Was mijn gebit dan zo slecht? Stond ik er zo slecht voor? Ik kon alleen maar huilen.

Dus toen toch maar het idee van Kerkrade toegelaten, hoewel dat niet om de hoek is voor ons (200 km). Ik had intussen al weer minder zin gekregen om door te zetten met dit hele tandarts debacle, maar alsof de duivel er mee speelde: ik werd ineens wakker en er zat werkelijk een enorme bobbel op mijn tandvlees. Gelukkig was het nog niet te zien aan mijn wang aan de buitenkant en ik had ook geen pijn, maar de schrik die ik tot dan toe had werd acuut paniek. Toen contact opgenomen met Amalia en situatie uitgelegd. Ik kon diezelfde week al voor een intake terecht en omdat ik ervan overtuigd was dat de kaakchirurg er aan te pas moest komen werd ook die afspraak al onder voorbehoud gemaakt.

We kwamen op de intake en dat ging heel prettig: foto maken, kennismaken met de tandarts: mijn bezorgdheid uitgelegd, verteld over de ervaring van Best, en toen kijken in de mond (met gelukkig alleen spiegeltje). Dat vond ik het meest enge van alles want nu kwam het oordeel. Maar jeetje wat viel dat mee!!!! Ja natuurlijk moest er best veel gebeuren maar het was voor mij ineens weer te overzien. En het fijne was; geen kaakchirurgie nodig. Wat wel:

- 2 kiezen eruit
- 1 kies een kanaalbehandeling
- tandsteen weghalen en reinigen
- 1 kies een soort stiftje in zodat daar later makkelijk een kroon op kan worden gemaakt.
- Stuk of 6 vullingen vervangen / repareren.

Het zou in 2 behandelingen gedaan worden en dus ook 2 keer narcose. Totale kosten: ? 1.860,00.

Dan was ik weer helemaal ?bij? en gesaneerd.

Ik had meteen al een goed gevoel bij Patrick en ik vroeg hem of hij alles wilde doen. Geen probleem; dat kon geregeld worden. We gingen gelijk die dag ook de intake doen voor de anesthesie en ook dat ging prima. Ik had een iets te hoge bloeddruk en moest voor de zekerheid een hartfilmpje laten maken in het ziekenhuis in Kerkrade waar we ook direct naar toe konden. Ik maakte over de uitslag daarvan geen zorgen, maar vond het wel uitermate prettig dat ze die zorgvuldigheid in acht namen. Dat gaf me een zeker en professioneel gevoel. Verder tipte ze me nog om voor de behandeling al te beginnen met paracetamol en om na het trekken van de kiezen direct goed te koelen. En dat werkte perfect!

Op 29 april stond de eerste behandeling gepland: 2 kiezen eruit, kanaalbehandeling en gebitsreiniging. Oh jee, wat was ik nerveus, maar ergens had ik er ook wel ?zin? in. Zo?n opgelucht gevoel dat er nu eindelijk iets aan gedaan werd en ik niet meer alle dagen hoefde te denken aan mijn tandenprobleem. Het infuus vond ik geen probleem. Ben niet bang voor naaldjes behalve in mijn mond dan. Je maakt even kennis met de anesthesist, met zijn assistent (die er de hele tijd bij blijft; echt waar!) en neemt nog even door met de tandarts wat er die dag gedaan moest worden. Ik was op voorhand bang dat je na de behandeling allemaal ?stukjes? of gruis zou voelen (omdat je namelijk zelf niet in staat bent om te spoelen), maar dat was totaal niet het geval. Ze maken het helemaal goed schoon. Ook was ik op voorhand bang dat je kiezen niet goed op elkaar zouden passen, ook weer omdat je niet echt bij bent, maar dat doen ze echt heel goed. Als je van het infuus af bent ben je wel aanspreekbaar en je luistert schijnbaar ook wel maar ik heb van het vijlen of polijsten totaal niets mee gekregen.

Ben daarna in de rolstoel gezet en pas vanaf Venlo kan ik me weer wat herinneren. Daar hebben we in een cafeetje koffie gedronken (terwijl er dus net 2 kiezen uitwaren!). Daarna door naar huis en een beetje op de bank gehangen en goed blijven koelen en keurig om de paar uur twee paracetamol.

De volgende dag was het Koninginnedag en geloof het of niet: dat heb ik gevierd zonder paracetamol. Ik durfde vanwege de wondjes alleen geen alcohol te drinken.

Wat was ik opgelucht zeg! En dus op naar de 2e behandeling! Die had ik de dag na Pinksteren. Mede vanwege het fantastische weer en de prachtige omgeving van Zuid Limburg zijn we 2e Pinksterdag al vroeg weggegaan. De hele dag lekker in cabrio rondgereden in de Voerstreek en in de buurt van Vaals een hotel genomen. De volgende ochtend nog even lekker gezwommen en toen om kwart voor 12 naar Amalia. Ik schrijf dit omdat ik wil aangeven dat ik echt het gevoel had van een paar dagen vakantie en daar ook werkelijk 100% ontspannen van kon genieten. En dat terwijl ik de volgende dag een tandartsbehandeling had! Dat was voorheen voor mij ondenkbaar. Dan stond een week (of langer) voor het tandartsbezoek mijn hele leven al in het teken daarvan en vond ik niets leuk want ik moest eerst dat vervelende tandartsbezoek weer doen voordat ik ergens naar uit kon kijken.

Ik was ditmaal niet heel erg nerveus; ging immers weer onder narcose. En ook ditmaal ging het heel goed. Het eerste uur na de behandeling ben ik inderdaad wel weer kwijt, ik geloof ook dat ik er ditmaal wat langer over deed om uit te slapen, maar we zijn aansluitend lekker wezen shoppen in Maastricht. Op de terugweg zijn we ?s avonds nog naar Roermond geweest en hebben daar een paar uurtjes op het terras gezeten. Nou dat zegt genoeg denk ik. Als je dat direct na een narcosebehandeling weer kunt doen. Ik heb totaal geen napijn gehad aan mijn tanden of kiezen. Het enige dat je voelt is inderdaad een beetje keelpijn, maar dat is alleen bij slikken en na een paar dagen ook weg. De tweede keer had ik overigens maar een halve dag last van keelpijn. Ditmaal heb ik alleen direct na de behandeling 2 paracetamols genomen om eventuele pijn voor te blijven, maar zelfs die waren voormijn gevoel niet nodig.

Over een half jaar ga ik weer en gaan we kijken of ik een kroon kan zetten op de kies van de kanaalbehandeling. De bobbel op mijn tandvlees is al een heel eind weg, dus ik heb goede hoop dat de ontsteking aan de wortelpunt wegtrekt.

Het is een eindje rijden, maar het is o zo de moeite waard. Echt aan iedereen die twijfelt??. Het is al zo vaak gezegd: maar ga het doen!! Beter dan dit ga je volgens mij niet tegenkomen in Nederland. Daar ben ik van overtuigd!

Er is maar 1 nadeel aan de narcosebehandeling en dat is dat je niet in staat bent (althans ik niet) om de mensen van Amalia na afloop te bedanken. Dus bij deze: heel heel erg bedankt voor al jullie goede zorgen en lieve benadering. Heel graag tot over een half jaar! Ik ga nu eerst onbezorgd van de zomer genieten! Heerlijk

18-5-2008

als eerste wil ik iedereen uit de amalia kliniek bedanken voor de lieve steun en aandacht voor de patient!
jullie zijn een geweldig team!echt super!!ik was al jaren niet meer bij de tandarts geweest en was vreselijk bang
en ook al ga je niet,je weet zelf heel goed hoe t er voor staat met je gebit!maar door hele nare ervaringen durfde ik echt niet meer
na lang denken toch een intake gemaakt bij de amaliakliniek,jee wat was ik nerveus,en de boodschap
boven alles er uit en een prohese viel dus niet rauw op mn dak dat had ik zelf al wel verwacht
beneden 4 vullen en schoonmaken gelijk afspraak gemaakt en dinsdag 13 mei was t dan zo ver
jee deed t bijna in mn broek van de zenuwen!!was vreselijk bang en nerveus zat te huilen op de stoel!
maar de narcose deed znwerk en voor dat ik t wist was ik wakker en alles was al klaar!helemaal te gek!
wat was ik blij en wat mooi!nu na 2 dagen voel ik me prima!wel wat pijn nog kan niet eten
alleen soep en vla en zo maar ik zou t zo weer doen geweldig!!!!!mijn dank gaat uit na iedereen
van de kliniek van de meneer die mn hand wreef u was super!!!! tot iedereen die daar was
jullie zijn echt geweldig en zo ontzettend lief heel erg bedankt!

24-4-2008

Hallo lieve Amaliamedewerkers en alle ANGSTHAZEN!!

Als 1ste wil ik jullie allemaal stuk voor stuk onwijs bedanken..van Receptiemedewerkers tot aan het Anestesistenteam ,Vero
en natuurlijk mijn held...tandarts MARK!!

Ik heb net zoals jij wel duizenden keren de reactie's gelezen op deze site en dat gaf mij enorm veel steun en kracht!
Dus ik hoop dat ik nu jou kan overtuigen om deze grote stap in je leven uiteindelijk te nemen.
Hier mijn verhaal.

Mijn angst voor de tandarts is ontstaan toen ik op mn voortanden was gevallen en er een voortand was gebroken.
Ik moest een wortelkanaalbehandeling.....hmmm oke dacht ik,had geen weet van wat me stond te gebeuren dus ik vond het allemaal
helemaal prima.
De tandarts verdoofde me, alleen ging dat niet helemaal goed..hij raakte een zenuw en ik was op slag mijn gezichtsvermogen aan 1 kant kwijt.
Ik kon dus niks meer zien..paniek want de tandarts wist ook niet wat hem overkwam.
Na 1 uur trok mijn zicht weer langzaam aan terug maar je begrijpt dat de schrik er helemaal in zat...toch heb ik de behandeling laten doorgaan want ik had pijn.
Weer verdoven dat ging nu goed alleen omdat er dus een ontsteking zat vloog ik tegen het plafond van de pijn toen hij de wortelkanaal-
behandeling uitvoerde.
Ik wist het nu zeker....ik ga nooit meer naar die vent toe!!
Ik heb verschrikkelijke pijn gehad omdat ik eigenlijk nog een keer had moeten terug komen voor de behandeling maar ben niet gegaan,gevolg een mega ontsteking mn neus en lip waren nauwlijks nog zichtbaar maar echt dat ik niet naar de tandarts ging.
Antibiotica via de huisarts gekregen en zo zong ik het steeds uit als de ontsteking weer opspeelde want dat gebeurde zeker wel 3 keer
per jaar.
De rest van mijn gebit ging er natuurlijk ook niet op vooruit en zo ontwikkelde ik een panische angst voor de tandarts.
Altijd met mn tong voelen aan mn tanden en kiezen of er niet wat gebroken was,altijd standaard anibiotica mee op vakantie omdat ik bang was dat ik weer een ontsteking zou krijgen.
Totdat ik niet meer normaal kon lachen...mijn voortanden waren helemaal aangetast en er zat een gat tussen beide tanden,ik was 24 jaar maar mn tanden zagen er echt niet uit.
Als angsthaas weet je zelf denk ik wel wat voor impact dat op je leven heeft,dus lachen met hand voor mn mond en denken dat als je praat iedereen naar je lelijke tanden zit te kijken maar nog was het niet genoeg om naar de tandarts te gaan.
Ik had iets bedacht...deed er steeds een stukje bounty tussen want dan zag je dat zwarte gat niet zo en leek het nog ergens op..maar je raad het al...bounty dat is natuurlijk niet goed voor je tanden dus het rotte lekker verder weg.
Ik werd zwanger en de 1 na de andere kies brak af...door medicijnen die ik moest slikken tegen zwangerschapsvergiftiging werden mn tanden helemaal rot en brak zomaar na mn zwangerschap een hoektand voor de helft af.
Shit shit shit want nu moest ik wel naar de tandarts,kon zo echt niet door lopen...ik ben toen naar een tandarts geweest en die heeft mijn tanden getrokken en kreeg ik een plaatje met een paar tanden erop.
Ik was blij maar dacht meteen na de behandeling ook nu ga ik nooit meer terug...terwijl er een hoop andere dingen waren die moesten gebeuren volgens deze tandarts.
Tja dat wist ik zelf ook wel maar door de extreme angst ging ik maar niet terug.
Heb dit 4 jaar volgehouden tot het moment aan brak (vorige maand) dat ik het zo zat was dat ik altijd maar met mn tanden bezig was.
Angst dat er wat zou afbreken wat ook gebeurde natuurlijk en dan jezelf maar voor de gek houden en denken ach het valt wel mee,altijd maar met mn tong voelen of er niets was afgebroken.
Ik had inmiddels een aantal kiezen waar een stuk vanaf was en de tanden waar mn plaatje aan vast zat die waren aan het afbrokkelen en over de pijn maar niet te spreken!!
Mn verstandskiezen waren aan het weg rotten waardoor je soms echt uit je mond stinkt en altijd maar rekening houden met eten want ja ik at echt niets wat hard was omdat ik dan bang was dat er weeeer wat zou afbreken.
Altijd met mn hand voor mn mond lachen en in gedachten altijd maar bezig zijn met mn tanden...het beinvloede mn hele leven.
Vakantie's en feestje,op mn werk,s'nachts echt werkelijk altijd!!
Ook ging ik gesprekken over de tandarts uit de weg,kon het gewoon niet aanhoren,bij de bekende tandpastareclames altijd weg zappen en de angst en paniek gierde door mn hele lichaam als ik er ook maar even aan dacht om naar de tandarts te gaan.
Vier weken geleden toen was ik met mn kleine meisje aan het spelen en ze stootte met haar hoofd keihard tegen mn kaak aan en ik voelde knap...meteen begon ik te hyerventileren,voelen met mn tong en ja hoor een hele barst in mn hoektand...PANIEK PANIEK PANIEK
Hopen dat het bleef zitten en zo min mogelijk te forceren...iedereen zeggen...je moet naar de tandarts hoor want straks breekt hij af,of je krijgt een ontsteking.
Ik heb gehuild als een klein kind (ben 30 jaar,heb een navelpiercing,wenkbrauwen getatoeerd,2 andere tatoo's,een bevalling gehad met vacuumpomp maar de tandarts pfffff),nachten lang niet geslapen tot het moment dat het stuk van de hoektand los zat en ik het zo heen en weer kon bewegen.
Nu begon de nachtmerrie pas echt,ik moest nu echt naar de tandarts maar ik wilde niet...waarom moest dit nu gebeuren ik wil echt niet!!
Mn vriend had zijn tandarts gebeld,vond het prima dat hij belde want wist toch dat ik niet ging..echt niet dat ik zomaar naar en gewone tandarts ga dan zul je me eerst knock out moeten slaan.
Al jaren ben ik hier bij deze kliniek alle reactie's aan het lezen..zoals jij nu!!
En ik wist dat als ik naar de tandarts zou gaan dat ik dan alleen hier naartoe wilde...ik woon in Amsterdam dus het is bijna 3 uur rijden maar al zou ik 10 uur moeten rijden,ik wilde nergens anders heen.
27 maart jl. eindelijk gebeld met de amaliakliniek...ik begon te huilen en te hyperventileren aan de telefoon maar de telefoniste was zooo lief voor me en stelde me heel erg gerust.Ze vroeg ook of ze me laten moest terug bellen omdat ik zo over mn toeren was maar heb toen toch maar meteen een afspraak gemaakt voor de intake...
Dinsdag 08-04-08 om half 4 een afspraak.
De tijd die er verstreek voordat ik moest gaan was echt killing time...ik was zooo bang!!
De rit duurde 3 uur waardoor je veel bedenktijd hebt en ik was blij dat mn vriend mee was want ik was hem echt gepeerd.
Ben ook nog heel boos geweest op hem want ik zei...je brengt me gewoon naar de slachtbank zonder pardon en dan zeggen dat je van me houd...
Tja heel gemeen natuurlijk maar ik was zo bang dat ik hele rare dingen zei en dat begreep hij ook volkomen hoor...hij liet me gewoon lullen ;-)
Daar aangekomen had ik nog een vlucht plan bedacht...mn vriend moest heel nodig naar de wc,ik zeg ga jij maar alvast dan sluit ik de auto wel af....ik was zooo bang dat ik echt zonder pardon was weggereden en mn vriend daar had laten zitten,die kwam wel weer thuis dacht ik als ik hier maar zo snel mogelijk weg ben.
Helaas hij had me door..balen als iemand je zo goed kent zeg!!

Als je binnen komt is het al een hele relaxde sfeer..muziekie lekker aan,leuke vrouwtjes achter de balie met mooie tanden die je al meteen gerust stellen als je binnen komt.
Even wat papierwerk afgeven en ik mocht even gaan zitten..dan word je opgehaald om een foto te maken.
Je gaat in een hokje staan en dan moet je op een plastic staafje bijten,er draait een apparaat om je hoofd heen and thats it.
Werd begeleid naar de 1e verdieping waar de tandarts op mij wachte.
Je komt een kamer in waar meteen al je foto's op een bord hangen..er werden nog 2 foto's van de zijkanten gemaakt en de tandarts gaat alleen met een spiegeltje in je mond kijken en raakt echt niets aan.
Er word je meteen verteld waar je aan toe bent...al ga je niet naar de tandarts je weet echt wel hoe je gebit ervoor staat dus het was voor mij ook geen grote klap om te horen dat boven er alles uit moet en onder alle kiezen.
Ik kon meteen happen ....dat vond ik eigenlijk nog het vervelendste van alles maar ook daar helen ze je met ademen en zijn ze zo voorzichtig met je.
Daarna een gesprek met de anestesist,er wordt je van alles uitgelegd en alle vragen die je maar hebt kun je stellen..leuke meid ook!!
Ik kreeg een zalfje mee,elma creme die je op je hand moet smeren tegen het prikken van het infuus.
En meteen een afspraak gemaakt....donderdag 17 april om 13.00 was ik aan de beurt..pff snel al zeg.
Ik was zo opgelucht en trots op mezelf dat ik geweest was dus de rit terug naar huis was ik helemaal vrolijk en onder de indruk hoe ze daar met mensen omgaan die ernstige angst hebben voor de tandarts.
Echt stuk voor stuk zijn ze daar zo ontzettend lief voor je en hebben echt alle begrip...alles gaat op jou tempo en wat je niet wilt gebeurt ook niet.
De tijd naar de behandeling toe was wederom slopend...ik bedacht me de ergste scenario's...word ik tijdens de behandeling niet wakker of word ik misschien helemaal niet meer wakker,kan ik mn tong niet inslikken,zal de tandarts het wel goed doen,krijg ik geen paardengebit enz enz en over mijn humeur maar niet te spreken..had nachtmerrie's die alleen maar over tanden en kiezen gingen en was ontzettend bang en paniekerig.
bedacht ook allerlei excuses om niet te hoeven gaan maar ja ik besefte ook dat ik zo niet door kon gaan en dat ik wel moest.

17-04-08 (nu dus precies 1 week geleden)
De grote dag...het voelde alsof ik mijn laatste euro had verloren alsof ik naar mn eigen begravenis ging echt heel bizar.
Het niet eten en nuchter blijven ging me erg goed af...door de spanningen kon ik niet eens eten.
De rit heen was ik stil en keerde in mezelf..daar aangekomen was ik echt aan het hyperventileren..ik liep heen en weer door de wachtruimte.
De baliemedewerksters merkte dit op en begonnen met me te praten en me gerust te stellen...ik had trouwens mijn vriend en schoonmama mee.
Toen zag ik een grote lange man de wachtruimte in komen en die riep mij...ik dacht ooooohhhh neeee ik doe net alsof ik hem niet heb gehoord....maar mn vriend stond natuurlijk meteen op en daar ging ik....
Mijn tandarts...tandarts Mark is echt een schat...hij is zo lief en zorgzaam al is hij wel erg groot maar het is echt een grote teddybeer,wat een lieverd is dat zeg.
Ik kwam dus de behandelkamer binnen....het hele team stond klaar om mij te helpen.
Ik mocht in de stoel gaan zitten en zei nog dat ik heel erg bang was...ja zegt tandarts Mark dat begrijp ik ook wel meisje,anders zat je niet hier he.
De anestesist deed het infuus in mn hand en voelde een klein prikje,om me heen werd er tegen me gepraat maar kon de gesprekken niet goed volgen en het laatste wat ik weet is dat het begonte branden in mn hand en vroeg of dit klopte.
Ja dat klopt zei de lieve mevrouw en wreef over mn hand en toen werd ik wakker..er werd over mn wang gewreven en verteld dat ik klaar was...ik dacht huh nu al!!
Tandarts Mark vertelde me ook nog dat hij mn verstandskies die onder mijn tandvlees zat heeft kunnen verwijderen dus ik was echt helemaal klaar en hoefde die ook niet door de kaakchirurg te laten verwijderen.
Ik had me voorgenomen om de tandarts en het team te bedanken want je leest vaak dat dit niet meer lukt omdat je ver weg bent maar ik heb iedereen bedankt en een hand gegeven kon ze wel zoenen!!
Daarna weet ik alleen dat ik helemaal bij kwam in de auto....wat had ik ineens een volle mond zeg...heb best nog wel een poosje nagebloed en ik had pijn in mn keel.
Het nabloeden was de volgende dag helemaal over en de keelpijn ook...heb wel last gehad van napijn maar ook omdat mn verstandskiezen waren verwijderd en die behoorlijk diep zaten.
Gisteren ben ik terug geweest om een aantal drukpunten te laten verwijderen werderom werd ik weer als een prinses behandeld en ik had een mooie bos bloemen mee genomen...helaas was tandarts Mark er niet maar de rest van het team wel en ik werd door iedereen bedankt.
Zelfs de mevrouw die mij onder narcose had gebracht kwam naar me toe en heeft een praatje met me gemaakt...wat een schatten zeg!!
Nu 1 week later heb ik bijna geen pijn meer en heb ik spijt dat ik het niet eerder heb laten doen zoals zovelen met mij er over denken.
Ik heb trouwens ook veel aan het forum gehad en lekker van me afgeschreven...heb daar lieve en leuke mensen leren kennen die in hetzelfde schuitje zitten als jij en heb ik veel steun gehad van mensen die eerder bij de kliniek zijn geholpen.
Ook heb ik een maatje gevonden die op dezelfde dag als mij werd behandeld en bijna hetzelfde als ik moest ondergaan.,heb veel steun aan haar gahad en ook met haar gaat het goed en haar verhaal zal hier ook nog wel komen.
Bij deze wil ik mijn vriend,schoonmama,mijn angstmaatje esylenna en alle andere amaliamatties lafaard, sweetty,Essie, ikke,teunis, olga en Sp1derB1te heel erg bedanken voor alle steun en begrip en lieve en opbeurende woorden...zonder jullie was ik nooit zover gekomen.
Ik heb het hem maar mooi even geflikt......................nu jij nog!!!!

23-4-2008

Geachte,

Vandaag heb ik een narcose behandeling ondergaan in jullie kliniek. Ik
zag er erg tegen op maar het moest gewoon gebeuren
Nadat ik met het team kennis had gemaakt, werden alle voorbereidingen
getroffen.
De narcose werkte op korte termijn en na een heerlijke slaap was de
behandeling klaar.
Gezien de behandeling en het aantal kiezen wat getrokken en gevuld is,
heb ik op een stijve kaak na geen last.

Met vriendelijke groet,

H.B.

Breda.

23-4-2008

Hallo Amalia-Team,
hiermit äußere ich meine Bewunderung für das Amalia-Team, sowohl für Rezeption als auch die Ärzte, insbesondere Herrn Christoph Podolski. Meine Vergangenheit war geprägt durch Ängste für zahnmedizinische Behandlungen und unsachgemäße Ausführungen und fehlende Beratung, was letztendlich dazu geführt hat, daß der Zustand meiner Zähne äußerlich und gesundheitlich unerträglich wurde. Starke Schmerzmittel waren seit mehr als 30 Jahren lieber, als der Besuch beim Zahnarzt.
Meine Frau hat mich schließlich daszu bewogen, zum Zahnarzt zu gehen, um mein Gebiß vollständig sanieren zu lassen. So habe ich mit vor einem Jahr die Amalia-Klinik ausgesucht, ohne vorher zu wissen, was mich erwartet. Meine Erwartungen gingen in folgende Richtung: Beratung - Vollnarkose - Behandlung - fertig, ab nach Hause. Ganz so war es nicht, die Behandlung dauerte etwas länger, aber sämtliche Ängste wurden mir genommen, die Behandlung war hier und da unangenehm aber schmerzfrei! Das Beste an der ganzen Sache ist, das Ergebnis ist umwerfend. Meine neuen Zähne sehen sehr natürlich aus, ich kann wieder lachen und muß auf Fotos nicht den Mund zusammenkneifen, ich fühle mich wie ein anderer Mensch, der völlig ungezwungen mit anderen Leuten reden und lachen kann.
Ich kann die Amalia-Klinik nur jedem weiterempfehlen und spreche hiermit allen Beteiligten, vor allem Dr. Christoph Podolski, ein großes D A N K E S C H Ö N aus.
Mit besten Grüßen
John J.

18-4-2008

hallo amalia kliniek,
eerst was ik altijd bang voor de tandarts haha nu nog steeds maar gelukkig kon het bij jullie onder narcose daar was ik heel blij mee!
ik heb er ook helemaal niks van gemerkt gelukkig.
bij kinderen die bang zijn zou ik jullie zeker aanraden.

groetjes en hartelijk bedankt denise

13-4-2008

Afgelopen dinsdag 8 april was het zover, voorafgaande aan het intake gesprek dit had ook nog even geduurd voordat ik belde voor die afspraak, maar ik moet zeggen de intake verliep zoals ik niet had verwacht het zijn allemaal leuke en lieve mensen daar bij de amalia kliniek en de intake ging dan ook vanzelfsprekend heel goed. Nadat ik de intake had gehad heb ik METEEN een vervolg afspraak gemaakt voor de daadwerkelijke behandeling, was ik immers zonder afspraak te maken naar huis gegaan, had ik me misschien nog bedacht, maar ik was er nu toch en heb ik meteen die afpraak gemaakt. De dagen voor de behandeling was ik toch wel een beetje nerveus ik ging dan ook onder narcose. Op die bewuste dinsdag morgen toen ik mijn naam hoorde dacht ik alleen nog maar vanmiddag kan ik weer breed uit lachen, en dus ging ik samen met mijn man (die ik als begleider mee had genomen) naar kamer 2. Daar stonden ze al klaar om te beginnen, voor ik het wist had ik het infuus al en zag ik het draaien voor mijn ogen iedereen was twee keer zoveel aanwezig. Toen ben ik in diepe slaap gevallen. Het leek alsof er nog niets gebeurt was, toen mij iemand op de wang klopte en zei "het is gebeurt" waarop ik zei "wanneer beginnen jullie nu". Mijn man (mijn steun en toeverlaat) heeft mij samen met een van de medewerkers naar de auto geholpen, want ja lopen kon ik nog niet zo goed. Ook hadden ze mij bij de inktake gezegd dat ik een energie of ontbijtdrankje (met rietje !!) moest meenemen, aangezien ik dus niet gewoon kon drinken en ik moet zeggen een uurtje later liep ik alweer rond, wel nog moe van de narcose maar wel opgelucht. Ben die dag wel meerdere keren naar de spiegel gelopen om te kijken en bij een van de eerste keren bleven de tranen niet achterwege, van blijdschap !!!!.
Hiermee wil ik dan ook maar even zeggen: TWIJFEL GÉÉN SECONDE, MAAR BEL !!!!!! Ik had dit VÉÉL eerder moeten doen, maarja dat is achteraf. En als laatste wil ik iedereen HEEL HARTELIJK BEDANKEN VOOR DE GOEDE ZORG EN HULP die ik heb gekregen bij de Amalie Kliniek. Op de dag zelf heb ik er geen tijd voor gehad en ben ik een stukje van de film kwijt. Maar al met al is het REUZE MEEGEVALLEN !!!!

Groetjes Nicole

7-4-2008

Op donderdag 20 maart jl. ben ik onder behandeling geweest in jullie kliniek. 2 Verstandskiezen eruit, een wortelkanaalbehandeling, 2 vullingen en een gebitsreiniging. Ik heb nog nooit zo slecht geslapen als de dagen ervoor, alleen het idee al dat er iets ging gebeuren heeft mij aardig wat uurtjes piekeren gekost. Ik heb toch doorgezet en wat ben ik achteraf blij dat ik dat bij jullie gedaan heb !

Ik was om half 1 aan de beurt. Op het moment dat mijn naam geroepen werd, zou ik het liefst weggerend zijn. Mijn man heeft enorm gesteund en binnen no time zat ik in de stoel. Tranen van angst. De prik van het infuus heb ik niet eens gevoeld en binnen een halve minuut lag ik al in dromenland. Om kwart over 2 zat ik alweer in de auto op weg naar huis. Ik ben een stukje film kwijt, maar dat is het me dubbel en dwars waard geweest.

Met een kuurtje van 5 dagen penicilline ben ik de paasdagen geweldig doorgekomen. Ik heb absoluut geen pijn gehad !! Alleen een beetje keelpijn, maar dat was na 2 dagen ook alweer weg.

Had ik dit 10 jaar eerder gedaan, dan was ik niet zo bang geweest al die jaren. DANK JE WEL, DANK JE WEL, DANK JE WEL !!!!!

A.van T. Maastricht.

7-4-2008

heeey lieve mensen van de amailia kliniek
ik ben 2 keer bij jullie geweest onder narcose 2weken geleden en gister
gister was ik niet meer zo bang als toen
2weken geleden kreeg ik 3wortelkanaalbehandelingen
en gister kreeg ik de rest van de behandelingen
was echt super
hoe het allemaal ging
hoefde ik me niet druk over te maken
heb nu nergens last van
ja beetje keelpijn maar das normaal
alleen ik zei hoorde ik van me ma potverdorie waar is die tandarts is die alweer koffie drinken
vroeg wel 5 keer de spiegel
maar allemaal bedankt ook tandarts patrick hoop dat ik u ook in oktober krijg bij de controle nu durf ik weer
groetjes jessica m.

4-4-2008

Beste Amalia medewerkers, en mensen die nog twijfelen over een
behandeling bij deze kliniek. Ook ik werd gevraagd of ik een reactie wou
schrijven na mijn behandeling bij de Amalia kliniek. Ik zal mijn verhaal
even kort samenvatten. Ik heb al mijn hele leven lang problemen met mijn
gebit. Al op zeer jonge leeftijd ontwikkelde ik grote angst voor de
tandarts, en ging daardoor na een tijdje ook niet meer. Het logische
gevolg daarvan is dat ik al op jonge leeftijd zeer ernstige
gebitsproblemen ontwikkelde, bijna al m'n tanden waren aangetast, en ik
praatte vaak het liefst gewoon niet uit schaamte voor mijn gebit dat er
dus echt niet uitzag. Ongeveer 5 jaar geleden ben ik onder behandeling
geweest bij een angst-tandarts, en die heeft me absoluut van m'n angst
afgeholpen. Maar hij was te laat om m'n gebit nog te redden (vullingen
kwamen er na 3 jaar weer uit, en ik had nog steeds scheve, lelijke
tanden). Nu zag ik eind vorig jaar (2007) dat er her en der klinieken
waren die me hier bij zouden kunnen helpen. De Amaliakliniek beviel me
het meest (mede dankzij de uitgebreide reacties van mensen die in
dezelfde situatie als ik zaten), en na enig twijfelen heb ik een
afspraak gemaakt. 25 Januari 2008 was de intake, en de conclusie die de
tandarts trok viel even rauw op mijn dak; alles eruit, en een complete
prothese. Nu wist ik dat mijn gebit in slechte staat was, maar je hoopt
natuurlijk altijd dat er nog iets aan te doen is. Maar helaas, in mijn
geval dus niet. Er werd een afspraak gemaakt voor 29 maart. Dat duurde
wat langer dan normaal is bij de Amalia kliniek, maar dat kwam mede
doordat ik een zakenreis gepland had staan, waar ik niet onderuit kon.

En nu was het zo ver, de grote dag. Ik ben er zelf naar toe gereden, met
m'n vriendin en zus mee als begeleiding, en m'n zus tevens als
chauffeuse voor de terugrit. Om 11:15 zou ik aan de beurt zijn, maar
door een computerstoring liep het allemaal wat uit. Uiteindelijk werd
ik om 12:00 uur geroepen, en om 12:05 was ik al in dromenland. Angst
voor de prik voor de narcose had ik niet, dit was voor mij de 9e keer
dat ik narcose kreeg in 5 jaar tijd. Het laatste wat ik me kan
herinneren is dat ik zei dat ik de narcose voelde aankomen, en toen was
ik weg.

Toen ik bijkwam reden we al weer in Eindhoven, en waren we bijna thuis.
Op dat moment deed het erg zeer, maar dat is ook niet zo gek als je
nagaat dat je mond in principe 1 grote open wond is geworden. Het
bloedde behoorlijk, en toen we thuis kwamen heb ik de pijnstillers
genomen, en ben naar bed gegaan. De eerste 2 dagen waren erg vervelend.
Alles deed zeer, de prothese zat niet echt lekker, m'n gezicht was erg
dik en blauw, en ik had het er zelf erg moeilijk mee. Behalve al m'n
tanden zijn ook al m'n verstandskiezen getrokken, en die stonden erg
moeilijk waardoor het een moeilijke ingreep werd en er een kaakchirurg
voor nodig was. Maar nu, na 5 dagen, gaat het stukken beter! M'n gezicht
is elke dag weer minder dik, de prothese zit best lekker (althans niet
vervelend), en het is geweldig om te zien dat ik weer een mooie rij
tanden heb. Dat was zo lang geleden! De pijn is ver weg, ik kan alleen
nog niets eten.

Conclusie is dat het al met al goed is gegaan. De kliniek is geweldig,
erg aardige mensen die je meteen gerust stellen en je aan het lachen
maken. Ik ga niet zeggen dat het meegevallen is. Het is een heftige
ingreep geweest, en de eerste paar dagen zijn erg vervelend. Maar zodra
er verbetering in komt, gaat er een nieuwe wereld open! Ik kan nu weer
lachen, en weet dat ik over een tijdje weer alles kan eten! Ik heb na de
ingreep eigenlijk geen kans gezien om de mensen van de Amalia kliniek te
bedanken, dus bij dezen alsnog bedankt! Het is een geweldige ervaring
geweest, iets wat ik al veel eerder had moeten doen!

Met vriendelijke groet,
M.d.B.

3-4-2008

Beste Amalia medewerkers,

Even een reactie na mijn behandeling op 1 april ( geen grapje). Ik ben zo'n paniekvogel dat er tussen mijn intake en mijn behandeling anderhalf jaar heeft gezeten, maar toen werd de kiespijn zo erg dat het er echt van komen moest. Ik ben dus ook wel gegaan maar maar met de bibbers in mijn benen. Ik moet zeggen dat ik van de hele behandeling niets heb meegekregen. En toen ik eenmaal naar huis mocht ik er nog niet helemaal bij was, want blijkbaar heb ik met mijn vriend gebeld en ik weet daar niets meer van. Het is nu twee dagen later en twee verstandskiezen en een gewone kies minder, heb ik alleen nog wat last van mijn kaak en van mijn keel. Ik hoop alleen dat ik snel weer gewoon kan eten want nu hou ik het nog bij zacht voedsel. Wel goed voor de lijn in ieder geval. Ik raad iedereen aan gewoon eenas een afspraak te maken want als ik het kan (ondanks mijn paniekaanvallen, waar ik voor behandeld wordt ) dan kan iedereen het!!!! Iedereen heel erg bedankt (ik weet echt niet meer wie mij behandeld heeft) maar ik ben supertevreden en kom zeker terug voor de controles. Dat is mre de reis wel waard
Groetjes,
Esther

24-3-2008

Beste Amaliakliniek-medewerkers,

Wat een geweldige ervaring, zo'n narcosebehandeling! Ik had nooit gedacht dat ik een bezoek aan de tandarts ooit 'geweldig' zou noemen, maar het is echt zo. Iedereen, van receptioniste tot narcotiseur en de tandarts zelf doet zijn/haar uiterste best om je gerust te stellen. Ik heb een 110 minuten-durende behandeling/narcose gehad, mijn gebit is weer prima in orde en ik heb totaal geen napijn, op wat keelpijn na. Iedereen die tegen een (lange of moeilijke) behandeling opziet, kan ik dit echt aanraden. Het team van de Amaliakliniek: hartstikke bedankt! Zoals ik blijkbaar bij het ontwaken heb gezegd: "I feel great!". Gaby, Kerkrade.

18-3-2008

Hallo alweer, lieve mensen van de Amaliakliniek.

precies één week geleden ben ik anderhalf uur onder volledige narcose de eerste keer door jullie geholpen.
Vandaag moest ik voor een tweede keer, maar niet meer zo lang.
Dit keer ging het om 3 vullingen.
Ook al wist ik van de vorige keer dat het reuze meevalt, zo heb ik het echt ervaren,tóch was ik alweer heel erg bang en had de bibbers in mijn benen.
Het liefst was ik weggelopen toen ze mijn naam riepen...
Eenmaal binnen word je direct op je gemak gesteld door de narcotiseur en
assistente, die een mooi bol buikje had.
Ik was niet in staat haar te feliciteren met haar zwangerschap, bij deze dan maar, proficiat !! En een wolk van een baby toegewenst !!
Binnen no time zat het infuusje in mijn arm, dat is zo'n kleine prik, die voel je echt niet. ( maar ik ben dan ook niet bang voor spuiten..)
Het draaide me al vlug voor mijn ogen.
Drie kwartier later werd ik alweer 'wakker'. Nou ja, wakker is een groot woord.
Ik moet om een spiegel gevraagd hebben, geen idee meer van. " een spiegel
"....??!! wat moest ik nu met een spiegel..??!!
Wie me in de auto heeft geholpen weet ik ook niet meer, maar wel dat ik thuis de slappe lach kreeg.
Ik woon 3 straten verder en heb me 'bescheurd'. Wat een rare uitwerking !!!
Vorige week reageerde ik weer anders, zei mijn man.
Heel emotioneel toen ik mijn kinderen zag.
Nu was de narcose ook niet zo lang, en ik zat een uurtje na het wakker worden alweer soep te eten.
Een kop thaise curry, nou dát kan ik iedereen aanraden die ook maar iets van keelpijn heeft na deze behandeling.
De keelpijn is zó verdwenen !!!

Al met al is het me weer reuze meegevallen, toch blijft de 'gang' naar de tandarts moeilijk.
Ik heb met tandarts Patrick afgesproken dat ik in september op de half jaarlijkse controle bij hem kom,
en als ik iets zeg, houd ik mijn woord. Hoe zwaar het me ook zal vallen,maar ik ga !!

Bedankt lieve narcotiseur, u hebt mijn arm zo lief gewreven !!
Bedankt alle assistenten. En natuurlijk bedank ik mijn tandarts Patrick. Heel heel heel hartelijk dank voor mijn
'gerenoveerd' gebit !!!!! Want het was me een ruïne....
Ik kan nu weer in de spiegel kijken en zeggen ; "ik ben tevreden met mijn gebit " !!!
( dáár was die spiegel natuurlijk voor nodig... hahhaaa )

NOGMAALS DANK AAN ALLEN !!

Mensen die nog twijfelen, ik hoop dat ik iets van jullie twijfel heb kunnen wegnemen.
3 uur geleden lag ik nog in de stoel, en nu zit ik alweer heel vrolijk te typen, alsof niets is geweest.
De napijn valt ook reuze mee, ik heb bv. totaal GEEN last. Succes allen
die nog twijfelen of nog moeten gaan.

Rebecca

18-3-2008

Lief team van de Amaliakliniek,

Door een gelukkig toeval mag ik wel zeggen, ben ik bij jullie terecht gekomen. Ik had al een paar dagen vreselijke pijnen aan mijn tanden, na een controlebehandeling bij mijn eigen tandarts. Ik heb 4 dagen hiermee rondgelopen, omdat ik hoopte dat het van de behandeling kwam en vanzelf over zou gaan. Dat gebeurde dus niet. Misselijk en ellendig van de pijn heb ik toen toch maar de tandarts gebeld. Die had nog het antwoordapparaat aanstaan en dat verwees naar de Amaliakliniek. Ik had al van te voren op het Internet gekeken en me afgevraagd of het mogelijk was om daarnaartoe te kunnen. Over toeval gesproken.

De tandarts van de kliniek heeft geconstateerd dat ik vergevorderde parodontose had, en dat dat de pijn verklaarde. Niet leuk om te horen, maar ik voelde me wel al meteen in goede handen. Ik kreeg een offerte mee en we hebben een behandelplan besproken. Ze gingen het tandsteen onder het tandvlees verwijderen en per tand opmeten hoe ver alles was. Ik heb pijnstillers voorgeschreven gekregen, omdat ik in eerste instantie onder plaatselijke verdoving 5 tanden per keer wilde laten doen. En het dus een tijdje zou duren eer alles klaar zou zijn. Zo kon ik blijven werken, dacht ik. De pijn werd echter steeds erger, en ik was misselijk van de pijnstillers, en toen heb ik vanaf mijn werk min of meer in paniek de Amaliakliniek gebeld om me in een keer volledig te laten behandelen. Onder narcose natuurlijk.

Een intakegesprek op heel korte termijn, staat invullen t.b.v. narcose, gesprek over narcose, kennismaken met de behandelend tandarts en nogmaals uitleg van wat er allemaal gaat gebeuren. Ik vond het allemaal zo prima, als ik maar van die pijn af kwam, en mijn gebit gered kon worden. Ik kon de week erna al terecht.. geweldig!

Toen die dag eenmaal aangebroken was ging alles heel snel. Mijn man was bij me en is ook bij me geweest tot ik sliep. Ik werd gewoon omringd door lieve mensen. Iedereen is zo lief bij jullie! Het naaldje voelde je niet en ik voelde me heerlijk een beetje dizzy worden, alsof er een warme deken over me werd gelegd. Toen de anesthesist voorzichtig mijn hoofd naar achteren legde, schijn ik wat geglimlacht en geneuried te hebben.. En toen werd ik weer wakker. Ik was toch echt 1 uur lang behandeld. Niks gemerkt. Toen ik wakker werd, had ik een soort geluksgevoel, heel opgelucht, heel dronken en ook heel emotioneel. Iedereen van jullie was zo lief voor me. Ik mocht gewoon kwetsbaar zijn. Ik wilde van de stoel af, en ik dacht dat ik lopen kon, maar was erg blij dat ik in de rolstoel gereden werd.

Want ik had slappe benen. Ook hier, ik voelde me heel grappig toen we door de gang reden, alsof ik op de kermis was. Ik heb thuis veel geslapen en daarna geprobeerd wat Nutridrink te drinken. Want ik had honger. Bouillon was ook een prima oppepper. Vanavond ga ik lekker een bordje Brinta proberen.

Pijn heb ik bijna niet gehad. Aan de tanden al helemaal niet. Ik typ dit nu ongeveer 7 uurtjes na de behandeling. En ik voel me prima, op wat keelpijn na. Maar die is ook al langzaam minder geworden. Tip is veel koel water drinken. En ik heb helemaal geen pijnstillers nodig gehad.

Voor mensen die ook hun tanden moeten laten verzorgen, voor iedereen die bang is en pijn heeft, niet mee blijven lopen! De Amaliakliniek heeft mij fantastisch geholpen,heel relaxed, en bijna zonder napijn.
Nogmaals, heel hartelijk bedankt.

Dikke knuffels voor de mensen van de Amaliakliniek!

Heidi. Brunssum

14-3-2008

Beste mensen van de Amalia kliniek,

Jullie hebben mij gevraagd om een reactie te sturen over hoe ik mijn bezoek aan jullie ervaren heb.
Ik ben zo enorm goed door jullie geholpen, dat ik die moeite graag neem!! :)

Al een hele lange tijd wist ik af van het bestaan van de
Amalia-kliniek en ik heb heel vaak de reacties op jullie website
gelezen en zag daar hoe entiousiast mensen reageerden die bij jullie waren geweest. Heel vaak heb ik "bijna" een afspraak gemaakt, maar steeds stelde ik het uit omdat ik het toch maar eng vond.

In februari 2008 heb ik uiteindelijk toch de telefoon gepakt en heb gebeld voor een afspraak. Een week later kon ik al terecht. Bij het eerste bezoek moest ik wat formulieren invullen, zijn er foto's gemaakt, een gesprekje met de anesthesist, en is er even naar mijn gebit gekeken. Er moest een hoop aan gebeuren: Verstandkies trekken,
een wortelkanaalbehandeling en een ontsteking aan een wortelpunt moest
worden weggehaald, en daarnaast nog de "gewone" gaatjes... Er werd meteen een afspraak gemaakt voor een week later.

De week die volgde duurde erg lang... Ik heb er vaak over gedacht om de afspraak af te zeggen met een of andere smoes. Ik heb het gelukkig niet gedaan, ooit moest ik er toch aan geloven, dus dan maar nu.

Ik ben helemaal niet bang aangelegd, maar ik kan geen naalden zien en wil al helemaal niet geprikt worden :(
Als een koe die naar het slachthuis wordt gebracht, zo vertrok ik naar
de Amalia-kliniek, ik zal er niet omheen draaien, ik kneep 'm enorm voor wat er ging gebeuren.

Eenmaal binnen moest ik nog een formuliertje invullen en daarna werd ik opgehaald en mocht ik in de stoel gaan liggen. Ik werd bleek en
klam, het scheelde niet veel of de narcose was niet meer nodig
geweest, dan was ik vanzelf van mn stokje gegaan, helemaal toen ik het infuus zag.
De lieve mensen van de Amalia-kliniek hadden allemaal met me te doen en spraken me moed in.
Ik keek weg toen het infuus aangebracht werd. Het deed geen pijn, ik had vooraf een recept gekregen voor een zalfje dat je een half uur vantevoren op je handrug moet aanbrengen en die een verdovende werking heeft.
Vervolgens werd het masker op mijn mond gezet. Ik heb geen idee wat eruit kwam, ik dacht het zuurstof was. Ik heb er flink van
geinhaleerd, want wat extra zuurstof kon ik wel gebruiken ;)

Binnen 3 tellen was ik van de wereld. Van de ingreep heb ik niets gevoeld of gemerkt. Ik heb heerlijk geslapen.
Dik twee uur is er aan mijn gebit gewerkt.
Van het moment dat ik wakker werd weet ik niet zoveel meer, net alsof je een paar glaasjes teveel op hebt.
Ik weet nog dat ik het idee had dat ik best met de
auto naar huis kon rijden en ook dat ik best zelf naar de auto kon lopen. Achteraf hoorde ik dat daar 3 man voor nodig waren :)

Thuis aangekomen ben ik in bed gekropen en heb nog lekker een paar uurtjes geslapen.
Het is logisch dat je gezicht een aantal dagen gevoelig en dik is,maar met een paar i-buprofennetjes per dag had ik er vrijwel geen last van.

We zijn nu twee weken verder. Ik heb nergens meer last van. Een paar keer per dag sta ik voor de spiegel en kijk even naar m'n tanden.
Ik ben zo blij dat ik het gedaan heb!

Er is maar 1 ding tegengevallen, namelijk de week voorafgaand aan de behandeling.
Waar heb ik mij toch zo druk om gemaakt?? Achteraf was het een fluitje van een cent! :)

Ik heb al heel wat mensen verteld over de Amalia-Kliniek. Ik raad jullie bij iedereen aan!

Er is mij verteld dat ik jullie op de dag zelf al bedankt heb voor alle moeite, maar ik kan me er niets meer van herinneren, daarom nogmaals:

AMALIA-TEAM: HEEL ERG BEDANKT VOOR ALLES WAT JULLIE GEDAAN HEBBEN!!!

E. uit Brunssum

12-3-2008

Hallo lieve mensen van de Amaliakliniek,

vandaag ben ik voor het eerst onder volledige narcose anderhalf uur bij
jullie behandeld.

Na het intakegeprek, ongeveer 2 weken geleden, werd duidelijk dat ik 9
gaatjes had, waaronder 2 wortelkanaalbehandelingen.
Ik was dan ook al zeker 3 a 4 jaar niet meer bij de tandarts geweest. Omdat
ik vroeger Prednison slikte voor mijn astma waren mijn
tanden niet al te best. Helaas is hierdoor de angst voor de tandarts
gegroeid en ben ik altijd met veel tegenzin op half jaarlijkse controle
geweest.
Totdat ik op een dag niet meer durfde..

De Amaliakliniek ligt 3 straten verder dan mijn huis. Je zou zeggen dat je
de stap dan eerder zou moeten durven zetten.
Niets is minder waar.
Maar toen ik eenmaal de telefoon had gepakt voor een afspraak, ging bijna
alles vanzelf.
Intake gesprek ging best goed, alleen met klotsende oksels.. en een schrik
rijker. 9 gaatjes, waaronder 2 wortelkanaalbehandelingen.
Dit zou in 2 behandelingen gebeuren van ieder anderhalf uur. Nou. De schrik
zat er nu pas écht goed in.
Toch werd ik heel goed opgevangen door de mensen die er werken. Zij
begrijpen je angst en je voelt je echt begrepen.
Een golf van herkenning overviel me door de lieve reakties.
Maar hoe zou ik die 2 weken tot behandeling met zulk een angst kunnen
overbruggen??

Toch is dat ook gelukt. Ik ben gisterenavond toch enigszins gerust gaan
slapen en heb gedacht; morgen is alles alweer voorbij.
Om 10.00 uur zou ik bij de Amaliakliniek me melden. Het was er druk.
Kinderen werden er meteen om half negen geholpen, zag ik. Moeders en vaders
opgelucht wanneer ze met hun kinderen naar huis gingen.

Toen werd ik binnengeroepen. De narcotiseur vroeg me iets... en ik kon zijn
vraag niet beantwoorden omdat ik hem niet had verstaan,
zo zenuwachtig was ik. Het team kwam dan ook vlug tot de conclusie dat ze
me maar onder zeil moesten brengen.
Zo gezegd, zo gedaan. Het naaldje van het infuus voel je nauwelijks, hier
ben ik ook niet bang voor.
Alleen voor de tandarts, die ik nauwelijks heb gezien in het kamertje... Ik
heb hem wel nog gevraagd of hij de kies waar ik een zenuwbehandeling aan
zou krijgen ook getrokken kon worden omdat deze me pijnklachten gaf? Dat
was geen probleem.

Nadat ik in slaap ben gevallen, heb ik niets maar dan ook helemaal niets van
de behandeling meegekregen.
Ik werd wakker gemaakt en ik rilde van de kou. Meteen heb ik gevraagd wát
ze allemaal gedaan hadden, want ik voelde meteen met mijn tong.
Mijn man werd verteld wat ze allemaal hadden gedaan en dat was meer dan ik
had verwacht in zo'n korte tijd.
In anderhalf uur hebben ze een kies getrokken, een wortelkanaalbehandeling,
en 4 gaatjes gevuld en het gebit gereinigd.
Nu hoefen nog maar 3 voortanden 'gemaakt' te worden bij een volgende
behandeling onder narcose en mijn gebit ziet er weer mooi uit.
Ik vind het nu al heel mooi geworden. En sta versteld van alles. Ik heb
helemaal niet het idee gehad dat ze in mijn mond bezig zijn geweest.
Ik voel en voel maar met mijn tong en kan niet vinden waar ze die gaatjes
hebben gevuld. Ik moet me dit ook in de stoel afgevraagd hebben..
Maar het is toch echt allemaal gebeurd en ik heb het achter de rug.

Ik kan alleen maar zeggen, ik ben blij dat ik dit achter de rug heb en dat
ik voor volgende week niet meer zo'n angst heb,
omdat ik weet dat het allemaal niet veel voorsteld. Je slaapt zó en als je
wakker wordt heb je het idee dat er helemaal niets is gebeurd.!!

Ik was om half elf aan de beurt, thuis kwam ik om half een en om half 2 zat
ik thuis alweer helemaal recht in de stoel en heb om 14.00 uur heerlijke
boterhammen kunnen eten !!

Ik ga volgende week zeker met minder angst naar de Amaliakliniek !!!

Hartelijk dank iedereen en vooral tandarts PATRICK !!!!

Groetjes van Rebecca.

21-2-2008

Hallo Amalia team,

oldenzaal, 21 februari 2008.

Vóór ons vertrek naar huis werd er gevraagd om een reactie te schrijven over het verloop van onze behandeling. Dit betreft n.l. zowel mijn echtgenote als mijzelf. Wij beiden bezochten jarenlang geen tandarts omdat we er ontzettend bang voor waren. En reeds geruime tijd keken wij op de web-site van de Amalia Kliniek met de bedoeling daar toch eens nader op in te gaan. Ook dat bleef echter bij goede voornemens. Totdat, i.v.m. steeds meer klachten, de knoop werd doorgehakt en we op 21 januari de kliniek bezochten voor een intakegesprek.
Bij beiden ging het om het verwijderen van alle, nog aanwezige, tanden of wat er nog van over was, en het plaatsen van een boven- en onderprothese.
Wij werden zéér vriendelijk ontvangen en het gesprek met de anesthesiste verliep zo prettig dat we gerustgesteld huiswaarts gingen.
En dinsdag 19 februari j.l. was het dan zover. Eerst ?s morgens mevrouw
?op de stoel? en na de middag ikzelf. Doordat ik er ?s morgens bij mocht zijn totdat mijn vrouw sliep, had ik een goede indruk van wat mij allemaal te wachten stond. En toen was mijn angst he-le-maal verdwenen.!
HET STELT ECHT NIETS VOOR !!
Je merkt absoluut niets van de behandeling en als je wakker bent gemaakt is alles voorbij en zit je ?met de mond vol tanden ?.
Wij zijn met een super goed gevoel huiswaarts gegaan!

Ik weet dat velen deze reacties lezen en denken ?zou het echt zo zijn??.
Welnu, ik zeg u: Bel op en maak een afspraak! Het is werkelijk geweldig!

Wij zijn 2 nachten in Kerkrade gebleven waarbij we te gast waren bij
Tonnie?s Bed en Breakfest. Ook dit is een echte aanrader! Ze is n.l. volledig met de materie bekend. Eventueel wordt je door haar gebracht en weer opgehaald.De maaltijden worden aangepast enz. enz. En?..ze is heel gezellig!

Ik zou bijna zeggen tegen een ieder die een behandeling, als bovenomschreven, wil laten doen: ?Veel plezier?. Dat klinkt raar, maar komt heel dicht in de buurt!

groeten en nogmaals dank aan alle Amalia medewerkers!

P.en R.V.
Oldenzaal

13-2-2008

Beste Amaliakliniek,

Er werd mij door de anesthesist gevraagd een reactie te schrijven. Dit doe ik met alle liefde. Wonder boven wonder, is dat een van de weinige dingen, die ik me nog kan herinneren. Het is nu zo?n 7 uur geleden dat ik geholpen met door de lieve tandarts en anesthesist.

De tandarts ( de vrouwelijke met het hele mooie, witte gebit! ) was superaardig. In November ben ik al geweest voor mijn intake-gesprek en daar heb ik haar ook al gesproken. Toen kwam ze met de mededeling dat ik 2 keer zou moeten omdat ik 2 wortelkanaalbehandelingen zou moeten ondergaan + 9 gaatjes + tandsteen verwijderen + gebitreiniging en een kies die getrokken moest worden. Dat was niet prettig om te horen maar goed, het beste wat je kunt doen is je daarbij neerleggen.

Na een hoop gedoe met de verzekering, die het uiteindelijk allemaal vergoeden ( Incl. narcose) was het vandaag ( 12-02-07 ) eindelijk zo ver!
(N.B.Lieke B. is jonger dan 22 jaar )
Het naaldje van het infuus was nauwelijks voelbaar. Ik moest aan iets heel mooist denken en uiteraard gingen deze gedachtes uit naar een prachtig wit strand met een hele blauwe zee!
Een fluitje van een cent! Snap niet dat ik mij hier zenuwachtig om heb kunnen maken. Echt je voelt er niets van en daarbij had ik de zalf die voorgeschreven had, niet goed opgedaan. Dan nog, deed het geen pijn!

Na 1 uur en 40 minuten onder zeil te zijn geweest, hoorde ik in de verte een paar keer dat er mijn naam geroepen werd. Ik werd wakker en meteen werd er verteld dat alles gedaan was en dat ik niet voor een tweede keer terug hoef te komen!! YES! Fantastisch, alles was gedaan!! Volgens mijn moeder heb ik dit ook duidelijk laten merken!

Ook dacht ik dat ik zelf wel even kon lopen maar het voelt alsof je een beetje aangeschoten bent, een rolstoel is dus een must!

Iedereen die twijfelt, twijfel echt niet langer ! Ik heb aan mijn tanden totaal geen pijn ondanks die wortelkanaalbehandelingen en de rest. Ik heb echt geen pijn! Alleen wel wat pijn aan mijn keel, maar ik ga er vanuit dat dit morgen over is!

Amaliakliniek, super bedankt!

Nu op naar de gewone tandarts, maar als ik dat niet aandurf, ik weet jullie te vinden!

Vriendelijke Groeten,
Lieke B.

10-2-2008

9 -2 - 2008

Lieve mensen van de Amalia kliniek

Vandaag is het 2 dagen geleden dat ik onder narcose geweest en het gaat heel goed.

Ik zal bij het begin beginnen een had een prothese met 6 tanden die was al twee keer gebroken geweest en het zag er al niet meer uit en toen ging het weer kapot de tanden er om heen waren allemaal rot en alleen nog wortelresten niet om aan te zien , Maar angst voor die tandarts ging nooit uit mijn gedachten. De tandarts die mijn vroeger heeft geholpen was zo gemeen in woorden en die heeft mijn zo,n pijn gedaan bij een kies trekken hij schoot uit met een schroevendraaier zo in mijn kaakbeen dat was geen pretje. Dus zo komt de angst nooit meer naar de tandarst zei ik tegen mijn man. Maarja je gebit breekt en dat beetje wat je nog had kapot ja dan moet je wel heel internet afgezocht en toen kwam ik bij de Amalia Kliniek terecht en de ervaringen allemaal gelezen wel tig keer en toen heeft mijn man voor mijn gebelt. Ik kon 30 januari terecht voor een intake alleen foto,s en kijken en een begroting toen zeiden ze van uw mag er nog even over denken ik dacht zo snel mogelijk als het toch moet dan maar meteen . Nou 7 februari de grote dag het ging gebeuren . Elma zalf op mijn handen niks gevoeld van het prikje , denk maar aan iets leuks en dan ga je slapen ik dacht bij mijn eigen iets leuks ik heb de laatste jaren niks leuks meegemaakt alleen ellende broer overleden aan kanker mijn man in zijn rug gekregen waar ze niks aan kunnen doen moet met pijn leren leven en mijn schoonvader gaat het op het moment niet goed ook met slokdarmkanker maar ik dacht wat hullie allemaal zo kranig dragen moet ik ook flink zijn. Dan is dit niets . Lekker geslapen wakker geworden en in de auto gezet onbegrijpelijk niks gevoeld. Thuis gekomen mijn man soep warm gemaakt soep met twee boterhammen gegeten niks geen last s,avonds slaatje op nergens last van, alleen s,nachts niet geslapen ik dacht morgen heb ik een dikke kaak en dan moeten ze dat open snijden want dat hadden ze ook bij mijn vader gedaan nou helemaal geen dikke wang, zelfs die dag geen pijnstillers meer alles gaat goed . Beste en Lieve mensen van de Amalia KLiniek ik wil jullie allemaal harstikke bedanken jullie zijn de hemel op aarde als ik dit eerder had geweten had ik nooit zo lang gewacht Ik weet niet meer wie mijn hebben geholpen maar allemaal bedankt jullie zijn een goed team. Mensen die niet durven zet de stap de wereld gaat voor je open. Toch nog iets moois meegemaakt in mijn laatste rottige jaren. Bedankt

C . B
Tilburg

5-2-2008

beste Vero en collega's

Omdat we na de behandeling van T. naar het buitenland zijn vertrokken ben ik nog niet eerder in de gelegenheid geweest te reageren op de fantastische behandeling in de |Amaliakliniek. Mijn vriend T., die doodsbang was voor de tandarts en alles wat daarbij hoort, had ik eindelijk zo ver gekregen dat hij een intakegesprek wilde bij de Amaliakliniek in Kerkrade. In december 2007 konden we terecht. T. was door de ontvangst al heel snel op zijn gemak en zag de geplande behandeling op 3 januari helemaal zitten.
Omdat we zo'n 400 km moesten rijden zijn we op 2 januari al richting Kerkrade gegaan en hebben gelogeerd bij Tonnie's Bed&Breakfast ( uitstekend!!!)
"s Morgens om acht uur moesten we in de kliniek zijn en T , die nu toch wel zenuwachtig was, stapte manmoedig bij me in de auto.
Als snel kon hij in de stoel plaatsnemen en ontfermden Dr. Mark en Dr. Jessen zich over hem en voordat hij het wist was hij al onder narcose. Na 3 kwartier werd ik weer door Dr. Jessen opgehaald en werd T wakker terwijl ik naast hem stond. Natuurlijk was hij nog helemaal van de wereld en hij kon maar niet geloven dat alles er nu echt uit was.Hij bleef maar vragen of het nu echt klaar was.
Terug op ons B&B heeft hij nog een paar uurtjes geslapen en om half vier waren we terug in de kliniek om het gebit te passen.
Dat viel heel erg mee en met zijn mond vol tanden konden we de kliniek na een half uurtje verlaten. Het was wel even wennen , zo'n volle mond, maar het stond prachtig!
De napijn is ontzettend meegevallen , de eerste 2 dagen een paar paracetamolletjes, daarna was het niet meer nodig.
T. zegt nu, dat hij het al jaren eerder had moeten doen.
De mensen van de Amaliakliniek zijn geweldig, allemaal buitengewoon vriendelijk, stellen je echt op je gemak en nemen je angst serieus.
Geweldig dat deze mogelijkheid bestaat.
Eind februari gaan we nog een keer naar Kerkrade om het gebit een beetje aan te passen. Maar ook dat zal zeker goedkomen.
Lieve mensen van de Amaliakliniek ontzettend bedankt!!!!!
V.en T.v.d.V. uit Friesland

1-2-2008

het is nu een week geleden dat ik bij de kliniek ben geweest.ben erg blij
dat ik het zo heb gedaan.
dank je wel voor iedereen van jullie team voor mijn mooie en gave tanden.ik
heb er elke dag plezier van en de mensen om me heen
vinden ook het mooi geworden geen spleetje meer WOEPY een stille ergernis
die ik al jaren had weg ZALIG gewoon.
Super is het geen angst en lijden te hebben ik heb heerlijk geslapen met de
narcose en ook erna geen klachten gehad.
Ik had het veel eerder zo moeten doen om contact met jullie op te nemen,want
nu was het toch een hele boel werk voor jullie.
Vanaf nu elk half jaar ff laten nakijken en meteen repareren indien nodig.je
lichaam is je tempeltje en een goed onderhouden gebit is heel belangrijk,
en angst en pijn is niet nodig vindt ik.En ook de kosten vallen best mee van
het geheel.
mijn advies is aan iedereen met een angst voor tandarts laat je helpen onder
narcose en maak je gebit in orde .het stomme is voor de auto vakantie en
andere dingen geven we het nodige uit maar je eigen gebit wordt in de hoek
gegooid en dat moet lang mee en dagelijks werken voor je.
Dus dan maar even niet die vakantie maar wel een gezond gebit.
Het scheelt op langere termijn toch geld want je hele lichaam blijft er
gezonder door,Hoezo dat dan hoor ik iedereen denken?? Wat heel veel mensen
niet weten is dat
veel lichamelijke klachten en hartziekten kunnen ontstaan door een slecht
gebit,het komt daardoor dat je je voedsel anders gaat eten en vaak slik je
te grote ongekauwde stukken door, jij geen pijn maar je buik wel,die krijgt
het niet goed verwerkt en dus belangrijke stoffen kom je op den duur te
kort.
Het kringetje waar je dan in komt is een mishandeling voor je binnen mens .

Bij de kliniek vindt je meedenkende kundige mensen op hoog niveau .
De mensen daar zijn daar voor jou en om je met goed advies en met
vriendelijkheid je een geruststelling te geven zodat je erna met een
glimlach naar huis gaat en met plezier weer eet zonder pijn.DUS PAK DE
TELEFOON EN BEL ,

EEN MOOIE GLIMLACH IS ONBETAALBAAR.

VOOR JEZELF EN JE GEZONDHEID.

AAN HET HELE TEAM NOGMAALS DANK JE WEL.MIJN TANDEN ZIJN PRACHTIG GEWORDEN
grtj en liefs freek.

31-12-2007

Beste mensen van de kliniek,

De was me gevraagd een stuk te maken voor in jullie reacties bij deze.

Ik kreeg via mijn broer te horen dat ik een bij jullie moest gaan informeren

Hij was bij jullie geweest en was zo vriendelijk behandelt.

Het heeft een tijdje geduurd voordat ik durfde te bellen maar toen ik last van kiespijn kreeg heb ik toch de telefoon maar gepakt en gebeld.

Ik kon al vrij gauw bij jullie terecht voor een intake gesprek 2 weken later al dus was heel gauw.

Toen ik s?morgens in de auto zat was ik klein beetje nerveus was ook al denk 8 jaar niet meer naar een tandarts geweest dus mocht ook wel.

Toen we na 2,5 uur rijden aan kwamen ben ik naar binnen gelopen heb me gemeld en was eigenlijk ook al gauw aan de beurt er zijn foto?s gemaakt en ik werd ook al gauw geroepen door een assistent

Toen ik de stoel zag werd ik echt zenuwachtig maar ik heb me druk gemaakt om niks ze waren allemaal zo aardig en ze hebben alleen maar met een spiegeltje gekeken wat er gebeuren moest.

Ik ben bij een vrouw geweest die me het een en ander uitgelegd heeft over de narcose en een uur later stond ik al weer buiten en had ik ook al een afspraak gemaakt voor de behandeling.

Donderdag 27 december om half 2 moest ik er zijn wat was ik zenuwachtig zeg ik had nog nooit narcose gehad dus het was allemaal nieuw.

De tandarts kwam me ophalen en toen ging het ook allemaal heel snel.

Ik kreeg een infuus in de narcose werd ingespoten en ik werd even later weer wakker en toen was het al klaar.

Had ik me hier nou zo zenuwachtig voor gemaakt Je merkt echt helemaal niks.

En nu 2 dagen erna ik heb weinig last bijna niks ze hebben goed werk gedaan.

Mensen ik kan jullie echt aanraden om de stap te nemen ze zijn er zo aardig en zo vriendelijk je hoeft nergens bang voor te zijn ze behandelen je echt als een normaal mens

Die komt inboeken bij een hotel hahaahha.

Ik ben echt blij dat ik die stap naar zoveel jaren heb genomen.

Heel erg bedankt voor alles.

Met vriendelijke Groet

R. M.

18-11-2007

Ik had mezelf zo voorgenomen om jullie te bedanken na afloop. Maar voor ik weer goed en wel bij positieven was, stonden we al midden in de file bij Utrecht. Daarom nu alsnog: Heel erg bedankt voor alles.

Al tijdens de intake was mijn angst weg. Alles voelde zo warm en vertrouwd. Ik weet nog dat ik thuis kwam en meteen al zei: hier durf ik me wel te laten behandelen. Ik schrok ook niet eens toen ik hoorde dat ik in minder dan 2 weken al aan de beurt was. Ik had alleen maar een gevoel van eindelijk, ik hoef me straks eindelijk niet meer te schamen. Mijn angst zat echt alleen in het boren en trekken. Als ik daar alleen al aan dacht werd ik beroerd. Toen ik eenmaal wist dat alles onder narcose zou gebeuren, was ik niet meer bang. Narcoses heb ik zovaak in mijn leven gehad, dat is voor mij allang niet meer eng. Toen ik gisterochtend in de auto zat op weg naar Kerkrade was ik echt heel erg rustig. Bijna vrolijk. Tandarts Richard haalde mij zelf op uit de wachtkamer en toen ging alles zo snel dat ik geen eens tijd had om na te denken. Binnen een paar minuten zat ik in de stoel, was het infuus al geprikt en het middeltje al ingespoten. De anesthesist vroeg nog naar de leeftijden van mijn kinderen. Ik heb geprobeert het nog te vertellen maar vanaf dat moment weet ik eigenlijk al niets meer.

Het eerste dat ik me daarna herinner is dat we midden in een file rond utrecht stonden. Op dat moment kreeg ik best pijn. Het was even onhandig om in de auto met een rietje een pijnstiller weg te werken, maar toen die eenmaal was ingewerkt was de pijn zo verdwenen. Het enige dat ik erg vervelend vond was het nabloeden. Maar dat stopte 's avonds gelukkig. Toen ik thuis kwam (na 5 uren in de auto dankzij de files) ben ik meteen naar de badkamer gelopen en heb mijn tanden in de spiegel bekeken. En toen kwamen de tranen. Ik heb vreselijk gehuilt, van blijdschap. Ze zijn zo mooi geworden. Mijn voortanden zaten vol gaatjes en zagen er gewoon echt niet meer uit. En nu: ik heb de mooiste tanden die er bestaan. Ze zijn zo schoon, zo wit, zo recht, gewoon prachtig. Richard, een dikke zoen, je hebt echt prachtig werk gelevert. Het is jammer dat ik vandaag mijn mond amper open kan krijgen door alle zwellingen van alles wat er aan mijn kiezen is gedaan. Het liefst zou ik de hele dag met een grote glimlach rondlopen. Iedereen mag nu mijn tanden zien.

In januari moet ik nog 1 keer terug om de laatste paar oude vullingen te vervangen, en daarna kan ik eindelijk na 14 jaar weer eens zeggen dat ik een gezond gebit heb.

Het enige dat ik erg vreemd vind, is mijn gedrag na de narcose. Als ik mijn vriend mag geloven heb ik uren lang engels gesproken. Ik heb een aantal jaren een relatie gehad met een Amerikaan, dus ik heb een tijd lang vrijwel alleen engels gesproken. Maar dat is inmiddels zo lang geleden dat ik niet had verwacht dat ik na een narcose mezelf ineens weer in New York zou wanen. Maar goed, beter uren lang engels praten, dan de meest vreemde dingen uitkramen. Daar was ik namelijk best wel bang voor. Lieve mensen, nogmaals bedankt voor al jullie lieve zorgen en tot in januari.

Anna

15-11-2007

Lieve mensen van de Amalia Kliniek,

Ik wil jullie ten eerste heel erg bedanken voor wat jullie voor mij gedaan hebben. Ik heb een anesthesist bedankt toen ik ??wakker?? werd, zei mijn moeder. Maar daar weet ik helaas niets meer van. Daarom wil ik jullie allemaal nog een keer bedanken.

Ik wil ook graag mijn ervaring vertellen over de behandeling. Ik zag er heel erg tegenop. Ik ben heel erg bang voor de tandarts, dus het leek me heel fijn om het onder narcose te laten doen. Maar toen het moment steeds dichterbij kwam had ik toch ook zoiets van, ooh jeeh narcose lijkt me ook best eng.

Het intakegesprek vond ik allemaal wel best, want ik wist dat er toen nog niks ging gebeuren. Toch was ik daar ook wel een beetje zenuwachtig voor, maar iedereen is bij de Amalia Kliniek gewoon kei aardig voor je. Toen ik 6 november terug mocht komen voor de behandeling was ik erg zenuwachtig. Hoe dichterbij de dag kwam, hoe zenuwachtiger ik werd. Ik had om half 11 een afspraak en ik was er rond 10 uur. Toen ik binnenkwam had mijn moeder me gemeld bij de balie en konden we even gaan zitten. Ik zat er nog geen 5 minuten en er kwam iemand aan lopen die mijn naam noemde. Het eerste wat ik dacht was: oohh nee, nou gaat het gebeuren. Toen ik in de behandel kamer kwam mocht ik mijn jas meteen uit doen en op de stoel gaan zitten. Ik mocht op dat moment nog kiezen of ik meteen een infuus wou of een kapje. Ik had gekozen voor een kapje. Over die keuze heb ik nog best een tijdje moeten denken. Ik zei nog tegen mijn moeder: zullen we gaan? Maar ik was al zover gekomen dus bleef ik toch maar zitten. Ik mocht het kapje zelf vast houden en ze zeiden dat ik aan leuke dingen moest denken, bijvoorbeeld een vakantie met mijn vriendinnen. Ze deden het kapje op mijn mond en toen zwaaide ik nog een keer naar mijn moeder en ik zei nog: tot straks. Maar op het moment dat ik dat zei, hoorde ik mezelf al niet meer praten. Ik had mijn ogen alvast dicht gedaan en ik hoorde ze nog een keer zeggen; denk maar aan leuke dingen, dus dat probeerde ik ook. Maar voordat ik me echt wat kon bedenken was ik al weg. Ik werd pas echt ??wakker?? toen we al in de auto onderweg waren. Ik heb volgens mijn moeder een anesthesist bedankt. Verder heb ik ook nog meegewerkt om mijn jas aan te doen enz. ik weet er helemaal niks meer van. Ik vind het nog steeds raar dat zoiets kan gebeuren. Ze vragen of je dingen wil doen en die doe je dan ook, terwijl je daar achteraf niks meer van weet.

Ik vind het een hele fijne ervaring. Ik was er heel bang voor, maar het stelt allemaal niks voor. Ik was vooral bang dat ik allemaal rare dingen ging zeggen, omdat ik een aantal verhalen had gelezen van anderen, maar daar weet je achteraf toch niks meer van. Volgens mijn moeder leek het of ik ECHT wakker was, ik deed heel normaal en was erg vrolijk zei ze.

Ik heb niet veel pijn gehad, ik heb 2 kiezen moeten laten trekken en 5 gaatjes laten vullen. Er zitten nou wel 2 grote gaten van mijn kiezen, dat is wel een beetje een raar gevoel. Het is nog wel lastig met eten maar dat went wel.

Ik kan echt nog uren door blijven praten over deze ervaring. Ik kan het echt iedereen aanraden die bang is voor de tandarts. Je merkt helemaal niks van wat ze doen, als je wakker word is je gebit weer in orde. Ik weet als geen ander dat het heel moeilijk is om de stap te zetten, maar als je het eenmaal hebt gedaan zal je er absoluut geen spijt van krijgen!

Ik zal mijn verhaal nu maar afsluiten, ik kan het echt iedereen aanraden die bang is voor de tandarts. En ik zou het zo nog een keer doen! Het is misschien wel ver rijden voor sommige, maar het is zeker de moeite waard!
Mensen van de Amalia Kliniek, nogmaals bedankt voor alles!

Groetjes Nathalie uit Wanssum

13-11-2007

Beste mensen van de Amalia Kliniek

Ik ben blij dat ik deze stap heb genomen, en nu lekker verlost ben van mijn continue gedachte aan mijn slechte gebit.
Er is niets wat niet klopt in jullie site, en je wordt heel fijn behandeld, gewoon met de zachte G.
Nu ben ik gisteren behandeld, en mede omdat ik ver weg woon is alles in een keer gedaan. En het was een beste lijst.
Complimenten voor de goede service.
De narcose stelt niets voor, en is voor mij meer een grappige ervaring geweest, mede door de lieve mensen om je heen.
En hoe jullie het gedaan hebben , ik weet het niet, maar de napijn is vandaag al minimaal, heb geen pijn stiller genomen, of nodig gehad.
En dat na het trekken van drie verstandskiezen en twee gewone kiezen. Plus alle gaatjes gevuld. Dit had ik niet verwacht. Mooi toch!!
Nogmaals, ontzettend bedankt aan het hele team!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Met vriendelijke groeten C S. uit Slagharen.

26-8-2007

Beste mensen van de Amalia Kliniek,

Zoals beloofd laat ik even weten hoe ik mijn behandeling bij jullie heb ervaren.

Ik heb 25 augustus 08 een apexresectie door de kaakchirurg ondergaan: een wortelpuntbehandeling dus.
Ik heb, zo'n 30 jaar geleden, al eens zo'n wortelpuntverwijdering gehad. Mijn angst zit 'em niet in de prikken en de behandeling, maar in het feit dat je een hele poos machteloos achterover moet liggen, terwijl iemand anders in je mond aan het zagen en hakken is.

Dus dan maar onder narcose. Maar ja, narcose is ook wel eng.....
Dus mijn knieën knikten wel toen ik afgelopen zaterdag in de stoel ging zitten. Ik zal precies beschrijven hoe dat gedeelte ging.
Ik ging zitten. De tandartsstoel stond gewoon rechtop. Een lieve mevrouw klopte me geruststellend op mijn schouder en vertelde dat ik aan fijne dingen moest denken, "daar ga je lekker over dromen".
Een heel aardige meneer bracht het injectienaaldje in. Ik keek hem aan en vroeg: "moet mijn bril niet af?" "Val ik niet van die stoel af als ik wegraak?"
Hij verzekerde dat ik me nergens zorgen over hoefde te maken, ze zouden alles regelen.
Binnen een paar seconden ging de vloeistof in mijn ader, het voelde een beetje koud. 2 tellen daarna voelde ik een duizeling, maar voordat ik me ertegen kon verzetten, was ik vertrokken! Wat ik eng vond, was toen al voorbij.

Ik héb gedroomd. Waarover precies kan ik me niet herinneren, maar ik werd met een heerlijk loom gevoel wakker, alsof ik uit een diepe en ontspannen slaap gewekt werd. Ik voelde me zó lekker! Een beetje slaperig en aangeschoten.
Niets van de behandeling gemerkt!!
Ik zat nog gewoon in de tandartsstoel, mijn bril (weer) op mijn neus. Mijn man stond klaar om me in een rolstoel naar de auto te brengen.
En binnen een kwartiertje was ik weer zo wakker als wat!
Ik heb nog wel een uur of 3 napijn gehad, maar dat is nu, een dag later, over. Mijn wang is dik, dat wel. Dat kan nog wel een paar dagen duren. Maar als alles goed gaat, ben ik over een dag of 6 weer een heel stuk 'de oude'.

Bedankt, mensen van de Amalia Kliniek. Jullie begrijpen hoe het moet. Het is zó fijn om met zorg, begrip en vriendelijkheid te worden behandeld!
Ik ga alle mensen die moeite met soortgelijke behandelingen hebben, jullie adres aanbevelen!!

Met groet,
Hedy van der W.

20-8-2007

Hallo mensen van de Amalia Kliniek,

Het schijnt dat jullie hebben gevraagd om een reactie te schrijven voor op de site, ikzelf weet hier niets meer van omdat ik nogal ontdaan (lees high) was van de narcose ;-)

Oké, bij het begin beginnen. Bellen naar de kliniek (heeft een jaar surfen over de site geduurd voordat ik het lef had) en ik kon gewoon binnen 10 dagen terecht voor een intake.Ik heb toen een vriendin opgetrommeld die zelf ook doodsbang is (liever iemand mee die het tenminste volledig begrijpt) en na een rit van 2 1/2 uur eindelijk gearriveerd. Ik heb me behoorlijk dapper gehouden met mijn intake, de tranen heb ik godzijdank binnen kunnen houden. Het trillen kwam achteraf pas, op weg terug naar huis. Ondanks mijn houding, die waarschijnlijk nogal laks overkwam, ben ik me helemaal rotgeschrokken van de diagnose en het te volgen behandelplan. Ik had eigenlijk boven alles moeten laten trekken en een prothese moeten laten plaatsen, maar ik heb gekozen voor de moeilijke weg om zoveel mogelijk tanden en kiezen te behouden, wat betekend dat er boven 2 kiezen en mijn voortanden getrokken moesten worden, hier komt een plaatprothese en onder moesten er in totaal 4 kiezen getrokken worden. Ook moest mijn gehele gebit uitgebreid worden gereinigd en zal ik me na de "renovatie" onder behandeling moeten laten stellen van een paradontoloog voor het behandelen van vergevorderde paradontitis.

Binnen een week gelijk gebeld om een definitieve afspraak te maken, ik dacht: als ik het nu niet doe, dan doe ik het nooit meer...

Dinsdag 31-07-2007 was het dan zover. Na genoten te hebben van een korte vakantie in resp. Luxemburg en Maastricht, op naar Kerkrade voor mijn behandeling. Ik was op van de zenuwen en heb 's ochtend voor vertrek in mijn eentje toch nog behoorlijk wat traantjes geplengd. Eindelijk gearriveerd, nu begint het wachten tot de behandeling, wat natuurlijk altijd te lang duurt als je zit te trillen van angst en zenuwen. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid, maar in werkelijkheid viel het best mee volgens mijn vriend. Ineens hoor ik mijn naam... Ik kijk mijn vriend aan met een paniekerige blik in mijn ogen en ik denk "shit, ze moeten mij hebben... het gaat nu echt gebeuren!" Toen toch maar opgestaan en richting behandelkamer gegaan. Gelukkig weinig plichtplegingen daar: een kort gesprekje, infuusnaaldje erin, slangetje erin en het enige wat ik me nog herinner is dat ik iets heb geroepen van "ik ga maar even liggen want dat spul werkt best goed". Voor mijn gevoel werd ik 5 minuten later (volgens mijn vriend waren het bijna 2 uurtjes) wakker, maar ook hier weet ik bijna niets meer van. Mijn vriend zegt dat best wel rottige dingen heb gezegd (ik wil roken, laat me met rust, tandartsen zijn niet lief en ga zo maar door) en dat alles onder begeleiding van heel veel tranen, blijkbaar was ik heel erg overstuur. Ik schijn zelfs nog heel erg lelijk te hebben gedaan tegen een opdringerige, bumperklevende automobilist, toen we wegrden maar ook daar weet ik weinig van. Blijkbaar wordt ik emotioneel en opstandig van narcose... *bloos* Eenmaal thuis een kopje bouillon genomen, 2 paracetamolletjes erachteraan en vroeg naar bed.

Toen de volgende dag: Ik werd wakker en voelde iets in mijn mond wat daar ABSOLUUT niet in thuis hoorde! Dat bleek dus mijn plaatprothese te zijn met mijn perfecte rechte mooie voortanden zonder afzichtelijke spleet ertussen! Wauw! Ik heb geloof ik een uur tegen de spiegel staan grijnzen, hahaha. Die dag ben ik helemaal doorgekomen zonder pijnstillers, ik had alleen een beetje last van mijn keel, maar helemaal geen last van de behandeling zelf en ook geen napijn! Ik ben toen zelfs al meteen voorzichtig begonnen met proberen te eten, wat de eerste paar keer niet meeviel door de gaten waar kiezen hebben gezeten en natuurlijk die prothese die voor je gevoel constant in de weg zit.

Nu, 3 weken later ben ik er al behoorlijk aan gewend. Ik eet weer bijna alles, heb niet meer het gevoel dat de prothese niet bij mij hoort, kan weer normaal praten (dat kon ik in het begin ook volgens vrienden, maar ik voelde dat toch anders), en durf weer te lachen. Nu de laatste stap, volgende week naar de paradontoloog voor het opstellen van een behandelplan voor mijn paradontitis. Ik ben blij dat ik de stap genomen heb en ben vastbesloten om, nu het begin er is, alles weer netjes bij te houden en weer eens op bezoek te gaan bij mijn eigen tandarts (goh, hoe zou die man eruit zien???)

Tot slot nog een opmerking voor de mensen van de kliniek zelf: Ik vind tandartsen nog steeds niet lief, dat heb je nou eenmaal met die angsthazen zoals ik. Maar, ik ben wel erg blij met jullie en heb erg veel respect voor het werk wat jullie doen. Wel nog een vraag: willen jullie me doorgeven wie mij behandeld hebben, want door alle consternatie, angst, huilbuien en het proberen op te slaan van zoveel mogelijk informatie ben ik dat helemaal vergeten... *bloos*

Groeten en een gelukkige glimlach,
P.R. uit Rhenen

26-7-2007

Als reactie op de behandeling:

Angst, beven, bang, je voelt je van kiespijn of een ontsteking ziek.
Een goede raad, ga naar de Amalia-kliniek.
Ik kan het weten, want ik ben er geweest.
Na de behandeling wordt het weer een feest!
De vriendelijkheid, omgang en begrip die deze lieve mensen geven!
Je krijgt een tweede leven.
De narcose lekker dromen / echt waar
Je wordt wakker en klaar.

Telefonistes Tandarts Patrick
en anesthesist Angela en tandarts Marc
Heel Veel dank voor alle goede zorgen.

Marian 17-7-2007

23-6-2007

Bij deze wil ik graag en ook namens mijn vrouw en dochtertje iedereen van de Amalia Kliniek, van telefoniste tot tandarts bedanken voor de fantastische zorg die ze geleverd hebben voor mijn lieve dochtertje.

Ons dochtertje van net 4 jaar oud had een gaatje in haar kies, door de lompheid van onze eigen tandarts heeft ze zo?n angst gekregen voor tandartsen dat een behandeling niet meer mogelijk was, terwijl ze steeds meer last kreeg van haar kiesje. We konden bij ons in de buurt nergens terecht, en uiteindelijk kwam ik bij de Amalia Kliniek terecht, we konden vrij snel voor een intake komen en het was de drie uur rijden meer dan waard. Deze mensen zijn zo lief en zo professioneel dat het geen probleem was om de problemen in haar mond vast te stellen ze deed haar mond open en werkte volledig mee ?als ze maar niet gaan boren pap? zei ze steeds ik zei nee die liever kindertandartsen die hebben geen boor? Na een afspraak te hebben gemaakt voor de Narcose Behandeling gingen we weer naar huis en Naomy vond het er heel leuk en ze was blij met haar cadeautjes die ze van de ?lieve tandartsen? (zo noemt naomy de mensen in de Amalia Kliniek) had gehad. Een paar dagen later moesten we dus weer terug weer een hele Tour maar weer meer dan waard. We hadden ?Toverzalf? gehad voor op haar handje zodat ze het inbrengen van het infuus niet zal voelen, de ?Toverzalf? werkte prima en ze vond het ook heel leuk om het op te doen?

Door de ?Toverzalf?en de eindeloze professionaliteit en vriendelijkheid van de medewerkers was ze zonder problemen, angst of besef onder narcose ze zat bij mij op schoot en na haar geboorte was dit de meest ingrijpende gebeurtenis in mijn leven. Na de ingreep werd ik weer geroepen en werd ze weer op mijn schoot wakker het kind heeft er niets van gemerkt en wil graag de volgende keer weer naar de LIEVE TANDARTEN, en voor mij geldt ik ben nog nooit ergens zo leuk behandeld als daar, en al moest ik er 10 uur voor rijden dan deed ik dat zonder een centje spijt?

Bedankt lieve mensen voor alles

De Pappa van ?Prinses? Naomy K.

14-6-2007

12-06-2007

Dag lieve medewerkers van de Amalia kliniek.
Als eerste wil ik jullie hartelijk bedanken dat jullie mij zo goed geholpen
hebben!!!!!

Ik als angsthaas durfde nooit naar de tandarts. Het is voor mij ongeveer
meer dan 16 jaar geleden dat ik daar ben geweest. Heb wel duizend keer de
site gelezen.
Maar naar een ontsteking te hebben gekregen toch maar de telefoon gepakt en
gebeld. Ik kon op maandag 7 mei terecht voor een intake.
Ik moest in de stoel gaan liggen en dat vond ik toch eng. Maar de
medewerkers stellen je echt gerust. Onverstelbaar zeg!!! Nou toen kwam de
begroting wat er allemaal moest gebeuren, twee a4tjes vol zeg. Er moest 9
kiezen worden getrokken en de rest moest gerepareerd worden.

Op donderdag 31 mei was het zover. Ik had een afspraak om half 3. Wij zijn
al op tijd van huis gegaan omdat het drie uur rijden is. Heb er zelf heen
gereden zodat ik me niet zo druk kon maken. Een uur van te voren moest ik
een pilletje innemen die ervoor zorgde dat ik wat rustiger was. Nou dat
pilletje hielp wel totdat ik in de stoel lang en bij mezelf dach ja?nu gaat
het gebeuren. Maar de medewerkers stelde mij weer gerust en voordat ik het
wist was alles klaar na twee en halve uur onder narcose.

Heb niet pijn in mijn mond gehad. Maar wel last gehad van mijn keel en dat
was alles.

Had ik dit maar veel en veel eerder gedaan zeg!!

Voor alle bange mensen, gewoon een afspraak maken. ECHT DOEN!!!

Beste, werknemers van de kliniek nogmaals bedankt voor de geweldige
behandeling!!!!!!!!

Tot over drie maanden!!!!

Groetjes
A.

9-6-2007

Gisteren ben ik geholpen. Vijfentwintig tanden en kiezen zijn onder narcose verwijderd en ik heb er helemaal niets van gevoeld. Toen ik wakker werd kon ik mijn tranen niet bedwingen, na dertig jaar van angst en frustratie was ik eindelijk van mijn tandarts probleem af.
Een dag later overheerst een gevoel van blijdschap. Ik heb wel wat last van een pijnlijke keel en ook is het nog wennen aan de prothese. Die pijnlijke keel is natuurlijk te verwaarlozen als je net zoals ik kiespijn maandenlang wist te onderdrukken met behulp van pijnstillers, warme douches en meer van deze noodgrepen. De prothese zal echt wel wennen en het probleemloze spreken komt binnen nu en een paar dagen wel weer terug.

Toch heeft deze ingreep wel wat implicaties die het overdenken waard zijn.
Als ik lach zal ik er aan moeten wennen dat het niet meer nodig is om met je handen je mond te bedekken uit angst dat andere mensen een blik in je mond kunnen werpen. Ik hoef niet meer stiekem naar de drogist om paracetamol in te slaan zodat mijn vrouw niet merkt dat de pijnstillers in een razend tempo worden geconsumeerd en mocht ik nog eens ooit worden afgewezen bij een sollicitatie hoef ik mij het hoofd niet meer te breken of de afwijzing te maken had met de toestand van mijn gebit. Ik ga vanaf vandaag ook niet meer doorzappen op TV als er een tandpastareclame verschijnt alhoewel ik het geluid van een tandartsboor nog steeds niet zal kunnen verdragen.

Ik besluit met een uitspraak van mijn lieve zus. Toegeven dat je bang bent voor de tandarts is een ding, er een oplossing voor zoeken is geweldig. Ik hoop dat deze reactie twijfelaars over de streep kan trekken.

25-5-2007

Hallo allemaal,

De Amaliakliniek heeft me om een reactie gevraagd, dus hierbij een kort
verslagje.

14 maart was mijn intake. Ik ben er met knikkende knieen naar toe gegaan. Er
wordt een foto gemaakt, je gaat in de stoel zitten, tandarts gaat kijken
zonder haakje en je krijgt een begroting en that's it! Daarna nog een intake
gehad met de anesthesie assistente. Ze is echt een alleraardigste dame. Nou,
er moest toch wel een en ander gemetseld en gestucked gaan worden. De
tandarts had verteld alles in 2 keer 1,5 narcose te willen doen. Omdat er
ook een wortelkanaalbehandeling bij zat.

Daarna een en ander gezocht met de verzekering. Ik kreeg de machtiging en
mocht een afspraak maken.

Gisteren 24 mei was het dan zo ver. Na een rit van 2 uur kwamen we aan. Niet
zo lang nadat ik er was werd ik al opgehaald door een tandarts, zijn naam
heb ik door de consternatie niet onthouden,wel weet ik dat ook hij een en al
vriendelijkheid was. Ik mocht in de stoel gaan zitten. Er liepen een
assistente en anesthesist rond. Ik zeg tegen de assistente dat ik het erg
eng vond en begon te huilen. Hierop kwamen de assistente en anesthesist bij
me en legde de tandarts zijn handen op mijn schouders. Hierop was ik snel
gekalmeerd en kreeg ik een prikje. Hier voel je niks van. Er werd een
apparaat op aangesloten met een slangetje en ik was weg.

Daarna mis ik een stuk uit mijn geheugen, zo "dronken"was ik toen ik na 3
uur uit de narcose kwam. Ik schijn al eerste te hebben gezegd dat er een
stuk op mijn kies zat. Ze hebben ook mijn gebroken kies gerepareerd. De
wortel was niet nodig en in 3 uur hebben ze alles opgeknapt. Napijn had ik
op de dag zelf behoorlijk, ja wat wil je, alle bestaande vullingen moesten
eruit. Nu is de napijn al minder.
Doordat ik ook keelontsteking heb heb ik wel een giga keelpijn.

Al met al echt een superbehandeling door de meest vriendelijk mensen die je
ooit tegen bent gekomen. Dit is ook de mening van mijn zus die mee was.

Dus mensen die net als ik bang zijn voor de tandarts maak een afspraak. Je
hebt niets te verliezen, alleen maar te winnen.

Mensen van de kliniek, bedankt voor de goede zorgen en tot eens in het half
jaar.

groetjes Sarah

9-5-2007

Dag Allemaal,

Als U dit leest is het zes dagen geleden dat ik geholpen ben in de Amaliakliniek.

Op 28 maart 2007 had ik mijn intake gesprek bij de kliniek. Het was zeker 16 jaar geleden dat ik voor het laatst een tandarts heb bezocht. Gelukkig had ik een hele goeie vriendin bij me.

Het intakegesprek was heel goed georganiseerd, en het viel me op dat iedereen zo aardig was. Als laatste de afspraak bij de narcotiseur, ook deze dame deed haar uiterste best duidelijk te praten vanwege mijn gehoorstoornis. Nu de afspraak maken voor de behandeling en dat was donderdag 3 Mei. Omdat we zover weg wonen, heb ik voor ons beiden meteen een hotel geboekt voor 2 nachten, zodat we alles in alle rust konden doen.

Op 3 Mei met de Taxi naar de Kliniek, we waren ruim van tevoren aanwezig. Om 10.00 u. had ik de afspraak, om 10.30 was het zover. Inmiddels was ik een beetje gespannen, maar niet echt angstig. Dat was trouwens zo over want toen we de kamer binnen stapte zag ik meteen dezelfde lieve jonge mensen die we bij de intake ook hadden gezien, en een aardige jonge tandarts. Een zacht muziekje bij binnenkomst maakte het geheel compleet, de spanning was weg. Ben gaan liggen en was zo vertrokken. Na de narcose voelde ik me raar, net alsof alles in slow motion ging, ik merkte wel dat mijn vriendin iets vroeg, waar ik ook meteen op reageerde. Enfin ik werd naar de taxi gereden in de rolstoel en we gingen op weg terug naar het Hotel. De hele middag geslapen (van de narcose) en ?s-avonds weer lekker gegeten. Soep, spagetti, en ijs na. Dat smaakte heerlijk.

U zult het waarschijnlijk niet geloven, maar ik heb totaal geen napijn gehad. Mijn keel voelde een beetje pijnlijk maar dat was zo weer over.

Ik kan alleen maar zeggen, ik had dit veel eerder moeten doen. En wat een fantastische mensen die daar werken, echt TOP.

Mensen van de Amaliakliniek, hartelijk dank voor alles, ik ben heel blij dat jullie mij geholpen hebben. En voor de mensen die nog bang zijn, ga gerust naar de Amaliakliniek in Kerkrade, je raakt je angst kwijt. Zeker weten!

Groetjes Joke R., Vught

25-4-2007

Lieve mensen van de Amalia kliniek,

Ik wil jullie hartelijk bedanken voor alle goede zorgen!!! Ik ben 5 april j.l. bij jullie in behandeling geweest. Ik was zo ontzettend bang voor de behandeling, ondanks dat ik onder narcose zou gaan was ik heel erg nerveus. Toen de tandarts me riep begon ik al bijna te huilen zo zenuwachtig en bang was ik. Maar de anestesist wist me te kalmeren. Mijn vriend mocht bij me zijn toen ik onder narcose ging.
Achteraf is het me heel erg meegevallen. Ik ben 1 uur en 40 minuten onder narcose geweest en ik heb nergens last van gehad, geen pijn of nabloedingen. Daar was ik natuurlijk best een beetje verbaasd over. Want er is veel gedaan aan mijn gebit. Maar ik was ook heel blij dat het geen pijn heeft gedaan.

Alle mensen van de Amalia kliniek ik ben jullie echt dankbaar, ik voel me weer zeker van mezelf en hoef me niet meer te verstoppen. Als ik wil lachen dan lach ik. Ik ben weer vrolijk en hoef me nergens meer voor te schamen.

Heel erg bedankt!!!!!

Heel veel liefs Tamara van E.

(Voor alle bange mensen onder ons: Ga naar de Amalia kliniek daar weten ze hoe ze met je om moeten gaan, als je met ze praat vraag je je al bijna af waarom je zo bang bent. Hak de knoop door en ga!!!!!!)

20-4-2007

Verstandelijk gehandicapt en je mist opeens een voortand.

Door de tandarts van het instituut waar ze woont, werd een brug geadviseerd en die zou geplaatst kunnen worden in de ?Amalia? kliniek in Kerkrade onder algehele anesthesie.

Een gemakkelijke oplossing ware het niet dat mijn zus naast haar verstandelijk handicap ook epilepsie heeft. Aan mij, de curatrice, was het om te beslissen of ik haar hiervoor twee keer (tanden afslijpen en afdruk maken respectievelijk de brug plaatsen) onder narcose zou laten gaan. Moest ik haar dit aandoen? Van de andere kant zag je telkens als ze lachte een gat in de bovenste rij tanden. Ik heb lang getwijfeld maar zowel ikzelf als ook mijn zus zijn gelukkig met het resultaat en met de manier waarop het gegaan is.

Mijn zus heeft weer een prachtig bovengebit. Een prima stukje werk van tandarts Mark die haar na afloop in de spiegel haar nieuwe tandjes toonde. Ze hadden weer vrede gesloten want mijn zus was aanvankelijk boos op hem.

Ook complimenten voor het anesthesie team. Wat zijn die geraffineerd! Toen mijn zus met geen mogelijkheid in de stoel wilde gaan zitten, lieten ze haar op een krukje plaats nemen, vervolgens als afleiding een sleutelhanger uitzoeken en ondertussen werd stiekem een naald in haar hand ingebracht. Nog even in de tandartsstoel tillen en de brug kon geplaatst worden.

Dank aan anesthesist Jessen die me tussendoor in de wachtkamer kwam vertellen dat alles prima verliep. Hij had door hoe ongerust ik was en hoe spannend ik het vond.

Naast een uitstekend resultaat zit voor mij de positieve ervaring met de ?Amalia? kliniek vooral in de bejegening van mijn zus. Er was heel veel begrip voor haar optreden. Mijn zus vertelt namelijk veel, toont met trots haar knuffel en zoekt lichamelijk contact. Ze was bovendien boos op haar tandarts. Zowel de secretaresses als tandarts Mark en het anesthesie team gaan hier op een leuke, begripvolle manier mee om.

En mijn zus?..die toont nu iedereen gevraagd en ongevraagd met open mond trots haar nieuwe tanden!

Mariëlle.
(Zus en curatrice)
April 2007

26-8-2007

20-8-2007

26-7-2007

23-6-2007

14-6-2007

9-6-2007

25-5-2007

9-5-2007

25-4-2007

20-4-2007

1-3-2007

Er ging de laatste jaren geen dag voorbij dat ik niet aan de tandarts dacht. Elke dag word je meerdere malen geconfronteerd met je aftakelende gebit en je angst om er iets aan te laten doen. Bij mij was het niet de pijn die me deed besluiten om te gaan zoeken naar een goede tandarts, maar elke dag die druk op je schouders. Als in gezelschap het woord "tandarts" viel, raakte ik al compleet in paniek. Laat staan de gedachte om iets aan je gebit te laten doen. Gek genoeg heb ik nooit echt veel pijn gehad aan mijn tanden. Maar als er opeens allerlei stukjes tand en kies gaan afbreken....dat ziet er niet mooi uit en het kost veel moeite om het te verbergen. Ook ik had vroeger niet zo'n aardige tandarts en allebei mijn ouders waren panisch voor de tandarts. Zo is mijn angst steeds groter geworden.Maar ik ben 31 en wilde er echt iets aan laten doen voordat het echt te laat zou zijn. Dus moest er iets gedaan worden. Ik ben gaan surfen op internet en kwam zo bij de Amaliakliniek terecht. Dit leek de perfecte oplossing. Maar het heeft erg lang geduurd voordat ik een afspraak durfde te maken. Ik heb alle reacties van de patienten wel tien keer doorgelezen en toen eindelijk pas gebeld. Stel je voor dat je het wel allemaal merkt, wat ze doen met je gebit...dat de narcose niet werkt. In december 2006 had ik de intake. Dit wordt heel rustig gedaan. Alleen, de schaamte bij mij was erg groot, toen ik mijn mond moest opendoen en laten nakijken. Maar de tandarts is heel rustig en behandelt je gewoon als een normaal persoon. Geen stomme opmerkingen en dergelijke ( die ik vroeger wel altijd van mijn tandarts te horen kreeg). Op 27 februari was ik aan de beurt voor de behandeling onder narcose. En geloof me, de aanloop naar die behandeling is gewoon het ergste. De angst en zenuwen. Toen ik uit de wachtkamer geroepen werd dacht ik dat ik doodging van angst, maar zodra je de behandelkamer binnenkomt en in de stoel gaat liggen, word je zo gerustgesteld en voordat je het weet slaap je al. De assistente heeft me, toen ik in de stoel lag, heel fijn gerustgesteld: "het komt allemaal goed" en schouderklopjes. Daar word je al rustiger van, want zij zal het wel weten tenslotte?? Dan komen de geweldig aardige en positieve anaesthesisten, je krijgt een prik en weg ben je. Opeens word je wakker gemaakt en dan is het gewoon gebeurd. In een behandeling was mijn hele gebit gedaan. Ongelooflijk. Ik was een beetje suf, maar was verder goed bij mijn positieven en heb geen rare taal gesproken. Alleen weet ik niet meer of ik de tandarts wel heb bedankt. In de auto op de terugreis ben ik de hele tijd wakker geweest. Sterker nog, ik ben de rest van de dag gewoon wakker geweest. Dit is echt een uitkomst voor mensen die net zo bang zijn als ik. Maak gewoon die afspraak, echt, je zult je daarna zoveel beter voelen en zo trots zijn op jezelf...en weer lekker breeduit lachen. Het brengt absoluut meer geluk in je leven. En heel veel opluchting.Bedankt alle mensen die me geholpen hebben.

Groetjes, Sas

27-2-2007

Den Haag, 20 december 2006

Beste team,

Allereerst wil ik, de hele team van de Amaliakliniek bedanken, voor de fantastishe behandeling.
Ik zocht op internet een tandartskliniek, voor mensen die angstig zijn, totdat ik op jullie site kwam. Een paar keren gelezen, de reacties vooral, ik vond het ongelooflijk. Omdat ik heel nare ervaringen met mijn tandarts heb meegemaakt, durfde ik niet meer mijn kiezen te laten behandelen. Na meerdere keren op uw site gelezen te hebben , durfde ik te bellen. Afspraak gemaakt voor 1 november. Daar aangekomen bij de receptioniste gemeld, heel vriendelijk allemaal, ik was heel zenuwachtig. Ik moest even wachten, want het was nog vroeg. Ik werd binnen geroepen, èèn en ander uitgelegd. Er moest foto?s gemaakt worden. De tandarts vertelde, dat een paar kiezen eruit moeten en alles gebeurt onder narcose en ik zal er niets van merken. Ik zag het niet zitten, zo angstig was ik. Ik durfde nog geen afspraak te maken. Ik heb besloten om terug te bellen. Dat heb ik ook gedaan op korte tijd en toch afgebeld. Ik moest weer erover nadenken, door mijn nare ervaringen. Uiteindelijk heb ik de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt en het zou 16 decemer gebeuren.
Ik was die dag erg gespannen, zenuwachtig. Daar aangekomen gemeld bij de receptioniste , het is in het nieuw gebouw. Er zaten al een paar mensen in de wachtkamer bij de openhaard en er is ook een tv, heel geruststellend. De assistente van de anethesist kwam na een paar minuten, heel vriendelijk mens, ik was heel zenuwachtig, zij stelde mij gerust, u krijgt een naaldje (een infuus) en u zult er niets van merken zij ze. Ik was 2 uren te vroeg en het wachten was het ergste. Na lang wachten was ik aan de beurt, de assistente kwam mij halen, naar de behandelkamer gebracht, ben ik op de stoel gaan zitten, de anethesist en de assistente allemaal vriendelijke mensen om je heen, Ik kreeg een naaldje in mijn hand met een slangetje ( infuus ), ik wist niets meer. Ik hoorde een stem, hallo, ik keek, was nog slaperig, alles was al klaar, het leek alsof ik geslapen had. Ik bedankte de assistente ( ook aan de hele team ) en ik werd in de rolstoel naar de auto gebracht. Je wordt heel goed begeleid, fantastisch. Ik heb wat napijnen gehad, maar met wat pijnstillers helpt het goed. Ik ben nu heel blij, dat ik geholpen ben.
Nu, dat ik zelf heb meegemaakt, zou ik aan mensen die angstig zijn willen zeggen, gewoon doen.
Bedankt team.

Met vriendelijk groet,

Mw. R.

5-2-2007

Voor iedereen die bang is voor de tandarts is dit de uitkomst, je wordt zo vriendelijk en lief geholpen dat je al het gevoel hebt dat je een persoon bent en geen nummer, dit is al heel fijn. Ook ik heb gebeld na lang aarzelen en wij hebben besloten dat ik een nieuw bovengebit zou krijgen, niet eens omdat ik zo,n slecht gebit had maar altijd pijn en de ene zenuwbehandeling na de andere, het hielp gewoon niet meer, dus wij vol frisse tegenzin erheen op zaterdag had een afspraak om 2 uur, maar dat werd pas half 4, maar kreeg een infuus en voordat ik het wist sliep ik al, ik werd weer wakker gemaakt en had het nieuwe gebit al in mijn mond, dat was best even wennen in het begin, heb van de hele behandeling echt niets gemerkt. Ik ben nu een week verder en heb best wel een beetje napijn gehad en ook het wennen met praten en slikken met een nieuw gebit is best wel raar, maar het went heel snel. Ik hoop dat ik iedereen het gevoel kan geven, blijf aub niet met pijn of problemen lopen het is het echt niet waard. liefs Carina

23-1-2007

Beste mensen van de Amaliakliniek,

Ook ik wilde even wat schrijven op jullie website omdat ik (toen ik nog niet behandeld was) duizenden keren de reacties van de mensen wilde lezen op zoek naar bevestiging dat het allemaal wel mee viel...
Ik was ontzettend bang voor de tandarts en al een aantal jaren niet meer geweest maar toen werd ik bang voor de narcose..bang dat ik niet meer wakker werd...Ik was weken van tevoren bezig in mijn hoofd en de engste scenario's kwamen langs. Ik werd een dag vantevoren gebeld om mij nog aan de afspraak te herinneren toen ik tegen die mevrouw zei dat ik toch wel erg bang was dat ik niet meer wakker werd, vertelde ze rustig dat ik mij geen zorgen hoefde te maken en dat het een " kleine" narcose betrof. Ik was helemaal opgelucht en vol goede moed zaten we op 12 december 2006 om 6.00 uur in de auto! Nu ging het echt gebeuren! Om 10.15 uur waren we er...ik zag ouders met hun kindjes meegaan en huilend weer terugkomen en moest wel een paar keer slikken. Ook ik ben (net 1 jaar) moeder en kan mij dat allemaal goed voorstellen, zo'n klein hummeltje in diepe slaap...maar goed ik was eindelijk aan de beurt en ik mocht in de stoel plaatsnemen mijn partner liep mee en de tandarts en assistentes maakten een gezellig praatje met me. We moesten nog even op de anathesist wachten en toen ze er aan kwam gierden de zenuwen door mijn lijf...Het was een super lieve anasthesist..Ik kreeg een infuusnaald in mijn hand (voel je niets van) en het narcosemiddel werd toegediend. Ik keek mijn partner aan, ik keek de anesthesist aan, kreeg even wat tranen in mijn ogen omdat het NU echt ging gebeuren. De anesthesist veegde mijn tranen weg en hield mijn hoofd vast en weg was ik...In diepe slaap...

In de auto werd ik wakker, heel slaperig....Ik vroeg aan mijn partner wat er allemaal gebeurt was want ik weet helemaal niets meer alleen nog dat ik tegen iemand "bedankt" zei.
Mijn partner vertelde dat ik maar niet wakker wilde worden en in de kamer ernaast werd gebracht en in een rolstoel werd gezet. Ik heb een assistente haar hand gepakt en die tegen mijn gezicht aangelegd en haar duizend maal bedankt (schaam schaam) Ik weet er helemaal niets van. Ik ben naar de auto gereden en in de auto gezet. Mijn partner moest er wel om lachen wat ik allemaal had gezegd en ik achteraf ook. Jeetje wat een ervaring. Echt super gewoon. Ik heb weinig last gehad van napijn. Er zijn 2 kiezen getrokken en acht gaatjes gevuld. Was wel 2 weken wennen met eten enzo maar goed wat wil je...het is niet zo maar iets.
De narcose op zich was ook best heftig en heb wel een weekje rustig aan moeten doen en had veel slaap nodig. Maar goed denk dat het voor iedereen weer anders is...
Ik hoop dat ik kan bijdragen dat je het gewoon moet doen, niet wachten maar doen. En ik ben zoooooooo blij dat ik het gedaan heb! Je krijgt er absoluut geen spijt van en niet bang zijn want je merkt echt helemaal niets ervan wat ze met je doen.

Ik wens je veel succes met je beslissen.

en mensen van deze geweldige kliniek, bedankt! 1000 maal bedankt voor de lieve zorgen.

Sandra K.

15-1-2007

Hallo allemaal.

ooit getwijfeld naar de tandarts te gaan omdat je zo bang bent,
niet doen,
het gaat ten koste van je gebit en ik kan het weten,
ik heb gelukkig alle tanden nog wel maar nog erg weinig kiezen,
er waren weer ettelijke afgebroken,
maar durfde ook niet naar de tandarts te gaan,
ik wist dat er getrokken moest worden,
voor de na pijn ben ik eigenlijks niet eens bang,
maar de tandarts zelf wel,
dus voor de boel ging ontsteken heb ik de gok gewaagd en kon hier erg snel terecht,
ik werd erg vriendelijk en eindelijk ook eens serieus genomen in mijn angst,
er moest bij mij heel wat gevuld opgelapt en getrokken worden,
maar voor de 2de keer van mijn leven had ik pas op de dag zelf de zenuwen,
normaal loop ik minimaal al een week van tevoren met buikpijn ;(
alleen al het idee dat ik naar een tandarts moet,
maar ze waren er zo lief en begripvol,
met de narcose ook,
want toen ik de beruchte stoel weer zag schoot ik zo vol met stress dat ik stijf stond van de zenuwen,
maar de anestist was ook erg lief en begripvol,
nu ben ik niet bang voor die spuiten enzo,
maar die stoel en de tandarts,
maar het was zo gepiept,
het infuus met narcose ging erin en ik was zo van de wereld,
toen ik bijkwam wou ik meteen in de spiegel kijken ;)
ook al was er getrokken en mis ik best wel veel kiezen nu,
moet zeggen dat ik echt heel erg blij was en nog ben met mijn witte vullingen,
daarvoor had ik alleen maar die lelijke amalgaan in mijn mond,
ik heb nog 1 kies waar dit inzit,
de rest is prachtig geworden
van het trekken had ik wel napijn,
dat zakt nu aardig af,
maar ben zo blij dat ik dit gedaan heb,
zo hoefde ik de behandeling niet mee te maken die voor mij een crime is,
mijn kaak is weer helemaal schoon en netjes,
alles is weer gezond en ik ga ervoor om dat ook zo te houden ;)
de narcose was ook zo gedoseerd dat ik op mijn eigen 2 benen de kliniek uit kon lopen,
dus petje af voor deze mensen,
want ik zou het zo weer doen ;)
dus iedereen die twijfelt,
gewoon doen,
want je merkt er echt helemaal niks van,
ik heb wel napijn gehad maar dat was van oude wortel resten,
de andere 2 kiezen die getrokken waren heb ik absoluut geen napijn gehad,
van de vullingen ook helemaal niks nop nada,
als ik dit bij een normale tandarts had moeten laten doen,
ik geloof dat ik niet was op komen dagen,
nu wel en ben er nog steeds heel erg blij om ;)

groetjes Annigje

14-1-2007

Aan het team van de Amaliakliniek,

Inmiddels is het 14 dagen geleden dat ik de eerste behandeling onder narcose heb ondergaan en 2 dagen later de volgende.
Graag wil ik jullie bedanken voor de manier waarop jullie omgaan met ons als bezoekers van jullie kliniek;
die er trouwens geweldig uitziet nu jullie zijn verhuisd. De sfeer alleen al maakt dat je je al snel op je gemak voelt en dat bij een tandarts!

Maar het belangrijkste is natuurlijk de manier waarop je geholpen wordt.
Het zou mooi zijn als meerdere tandartsen op deze manier zouden werken. Dat zou veel angst, schaamte en pijn schelen.

Na lang aarzelen en steeds maar weer uitstellen, vorig jaar eindelijk de stap gezet en achteraf had ik niet zo lang moeten wachten.
Alleen al hoe er werd gereageerd aan de telefoon was al geruststellend. Er wordt rustig de tijd genomen, er wordt echt naar je geluisterd
en bovendien wordt je door iedere medewerker vriendelijk en met respect behandeld.
Kortom, als je al heel lang twijfelt; gewoon de telefoon pakken en bellen.

Tot slot nog een compliment voor degene die deze site heeft gemaakt, want dat is denk ik voor veel mensen de eerste kennismaking met de Amaliakliniek en maakt het al iets makkelijker om een afspraak te maken.

Vriendelijke groet,

D.W.

11-1-2007

Aan het hele team,

Bedankt voor de goede zorgen en voor de kindvriendelijke aanpak!!!
Het is net een week geleden dat mijn dochtertje Marie, (6 jaar), bij
jullie is verzorgd onder narcose.
Er werden 8 tanden getrokken en ... haar herstel is spectaculair.
Door de enorme lieve aanpak van jullie anesthesist en tandheelkundige is
haar angst voor de tandarts volledig verdwenen.
Marie heeft in het verleden al regelmatig een prik gekregen, ze was dus
enorm bang voor de injectie om in slaap te geraken.
_Ze heeft echter niets gemerkt van de prik_ omdat we eerst een zalfje
moesten smeren en omdat ze werd afgeleid met speelgoedjes!!!
Dit vonden mijn moeder en ik ongelooflijk, het is echt prettig als er op
zulk een manier aandacht wordt besteed aan JE EIGEN KIND.
Met vriendelijk groetjes,
Een tevreden mama uit België

11-1-2007

Hoi

Ik heb vandaag een behandeling onder narcose gehad en al mijn boventanden zijn getrokken en vervangen door een kunstgebit.
Mijn onderste tanden zijn schoongemaakt en waar nodig gerepareerd.
Ff terug naar het begin.
November 2006 ik had ontstoken tandvlees en na veel pijnstillers slikken heeft mijn vriendin gezegt dat het nu wel genoeg was en me naar de huisarts gestuurd.
Naar de tandarts durfde ik niet.
Ik was al zeker 20 jaar niet geweest.
De huisarts zij dat ik een wortelkanaal onsteking had en vroeg waarom ik niet naar de tandarts ging.
Hij maakte er niet veel woorden aan vuil en zij dat ik naar Kerkrade moest gaan.
Zijn Assistente zou me wel een telefoonnummer geven en een web adres.
Thuisgekomen dus naar die website gaan kijken en de stap genomen om te bellen.

In December had ik het eerste gesprek en daar was ik al nerveus voor, maar het viel reuze mee.
Ik werd vriendelijk te woord gestaan en alles werd duidelijk uitgelegd.
Dat beruchte haakje werd ook niet gebruikt. Gelukkig!
Er werd gelijk een afspraak gemaakt en vandaag 11 Januari is het dus gebeurt.
En bang dat ik was.
Blijkt ook nog dat 1 van de artsen daar uit mijn dorp te komen, dus dat werd gebruikt om mij een beetje af te lijden en ik was vertrokken voor ik er erg in had.
Mijn vriendin was er op dat moment nog bij en zij vertelde mij dat ze tijdens de behandeling in de wachtkamer heeft gewacht.
Toen ze weer bij me mocht zegt zij was ik stom dronken leek het wel.
Ik sloeg wartaal uit en daar kan ik mij niks van herinneren.
Ze hebben mij met een rolstoel naar de auto gebracht ( wat een luxe ).
Dat was allemaal rond 12 uur en nu zit ik weer vrolijk thuis.
Ik heb geen pijn, maar het bloed wel nog een beetje.
Als ik dit eerder geweten had dan had ik dat allang gedaan.
Ik kan het iedereen aanraden.

Groetjes van een opgeluchte JFM G.

3-1-2007

3-1-2007

Bij deze wil ik jullie super bedanken voor afgelopen dinsdag 2-1-2007.
Ik ben 3 kiezen armer en een heleboel vullingen rijker en ik heb nog steeds geen pijn!!!!
ONVOORSTELBAAR!!!!!!!
Vantevoren had ik echt heel veel schrik, zo erg zelfs dat ik er een dag ziek van ben geweest,
achteraf gezien; nergens voor nodig geweest!
Ideaal, je komt binnen, een prikje in je hand, je gaat lekker slapen, je word wakker en klaar is kees!!

Echt geweldig!
Een praktijk zoals jullie hebben zouden er meer moeten zijn..

Nogmaals bedankt en wie weet tot ziens!

Linda van G.

19-12-2006

18-12-2006

hoi

hierbij laat ik kort weten hoe was om 14-12-2006 weer onder narcose geholpen te worden.
voor mij was het de laatste keer 3 jaar geleden dat ik geholpen ben onder narcose.
en dat was toen goed bevallen .
elk jaar op controle in kerkrade tot dit jaar.
bleek er toch weer wat aan gedaan moeten worden.
bij 2 kiezen een stuk afgebroken en bij een andere kies een gebroken vulling.
en ik ben nog steeds geen held dus toch maar weer onder narcose.
nou ik heb me niet verveeld toen we daar 1,5 uur te vroeg waren.
want ze hadden iemand nodig om patiënt te spelen voor een stel foto's die ze willen gaan gebruiken voor de amalia kliniek.
en dat kwam goed uit want ik was patiënt en ik vond het niet erg.
alleen het was wel erg koud buiten maar we hebben best gelachen elke keer hetzelfde verhaaltje en maar fotograferen.
ik word nog een echte bn'r zo vloog de tijd om en was ik aan de beurt.
dus ik had geen tijd om zenuwachtig te zijn al ben je dat toch niet hoor als je daar binnen komt je word vriendelijk ontvangen ze hebben aandacht voor je en dan die wachtkamer heerlijk leuke zitbanken een tv er bij met een mooie openhaard in de muur die behaaglijk warm is zo goed heb ik het thuis niet eens dus je hoort niks van de behandelkamers wat al een grote plus punt is maar toen ging ik in de stoel zitten allemaal vriendelijke mensen toevallig ook de assistentes die ik buiten ook had ontmoet met de fotoreportage dus was gezellig en toen kwam er een klein prikje in mijn hand voor de narcose en toen een paar tellen en ik sliep echt je merkt helemaal niks
en toen werd ik pas tussen Heerlen en eindhoven pas echt goed wakker en mijn broer die werd een beetje gek van me in de tijd daarvoor want ja als je van die stoel afkomt is het net of je flink bezopen bent maar daar weet je zelf niks van ik heb wel 5 keer dezelfde dingen tegen mijn broer gezegd maar hij kon er gelukkig mee lachen maar het is goed gegaan de andere dag gewoon gelijk weer gaan werken en weinig last van gehad de eerste dagen zijn mijn tanden nog wat gevoelig en voelt raar aan maar het trekt al steeds beter weg kan bijna alles weer eten al probeer pindas nog een beetje te vermijden maar dat komt over een week weer wel dus mensen vooral zoiets doen als u bang bent zoals ik

mvgrt eddy b.

11-12-2006

Hallo beste mede lezers,

Als eerste wil ik bij deze het team van harte bedanken voor de onvergetelijke steun en zorg.

(stap 1):
In mijn woonplaats staat mijn oude tandarts (die nu al 6 jaar met pensioen is) bekent als de beul.
Mijn angst heb ik aan hem te danken, door zeer slechte ervaringen.
Waardoor ik dus 10 jaar niet naar een tandarts was geweest.
Mijn tanden zijn in de loop van de jaren steeds slechter geworden.
in het begin viel het nog niet zo op maar naar een aantal jaren begonnen mijn voor tanden er slecht uit te zien en braken er stukken af.
Mijn bovengebit zag er slecht uit,durfde bijna niet telachen en schaamde mij ervoor.
Tot dat ik op de verjaardag van onze buren was en mij iemand een briefje gaf met het I mail adres van de amalia kliniek erop.
Toen ik weer thuis was ben ik meteen op de site gaan kijken.(en alles goed doorgelezen).

(stap 2):
Een dag later heb ik wel 6 keer de telefoon in men handen gehad om tebellen maar ik durfde 't niet.
De 7 de keer is het me toch gelukt en kreeg een zeer vriendelijke mevrouw aan de lijn.
Dus toen stond er in eens een afspraak op 20-10-2007 voor een intake gesprek.
Ik heb 1 1/2 uur zelf gereden,met knikkende knieën naar binnen gegaan.(dit was nog in het oude gebouw).
Ik ben ontzettend vriendelijk ontvangen,kreeg een stapel papieren mee die ik moest invullen en voordat ik daar mee klaar was werd ik al geroepen.(foto,even in de mond kijken, happen in het gips, alles rustig doornemen, en een vervolg afspraak maken).
Toen kon ik niet meer terug krabbelen.

(stap 3):
07-12-2007 de grote dag is daar.........
Net als de vorige keer ben ik zelf ernaar toe gereden (om men zenuwen de baas teblijven).
Toen daar aangekomen (nieuwe gebouw) keek ik men ogen uit,het lijkt helemaal niet op een tandarts praktijk.
Een zeer rustgevende wachtkamer met zelfs openhaard,heb 20 min mogen genieten van deze ruimte.
Ze zijn mij persoonlijk komen halen en ben in de stoel gaan liggen infuus ingekregen en voordat ik mijn vriendin nog tot straks wilde zeggen sliep ik.
Toen ik weer wakker werd had ik mijn nieuwe tanden al in men mond.
Nog wel een beetje suf ben ik met een rolstoel naar de auto gebracht om huiswaarts tekeren.
Een maal thuis aangekomen heb ik toch wel last gehad van wat napijn maar als je dan een paar ibuprofens(400 mg) inneemt valt dat allemaal reuze mee.
Nu kan ik weer normaal lachen en die reacties van mensen om mij heen maken mij zo gelukkig.

Het team in Kerkrade, Bedankt voor de opvang, de toenadering, de gemoedelijke sfeer, de tijd die jullie voor de mensen nemen, en uiteraard bedankt voor de behandeling.

En voor alle andere mensen die nu nog twijfelen, ik weet ik heb makkelijk praten nu alles achter de rug is maar gewoon doen je krijgt er echt geen spijt van.

met vriendelijk groet,
Rob uit Veldhoven (Brabant),
10-12-2007.

8-12-2006

Hallo allemaal

Ik had op 05-12-2006 een afspraak onder nacose.
Ik had op dat moment geen angst,
Maar ik moest wachten en voor mij duurde dat natuurlijk heel lang,
Maar dat was dus niet zo dat gevoel van wachten,ik ben zo blij dat ik geweest ben naar deze mooie partijk,wat nu helemaal verbouwd is,
Het is prachtig,mensen ben niet bang voor de tandarts kom naar deze kliniek en je praat het zelfde als mij.
Je krijg een spuitje ,
En je bent weer zo wakker ik heb zo lekker geslapen dat ik helemaal niet wou opstaan.
Het zijn schatten deze hele team,
Bang zijn heeft geen zin,kom op mensen,groetjes mevr.m.
Uit heerlen

15-11-2006

Hallo (mede) angsthazen van Nederland?.

Na meer dan twintig jaar niet bij de tandarts te zijn geweest (mega trauma uit mijn jeugd), was het dan eindelijk zover. Gisteren 14 november ben ik eindelijk van mijn ?fietsenstalling? afgeholpen. Met 1000 kg lood in m?n schoenen, hartslag 200 en bloeddruk nog hoger, ging ik op pad naar Kerkrade. Nu woon ik in het Noord Westen van dit prachtige landje, dus het was een hele reis, dacht ik. Maandag nog 600 km files op onze wegen, dinsdag niet één. Met het gevolg dat ik er al om 9.00 uur was.
Ik werd keurig verwelkomd en op mijn gemak gesteld. Het vooruitzicht om nog 2 uur en 3 kwartier mijn op moeten gaan zitten vreten was niet prettig. Dus nog even een rondje gereden en één peuk(en) gerookt voor de zenuwen, was ik om kwart over 11 aan de beurt.
Ik mocht gaan zitten in de luxueuze stoel en al pratende voort werd het infuus aangebracht. Ik nog een beetje slap zitten ouweh? over de plaats waar ik vandaan kom, etc. etc. toen als een blok in slaap gevallen, niets van gemerkt. Ik werd wakker met een prachtige nieuw ?klappertje? en heb van de hele operatie niets gevoeld of meegemaakt. Echt fantastisch!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Tis nu een dag later en tot mijn grote verbazing geen centje pijn gehad. Vroeger als ik naar de tandarts ging voor een gaatje, liep ik de hele week met pijn, nu absoluut niet. Grote klasse!! Nog een paar dagen aan de anti-biotica en ik ben weer als nieuw.
Ben jij ook bang voor de tandarts, surf dan naar www.angstvoordetandarts.nl en maak gelijk een afspraak. Ik heb 10 jaar te lang gewacht. Alles waar ik bang voor was klopt echt niet meer.

Bedankt team van de Amalia Kliniek, jullie hebben mij én van mijn angst af én aan een prachtig nieuw (kunst)gebit geholpen?

Met vriendelijke groeten,

René S.
Anna P.

12-10-2006

11-10-2006

Bedankt team!

Ze hebben gevraagd of ik een stukje wil schrijven over mij ervaring in de amaliakliniek

Nou dat wil ik maar al te graag .met kloppend hart ging ik 28 juli naar kerkrade voor de eerste keer nou en of ik bang was maar ik schaamde me natuurlijk ook vreselijk omdat mijn gebit dermate slecht was en ik het steeds maar uitstelde maar toen er een voortand afgebroken was was er geen ontkomen meer aan conclusie alles moest eruit wat ik ook wou omdat ik er ook echt nooit meer last van zou hebben.

Het zou allemaal gaan gebeuren op 5 oktober om kwart over tien,dus wij s`morgens om kwart voor zeven van huis af helaas kwamen wij vier keer in de file dus ik opgebeld dat we het niet zouden redden ook daar was begrip voor . we kwamen om half elf aan toen moest ik natuurlijk even wachten om elf uur werdt ik geroepen nou kan je zeggen dat ik aardig pap in mijn benen had maar dat was echt niet nodig geweest binnen vijf minuten lag ik lekker te slapen en om half twaalf werdt ik wakker met hele mooie tanden in mijn mond wat was ik gelukkig. Het is nu bijna een week later en het gaat heel goed ik heb bijna tot niks napijn gehad wel moeite met eten maar dat gaat nu ook al iets beter heb alweer brood met boullion gegeten.

Wil jullie heel heel erg bedanken voor jullie begrip en steun en wie er nog over twijfelt om te bellen voor een afspraak echt doen je word er alleen maar gelukkig van en je zelfvertrouwen schiet de lucht in

Groeten liesbeth j. hulshorst {gelderland)

28-8-2006

Bedankt allemaal,

Ik zal mijn verhaal kort houden, meer dan 20 jaar was ik niet bij de tandarts geweest!

En ook toen mijn kies links afbrak ging ik gewoon rechts eten, wel met pijn maar goed te doen als je echt bang bent voor de tandarts.

Tot het moment dat het echt niet meer ging en ik besloot dat er NU iets moest gaan gebeuren.

Kortweg het intakegesprek vond plaats en ik was al blij dat niet alles er uit moest, de renovatiewerkzaamheden kwamen er op neer dat er 3 verstandkiezen uit moesten 2 gewone kiezen duizend en een gaatjes en een zeer grondige schoonmaakbeurt. Etc etc.

2 x onder narcose heerlijk, je gaat slapen en word meteen weer wakker en KLAAR!

mijn vrienden worden nu gek van me omdat ik iedereen mijn mooie tanden laat zien haha,

mensen die twijfelen doe het nou je krijgt er geen spijt van.

Mijn dank gaat uit naar het gehele team, ga door met het fantastische werk.

Groetjes C. uit Vught.

13-8-2006

Hallo kanjers

Hier even een berichtje voor (misschien) bij de reakties.

Vorig jaar op 14-04-2005 ben ook ik geholpen door die kanjers van de kliniek. Mijn verhaal kun je lezen bij de datum 25-04-2005.
Nu ben ik bijna 1.5 jaar verder en ik ben nog steeds zo blij dat ik toen die stap genomen heb. Inmiddels ben ik al 3 x (elk half jaar)
zonder knikkende knieën bij "mijn zorgvuldig uitgezochte tandarts" geweest voor controle. Alleen een beetje tandsteen verwijderen,
en de laatste keer stond ik na een aantal minuten al weer buiten, bijna geen tandsteen. Tja er zijn ook nadelen aan zo'n behandeling,
ik durfde bijvoorbeeld weer alles te eten met het gevolg dat ik een aantal kilootjes ben aangekomen. Oh en ik ben wat luidruchtiger
geworden omdat ik nu breeduit kan lachen en mijn hand niet meer voor mijn mond hoef te houden van schaamte. En na ruim een
jaar kijk ik nog geregeld breed lachend in de spiegel om te zien of ik het allemaal niet gedroomd heb. Hoezo ijdel, haha.
Maar zonder dollen, ik kan alleen maar zeggen dat dit de beste keus is geweest die ik ooit in mijn leven gemaakt heb en dat ik het zo
weer zou doen, ware het niet dat ik ze in Kerkrade beloofd heb goed voor mijn opgeknapte gebit te zorgen en dat probeer ik dan ook.

Maak die afspraak, neem die stap, ze zijn echt geweldig. Mijn sociale leven is zoveel mooier geworden, echt waar.

Elvira

7-8-2006

Hallo, mensen van het amalia team
ik wil jullie bedanken voor de goede zorg tijdens mijn behandeling

5augustus 2006.
het was zo ver ik moest voor mijn behandeling naar jullie toe komen.
ik zag er behoorlijk tegenop.
het was op die dag ook nog een beetje uitgelopen.
ik zou om 14.00 uur geholpen worden maar kon pas om 14.30 uur naar binnen.
ik zei nog tegen de tandarts dat ik er zo tegenop zie, en intussen zat het infuus al in mijn hand waar ik niks van had gevoeld.
en voor ik wist werdt ik wakker en het was al gebeurd, mijn boventanden waren er allemaal uit en beneden was alles netjes weer bij gewerkt
de tandarts deed me de boven prothese erin en ik kon naar huis.
ik kon wel huilen zo blij was ik dat het gebeurd was nu kan ik weer lachen op foto's en hoef me niet meer te schamen voor mijn slechte tanden.
en de napijn valt ook reuze mee ja je voelt wel wat maar het is niet veel.
ik raad het iedereen aan het was fantastisch hoe ze me daar hebben geholpen.
nou met vriendelijke groet. Mautice V. uit Nuth

10-7-2006

09-07-2006 graag zou ik iedereen willen bedanken die mijn geholpen hebben .
het was fantastisch ik kon voor mijn behandeling 04-07-2006 naar jullie
kliniek komen ,ik had jullie pagina al driehonderd keer gelezen en had zo
iets van het zal wel eerst zien dan geloven . we moesten er om 10 uur zijn
maar we waren iets te laat omdat er hele lange files stonden. we waren om
half 7 al weggegaan en na bijna 4 uur kwamen we aan .ik kon gelijk naar
binnen dat was wel heel prettig hoefde ik niet in de wachtkamer te zitten ,
er kwam een man naar me toe en die zei daar is de dame uit rotterdam ik
lachte wel maar was niet echt blij . ik kon wel huilen .hij deed een klein
prikje in mijn hand , daar voelde ik helemaal niets van en daar ging het
infuus aan en voor dat ik het wist lag ik in dromenland , ik werd wakker
gemaakt en vroeg waar ik was ik had gewoon een idee dat ik thuis in bed lag
te slapen, de meneer vertelde mij bij de tandarts ik zei oooo nee he !! hij
zei het is al achter de rug ik kon het niet geloven ik met me tong langs me
tanden en inderdaad de kiezen waar ik last van had waren eruit . ik vroeg
een spiegel en wist niet wat ik zag ik had een schitterende lach . ik was zo
blij en opgelucht dat ik iedereen wel kon zoenen ,deze mensen zijn voor mij
fantastisch de tandarts is niet me favoriet maar als het op deze manier gaat
ga ik er met een lach naar toe ik wil iedereen heel erg bedanken en tot
volgend jaar want ik kom bij jullie graag terug bedankt priscilla

30-6-2006

30-06-2006

Wij willen jullie bedanken voor alles wat jullie gedaan hebben om onze dochter van 4 jaar weer blij te maken.
4kiezen zijn er getrokken en 4 kiezen hebben jullie kunnen maken terwijl ze er zelfs niks van heeft vernomen.
Ze is apetrots en laat het aan iedereen zien die het maar zien wil.
Ze heeft totaal geen napijn gehad en 's middags weer gewoon kunnen eten .
In de auto zat ze alweer te tekenen en te spelen terwijl wij dachten dat ze wel weer in slaap zou vallen maar niet dus.
Wij bedanken jullie voor die enorme steun en goede uitleg van alles dit was de rit van ruim 3 uur wel waard ze is weer helemaal gelukkig en er gaat niks boven het geluk van je eigen kind.
Bedankt namens Fam. van den Broek

19-6-2006

Beste Amalia-kliniek,

wij willen jullie namens onze kinderen bedanken voor de fijne behandeling die wij bij u mochten ontvangen.
Na vele behandelingen die onze kinderen in het AMC Nijmegen hebben gehad door een infectie die nier uitval ten gevolge had, had dit ook het gevolg dat hun gebit door medicatie behoorlijk was aangetast, vooral bij onze dochter van 2 jaar oud.
Wij waren al bij verschillende tandartsen geweest voor behandeling, ja zelfs bij het tandheelkundig centrum van het universitair ziekenhuis maar daar wilden ze hen niet helpen .
Na wat research op internet kwam ik bij jullie kliniek terecht en heb meteen geinformeerd en konden onze kinderen terecht voor behandeling.
Gelukkig konden de tandjes van onze zoon, 3 jaar oud nog opgelapt worden en heeft hij nu een mooi gebitje.
Helaas voor onze dochter van 2 moesten haar vier voortanden boven verwijderd worden en nog eens twee kiezen boven. De rest van haar tandjes konden gelukkig nog geredt worden en dus heeft ze ondanks haar "fietsenrekje" weer een stralende lach.
Het was een hele prettige ervaring met jullie kliniek en ik hoop dat jullie dit dankbaar werk nog lang mogen doen.
Wetende dat onze kinderen eigenlijk "als de dood zijn" voor doktoren, omdat de ervaringen niet altijd prettig zijn, zei ons zoontje en dochtertje:
Mamma, dit was wel een lieve doctor he !!!
Dit doet een moederhart goed en ik hoop dat jullie zo'n reactie ook goed mag doen.
Nogmaals bedankt voor alles !!!
Namens onze kinderen Mathijs en Annika,
Elly en Edwin Michiels-Fleuren

22-5-2006

RESPECT

Ook ik wil ben een van die personen die na lang wikken en wegen de weg naar de Amaliakliniek heeft gevonden.

Mijn ervaringen met schooltandartsen en later met reguliere tandartsen zijn nu niet bepaald positief te noemen. Het resultaat was dat ik mijn bezoekjes aan de tandarts zoveel mogelijk heb beperkt.

Het was niet zozeer de pijn of de boor die ik niet kon verdragen maar het overgeleverd zijn aan iemand die je zeer goed het gevoel kan geven dat je een domoor en een sukkel bent omdat je je gebit zo verwaarloosd hebt. Ik ben jarenlang op zoek geweest naar een ?menselijke? tandarts, iemand die je kan vertrouwen en die je geruststelt i.p.v. tegen een muur van onbegrip op te lopen. Kortom je wilt met respect behandeld worden.

Op een gegeven moment stond de zoveelste kies los in mijn mond en nadat die was uitgevallen begon ook een voortand los te staan. Ik had geen zin om verder als Eucalypta door het leven te gaan. Dit was een reden om op internet op zoek te gaan naar de zoveelste tandarts.

Na het lezen van de reacties op deze site heb ik contact gezocht met de Amaliakliniek.

Op 2 mei kon ik langskomen voor de intake en wat ik eigenlijk al wist was dat alles getrokken moest worden en ik aan een kunstgebit moest. Ze hebben daar de tand een beetje vastgezet en ik moest maar hopen dat deze zou blijven zitten tot 22 juni. (Een week na mijn reeds geboekte vakantie) Binnen een week was het materiaal waarmee de tand was vastgezet al gebroken.

Ik heb meteen weer contact gezocht met de kliniek en tot mijn grote opluchting kon ik op 16 mei terecht.

De dag van de behandeling heb ik alleen maar positief ervaren. De nacht ervoor heb ik heerlijk geslapen. Een gevoel van opluchting kwam over me heen, eindelijk hoef ik me geen zorgen meer te maken over die loszittende tand. De behandeling was later dan gepland omdat alles een beetje was uitgelopen. Een patiënt voor mij kwam in de rolstoel naar buiten en vertelde mij dat de duivel daar binnen zat. Een leuk vooruitzicht, maar gelukkig konden mijn schoonzus en ik hier hartelijk om lachten, wetende dat die man nog half versuft was.

Na een prikje in mijn hand viel ik heerlijk in slaap en heb nergens iets van gemerkt. Vervolgens werd ik wakker met een gebit in mijn mond. Na nog even gepraat te hebben met de mensen die mij hebben behandeld werd ik in een rolstoel gezet en naar de auto gereden.
Het bloedde natuurlijk wel een beetje maar pijn heb ik niet gehad.

We zijn nu twee dagen verder en ik moet zeggen dat het wel raar aanvoelt in mijn mond, dat ik nog slis met praten, maar daar wordt hartelijk om gelachen. Mijn mond is nog gevoelig maar daar is mee te leven. Het enige dat mij tegenvalt is het eten. Door de loszittende tand en nu met mijn gebitje wil ik eindelijk weer eens iets hartigs en stevigs eten maar dat gaat nog niet. Maar ik ben positief ingesteld en ga ervan uit dat ik op een gegeven moment weer lekker kan eten.

Ik hoop dat mensen die net als ik op zoek zijn naar een tandarts die je met respect behandeld en bovendien vriendelijk en aardig is, iets aan dit stukje hebben.

Mijn waardering gaat uit naar alle mensen van de Amaliakliniek. Mensen die respect hebben voor een medemens. Er zouden veel meer tandartsen in Nederland moeten zijn zoals het personeel in Kerkrade.
Ik hoop dat er zeer snel nog een kliniek bijkomt in Nederland voor alle mensen die de reis naar Kerkrade nu als een obstakel zien. Zelf heb ik er graag een enkele reistijd van 3 œ uur voor over gehad.

Ineke

22-5-2006

Hallo toppertjes van de Amaliakliniek,

Hierbij wil ik iedereen bedanken van de Amaliakliniek voor de grote steun die jullie voor mij zijn geweest en dan bedoel ik ook echt iedereen (van receptioniste, begeleiding, narcotiseur en de tandarts zelf).
Door de jaren heen was mijn grootste angst de TANDARTS. Het werd op een gegeven moment onmogelijk om op een normale manier mij te laten behandelen, uit angst sloeg of beet ik mijn tandarts en achteraf schaamde ik mij zo erg dat de keer erop, een behandeling helemaal niet meer mogelijk was plus het feit dat ik al 2 weken van te voren er ziek van was omdat ik wist dat er weer een behandeling stond te gebeuren.
Na jaren van frustraties is mijn vriend op het internet gaan zoeken naar een mogelijkheid om mijn gebit enigszins te redden van verval en toen kwam hij bij jullie website terecht. Het heeft daarna nog zeker 3 maanden geduurd voordat ik de telefoon pakte en het nummer van de Amaliakliniek durfde in te toetsen en een afspraak te maken. Daarna ging alles eigenlijk heel snel. De intake vond plaats op 7 januari en de eerste behandeling was 21 maart.
Met knikkende knietjes vertrok ik samen met mijn vriend naar de Amaliakliniek vanuit Hellevoetsluis. Jeetje wat was ik bang, bang voor wat er stond te gebeuren maar ook bang dat ik weer helemaal uit mijn dak zou gaan en vol schaamte huiswaarts zou keren net als toen bij mijn tandarts.
Toen we aankwamen meldde ik mij bij de receptioniste en kwam er een begeleidster bij mij om mij op mijn gemak te stellen (een vrouw met een gouden hart, zo lief). Ze heeft mij begeleid totdat ik uiteindelijk in slaap viel. Anderhalf uur later werd ik wakker en was de eerste behandeling achter de rug. Een hele opluchting. We keerden huiswaarts en ik moet zeggen de verwachte napijn bleef uit. Ik heb totaal geen pijn gehad ( en dat van 2 verstandskiezen trekken en 2 wortelkanaalbehandelingen) hooguit dat ik die dag en de dag erna nog een beetje versuft was van de narcose.
Twee weken later op 4 april was de 2e behandeling en ik stapte al stukken rustiger in de auto omdat ik nu wel wist dat ik weer zou gaan slapen en absoluut niets zou voelen van de behandeling. Weer werd ik op alle fronten goed begeleidt en alles verliep weer van een leien dakje. Ook deze keer geen napijn gehad.
Volgend jaar kom ik weer terug omdat ik een brug moet hebben omdat mijn tanden behoorlijk zwak zijn geworden door de jaren heen maar nu pak ik de telefoon en maak weer een afspraak zonder twijfels omdat ik weet dat ik in goede handen ben.
Ik ben zo blij dat er mensen zijn zoals jullie die patiënten met extreme angst voor de tandarts kunnen helpen. Mijn respect en dankbaarheid is eigenlijk niet meer in woorden uit te drukken maar ik denk dat de boodschap wel degelijk over is gekomen.
Mochten er mensen zijn die nog steeds twijfelen bij het lezen van de ins en outs van de Amaliakliniek kan ik alleen maar zeggen: Zet die stap alsjeblieft want je maakt een einde aan alle frustraties en bent uiteindelijk blij dat de grote stap is gezet en je weer een stralende glimlach kan laten zien!

Heel veel liefs,

Gabi P.
Hellevoetsluis

6-5-2006

4 mei 2006

Lieve mensen van de Amalia Kliniek,

Langs deze weg wil ik iedereen ontzettend bedanken voor de hulp, steun en begrip. Het zijn 3 kleine woordjes maar voor mij, en ook voor anderen, van ontzettende grote betekenis.

De manier waarop jullie patiënten behandelen en begeleiden is lovenswaardig. Juist voor mensen zoals mijzelf die lange tijd het gevoel hebben gehad ?nergens heen te kunnen? dan wel durven. Mede dankzij de duidelijke website en het forum heb ik mijn besluit gemaakt om me bij jullie te laten behandelen. En ik heb daar geen spijt van!

Het is voor mij wel totaal zo?n 450 kilometer rijden (heen en terug) maar het was elke kilometer waard.

Vanaf de receptie tot aan de tandarts en anesthesisten helemaal goed! Het zijn misschien maar kleine dingen maar herkend worden bij de telefonische bevestiging en aankomst, terwijl de intake al 2 maanden terug was, tot aan de rit per rolstoel naar de auto. Waarbij de anesthesist van de intake nog even een hand op mijn schouder legde en heel lief sprak ?ik zei toen toch dat het allemaal goed zou komen?.

Veel mensen begrijpen niet wat voor consequenties een tandartsfobie kan hebben in iemands leven maar dankzij jullie krijgen mensen zoals ik weer zin en de moed om te lachen, te praten en deel te nemen aan het sociale leven.

Helaas ben ik de namen vergeten van de medewerkers in de behandelkamer maar sorrie dat ik jullie aan het werk wilde zetten door lege limonadekratjes ergens anders neer te zetten?

Ik wist niet eens dat ik het gezegd had? Wat narcose allemaal met je doet haha!

Er zijn al zoveel goede dingen gezegd op deze website over jullie, om dus wat nieuws te verzinnen wordt moeilijk?

Maar heel, heel erg bedankt!

Rob

Ps,

Succes met de nieuwe kliniek en laten we hopen dat er meerdere van deze klinieken in het komen aangezien afstand voor sommige mensen toch nog een drempel kan zijn.

4-5-2006

Op 27 april was dan eindelijk mijn" grote dag"zullen we het zo maar noemen.
Na jaren niet meer bij de tandarts te zijn geweest en veel pijn in de
mond(afgebroken kiezen tanden enz)
In januari was ik reeds geweest voor een intake gesprek.
en nou moet ik eerlijk toegeven dat ik van te voren maanden alleen maar naar
de site heb zitten kijken.
OP een dag besloot ik maar eens te bellen voor de intake ik had het nummer
al 3x gedraaid en maar weer weggedrukt ik stond echt te trillen en dat
alleen maar voor een afspraakje te maken,uiteindelijk heb ik toch doorgezet
en heb een afspraak gemaakt.
in januari ben ik er dus heen gegaan met gemengde gevoelens (angst maar ook
wetende dat er niets gedaan zou worden)daar aangekomen stond ik gewoon te
trillen op mijn benen
er werden foto"s gemaakt en toen in de stoel bij die" enge"man.maar deze
stelde mij direct gerust en zei we gaan niets doen wil alleen even in je
mond kijken .en toen kwam de uitslag ik wist hem al ver van te voren en de
tandarts bevestigde alleen mijn gevoel alles moest eruit.dus moest ik gelijk
happen nadat dit voltooid was nog een gesprekje over de narcose behandeling
en daarna weer op weg naar huis
Ik moest bellen voor de datum van de behandeling en dat heb ik dan ook de
dag erna gedaan ik was zo gerust gesteld dus wat kon er nog gebeurenen het
was nog zo ver weg de behandeling.
De weken voor de behandeling dacht ik er weinig over na.tot een week voor de
behandeling ik werd nerveus kreeg er hoofdpijn van en de angst kwam weer
opzetten
DE dag van de behandeling was aangebroken ik zei tegen mijn vrouw ik rij er
wel naar toe dan ben ik wat afgeleid(reis van 3 uur)en dat vond ze prima.
We waren mooi op de afgesproken tijd aanwezig.hetwas wat uitgelopen en werd
iets later geholpen.zweet brak uit.en toen werd ik geroepen.
ik mocht gelijk plaats nemen in de stoel en werd zo vriendelijk ontvangen en
gerustgesteld dat de angst al aardig verdween. de infuus werd ingebracht en
ze vertelde me een leuke story en weg was ik na een half uur werd ik weer
wakker gemaakt en was alles al achter de rug en mooiste is ik heb totaal
niets van de behandeling mee gemaakt.echt super
werd in in rolstoel gezet en naar de auto gebracht was niet echt suf maar
goed service van de zaak
Mensen ik kan alleen maar zeggen ga naar de Amaliakliniek er zit daar een
fatastisch team die weten hoe je met mensen moet omgaan die vrezen voor de
tandarts als ik dit eerder had geweten was ik jaren eerder geweest
IK wil ook nog de mensen bedanken die ik na afloop van mijn behandeling nog
niet heb kunnen bedanken heb maar een woord voor jullie echt super team zijn
jullie

ga zo door en ik zal zeker jullie aanbevelen aan andere mensen

mvg f.b

20-4-2006

April 2006

Aan alle medewerkers van de Amaliakliniek, woorden schieten te kort.

Zoals iedereen die mij is voorgegaan wil ik jullie bedanken voor de goede zorgen en het fantastische resultaat.

Mijn verhaal kan ik niet in het kort vertellen, maar ik wil heel graag overdragen hoe mijn leven nu verandert is door de Amaliakliniek.
Zelf moest ik diverse malen een narcose behandeling ondergaan, ik ben niet bang voor de tandarts maar heb een complicatie waardoor ik geen ?gewone? behandeling zonder narcose kan ondergaan.
Daar ik diverse keren onder behandeling ben geweest heb ik met bewondering gezien hoe iedereen benaderd werd, met zoveel zorg, persoonlijkheid, aandacht en tactiek, zodat men bijna hun angsten vergat.
Nogmaals de zorg, de aandacht en het vertrouwen dat de tandarts, anesthesist, assistentes, receptionistes, iedereen bij de Amaliakliniek je geeft, is in een woord fantastisch en mijn dank is stralend!
Ik heb meer dan 2 jaar geen vast voedsel kunnen eten, heel veel pijn gehad en kilo?s afgevallen, ik leefde mijn leven van dag tot dag, toen ik een intake gehad had en de behandelingen had gehad in de Amaliakliniek is mijn leven weer ?normaal? geworden, ik kan weer eten heb geen pijn meer en lach de hele dag, maar het voornaamste ik kan weer genieten van het leven, ben weer helemaal de oude ik! Het resultaat is fantastisch geworden.
Mijn tanden zijn nu mijn visitekaartje en door mijn ervaring heb ik veel mensen mijn ervaring kunnen overdragen zodat ze ook een afspraak hebben gemaakt bij de Amaliakliniek.
Zelf had ik niet de mogelijkheid om eerder behandeld te worden, maar voor de mensen die angst hebben, bel gewoon een keer, die eerste keer moet er toch eens komen en je leven wordt hierna zoveel mooier (het klinkt hemels) maar dat is het ook!
Laat je leven niet beheersen door angst maar ga nu eindelijk eens genieten!

Met een stralende glimlach groet ik jullie, Monique M.

13-4-2006

na vele jaren van stres zenuwen moest er toch wel een x iets gebeuren,via myn kameraad,die my een tip gaf om naar het zuiden te gaan,eerst mailen,want je weet maar nooit,
de grootste angst voor my was die verdoving spuit,maar hier kreeg je een slaap spuit,maar dat is voor my ook al genoeg om doorgedraait te worden.
uit eindelijk toch maar een afspraak gemaakt,terug kan ik altyd.
een mooie blonde meid die zonder tangentjes myn mondje bekeek
zy dat een kunstgebid boven en onder noodzakelijk was.
het happen is geen probleem, dus dat maar gedaan.
by het intake gesprek,heb ik uitdrukkelijk gezegt GEEN SLAAPSPUIT. dit heb ik zekers 3x herhaald met trillende handen en kloppent hart.
de anesist(vero) zy dat een mondkapje ook kon,dit was geen probleem.
na vele mailtjes & telefoontjes met vero kwam de 28e mrt. steeds dichter by.
ik begon dagen aftetellen,
ook in overleg met myn huisarts die my gerust stelde,
heb ik via vero slaap tabletten gekregen voor een dag ervoor, en s'morgens op de heenweg.
deze werkten maar 1/2, ik was suf,vermoeit, maar niet in diepe slaap.
by aankomst werd er door myn vader angela erby gehaald omdat ik behoorlijk zenuwachtig in de auto zat.
deze pers. had het direckt in de gaten, en gaf my een slaap tablet wat 4 x zo sterk was dan de vorige.
na +-1 1/2 u. werd ik wakker(gevoel 2 min.) en dacht dat ik nog moest worden geholpen,nee hoor, ik had nog maar 5 ondertanden over,waardoor het gebid pas werd gemaakt.
en de druk weg was,z'n mondkapje brengt je ook erg in slaapt.
eten drinken heeft nu nog een beetje problemen,maar dat went wel.
by een volgende operatie weer een mondkapje,
dat geeft my ook rust.

afz. erik
www.erikautocross.nl

12-4-2006

DOEN!!!!!!
Dit is wat ik als eerste zou willen zeggen tegen diegene die nog twijfelen en al tientallen keren de reacties gelezen hebben (net als ik deed).
Ik weet dat het makkelijk praten is voor iemand die de behandeling al achter de rug heeft, afgelopen donderdag (06/04), maar geloof me;
't valt reuze mee...en deze woorden komen van iemand die al 15 jaar niet in een tandartsstoel gezeten had!
Ook ik ben begonnen met de reacties tientallen keren te lezen, twijfelen en weer is op de site gekeken.
Na lang aarzelen eens een mailtje verstuurt. Netjes en vriendelijk mailtje terug met de mededeling dat ik gewoon telefonisch een afspraak
kon maken. Na weer een tijdje getwijfeld te hebben, toch maar eens een belletje. En vanaf dat eerste telefoontje is het eigenlijk "vanzelf"
gegaan. 'k Bedoel te zeggen; de mensen zijn daar allemaal zo vriendelijk, van het eerste telefoontje tot de uiteindelijke behandeling, dat
er een last van je af valt, je hoeft je eigen niet te schamen voor je angst! Geloof me, je bent niet alleen, zoals je op de site kan lezen.
Dus is het niet naar aanleiding van dit mailtje, dat je eindelijk de telefoon durft op te pakken, dan hoop ik dat je dat doet na een van de volgende
bezoeken op de site. Dat hoop ik echt, omdat er zo'n last van je af valt, zodat je je algeheel ook een stuk lekkerder voelt!
Nou sterkte, en pak op die telefoon!
Tot slot wil ik langs deze weg nogmaals het hele team van de Amaliakliniek bedanken!! Jullie maken met z'n allen toch het verschil voor veel
mensen denk ik! Dus tot de volgende keer zou ik zeggen.
Met vriendelijke groet, Edwin.

12-4-2006

Hallo allemaal,

6 april ben ik bij jullie geweest en ik heb weer een stralende lach!!!!

Voor alle mensen, die niet naar de tandarts durven en net zoooon vliegangst,
want hiermee WAS mijn tandartsangst te vergelijken, BEL NAAR DE LIEVERDS VAN
DE AMALIAKLINIEK!!! Supergave mensen, zo vriendelijk en rustgevend en puik
werk hoor!

Vanaf mijn vijftiende moest ik al naar de tandarts of kaakchirurg voor mijn
toen nog gave gebit te repareren, mijn euvel was het tandvlees. Ik had een
mooi, recht gebit maar door het tandvlees gingen mijn tanden steeds schever
staan en had ik voortdurend ontstekingen als ik niet zelf goed mijn mond
verzorgde en regelmatig bij kaakchirurg langsging. Dit was geen pretje en ik
heb al een keer geroepen en meende dit ook: ik beval nog liever 10 x achter
elkaar dan dat ik nog een keer in een tandartsstoel moet gaan zitten. Mijn
tandvlees werd echter steeds slechter en ze hebben me ooit verteld als je 40
bent dan heb je je eigen tanden niet meer. Welnu ik ben nu 41 jaar. In
december kreeg ik weer een ontsteking en ging op internet zoeken naar een
tandarts, die me onder volledige narcose zou kunnen helpen. Al moest ik naar
Groningen rijden dat boeide me niet. De Amaliakliniek bleek dicht in mijn
buurt te zijn en ik heb de stoute schoenen aangetrokken.
Om een lang verhaal kort te maken 6 april ben ik geholpen. Zo lief ben ik
mogen gaan dromen en toen ik wakker werd was het gepiept. Ik geniet iedere
dag als ik in de spiegel kijk, ik heb weer een mooi gebit. Een volledige
prothese maar dat is niet erg. Ik lach weer en vrienden van me zeggen Jee
Anja je hebt je oude mooie gebit weer terug, vandaar dat ik zeg puik stukje
werk hoor. Een foto van mij toen ik 15 was en nu ik 41 ben, de tanden bijna
idem dito. Mooi, recht, gewoon super!

Ik ben zo blij met jullie, dat jullie dit voor mij gedaan hebben!

Allemaal een hele dikke hughie!!!!!

See you Anja

11-4-2006

10-04-2006

Lieve mensen van de Amaliakliniek,

Na jaren niet meer naar de tandarts te zijn geweest, las ik in het weekblad 'de Vriendin' een artikel over de Amaliakliniek. Ik dacht: Dat is iets voor mij!

Toch nog een tijd lang gewacht, maar uiteindelijk in janauri toch gebeld.

3 februari kon ik komen voor de intake dus met de zenuwen in mijn lijf daarnaartoe. We kwamen er binnen en werden er heel vriendelijk ontvangen! Na even gewacht te hebben, werden er foto's gemaakt en daarna werd ik naar binnen geroepen bij wat later bleek een Belgische tandarts. Nou daar voelde ik me meteen op mijn gemak. De schade werd opgemaakt en het bleek dat er niks meer aan gedaan kon worden. de enige oplossing bleek een protese. Boven had ik al, maar nu moest onder ook en boven een nieuwe. Daarna nog even doorspreken voor de narcose en toen weer naar huis met een afspraak voor behandeling op 6 april 2006.

Toen die dag aangebroken was, je gelooft het of niet, was ik niet zenuwachtig. Zoveel vertrouwen had ik in die vriendelijke mensen! 13.15 uur was ik aan de beurt en voordat ik het wist was ik weg. 30 minuten later werd ik wakker gemaakt. Even later zat ik in de auto duf te wezen. Alles goed verlopen en een hele opluchting!

Kortom: aarzel niet meer, maar maak vlug een afspraak!

Nogmaals allemaal héél erg bedankt! Iedereen van receptioniste tot aan tandarts BEDANKT! Het is echt TOPPIE!!

Groetjes Corrie

9-4-2006

Hallo ik ben Helene uit Venlo en ik ben net terug van een behandeling in de Amalia kliniek.

Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik heb er 35 jaar over gedaan om moed te verzamelen iets aan mijn gebit te laten doen.

Op 6 februari j.l. heb ik de stoute schoenen aangetrokken en aan te telefoniste in Kerkrade gevraagd wat ik moest doen om in aanmerking te komen voor een behandeling in de kliniek. Haar vriendelijke antwoord was: ?Gewoon een afspraak maken mevrouw?. Ik kon het gewoon niet geloven dat ze mij ook weleens zouden kunnen helpen. Nou de afspraak was gauw gemaakt en op 3 maart mocht ik komen voor een intake. Het was een weldaad allemaal die vriendelijke mensen, niets vonden ze raar en niks was teveel. De aardige Belgische dokter zei zowaar mijn mond weer mooi te maken.

Vandaag (ik ben net terug) is het dan goed gekomen. Super zo?n manier van aanpak, niks hoef je uit te leggen iedereen begrijpt dat je het niet voor de lol zover hebt laten komen. En achteraf zijn ze oprecht blij voor je dat ze je hebben kunnen helpen. Het heeft mij goed gedaan. Ik ben erg gelukkig dat ik uiteindelijk toch deze stap heb durven zetten. Voor alle mensen die nog moeten of willen, kop op, ik weet zeker dat als het mij lukt het iedereen moet lukken. Want ik wist het heel zeker er was niemand banger dan ik. Lieve mensen van de Amalia Kliniek hartstikke bedankt. Helene.

9-4-2006

Beste medewerkers van Amalia Kliniek,

Jullie hebben mij (via mijn moeder, aangezien ik nog niet helemaal bij positieven was..) gevraagd om een reactie te plaatsen naar aanleiding van mijn behandeling op
6 april. Bij deze mijn reactie, ik kan jullie niet vaak genoeg bedanken voor wat jullie voor me gedaan hebben.
Mijn hele gebit moest gerenoveerd worden en 2 verstandskiezen moesten getrokken worden, dus een hele klus.
Ik ben altijd keurig netjes ieder halfjaar op controle geweest bij mijn oude tandarts en iedere keer moest er weer een hele hoop gebeuren er kwam gewoon geen eind aan. Maar je zou denken dat je dan een goed onderhouden gebit hebt...NOT!!!! Het zag er ook niet uit, spontaan lachen was er niet bij altijd maar weer die hand voor je mond houden.
Aangezien mijn angst alleen maar groter begon te worden en ik het in december helemaal zat was om weer diverse afspraken te gaan maken en tevens een afspraak bij de kaakchirurg te moeten maken, toen heeft mijn moeder stappen ondernomen. Ze is uiteindelijk doorverwezen naar jullie.
Ik heb direct diezelfde avond op internet gekeken en onder andere diverse reacties gelezen van mensen die al geholpen waren. Dat gaf me wel een goed gevoel. Ik heb die week de stoute schoenen aangetrokken en gebeld, ik kon in januari terecht voor een intake gesprek. Super zenuwachtig, maar iedereen die ik gesproken had waren hartstikke lief en aardig en heel relaxed alsof ze alle tijd van de wereld hadden, heerlijk is dat.
Ik had een begroting meegekregen van alles wat ze zouden gaan doen, nou dat is ook geen pretje als je dat ziet.......2 vellen vol.
Meteen maar een 1e afspraak gemaakt voor de behandeling (er zouden 2 behandeling in totaal komen) anders zou ik het toch maar uit gaan stellen. Gelukkig voor mij op dat moment duurde het nog even, ik zou 6 april geholpen worden. Ik hoefde er voorlopig nog even niet aan te denken.
Maar goed ik ben nu afgelopen donderdag geweest en ik ben ontzettend blij, ik kan weer lachen zonder hand voor mijn mond te houden om dat zooitje te verbergen.
Ik ben wel zo blij dat ik dat gedaan heb ik had het al jaren eerder moeten doen. Ik was ook wel heel erg blij om te zien dat ze meer locaties in Nederland gaan maken, dus als er een meer in de buurt komt dan hebben ze mij in ieder geval al als klant.
Mensen, echt waar als je angst voor de tandarts hebt en er moet van alles aan je gebit gebeuren ga naar de Amalia Kliniek. Ze zijn echt super goed en heel aardig.
Mijn behandeling is echt super mee gevallen, het is zelfs zo mee gevallen dat alles in 1 behandeling gebeurd is in plaats van 2. Tuurlijk heb ik wel wat napijn gehad maar ze hebben ook aardig wat gedaan in mijn mond, maar die napijn heb ik er graag voor over gehad.
Iedereen ontzettend bedankt en Mark..u bent de eerste tandarts die mij aan het huilen (van blijdschap) heeft gekregen. Bedankt voor alles.

Groetjes,
Debby uit Nieuwegein

4-4-2006

Beste mensen,

Afgelopen dinsdag was het voor mij zover, na 6 jaar uitstel en kiezen trekken uit wanhoop?.

Ook ik had het constant voor me uit geschoven om te gaan, en heb enkele jaren geleden al eens een intake gedaan bij jullie, verder kwam ik toen niet?

Jammer, maar helaas. Nu had ik wel door gezet, en ja, het viel GEWELDIG mee!!!

Vooraf hebben ze nog met me gelachen? Ik heb als beroepsmuzikant een act waarbij ik de gasten

ontvang als Oeshi, een persiflage op Wendy van Dijk.

Alleen al te bedenken dat ik dus een man ben, ziet dit op zich al bezopen uit.

Echter, het nepgebitje dat ik gekocht had bij een carnavalszaak, bleef gewoon niet zitten met dat goedkope spul dat ze erbij leverden.

Dus, zo geraffineerd als ik kon, heb ik jullie om raad gevraagd, en nu kan ik mijn act in volle overtuiging brengen bij mijn optredens.

Maar dat terzijde, iedereen in jullie team wil ik bij deze van harte bedanken, ook die Belgische schone dame.

( Ik heb een zwak voor Belgische dames, ze hebben door hun accent een extra portie stijl!!)

Het heeft me 100 % meegevallen, en aangezien ik links nu geen kiezen meer heb, zal ik me zsm melden om hier een oplossing voor te vinden.

Zo zie je maar, als je te lang wacht met naar de tandarts te gaan, gaan waarschijnlijk ook al je tanden eraan!!!

En dat is dood zonde!!! Vooral gezien deze fijne mogelijkheid om er iets aan te doen.

Heeeeeeeeel hartelijk bedankt allemaal!!

Math R,
Keske Toe One man show.

4-4-2006

Ik wil iedereen nog bedanken voor de goede zorgen.het is mij 100% mee gevallen.Ik ben vanmorgen om half 12 geholpen ,en zat om 1.15 uur weer in de auto.Heb helemaal geen napijn,en ben de hele weg wakker gebleven.Toen ik thuis kwam heb ik een lekker bakje koffie gedronken.Daarna heb ik gegeten en ben toen heerlijk met de honden wezen wandelen.Daar kwam ik iemand tegen die ook zo,n angst had voor de tandarts.Ik heb jullie gelijk aanbevolen,dat leek haar wel wat.Er is heel wat aan mijn gebit gebeurd,maar ik ben helemaal gelukkig,als ik weer wat heb kom ik gelijk weer bij jullie.
Nogmaals heel hartelijk bedankt voor de goede zorgen

Groetjes Elly

27-3-2006

Goedemorgen!

Zaterdag 18 maart jl was het dan zover. In 1989! kreeg ik te horen van mijn toenmalige tandarts dat de verstandskiezen voor problemen konden gaan zorgen en dat ze er maar beter uit gehaald konden worden. Dat zou dus de kaakchirurg moeten doen. Met de verwijskaart op zak liep ik naar buiten en dacht:: NO WAY! Ik heb nog tijd zat want ik voel er niets van. Als ik er last van krijg zie ik het dan wel weer. De laatst jaren voelde ik toch een van die kiezen duwen tegen mijn andere kiezen en ik kreeg het er toch wel een beetje benauwd van. Het zou er nu toch van moeten komen....
Op een morgen in november ben ik het internet gaan afzoeken naar een angsttandarts. Ik wist niet of zoiets bestond. Uiteindelijk kwam ik op de site www.angstvoordetandarts.nl. Ik heb gebeld voor een afspraak en ben dus vorig weekend geholpen. Het was een hele bijzondere ervaring. Ik was helemaal niet abnormaal zenuwachtig omdat ik diep van binnen wist, dat ik er niets van zou merken. Dat hadden ze mij op het intakegesprek immers uitgelegd. En die napijn waar iedereen het over had was een zorg voor later. Ik liep de behandelkamer in en ben op de stoel gaan zitten. Dat liep heel soepel en nadat het behandelend team zich had voorgesteld kreeg ik een infuus en na een minuutje ben ik ingeslapen. Ineens schudde iemand mijn hand en zei: Het is gebeurd! Ik dacht nog: Ik sliep net zo lekker, waarom maak je mij wakker? Och ja, ik ben bij de tandarts! Ik werd in een rolstoel geholpen en heb ik de wachtkamer mijn duimen omhooggestoken voor de mensen die daar zaten te wachten op hun behandeling. Het was super gegaan! Ik weet niet of ik iedereen heb bedankt (het uur nadat ik wakker werd was ik niet echt bij mijn positieven) en anders wil ik dat bij deze doen. De mensen in mijn omgeving die wisten wat mij te wachten stond staarden mij ongelovig aan en je zag ze denken: Had ik dat maar geweten.... Ik heb het achter de rug en wat ben ik blij dat die krengen eruit zijn. Door deze ervaring hoef ik niet meer bang te zijn. Ik weet dat nu.
Tot de volgende controle!
Groetjes Veronique

22-3-2006

Beste medewerkers van de Amaliakliniek,

Al enkele jaren wist ik dat mijn verstandskiezen eruit moesten. Maar ja, als je panisch bent voor naalden en witte jassen, dan schuif je zoiets liever ver vooruit.
In 2004 heb ik een poging ondernomen door een afspraak bij een kaakchirurg in het ziekenhuis te maken, maar toen ik daar binnenkwam en al die tangetjes en apparatuur zag, schoot ik helemaal in de stress.
Ik was zo panisch dat ik in therapie ben geweest om proberen te leren mijn angst te beheersen. Helaas? aan het einde van de therapie was de angst nog even groot en zag ik t nog steeds niet zitten om naar de kaakschirurg te gaan; de gedachte alleen al bezorgde me slapeloze nachten en buikpijn.

In december ?05 hoorde ik van een collega dat zij naar de Amaliakliniek was geweest voor een intake. Haar ervaringen waren zo positief dat ik moed verzamelde en dacht ?ik bel gelijk en maak een afspraak?. Begin januari ?06 kon ik terecht voor mijn intake gesprek. Ondanks een paar slapeloze nachten viel dit reuze mee; eerst bij de tandarts (het enige dat hij deed was kijken; hij gebruikte geen haakje of iets dergelijks) en daarna naar de assistente van de anesthesist. Daar kon ik alle vragen die ik had stellen en ik kreeg overal een duidelijk antwoord op.
Ik zou op de wachtlijst komen voor de kaakchirurg?.
Eenmaal thuis zag ik t toch niet zitten; je kreeg een infuus met slaapmiddel?. De gedachte aan die naald alleen al?.
Ik besloot een mail te sturen met de vraag of ik met een zogenaamd ?kapje? onder narcose gebracht kon worden. De volgende dag had ik al antwoord; dat was geen enkel probleem!
De weken die volgden dacht ik elke dag wel een of meerdere keren aan hetgeen dat ging komen??

Zaterdag 18 maart was het dan zover: de dag waarop mijn verstandskiezen onder narcose zouden worden verwijderd.
Zo veel zenuwen, slapeloze nachten, angst over wat er wel niet allemaal kan misgaan??..
Als ik nu achteraf erop terugkijk, dan zeg ik : ?de ingreep is meer dan 100% meegevallen!?
De medewerkers van de Amaliakliniek tonen begrip voor je angst en helpen je echt om je angst te overwinnen (ik kreeg toen ik aan de beurt was nog even twijfels, en wilde terugkrabbelen). Ze stralen rust uit en dat voelt vertrouwd, zeker als je zelf angstig bent.
Ik hoop dat mijn ervaringen andere mensen overtuigen om de stap te zetten. De opluchting die je naderhand voelt is zo?n goed gevoel; denk daaraan en zet je over je angst heen!
Mensen van de Amaliakliniek; enorm bedankt voor jullie hulp!

Groetjes,

Cindy

20-3-2006

Beste allemaal van de Amalia kliniek.

Bij deze van harte bedankt voor de goede zorgen van zaterdag 18 maart.

Na 5 jaar geleden gehoord te hebben dat mijn beide verstandkiezen getrokken moesten worden zijn ze er eindelijk uit. Als kind zijn er bij mij twee kiezen en een voortand getrokken. Niet tegelijk, maar na die laatste voortand heb ik er toch veel angst aan overgehouden. Nu ben ik niet bang voor de tandarts, maar een behandeling als deze kon ik mij gewoon niet toe zetten.

Wat ik erg jammer vind is dat ik nog geen tandarts of kaakchirurg ben tegengekomen die van jullie bestaan wist. Natuurlijk heb ik jullie website gelijk bij mijn tandarts in IJmuiden laten vallen.

Eenmaal aangekomen was het ergste het wachten in de wachtkamer. Je bent toch een beetje zenuwachtig voor alles. Eenmaal aan de beurt liep ik de kamer in waar het een gezellige boel was. Arrow Jazz fm lekker hard en iedereen liep een beetje in het rond. Een meneer met een fleurig overhemd zou de narcose inleiden. Je krijgt een soort van infuusje en voor je het weet voel je het een en ander door je arm lopen. Je wordt een beetje duizelig en daarna is het een zwart gat tot je wakker wordt. Geen pijn, niks. Wel het gevoel dat je kaak zo groot als een voetbal is, maar ja, dat houd je toch met die verdovingen.

Ik ben erg blij dat ik de Amalia kliniek gevonden. Ik raad het iedereen aan die ook maar een beetje angst voor een ingreep heeft.

Nogmaals dankjewel voor de goede zorgen.

M.V.G.

Paul van K.

IJmuiden

10-3-2006

Dag vriendelijke, zorgzame en professionele mensen van de Amalia kliniek,

Gisteren heb ik na mijn behandeling, die ruim 1,5 uur geduurd heeft, niemand meer kunnen groeten of bedanken, ik werd nl. na 'n kilometer of 50 pas echt goed wakker, vandaar dit dank-bericht.

Wat is het me allemaal meegevallen! Ik heb absoluut niets, maar dan ook helemaal niets van de behandeling bemerkt!
Wat jammer dat ik daar al die weken zo verschrikkelijk bang voor ben geweest!
-- Natuurlijk had ik alle positieve reacties op jullie site wel 10x of vaker gelezen, maar zo veel lovende woorden leken me best wel overdreven, ik moest het eerst allemaal zelf meemaken en doormaken.

Ik heb gisteren niet eens het prikje van de narcose gevoeld en nu heb ik nog nauwelijks napijn, nou ja, wel een beetje keelpijn, maar dat zal in de loop van de dag zeker wel over gaan.

Op 9 maart DE behandeling en op 18 maart ga ik trouwen met, dank zij jullie, een stralende glimlach (geen dikke lippen of blauwe wangen, waar ik bang voor was!) en als we daarna op huwelijksreis gaan, kan ik eten en drinken wat ik wil, ik hoef niet meer alert te zijn op oer-oude vullingen die af kunnen breken, heb geen tand- en kiespijn meer, etc.etc.
Misschien kan ik in het vliegtuig wel zonder zorgen pinda's eten :-)

Ik moet nog 'n keer 'n uurtje terugkomen, omdat de behandeling nog niet helemaal klaar is. Jullie zullen mij niet horen zeggen dat ik graag terugkom, maar wel dat ik dan zonder enige angst terug kom.

Iedereen heeeeeeeeeel hartelijk BEDANKT en tot ziens!!!
Alhoewel, tot ziens? Als de volgende behandeling net zo gaat als gisteren en dat zal ongetwijfeld, dan zie ik weer niemand...

Hartelijke groeten,
Annette Th.

8-3-2006

Lieve lieve mensen,

Ik wil jullie allemaal hartelijk bedanken voor de goede zorgen.
Ik ben vandaag 6 maart bij jullie geholpen onder gehele narcose voor
diverse gaatjes en een onstoken kies te laten trekken.
Het was maar een klein prikje en voor dat je het weet zit je weer in de auto
terug richting huis.
Wel een beetje napijn gehad maar dat hoort erbij.
Het is nu 17.00 uur en ik heb alweer een bord boerenkool met spek en worst
op ,dus het gaat wel weer goed.

Ik heb de laatse jaren veel aan mijn gebit gehad en steeds meer angst voor
de tandarts gekregen,ik ben pas 28 jaar en vindt het heel belangerijk om je
gebit goed in orde te hebben.
Enkele weken geleden heb ik dit adres op het internet gevonden en meteen een
afspraak gemaakt.

Nu zit ik alweer op de bank en is alles weer achter de rug.

Ik raad iedereen aan die bang voor de tandarts is ,ook al is het maar een
beetje,maak een afspraak
bij de Amalia-kliniek en zij helpen je begripvol en goed .

Heel veel groetjes Tamara F. en mijn vriend Henri K. en onze
hondjes.

19-2-2006

Langs deze weg wil ik iedereen van de Amalia kliniek bedanken,voor de hele goede zorg en behandeling.
Eindelijk na jaren van angst heb ik dan de moed op kunnen brengen toen ik hoorde dat je in de Amalia kliniek je tanden ook onder narcose kon laten trekken een afspraak gemaakt.
Was eerst bang dat ze het niet zouden doen bij mij omdat ik 2 jaar geleden een hartinfarct heb gehad,Ik moest eerst naar de cardioloog onderzoekjes laten doen en toestemming krijgen.
Gisteren was het dan zo ver en heb ik mijn tanden krijgen getrokken,en ik kan alleen maar zeggen ik ben zo blij dat Ik het heb laten doen het was al gebeurt voor dat ik er erg in had.
Eindelijk weer een mooi gebit weer eens te kunnen lachen zonder te denken.
Heel hartelijk bedank voor de goede zorg.

Groetjes van H. van de Laar.

16-2-2006

Langs deze weg wil ik jullie heel hartelijk bedanken wat jullie voor mij hebben gedaan.

Na zoveel jaar weer in de tandarts stoel, het is niet te geloven.
Ik zal jullie alle details besparen waardoor ik niet meer naar de tandarts durfde.
Na het lezen van alle reacties toch maar de stoute schoenen aan getrokken en een afspraak gemaakt.

Op 14 Feb zou ik geholpen worden, een echte Valentijnsdag!!
13 feb zijn we al vertrokken en hebben een overnachting gehad in Heerlen, dit omdat het van af ons toch zo'n 3 uur rijden is, en ik zeker niet te laat wilde komen.

We waren natuurlijk keurig op tijd, dat kon ook niet anders, toch!
Daar aangekomen vriendelijk ontvangen en toch nog een even moeten wachten omdat het iets uitliep, wat natuurlijk niet goed is voor de zenuwen
en je de kans krijg om je toch nog te bedenken.
Want eerlijk gezegd zag ik er erg tegen op en op het toilet heb ik toch nog even gedacht om de benen te nemen.

Ik werd geroepen, en ja daar gaan we dan.
De mannen in een keurig oranje bloesje wat erg fleurig stond, en ik me gelijk al iets op mijn gemak voelde.
Een hele vriendelijke anesthesist vroeg mij of ik plaats wilde nemen in de stoel en begon wat vragen te stellen, en voordat ik de kans kreeg
om te antwoorden was ik al vertrokken.

Het enige wat ik me kan herinneren is dat ik wakker werd in de auto zowat een half uur later en aan mijn man vroeg of hij wat water had. Voor de rest heb ik van alles niks gemerkt. Ik had nog zo graag iedereen persoonlijk willen bedanken, maar weet nergens meer van.
Dus nogmaals langs deze weg heel heel hartelijk bedankt.

Het is vandaag de 16 de het gaat goed, nog een beetje napijn, en een dikke wang maar oké als dat alles is !!!!!!

Nogmaals bedankt, en voor alle mensen die ook zo bang zijn voor de tandarts, ik wou dat ik het jaren eerder had gedaan!!!.

Met vriendelijke groeten,
José H.

-2-2006

GEACHTE MEDEWERKERS VAN DE AMALIA KLINIEK

VIA DEZE WEG WIL IK JULLIE BEDANKEN DAT IK WEER EEN MOOIE GLIMLACH KAN LATEN ZIEN .NA JAREN VAN VEEL TANDPIJN EN STRESS KREEG IK VIA EEN VRIEND VAN MIJN
ZUS JULLIE TELEFOON NUMMER NA LANG TWIJFELEN HEB IK TOCH EEN KEER GEBELD. HET KLONK ALLEMAAL ZO VRIENDELIJK DAT IK METEEN EEN EERSTE AFSPRAAK HEB GEMAAKT.
IK BEN OOK GEGAAN EN WAAR IK AL BANG VOOR WAS WERD DOOR DE TANDARTS BEVESTIGT MIJN BOVEN GEBIT MOEST ER VOLLEDIG UIT IK WILDE DOOR ZETTEN EN HEB OOK EEN AFSPRAAK GEMAAKT OP 2.2.06 WAS IK AAN DE BEURT MIJN MAN EN IK ZIJN SAMEN VOL GOEDE MOET VAN HUIS GEGAAN OOHH WAT WAS IK BANG IK HAD NACHTEN
ER VOOR AL WEINIG GESLAPEN MAAR IK WIST DAT IK DOOR MOEST ZETTEN NA LANG WACHTEN WAS IK EINDELIJK AAN DE BEURT MIJN HART ZAT IN MIJN KEEL MAAR VAN AF
HET MOMENT DAT JE DE BEHANDELKAMER IN KOMT GAAT DE ANGST WEG OMDAT JE NIET DE KANS KRIJGT OM JE NOG LANGER DRUK TE MAKEN JE WORD DOOR HET TEAM ZO GOED
OP GEVANGEN DAT JE VANZELF RUSTIG WORDT. NA DE BEHANDELING VOELDE IK ME EEN
ANDER MENS IK KAN VOORTAAN WEER EEN LACH LATEN ZIEN ZONDER DAT IK ME HOEF
TE
SCHAMEN VOOR MIJN GEBIT .

IK DANK ALLE MEDEWERKERS VAN DE
AMALIA KLINIEK
DAT IK WEER EEN VROLIJKE LACH KAN TONEN
ZONDER JULLIE HAD IK ME NOOIT OVER MIJN
ANGST HEEN KUNNEN ZETTEN
BEDANKT VOOR DE STEUN EN GOEDE ZORGEN DIE IK MOCHT ONTVANGEN

LUCIE

11-2-2006

9 februari 2006

Eindelijk is het dan zover. Ik mag naar het Amaliakliniek.
Toch wel kriebels in mijn buik, neen geen vlinders, maar van de zenuwen!!

Om 08.20 eerst de kids naar school gebracht en toen met de auto en mijn
begeleiders (mijn eega en buurvrouw) op weg richting Kerkrade.
Aangezien de reis toch wel 2,5 uur zal gaan duren, wordt er een koffiestop gedaan
bij het wegrestaurant te Weert. ?Bah wat flauw zeg?!!! Wat ruikt die koffie toch
heerlijk, en dan die heerlijke koeken die mijn begeleiders eten?..? En ik? Ik mag
niets, ik dien nuchter te zijn!
Maar goed?.., Kerkrade komt dichter in zicht, en ook mijn buik begint nu echt wel
op te spelen. Eindelijk we zijn in het kliniek, uiteraard te vroeg, maar worden echt
goed opgevangen door een Indische dame. Super?! Omdat wij te vroeg zijn voordat
ik geholpen zal worden, lopen we even richting de winkels.
11.30 uur wordt mij adviseert om terug te komen. Afspraak is afspraak en wij zijn
dan ook stipt op de afgesproken tijd terug bij het kliniek.

Ik word druk, krijg praatjes in de wachtkamer.. hoe komt dat nu? Heb ik nou altijd
om mijn zenuwen te onderdrukken. Maar goed. ?Mw?? ? pffffffffffffffff dat ben
ik!!!! Kan ik nu nog wegrennen?? Jeeh kom op zeg? je hebt a gezegd en nu ook b!!!

Maar zoals ik net al aangaf dat ik altijd druk ga praten als ik zenuwachtig ben. Kom ik
dus ook met veel bravoure de behandelkamer binnen. Ik mag plaatsnemen in de behandelstoel
en mijn eega mag naast mij komen staan totdat ik in slaap val. Prik??? Welke? echt niets
van gevoeld!!!!! Mmmmmmmmm wat is slapen toch heerlijk?. ?mw. ?. Wakker worden?!
Wakker worden, waarom? Ik lag zo lekker te dromen. Uhhhhh, O?ja ik weet het weer ik ben
in het Amaliakliniek. En ik heb niets gevoeld van heel de behandeling en ik word ook niet
dronken wakker. Ben gelijk bijkennis! Wat ziet het er mooi uit mijn gebit, had ik dit maar eerder gedaan. Maar goed, dat is allemaal achteraf gepraat!!!

Terwijl ik dit schrijf is het 21.50 uur, ja u leest het goed een paar uur na mijn behandeling.
Ik heb niet echt napijn gehad en heb zelfs al Limburgse vlaai, vla en koffie op. Ik wil het
niet mooier voorspiegelen en ik denk dat het per persoon verschilt hoe hoog de pijngrens
ligt.
En mensen die nog behandelt dienen te worden, en alle recensies lezen over het Amaliakliniek
Het is waar, ik geloofde het ook niet, want er staan alleen maar positieve reacties op en
geen enkele negatieve reacties! KLOPT dus!!! Want ik ben een en al lof over het Amaliakliniek!!!!!

Ik ga niet alle namen benoemen van het Amaliakliniek om ze te bedanken. Maar
ik zeg..: ALLE MEDEWERKERS VAN HET AMALIAKLINIEK HARTELIJK DANK VOOR ?. VOOR ALLES! SUPER!!! HAD IK JULLIE MAAR EERDER ONTDEKT!!!

Mvrgr,
Een ex-angsthaasje

10-1-2006

Ik wil jullie langs deze weg hartelijk danken voor alles.

We waren 6 januari al om 7.30u vertrokken om toch maar op tijd in Kerkrade te zijn.
Heb zelf de heenweg gereden, maar hoe dichterbij we kwamen hoe langzamer het ging.
De laatste paar kilometer kreeg ik het toch wel weer warm.
We hadden om 10.15u een afspraak maar we waren er al om 9.30u.
Toen we binnen kwamen werden we vriendelijk ontvangen, daardoor viel al gelijk 'n grote last van mijn schouders.
Om 10u naar binnen, na het handen geven mocht ik gelijk gaan zitten, kreeg prik in hand en binnen minuut sliep ik als een roos.
Nadat ik weer "wakker" was hebben ze mij in 'n rolstoel naar auto gebracht.
Onderweg naar huis nergens last van gehad.
Beetje doezelig maar voor de rest ging het goed.

Mijn welgemeende dankbetuiging aan alle medewerkers van de Amalia Kliniek

Groeten J. uit Wijchen

10-1-2006

Hallo mensen,

Ook mijn dochter van 4 en ik van 33 willen jullie bedanken voor de goeie zorgen.
Op 29 november j.l. waren wij aan de beurt om onze tanden te laten behandelen . Wij waren die dag daarvoor al naar Heerlen vertrokken waar we in een hotel hadden geslapen. (omdat we uit drenthe komen en de reis zeker 3 1/3 uur duurde) En we moesten die dinsdag om kwart voor 9 aanwezig zijn tja en dan hadden we wel heeel vroeg van huis moeten gaan.
Dus na een nachtje slapen en zenuwachtig zijn kwamen we bij de kliniek aan, dochter en mezelf voor zien van verdoving zalf en pleisters. Maar bleek dat het alleen bij kinderen werkt (hahahaha) maar het idee was prettig. Eerst was onze dochter aan de beurt en daar mocht mijn man en ik bij zijn (tot ze in slaap viel).
En dat doen ze heel leuk voor de kids een van de dames was met haar aan het babbelen over de ringetjes en stuiter ballen terwijl aan de andere kan van haar het spuitje gaven en nog geen 5 tellen erna was ze al in slaap.
Ik mocht nog even de wachtkamer weer in. Ik moest nog ff wachten en 10 minuten daarna mocht ik in de kamer naast mijn dochter in de stoel. En leuk gebabbeld en ik vroeg aan de assistente of ik ook een ringetje of een stuiter bal mocht en 10 tellen later sliep ik ook al hahahahah( best een vreemde ervaring want ik was nog nooit onder narcose geweest) en toen ik wakker werd heb ik vreemde dingen gezegd zei mijn man,
ik had wel 3x gevraagd o ze er nig wat van konden maken........................ en ook ik ben in de rolstoel de deur uitgereden.
En inderdaad pas in de auto had ik het idee dat ik weer op de wereld kwam. Mijn dochter heeft nog lekker in de auto liggen slapen ze was 2 kiezen en 2 voortanden armer maar blij dat haar ``vieze`` voortandjes weg waren. Ik was behandeld voor een wortel kanaal behandeling voor velen misschien geen probleem maar ik had al zo veel pijn gehad dat ik er geen trek in had om 4 x naar mijn ``normale tandarts`` te gaan want dat was mij verteld dat ik er 4 x voor terug moest komen, En dat het best pijnlijk zou zijn...........nou ik kan iedereen aanraden om het op deze manier te doen even lekker slapen en klaaaaaar.
tot nu toe hebben we weer gezonde bekkies maar mocht er weer iets zijn wat pijnlijk of erg ingewikkeld word gaan we zeer weer naar de amalia kliniek!!

Groetjes van een blije moeder van 33 en een happy dochter van 4 uut Drenthe

18-12-2005

Beste Amalia Kliniek

Ik had een afspraak op 17 Januari 2006 staan maar zover kwam ik niet na een weekend met flinke pijn!!Maandag 12 December gebeld en Donderdag 15 December komen.
Ik was zo blij dat ik eerder mocht komen maar tegelijk ook de bibbers.
s'Morgens vroeg van huis ,gelukkig nog een lange reis om mezelf tot orde te roepen.
Na bijna 3 uur rijden kwamen we aan,1 uur te vroeg dus nog even wachten.
Eindelijk werd mijn naam geroepen en mocht ik naar binnen.
Daar werd ik meteen voorgesteld aan de anesthesist en zijn assistente die mij meteen op m'n gemak stelde.
De tandarts van de dag,een boom van een man met een supervriendelijk gezicht,stelde voor om maar meteen in de stoel te gaan zitten.
Ik kreeg een prikje in mijn hand en was vertrokken.
Toen ik later klaar was hoorde ik mezelf hen hartelijk bedanken en dat ik echt niet dronken was omdat ik nooit drink!!!
Mocht plaats nemen in een rolstoel en hup voor je het weet rij je alweer naar huis.
Ik moet zeggen,zo bang als ik was zo vol vertrouwen ga ik een volgende keer zonder bang te zijn en dat meen ik echt.
Een top team met vriendelijke ,geduldige mensen,en dat is wat wij patienten van Amalia nodig hebben.
Bedankt.

ps weet nu waarom je een handdoek moet meenemen!!!
Voor de verdoving in je lip en je niet voelt hoe je drinkt!!!
whahahahah.

Een dankbare patient

11-12-2005

Ik wil jullie zo erg bedanken voor alle goede zorg
en natuurlijk behandeling op zondag 4 december.
Ik zal zeker aan iedereen vertellen hoe goed jullie 't gedaan hebben .
Ik was zo bang van te voren; ik heb zelfs 2 weken van te voren al in de zenuwen gezeten over DE GROTE DAG.
Ik heb zelfs me vriend helemaal gek gemaakt, die was blij dat ik ervanaf was!!! (hahaha erg he!!!)
Maar ik meen 't echt bij nader inzien was 't eigentlijk gewoon perfect.
Weet je wat zo gek was; ik heb natuurlijk een heletijd in de auto vertoeft (reis) en in de auto hield ik het bijna niet meer van de zenuwen maar zodra ik binnen in 't Amalia kwam werd ik zo rustig!!!
Niet gek natuurlijk want er kwam al gelijk een hele vriendelijke dame (kort rood haar) naar me toe om me gerust te stellen.
En ja het hielp echt !
Ik kreeg een pilletje om rustig te worden en mocht lekker in m'n eigen auto wachten op m'n beurt.
Ik heb zelfs liggen slapen in de auto (lekker rustig voor me vriend hahaha)
Toen ik aan de beurt was kwam ze me halen en ik kon gelijk gaan liggen .
Ik was toch nog lekker slaperig en rustig dat ik niet zo zenuwachtig was.
Ook hier was iedereen aardig en het verliep heel snel.
ik moest even naar m'n vriend kijken en ik lag binnen 8 sec. te slapen.
Ik heb er NIKS van gevoeld en het was zelfs de beste narcose die ik heb gehad.
Ik werd eruit gehaald en volgens mijn vriend hebben ze nog om me moeten lachen.
Want het schijnt dat ik eigenwijs al gelijk wilde opstaan, maar dat ging niet zo best (hahaha) ik werd in een rolstoel gezet en toen heb ik toch nog netjes me duim opgestoken en geprobeert te lachen naar de mensen die me behandeld hebben.
Ik ben nu 5 dagen verder en het gaat goed met me.
En weet je ik ben trots dat er toch mensen zijn die het zo goed met je voor hebben .(geloof me maar)
En ik ben natuurlijk ondanks alles toch ook een beetje trots op mezelf.
Ow en op m'n vriend die heeft te met mij moeten uit houden!!!

DUS BANG ZIJN HOEF JE NIET...
BIJ HET AMALIA KLINIEK.

GROETJES EN NOGMAALS BEDANKT

POLLY B.
(meisje met dat hele lange blonde haar)

11-12-2005

Hallo lieve mensen,

Toen ik nog half dronken van de narcose in de auto gezet werd door een hele lieve assistente, werd mij gevraagd of ik ook mijn verhaal op deze site wou zetten.

Het begon bij mij toen ik 11 jaar was. Ik kreeg een ongeluk, waarbij al mijn voortanden los kwamen te zitten en afbraken. Er was zelfs een voortand met wortel en al eruit gevlogen.
Dat was toen hals over kop naar de kaakchirurg. Ik kreeg tig van die smerige spuiten in m'n mond, en een beugel door mijn tandvlees, zodat m'n tanden weer vast konden groeien.
Die beugel heeft 6 weken gezeten, 6 weken pijn en niet fatsoenlijk kunnen eten.

Op mijn 14e begon weer de ellende, door die harde klap van toen begon alles voor in mijn mond te ontsteken. Weer met veel angst naar de kaakchirurg.
Ten eerste vloog ik toen al door het plafond van die spuiten, en ten tweede, ze hielpen geen eens! De operatie duurde toen 3 kwartier en ik heb toen ook 3 kwartier lang liggen schreeuwen in die stoel.
Ik kon alles voelen wat ze deden, en ze deden er niets op uit!!!
Als m'n moeder vroeg of de operatie niet onder algehele narcose kon, dat kon niet, dan zou ik er later meer last van hebben, zeiden ze. Het is toch niet te geloven!
Een jaar later weer het zelfde verhaal, weer die operatie waarbij ik alles kon voelen.

Op m'n 16e kreeg ik al een brug, van hoektand tot hoektand, want m'n eigen tanden waren niet meer te redden. Ik dacht van alle ellende af te zijn.
Dertien jaar later op mijn 29e begon ik weer last te krijgen op de plek waar m'n brug vast zit, maar door de angst natuurlijk niks zeggen.
Totdat ik 2 dagen voor kerst zo'n gigantische dikke kop kreeg en zo'n pijn, dat ik wel naar de tandarts moest.
Ik moest met spoed geopereerd worden, en dat was op kerstavond. Het was moeilijk om nog een kaakchirurg te vinden. Dus in plaats van Doetinchem, moest ik naar Arnhem.
Ik was zo verschrikkelijk bang, ik had echt de neiging om onderweg uit de auto te springen!
In het ziekenhuis moest m'n vriend me in de gaten houden, hij was echt bang dat ik er vandoor ging.
In de stoel van de kaakchirurg weer hetzelfde liedje, ik barste in janken uit omdat ik zo bang was, maar weer deden ze er helemaal niets op uit!!
Die verschrikkelijke spuiten werden er weer ingeramd zodat ik weer zowat door het plafond vloog van de pijn.
Na die operatie moesten we nog een uur rijden naar huis, ik was nog nooit zo ziek geweest van de pijn.
Elke hobbel in de weg, denderde door mijn hoofd. Maar ik dacht wel, nu heb ik het wel gehad, nu kan er niets meer met m'n brug gebeuren.

Totdat ik dit jaar weer last kreeg ....eerst niks zeggen tegen de tandarts, o zo bang dat ik weer aan de beurt was! En maar hopen dat het vanzelf weer over zou gaan!
Maar dat deed het natuurlijk niet. Een half jaar lang kon ik niet meer warm of koud eten, alles moest op kamertemeratuur zijn. Maar ik begon ook zo tussendoor meer van die pijnscheuten te krijgen.
Bij de halfjaarlijkse controle heb ik met zweet op mijn rug de tandarts maar verteld dat ik weer last had van die plek waar m'n brug in vast zat, ik moest wel, stel je voor dat het weer als de vorige keer zou gaan,
en hals over kop weer geopereerd moest worden! Toch maar weer een foto maken. En ja hoor, hij kwam weer met het slecht nieuws dat ik naar een kaakchirurg moest. Weer een behoorlijke ontsteking!
Ik helemaal in paniek! Hij vertelde me dat hij eerst een afspraak met de kaakchirurg ging maken voor een consult, zodat ik eerst met de kaakchirurg rustig kon praten, zodat mijn angst een beetje af zou nemen.

1 november was het zover...op gesprek bij de kaakchirurg! Maar ik raakte al weer helemaal in paniek, ik had weer diezelfde vent die mij al die keren geopereerd had. Ik had het gevoel dat ik elk moment van m'n stokje zou gaan. Heb hem verteld dat ik niet meer zo geopereerd wou worden, dat ik een trauma aan de vorige keren heb overgehouden, en dat ik onder narcose geopereerd wou worden. Hij vertrok geen spier.....het was alsof het hem geen ene bal interesseerde en het enige wat hij zei was: DAT KAN NIET!!!!!! Ik nog meer in paniek natuurlijk. En toen ik hem vroeg of ik geopereerd kon worden onder een lichte roes, kreeg ik het antwoord dat dat helemaal niet bestaat!!! Toen stond m'n vriend op en zei: kom Monique we gaan, want zo gaat dit niet, en we zijn zo het ziekenhuis uitgelopen.

We kwamen thuis. Eerst is m'n vriend op internet aan het zoeken gegaan naar een adres. Toen ik een beetje gekalmeerd was ging ik 's avonds het internet op en ja hoor!!! toen ontdekte ik de site van de Amalia Klinieken!!!! Er zou ook binnenkort een kaakchirurg in dienst komen, en ze opereren onder narcose. Ik heb toen direct een mail gestuurd met de mededeling: Ik heb een kaakchirurg nodig die mij wel onder narcose wil behandelen!! 20 minuten later kreeg ik al een berichtje terug, dat ze af en toe al met een kaakchirurg bezig zijn, en dat ik even moest bellen of er dit jaar nog een plekje voor mij zou zijn.
Ik de volgende dag meteen bellen, en ja hoor, ik kon eventueel dit jaar nog geopereerd worden!!! Dinsdag's 7 november kon ik al terecht voor een intake-gesprek!!! Er viel toen al een hele last van mijn schouder.

Die dinsdag de 7e was natuurlijk hartstikke spannend, ik had al die mooie verhalen op het internet al gelezen, maar ik was zo panisch geworden van alle vorige keren, dat de angst er nog flink in zat.
Eerst moest er een foto gemaakt worden, toen kon ik naar binnen.
Daar in de stoel kwamen natuurlijk meteen de tranen, maar die lieve tandarts Reinders wist mij behoorlijk gerust te stellen, en hij kon zich die angst heel goed voorstellen, want er was al zoveel gebeurd!!!
Eindelijk iemand die begrip voor mijn situatie heeft!!!!! Hij heeft de foto bekeken, en in mijn mond gekeken gewoon met de handen, zonder al die instrumenten en zonder overal aan zitten prutsen met die haakjes en zonder aan m'n brug te zitten wiebelen! Ik kon geopereerd worden,onder narcose!! Ik kreeg zelfs nog een recept mee voor zalf die ik op mijn handen kon smeren zodat ik niks van de naald van het infuus in mijn hand zou voelen! Ik ging heel erg gerustgesteld weer naar huis.

Zondag 4 december was het zover! Ik moest onder het mes! De reis van 2 en een half uur viel mee, ik was lang niet zo zenuwachtig meer, ik had echt het gevoel van: het komt goed!
Daar aangekomen kwam een hele lieve assistente, maar wel met de mededeling dat we nog anderhalf moesten wachten, het was helaas allemaal wat uitgelopen.
Ze bleef nog even bij me staan en vroeg of het nog ging, maar daar kwamen toch nog de tranen. Ze wist me al weer heel snel gerust te stellen!
Na anderhalf uur werd ik geroepen, o jee....ik moest er aan geloven!!!!
Eenmaal binnen ging het allemaal zo snel... door de geruststellende woorden en de zalf op m'n hand, had ik niet in de gaten dat de naald voor het narcosemiddel er al inzat!
De assistente zei: denk maar aan iets moois........en ik voelde me al gaan!!!!!!

Toen ik in de rolstoel naar de auto werd gereden (ik weet geen eens hoe ik er in terecht ben gekomen) besefte ik dat alles achter de rug was.
IK HAD DE OPERATIE AL GEHAD ...EN HELEMAAL NIETS GEVOELD, GEHOORD EN GEMERKT!!!!!!
Wat was ik blij dat ik dit adres in Kerkrade had gevonden!!!
Toen ik nog half dronken van de narcose in de auto gezet werd door die hele lieve assistente, werd mij gevraagd of ik ook mijn verhaal op deze site wou zetten.(wel gek dat ik mij die vraag nog heel goed kon herinneren) En natuurlijk wilde ik dat!! Want ik wil iedereen laten weten dat er ook een andere manier van behandelen bestaat!!!!
Waar je geen nummer bent, waar ze begrip voor je situatie hebben en er ook mee om kunnen gaan, en wel onder narcose willen behandelen!!!!
Op de terugreis heb ik geen pijn gehad, ik was alleen het eerste half uur ontzettend aan het tuttelen volgens mijn vriend, alsof ik een flinke slok op had!

Dus voor alle angsthazen..................twijfel niet meer, bel gewoon de Amalia Klinieken, het bespaart je een heleboel ellende!!!!

En aan alle lieve medewerkers van de Amalia Kliniek: ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor de goede zorgen!!!!!

Groetjes,

Monique, uit Aalten.

7-12-2005

Lieve mede angsthazen,

Zoals iedereen op deze site behoor ook ik tot de categorie angsthazen. Door diverse nare behandelingen (ik zal jullie de details besparen) was ook ik al in geen 6 jaar meer bij de tandarts geweest tot afgelopen augustus.
Mijn man en ik zouden op vakantie gaan en een paar dagen daarvoor brak een kies in tweeën, tja daar sta je dan met je goed fatsoen. Aan de ene kant wil je zo niet op vakantie (stel je voor dat je kiespijn krijgt in een vreemd land en daar naar de tandarts moet) maar aan de andere kant heb je weer die angst voor de tandarts.
Toch maar de tandarts gebeld en ik kon vrij snel terecht, ze hebben de kies opgelapt zodat ik toch op vakantie kon (een kleine wkb zonder verdoving want die helpen bij mij dus niet) maar ik moest wel terugkomen om alles goed in orde te laten maken. No way dat ik nog terug zou gaan na die behandeling.
Nu wist ik van het bestaan van de Amalia kliniek en heb naar hun gebeld en met tranen alles verteld en ik kon door hun geholpen worden.
Op 4 november kon ik terecht voor mijn intake gesprek, allemaal hele vriendelijke mensen en inderdaad er werd gekeken ZONDER DIE VERVELENDE HAAKJES!!! Er werd een lijst opgemaakt met wat er allemaal moest gebeuren en er werd een afspraak gemaakt. Ik mocht op 17 januari 2006 terugkomen.
Eenmaal thuis en aantal dagen verder begon mijn noodvulling af te brokkelen dus zat ik goed in de stress want de feestdagen staan voor de deur. Dus ik de kliniek gebeld om te vragen of er eerder plaats was (ik stond immers al wel op de spoedlijst) en jawel hoor ik kon dinsdag 6 december al terecht!
Inmiddels heb ik de behandeling achter de rug (4 verstandskiezen eruit, een wortelkanaalbehandeling, 4 oude vullingen vernieuwen en een gebitreiniging) en ik kan niet anders zeggen dan TOPPIE. Hoe je daar behandelt wordt is echt in 1 woord GEWELDIG, het begint al bij binnenkomst een super vriendelijke dame waar je je moet melden, dan wordt je gehaald door de narcotiseur en ga je naar de behandelkamer, je gaat zitten in de stoel, je krijgt je infuus (waar je totaal niets van voelt) je voelt je wat dizzy en je ben vertrokken in een diepe slaap. Dan wordt je wakker gemaakt en is alles achter de rug, je wordt met een rolstoel naar de auto gebracht en alles is voorbij en dat allemaal door uiterst vriendelijke en lieve mensen, mensen die hun vak verstaan en die weten hoe ze om moeten gaan met angstige mensen MIJN COMPLIMENTEN!!
We zijn nu 1 dag verder (het is nu woensdag 7 december), ik zit vrolijk op m'n werk en heb eigenlijk geen napijn, wel wat keelpijn en stijve kaken maar niets noemswaardig!
Voor iedereen die nog twijfelt NIET DOEN "gewoon" de telefoon pakken en een afspraak maken, je wordt omringt door lieve mensen met veel begrip die hun vak verstaan en daarbij merk, voel, hoor en ruik je niets tijdens je behandeling IDEAAL!
Ursula I.

5-12-2005

Beste Angsthazen,

Ik was 13 Jaar niet geweest toen ik achter het bestaan van de
Amalia-kliniek kwam en vervolgens heb ik nog eens 2 jaar uitgesteld om
contact op te nemen, maar toen heb ik mezelf zover gekregen dat ik het
gevreesde telefoontje durfde te plegen. Plotseling stond er sinds lange
tijd weer een afspraak met de tandarts in mijn agenda...
Natuurlijk was ik de dag ervoor al zenuwachtig en vreesde, ondanks dat
ik geen afgebroken kiezen of pijn had het ergste; het zou wel op
zenuwbehandelingen, wortelkanaalbehandelingen en meer van dat soort
enge termen neer komen.
Op de dag des oordeels werd ik snel geholpen. Er werden foto's gemaakt
en de tandarts keek met een spiegeltje even in mijn mond. Ik had
verwacht dat de foto's nog bestudeerd moesten worden, voordat er een
diagnose gesteld kon worden en dat ik per post een paar dagen later de
diagnose toe gestuurd zou krijgen. Echter de tandarts wist me meteen te
vertellen wat er gebeuren moest en het viel ontzettend mee; ik had vier
kleine gaatjes en er moest een (kleine) verstandskies getrokken
worden... Wat een opluchting was dat zeg.... Op mijn eigen verzoek zou
er ook nog een stukje kunst-tand opnieuw aangezet worden, wat was
afgesleten na al die jaren.
Het feit dat er zo weinig aan de hand was stelde deze angsthaas al
enorm gerust en ik heb direct een afspraak gemaakt voor de behandeling.
Helaas kon dat pas een paar maanden later (maar nu ik de behandeling
achter de rug heb, begrijp ik waarom!)
Gisteren (011205) was het zo ver; natuurlijk was ik toch weer enorm
zenuwachtig, maar het moest maar eens... En ook de behandelng is enorm
meegevallen; zoals je kunt lezen in de andere reacties leggen ze je via
je hand aan een infuus en binnen no-time lig je in dromenland. Het
voelde gewoon als een enorm diepe slaap; ik droomde dat ik een
telefoongesprek had met een medemuzikant over repetities en zo. Toen ik
wakker werd gemaakt zat ik blijkbaar nog steeds in het gesprek, gezien
mijn vriendin uit de wachtkamer werd geroepen met de woorden 'Hij zit
met Ad aan de telefoon!'. Verder schijn ik het Amalia-personeel
toegezegd te hebben te komen spelen op de opening van hun kliniek (daar
hebben we het nog wel over...).
Anyway; mijn gebit is weer helemaal top en dat voelt fijn. Ik heb
nauwelijk napijn gehad (alleen dat rare na-de-tandarts gevoel, dat je
moet wennen aan de nieuwe aanpassingen is je mond) en kan het werkelijk
alle angsthazen aanbevelen! Deze jongen gaat voortaan halfjaarlijks
weer netjes naar de controle en voor de pijnlijkere ingrepen weet ik
waar ik wezen moet!

Ontzettend bedankt en tegen de angstazen die dit lezen zou ik zeggen:
'Bel nou gewoon'!

Rudi Sanders

5-12-2005

Geachte lezer van deze rubriek,

Het is alweer enige weken dat ik mijn (1e) behandeling bij de Amaliakliniek heb ondergaan.
Ook ik behoorde tot de groep van mensen die al vele jaren de tandarts niet meer had bezocht vanwege grote angst.
U kent het wel: het hele gezin staat ingepland voor een controlebezoek bij de tandarts, en dan had ik natuurlijk op die dag altijd plotseling weer wel een andere dringende afspraak op mijn werk die ik dan natuurlijk absoluut niet kon afzeggen!
En dan breekt er zo?n periode aan dat je helemaal niet meer gaat inmiddels was dat bij mij dus ook al zo een jaar of 6.
Langzaam gaat de conditie van je gebit achteruit en breekt het moment aan dat er iets moet gaan gebeuren, zeker als er kroon afbreekt aan een voortand en het steeds meer zichtbaar wordt.
Vanaf die periode kreeg ik e-mails van mijn echtgenote, die na enig onderzoek op internet, steeds weer die positieve reacties van de Amaliakliniek aan mij doorstuurde.
En zo is het begonnen?.ik maakte een eerste afspraak voor een intake begin september.
Met heel veel begrip werd ik ontvangen, diverse foto?s gemaakt, verder onderzocht en ontving ik een ?waslijst? van zaken waar wel iets aan gedaan moest worden.
En dan volgt er die afspraak ! Dat duurde gelukkig nog even, op 22 november was ik aan de beurt.
Opnieuw was er die rust bij de ontvangst en na heel even wachten was ik op de afgesproken tijd aan de beurt.
Een heel team van medewerkers om je heen en binnen de kortste keren zakte in weg in de narcose !
Anderhalf uur later ontwaakte ik en waren blijkbaar mijn eerste woorden: ?dit is geweldig? en zo is het ook! Want de behandeling achter de rug, nieuwe vullingen, twee getrokken, met de rolstoel de auto in en terug naar huis. Zelfs geen last van napijnen gehad.
Er moet nog wel het één en ander gebeuren in het voorjaar maar daarvoor maak ik graag de reis opnieuw vanuit Gorinchem.
Mijn grote waardering gaat uit naar alle medewerkers van de Amaliakliniek voor hun attitude en betrokkenheid bij de client.

André

5-12-2005

hoi,
toen ik 12 jaar was heb ik een apec-resectie aan mijn 2 voortanden gehad, ik heb daarna altijd angst voor de tandarts gehad, en zeker voor spuiten, die waren echt afschuwelijk, toen mijn tandarts zei, dat ik weer naar de kaakchirurg moest, had ik het niet meer, kon niet meer slapen, niets meer, wat een angst, maar toen ik op internet de amaliakliniek vond, ging de angst een beetje weg. gisteren 3 dec was ik aan de beurt, weer diezelfde apec-resectie en verstandskiezen eruit, dan komt die angst weer, maar nu 24 uur later, nog geen pijn gehad!!!!!!!!, maar vooral van de hele behandeling niets gemerkt,SUPER!!!!!!!!. ik wil dan ook iedereen van de amaliakliniek bedanken uit de grond van mijn hart, jullie zijn GEWELDIG!!!!!!. o, ja kaakchirurg bedankt, voor het helpen met m,n jas aan doen, zo zie je, ook dit doen ze voor je.
BEDANKT BEDANKT BEDANKT

4-11-2005

Hallo,

ik ben Ton en al van kleins af aan bang voor de tandarts (bedankt schooltandarts!!),
3 maanden geleden brak er dus een voortand af (aan de bovenkant) en moest ik wel naar de tandarts.
Mijn vrouw helemaal gelukkig want die kon mij niet anders als met een erg slecht gebit, en nou moest het er toch echt van komen.
Via een schoonzus die hier ook al eens onder narcose was behandeld het adres gekregen en hele goede reactie, dus een afspraak gemaakt voor het voor gesprek, dat was al na een week en ging allemaal heel gemoedelijk, ik voelde mij meteen op mijn gemak.
Niks geen enge haakjes en meer van dat soort dingen.
Mijn bovengebit zou worden vervangen door een kunstgebit en mijn onderkant had alleen een gaatje en zou gereinigd gaan worden.
Ik kon helaas pas over 3 maanden terecht en heb dan ook 3 maanden niet veel gelachen, hahahaha, want een voortand missen is toch erg wel lullig.

Afgelopen donderdag was het zover, we moesten er om 10.00 zijn, en ik zou om 10.30 geholpen worden, aangezien wij vanuit Amsterdam komen, zijn we om 06.30 vertrokken en waren we er al om 09.30, om 10.00 kwam er een lieve dame zeggen dat het een klein beetje uitliep en dat we eventueel nog wel een uurtje naar buiten konden, dus zijn we even Kerkrade ingelopen en om 11.00 waren we weer terug, 5 minuutjes later werd ik naar binnen geroepen.

Toen ik het infuus kreeg werd ik inderdaad helemaal draaierig en mijn vrouw heeft echt staan lachen want het was net of ik helemaal dronken was. Dit duurde heel kort en weg was ik. Na 40 minuten hoorde mijn vrouw mijn stem alweer door de deur heen, hahhaha, en was ik klaar en ook alweer redelijk bij, ik heb me wel doormiddel van een rolstoel lekker naar de auto laten rijden want was nog wel wat zwakjes op de benen.

Het is me allemaal 100% meegevallen, had ik dat maar jaren eerder laten doen!
Ik ben nu 2 dagen verder en het is inderdaad wel even wennen, en uiteraard voel ik wel wat, maar echt ik kan het iedereen aanbevelen, gewoon super zo'n narcose! (en je wordt er nog dronken van ook).

Groeten van
Ton Hoffmeister uit Amsterdam.

29-9-2005

Personeel van Amalia kliniek en mede-tandarts-fobie-isten,

16 jaar, was ik niet naar de tandarts geweest. Op m'n 14e voor het
laatst gegaan. Al die jaren ervoor had ik
telkens wel een gaatje ergens. Heb verschillende tandartsen gehad. De
één vond verdoving maar voor kleine
kinderen, de ander gaf zonder meer verdoving, alleen begon daarna
direct met de behandeling. Al met al
maakte ik het in mijn eigen hoofd natuurlijk allemaal veel erger..
Rond m'n 20e verloor ik een kies. Heb er veel last van gehad.. Maar
ik dacht, deze pijn weegt op tegen de
tandarts. Rond m'n 25e verloor ik een tweede kies en wederom,
aanvaarde ik deze pijn...
(Mijn god zeg, als ik dit toen had geweten.., andere kant is, dat de
Amalia kliniek toen nog niet bestond)

2 jaar geleden begon ik met het zoeken naar een oplossing. Mijn
tanden waren geel, van koffie en sigaretten.
En ik was bang dat er elk moment weer een kies kapot kon gaan.
Zodoende kwam ik vorig jaar door een tip
van iemand achter de website van www.angstvoordetandarts.nl. Heel de
website uitvoerig bekeken.
En weer weggestopt. Handig om te weten, kan nog eens van pas komen..
Tot afgelopen januari.
Toen werd ik bang dat ik misschien , door het uitstellen, ook wel
eens in plaats van een kies, een tand kwijt
kon gaan raken.. Het zweet brak mij uit. Dat nooit!

De stoute schoenen in mei toch maar aangetrokken. Gebeld met de
kliniek. Wat klonken ze daar vriendelijk
en begripvol. 24 juni voor controle geweest. Foto's gemaakt en even
wachten op de tandarts. In de
behandelkamer, bleef ik vrij rustig. Bleef een beetje staan. Er werd
mij vriendelijk gevraagd om te gaan zitten..
Hahaha.. ik ging op 'n gewone stoel zitten.. "Nee, gelieve even op de
behandelstoel te gaan zitten."
"Moet dat?" Vroeg ik. Ze wilde even kijken.. Met een spiegeltje en
meer niet!

Verbazingwekkend genoeg had ik 4 kleine gaatjes, 1 wat grotere en er
zou wat restanten van de laatst
verloren kies verwijderd moeten worden. En dat terwijl ik vreesde
voor het moeten gaan laten trekken van
zowat al m'n kiezen (en misschien zelfs wel tanden).

Direct na de controle heb ik een afspraak gemaakt voor de
behandeling. Dat kon pas op 27 september.
Zo ver weg? Wow.. maar dat begrijp ik nu wel. Ze hebben het druk. En
ik weet wel hoe dat komt.

Ze behandelen je daar, in 1 woord : Geweldig !

Ik was met het openbaar vervoer gekomen, vanuit de bollenstreek..
Flink eindje reizen. Geen last van
zenuwen gehad, tot 10 minuten voor ik naar binnen mocht komen.. Ik
stond op het punt naar huis te
gaan, tot ik een vriendelijke zachte (limburgse) stem m'n naam hoorde
zeggen.. Wat een rust straalde
uit die stem. Twee minuten voor het naar binnen gaan, was ik er van
overtuigd het door te gaan zetten.

Tegen half twee. De tandarts riep mijn naam.. Nu is het mijn moment.
Er stonden 4 of 5 mensen in de
behandelkamer. Allemaal even vriendelijk. Prikje in m'n hand voor het
infuus, je voelt het als een heel klein
prikje. Binnen 15 seconden, was ik weg. Blijft een rare ervaring. Je
zit te praten en voor je het weet, doe je
je ogen open en staan de mensen op een andere plek. En is het
allemaal gebeurd. Ik had wat langer nodig
om bij te komen, maar dat heeft de pret voor de tandarts, anastesist
en assistenten zeker niet gedrukt. Heb
behoorlijk wat grappen zitten maken, blijkbaar..
Moest en zou iedereen een handje geven bij het verlaten van de kamer.
En vroeg in m'n roes nog om een
zoen van de assistente..

Omdat ik met het openbaar vervoer was gekomen, moest ik even wat
langer wachten, tot ik weer wat zekerder
op m'n benen kon staan en lopen. De tijd vloog voorbij, waar ik dacht
5 minuten igewacht te hebben, bleek
anderhalf uur te zijn. En ondertussen kwam de tandarts voorbij, de
anastesist, assistente (nee, niet die van
de zoen.. ;-) ) en allemaal vroegen ze heel begaan (en vriendelijk)
hoe het met mij ging.

Kwart voor vijf verliet ik de kliniek. Met zoooooo'n glimlach. Ik was
blij. Opgelucht. Eindelijk ben ik geweest.
En had het eigenlijk alleen maar enorm naar m'n zin gehad in de
kliniek. Zo vriendelijk, vrolijk, begripvol,
lief en aardig als ze daar zijn!

Mijn voornemen is, dat ik volgend jaar best op controle wil. Maar dan
wel, in de Amalia kliniek.
Al moet ik weer zelf betalen. (Dit moest ik zelf betalen, omdat ik
niet verzekerd ben voor tandheelkundige
(be)handelingen). Dat heb ik er wel voor over. En al helemaal in de
Amalia kliniek !!

Dank jullie wel !!!!!!

vriendelijke groetjes, Maurice

29-9-2005

27-09-2005

Lieve (mede)-angsthazen,

Ik heb het idee dat me gevraagd is om een reactie te sturen voor de website maar zeker weten doe ik het niet, ik kan het ook gedroomd hebben (hoezo dronken van de narcose, haha)

Het hele verhaal over het ontstaan van mijn angst voor de tandarts zal ik overslaan. Iedereen die dit leest weet wat ik bedoel.

10 Jaar geleden heb ik wel eens tegen mijn toenmalige tandarts gezegd:
"Ik zou willen dat ik ergens onder narcose een behandeling kon krijgen, dan kon in 1x m'n hele gebit gerenoveerd worden".
Hij begreep het wel maar zei dat die mogelijkheid er niet was. Later heb ik er verder ook nooit meer over nagedacht, ging ervan uit dat het toch nergens kon, zo'n narcosebehandeling.

Tot ik ca. 1,5 jaar geleden (inmiddels al ca. 7 jaar niet meer bij de tandarts geweest) zat te internetten en op Google intypte: angst voor de tandarts.
Geweldig! Ik kwam terecht op de site van de Amalia Kliniek en daar zag ik dus staan dat de mogelijkheid van een narcosebehandeling bestond!
Terwijl de tranen over m'n wangen rolden heb ik de reacties (allemaal positief!) zitten lezen.

Maar goed, dan moet je dus al je moed gaan verzamelen. Ik zat nog vol met vragen, vooral over de kosten.
Bellen was uitgesloten, dat durfde ik niet, bij het idee alleen al kreeg ik pijn in m'n buik. Dan maar mailen.........dacht ik, en daar bleef het bij, ik durfde zelfs dat niet, ondertussen smoesjes verzinnend voor mezelf, Kerkrade is toch wel ver weg, zal wel heel duur zijn, zal wel niet vergoed worden etc.etc.

Tot dit jaar mijn zusje me vertelde dat ze ging trouwen. Hartstikke leuk natuurlijk.
En voor mij net dat duwtje dat ik nodig had. Op de bruiloft van m'n zusje wil ik stralen, durven lachen zonder m 'n hand voor m'n mond te houden.
Toen heb ik dus eindelijk een mailtje gestuurd met m'n vragen, en de datum van de bruiloft met de vraag of het voor die tijd zou lukken.
De volgende dag al antwoord, moet lukken maar dat moet je wel nu bellen om een afspraak te maken..........

Ja.........bellen......nu? Slik!
Na 4 weken treuzelen dan toch eindelijk met een brok in m'n keel de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt voor een intake. Bloednerveus stond ik in de wachtkamer, klaar om weer naar buiten te rennen. Toen ik aan de beurt was werden er eerst foto's gemaakt en toen ging de tandarts in m'n mond kijken en ik voelde niks!
Vervolgens een gesprek met de assistente van de anesthesist en weer terug naar de receptie om 2 afspraken in te plannen (het was te veel om in 1x te doen). Gelukkig kon het nog voor de bruiloft! Ik besloot om gelijk maar 2 afspraken in te plannen, als ik het nu niet zou doen zou ik het nooit meer doen.

De dag voor de eerste behandeling kreeg ik nog een telefoontje om me te helpen herinneren aan de afspraak (alsof ik die zou vergeten, haha). En daar ging ik, 7 september, bibberend als een rietje, naar de tandarts.
Ik moest vrij lang wachten omdat degene voor mij wat meer tijd nodig had om wakker te worden. Ondertussen zag ik mensen in rolstoelen uit behandelkamers komen en kreeg ik steeds meer de bibbers. Uiteindelijk mocht ik (een kwartiertje te laat) naar binnen en in de stoel gaan zitten waar ik een prikje in m'n hand kreeg voor het infuus.
De assistente van de anesthesist kwam bij me staan, aaide over m'n arm en zei: 'het duurt nu niet lang meer hoor'.
Ik antwoordde dat ik dat inderdaad hoopte omdat ik nu toch wel heel erg nerveus werd en toen kwamen de tranen.
Dat is ook gelijk het laatste dat ik weet want toen deed de narcose z'n werk.
Zo'n anderhalf uur later werd ik wakker gemaakt, in de rolstoel naar buiten gereden (maar hoe ik nou in die rolstoel ben gekomen??)
Er waren 6 kiezen getrokken (incl. 4 verstandskiezen) en de nodige tanden en kiezen gerenoveerd. Het grootste gedeelte was achter de rug.

De hele dag heb ik wel wat last gehad van bloed in m'n mond door die getrokken kiezen maar ach, ik had het ergste achter de rug en ik had er niets van gevoeld!
Ik heb wel ruim een week een zeurende pijn in m'n kaak gehad maar dat kwam doordat er zoveel tegelijk getrokken was en m'n kaak zich daardoor opnieuw ging zetten. En ach, als je weet dat het daardoor komt en dus weer overgaat, niks aan de hand! Verder was m'n gebit al zo mooi dat ik dat beetje pijn niet echt een probleem vond!

Op 19-9 ben ik voor de tweede keer geweest. Ik ging al wat minder nerveus in de stoel zitten en wist zelf een lach te produceren! Bij de tandarts!!
De resterende tanden en kiezen gerenoveerd en klaar was m'n gebit!
Geen centje napijn gehad!

Ik word bedolven onder de complimenten voor m'n mooie gebit en iedere spiegel die ik zie krijgt een stralende lach!

30 September is de bruiloft en ik heb me al voorgenomen om de hele dag m'n tanden bloot te lachen!!

Alle medewerkers in Kerkrade wil ik dan ook hartelijk bedanken voor hun goede zorgen! Vooral de assistente van de anesthesist, wat een lieverd zeg!

Verder wil ik iedereen die dit leest het volgende advies geven: pak de telefoon en bel naar Kerkrade. Niet twijfelen, geen smoesjes, gewoon doen! Het enige waar ik spijt van heb is dat ik het niet 1,5 jaar eerder heb gedaan.
Je mag mij ook mailen als je vragen hebt, ik beantwoord ze graag.
essie@heeftemail.nl

Esther

26-9-2005

Beste lezers en team Amalia Kliniek,

Ik zal mijn verhaal eventjes kort vertellen : Het is allemaal begonnen toen ik een jaar of 15 was, Ik ging naar de tandarts ieder half jaar ,maar ik kwam bij de tandarts en hij wilde een keer foto?s maken van mijn gebit , Dus jullie kunnen dat wel ,je krijgt van die plaatjes in je mond en er wordt een foto van gemaakt. Ik had toen geen gaatjes gehad maar wat bleek volgens de tandarts ik had 11 gaatjes in 1 keer , dat was schrikken !!! ik moest 3 keer terug komen in sessies van 45 minuten. Nou dat ging helemaal verkeerd na de eerste keer en ik durfde niet meer terug, en aangezien ik toen toch geen kiespijn had vond ik het allemaal prima .

Rond mijn 18de kreeg ik dus kiespijn, nachten lang wakker want als ik maar niet naar die tandarts hoefde, maar ik kon er niet aan ontkomen en ik onderging een zenuwbehandeling??.na 3 kwartier kwam ik de stoel uit en begon de verdoving uit te werken en wat bleek : DE VERKEERDE KIES WAS BEHANDELD. Ik kon om 5 uur meteen terug komen en huppakee hij begon aan de volgende. Nou om een lang verhaal kort te houden : ik heb in 1 jaar tijd 5 zenuwbehandelingen gehad en ja je raad het al bij de 5de durfde ik ook niet meer terug om het af te maken.

In de 3 jaar daarop was het iedere maand wel een kies of tand die het begon te begeven , ik at een broodje en knak stukje van je kies af. Continu kiespijn, hele nachten wakker gelegen en durfde niet naar de tandarts. Afgelopen half jaar is het echt helemaal verkeerd gegaan, er was geen tand meer heel, mijn voortanden waren gescheurd en het begon er zelfs vies uit te zien. Ik durfde niet meer te lachen durfde niet meer iemand recht in de ogen te kijken , durfde zelfs mijn eigen vriendin geen kus meer te geven zo vies vond ik het. En ik werd een half jaar lang iedere nacht (met enkel uitzonderingen na ) wakker met kiespijn. Toen ben ik toch maar eens net als alle andere gaan zoeken hoe ik van mijn hele gebit afkwam. Het liefst iemand die onder narcose er alles uit zou gaan halen. Ik kwam dus terecht bij de Amalia kliniek , en ik had onder een hevige kiespijn bui zelfs het lef om te bellen. Ik kon langs komen en er zou gekeken worden of ze me konden helpen.

Wat je al meteen opvalt als je belt is dat je echt mega vriendelijk te woord wordt gestaan, kreeg zelfs tips hoe ik tijdelijk kon proberen van kiespijn af te komen, al was dat echt niet meer mogelijk. Nou de afspraak was gemaakt , en ik samen met mijn moeder er naar toe : mijn moeder had boven al een gebit en wilde haar ondertanden ook weg laten halen (haar verhaal komt ook nog haha). We kwamen aan na 1:30 uur rijden en moesten nog even plaats nemen in de wachtruimte. Ik had het niet meer en als ik alleen was geweest was ik op dat moment meteen terug naar huis gereden. We werden naar binnen geroepen door een assistente eenmaal binnen in die kamer had ik het niet meer maar wonder boven wonder kreeg de tandarts mij gerust gesteld , hij bleef rustig luisteren en hij vroeg of hij mocht kijken, ik zij nog maar niet met een haak of zo !! . nee hoor gewoon met een spiegeltje ,hij schreef van alles op alleen het was werkelijk hopeloos , onmogelijk om dit nog op te knappen , dus de conclusie was en schrik niet ik ben pas 22 jaar : Gehele boven gebit zou getrokken worden , onderin alle kiezen er uit en mijn ondertanden zouden worden opgeknapt, het klinkt raar maar ik gaf er niets om een gebit zou betekenen dat ik nooit meer kiespijn had en dat was een WENS !...we moesten een keertje terug komen om voor het gebit te happen , dat stelde niks voor al hing de helft van mijn tanden al in het beugeltje waarmee hij mijn gebit aan zou meten .

Gisteren 23 september was het echt zo ver. Ik en mijn moeder zouden tegelijk geholpen worden : ik om half 2 en mijn moeder om 3 uur (ik zou 90 minuten onder narcose moeten ) we hadden een oom en tante meegenomen en het was een grote zenuwtoch daar naar toe maar je kan er niet meer onderuit dus daar aangekomen nog ff snel een sigaretje opsteken voor de zenuwen .ik moest nog even wachten in de wachtkamer, en ik zag ondertussen 2 personen uit de behandelkamer komen en zoals ik al eerder bij iemand las zij zagen er niet mishandeld uit . maar ja ik moest er aan geloven en werdt naar binnen geroepen :

Ik dacht dat ik spontaan een hartaanval kreeg, mijn hart ging op en neer en het angstzweet brak me uit , waarom ?, die naald van het infuus ik ben helemaal panisch voor naalden dus ik werdt op die stoel gelegt en moest werkelijk door iedereen vast gehouden worden want of ik ging het op een rennen zetten of ik werd helemaal gek, ik wil hier bij even zeggen de meneer die de naald zou zetten was super vriendelijk hij tikte 2 keer op me hand en ik voelde een balpen op me hand zeg maar en hij zat er in , ik zeg is dit alles ???? ja zeggen ze , ik was nog mooi ff bij kennis en zij nog , je laat me verder wel heel ? . en toen schijn ik weg te zijn geweest, weet daar niks meer van , ik weet dat ze ma wakker maakte , en het gebit er in werd gezet en het voelde een beetje raar aan maar ik voelde toch niets want de verdoving zat er in. Ik ben uit de stoel gestapt en zette het op een lopen ik denk en nu weg wezen hier, heb de tandarts heel vriendelijke bedankt en hij hielp me met naar buiten lopen, ik was goed bij kennis en had geen rolstoel nodig hoor., ben buiten op een stoel gaan zitten met zakdoekjes en kwam vrij snel helemaal bij kennis, onder tussen mocht mijn moeder ook naar binnen en was die ook de klos. We hebben even zitten wachte , binnen 30 minuten kwam mijn moeder naar buiten en konden we weer beginnen aan de huisreis. Onderweg zijn we heel even gestopt om even een keer te spoelen, want ach ja bloeien doet het wel. Eenmaal thuis gekomen was ook de verdoving uitgewerkt en nu komt het IK HEB HELEMAAL GEEN NA PIJN HELEMAAL NIKS !!!!

Vandaag wakker geworden en ja het bloeien is nu aan het stoppen , en inderdaad je hebt moeite om het gebit op zijn plaats te houden . maar ik zeg 1 ding , ik wil nooit mijn eigen tanden meer terug, En ik snap niet dat ik hier voor 3 jaar lang dag en nacht met kiespijn heb gezeten, ik kan niet tegen iedereen zeggen van , doen, want je zal zelf de stap moeten nemen, wat ik je wel kan zeggen, je zal daarna heel blij zijn ???.

Namens Martijn wil ik het gehele team van de Amalia kliniek hartelijk bedanken. Ik zal zeker als ik weer kan praten (gaat nu beetje moeilijk) nog even een belletje geven om de tandarts zelf te bedanken.

Ps ik kreeg op verzoek mijn oude tanden netjes mee , ik heb ze van blijdschap zo de prullenbak in gegooid haha

25-9-2005

Hallo angstcollega?s!

In het voorjaar van 2003 ben ik me er zo langzaam van bewust geworden dat het moment zou komen dat ik naar de tandarts zou moeten. Ik was ruim 12 jaar niet meer geweest en het zweet brak mij uit. Niet door slechte ervaringen uit het verleden of zo maar moet helemaal niets hebben van ?witte jassen?. Zelfs mijn eigen huisarts kent me niet eens. Ik had van iedereen wel altijd gehoord dat als je echt kiespijn hebt je wel wilt geholpen worden en aangezien ik niets meer kon eten of drinken en al met mijn voortanden moest gaan eten, begon toch langzaam het besef te komen dat het moment niet lang weg kon blijven. Als directeur van een softwarebureau zit ik zo?n 20 uur per week op internet en al snel ging ik op zoek naar ?Angst voor de tandarts? en kwam op deze site terecht. Net zoals jullie probeer je dan hoop en vertrouwen te halen uit de verhalen die hier staan. Ik kan me nog herinneren dat ik zelfs bij mijn eerste telefonische contacten vroeg of die verhalen wel echt waren, zo hoopvol klonken ze.

Vervolgens begon de ellende. Ik had een afspraak over 2 weken en sinds die dag kon ik niet meer functioneren. Mijn vrouw had een draak van een man in huis, de kinderen ontweken mij en mijn personeelsleden konden weinig goed meer doen. Er was met mij geen huis te houden. Hoe dichter de datum naderde hoe meer ik dacht bekijk het maar ik ga niet. Vervolgens begonnen we te praten met vrienden er over en al snel bleek dat mijn buurman ook de pineut zou zijn en samen besloten we onze angst te bundelen. Samen zijn we het avontuur dat narcose heet aangegaan.

Hoe de behandeling aan zich is gelopen wil ik even overslaan. Die was in een woord geweldig en alle beschrijvingen van andere patiënten onderschrijf ik voor 200%. Het is het mooiste wat mij was overkomen. Ik kon na mijn behandeling weer zeggen dat ik gesaneerd was. Met zo?n kaart op zak voelde ik mij er weer bijhoren. Heerlijk om te merken dat ik alles weer pijnloos kon eten, mijn tanden er puntgaaf uitzagen en dat mijn lelijke grijze vullingen waren vervangen door witte. Daarnaast had ik bij het poetsen van mijn tanden geen pijntjes meer en was er geen bloed meer te bekennen. Onsmakelijk allemaal maar ik denk voor velen herkenbaar.

Na 6 maanden vroeg ik of ik op controle mocht komen in Kerkrade. Immers mijn ervaringen waren zo positief dat ik mij bij hen niet hoefde te schamen voor mijn angst. Want denk er om, na 6 maanden ging ik met knikkende knieën naar Kerkrade toe. Daar aangekomen merkte ik meteen dat ik niet anders werd behandeld dan het half jaar daarvoor. Men weet wat het is om met angstige patiënten om te gaan. Ik herinner me nog dat ik binnenkwam bij mijn controle en dat ik met knikkende knieën een hand gaf aan de (vrouwelijke) tandarts. Ik mag het misschien niet zeggen maar ze was zo ontzettend lief dat ik me haast schaamde. Ze had alle tijd en zag al snel dat ik moeite had om in die stoel te gaan liggen. Dan eerst maar eens gaan zitten en even praten over de reis naar Limburg. Hoe ik de narcose behandeling ervaren had en hoe het met me ging. Dan toch maar gaan liggen en inderdaad weer geen haakjes in mijn mond maar heel voorzichtig met het spiegeltje controleren. Het zag er allemaal keurig uit. Alleen mijn tandsteen zou verwijderd moeten worden en alvorens te beginnen met het water en (voor mij) boordje, eerst weer uitleggen hoe het zou gaan. Ik zou meteen mijn hand op moeten steken als het niet zou gaan, maar ik had al zo vaak een schoonmaakbehandeling van tandsteen gehad dat ze voor mij mijn gang mocht gaan. Als dat alles was.Ik was zo opgelucht en trots dat ik de stap na een gewone controle had durven zetten.

Nu ben ik twee jaar verder en vanmiddag heb ik mijn jaarlijkse controle weer gehad. Voorheen was ik dagen uitsluitend bezig met de gang naar de tandarts. Sinds twee jaar valt het mij op dat ik uitsluitend vanochtend weer angst kreeg. Toch durf ik in mijn eentje de rit naar Kerkrade te maken. Had om 14.00 uur een afspraak en zorgde er voor dat ik niet eerder dan in het twee uur journaal me meldde. Na 5 minuten werd mijn naam afgeroepen en weer sloeg mijn hart over. Dan door die deur en weer de zeer vriendelijke assistente die al snel door had dat ik nog altijd niet van die angst af ben. Even later kwam de vriendelijke tandarts die direct te horen kreeg dat meneer zeer bang was en direct paste hij zijn benadering aan. Eerst een handje, rustig de stoel in en opnieuw uitsluitend een spiegeltje zonder die vervelende haakjes. Weer kreeg ik te horen dat na twee jaar alles in orde was, maar de voor mij standaard tandsteenverwijderen moest nog wel even gebeuren. Tien minuten later met een schoon gebid en opnieuw met veel trots stond ik weer buiten. Mensen, tot over een half jaar. Daar heb ik een rit van 300 km graag voor over want in Kerkrade weten ze hoe het is om met angsthazen om te gaan.

Het positieve van dit hele verhaal is dus niet alleen dat ik trots ben om na 12 jaar weer gesaneerd te zijn, maar dat ik nu, 2 jaar na mijn narcose behandeling, nog steeds kan zeggen dat ik een vaste klant ben, die nog altijd bang is, maar zonder echte panische angsten naar Kerkrade rijdt en met veel steun van de kliniek ik mijn tanden in uitstekende conditie kan houden. Nogmaals, mensen bedankt. Wil je persoonlijk vragen stellen om mijn ervaring of lotgenootadvies te krijgen, dan kun je me mailen op info@geertvanerven.nl. Ik help jullie graag met mijn ervaringen.

Met vriendelijke groet,

Geert van Erven

21-9-2005

Hoi lieve schatten (want dat zijn jullie)!

Vandaag 20 september 2005 heb ik mijn behandeling onder narcose ondergaan. Ik heb eigenlijk maar 1 woord: WOW!!!

Eigenlijk was ik nog niet eens zo heel lang geleden naar de tandarts geweest (ca 2 jaar). Maar ik heb nu eenmaal een zwak gebit EN een gigantische angst voor injecties en prikken, geen ideale combinatie.

Gaatjes vullen heb ik altijd laten doen zonder verdoving (liever even pijn dan een prik hield ik mezelf voor), maar op een gegeven moment moest er toch iets meer gebeuren, namelijk 1 kies verwijderen en een wortelkanaalbehandeling! (ja en dat kan dus echt niet zonder prikken dus dat ging fijn niet gebeuren).
Ik had namelijk ook nauwelijks last van die kiezen, totdat ik na een tijdje toch echt pijnscheuten ging voelen. Ach ja, lang leve de paracetamol en Ibuprofen he. Laten we zeggen dat ik een goede sponsor van de apotheek ben geweest die tijd.

Totdat er op een gegeven ogenblik een stukje voortand afbrak!! Ik ben 26 jaar en nogal ijdel en heb een representatieve baan, dus ........... AIAIAI. Nu zou ik er toch aan moeten geloven!

Via een collega hoorde ik van de Amalia kliniek in Kerkrade, een plek waar lieve, begripvolle mensen zouden werken en je je echt niet hoefde te schamen voor je angst. En die collega vertelde me ook over de narcosebehandeling die hij er had ondergaan en dat je dan in 1x overal vanaf was, kortom, het klonk als muziek in mijn oren!!!

Heb in maart/april (weet het niet meer zeker) gebeld en een afspraak gemaakt voor een intakegesprek en kon al redelijk snel terecht. Vol goede moed ging ik, gesteund door mijn vader, mijn man moest die dag werken, op intake. Alles verliep prima, leuke, jonge, belgische tandarts met een engelengeduld, geen gedoe met haakjes in je mond en alles werd duidelijk en rustig uitgelegd. Daarna kreeg ik de begroting en daar had je het al .... kzou een X aantal verdovingen krijgen terwijl ik onder narcose was en de narcose zelf gebeurde via een infuus. HELP!!! Prikken!!! Toen ik daarna bij de assistent anesthesist mijn bloeddruk ging laten meten was deze ruim 190/100 !! En dat voor iemand van mijn leeftijd! Bleek achteraf puur van angst te zijn geweest, bij de huisarts de volgende dag was ie weer normaal.

Nu, maanden later en een ervaring rijker was al die angst echt nergens voor nodig geweest .............................

Vanmorgen 10.00 uur moest ik daar zijn en 10.30 uur zou ik aan de beurt zijn. Eerlijk gezegd vielen de zenuwen me reuze mee. Ik had een receptje voor EMLA zalf (die de huid verdoofd) gekregen en de zalf op mijn handen gesmeerd. Bij binnenkomst kwam er vrijwel meteen een hele lieve vrouw bij me zitten (sorry, ben je naam vergeten) en vroeg hoe het met me ging en waar ik nu precies bang voor was. Na een paar minuutjes met haar gepraat te hebben (heel geruststellend moet ik zeggen) vertelde ze me dat ik rond half 11 aan de beurt zou zijn. In de tussentijd was het een komen en gaan van "narcosepatienten" en geen een zag er erg mishandeld uit dus volgens mij viel het inderdaad wel reuze mee (-:

En inderdaad, rond half 11 werd ik naar binnen geroepen, nam plaats in de stoel en tja ..... toen kwamen de traantjes. Snikkend vertellen dat ik o zo bang voor prikken was. Die lieve mevrouw en Dr. Jessen, de anesthesist (ook een schat van een man) hebben me heel goed gerustgesteld en nu komt het leukste...... IK HEB DE PRIK NIET EENS GEVOELD, EERLIJK!!!! Het voelde alsof er iemand over mijn hand wreef en toen bleek het al gebeurd, Dr. Jessen moest er ook om lachen dat ik zo verbaasd was dat ik helemaal niks gevoeld had (geen pijn tenminste). Toen werd er een slangetje op aan gesloten en kwamen die mevrouw en Dr. Jessen aan weerszijden naast me zitten en heel lief met me praten en geruststellen. Ik zei nog tegen Dr. Jessen "ga ik nu slapen? En als dat niet lukt?". Lachend antwoorde hij dat ik dan de eerste zou zijn bij wie het niet zou lukken. 2 seconden later zag ik het plafond rondjes draaien (was best wel leuk eigenlijk) en verder weet ik HELEMAAL NIKS MEER.

Het eerstvolgende wat ik me kan herinneren is dat we bijna thuis waren, 4 kiezen armer, een wortelkanaalbehandeling en menige vullingen rijker. En de verrassing kwam thuis toen ik in de spiegel keek.......... hagelwitte tanden, en volgens mij een stukje voortand afgeslepen waardoor mijn gebit nu een stuk rechter lijkt (heb altijd nogal scheve voortanden gehad). En nu, ruim 9 uur laten geen centje napijn! Alleen beetje gevoelige keel en lip (als dat alles is)!!

Volgens mijn man heb ik toen ik net bijkwam iedereen uitbundig bedankt en de tandarst zelfs gekust! (sorry, wat een narcose niet allemaal kan doen hahahaha) maar bij deze................JULLIE ZIJN ECHT GEWELDIG!! Als je bang bent, net als ik, neem de 1e stap eens en ga, vrijblijvend, op intake. Als je dan niet overtuigd ben weet ik het ook niet meer. De behandeling zelf ??? Kzou het niet weten, heb heeeeeeeeeeeerlijk geslapen (-: Wat wil je nog meer? Lekker gaan slapen, vervolgens wakker worden en helemaal klaar zijn. Niks gevoeld, niks gemerkt en alleen maar lieve mensen om je heen. Feels like in heaven!!!!!!!

Als je nog moet, succes! Denk maar aan mij en geloof me, als ik het durf, durf jij het ook. Stelt echt niks voor!!!!!

BEDANKT BEDANKT BEDANKT!!!!!!

Heel veel lieve groetjes,

Nancy B. uit Maastricht

21-9-2005

Hallo,

Nu 24 uur geleden ben ik in het Amalia kliniek geweldig geholpen.
Ik heb een klein uurtje moeten wachten voor ik aan de beurt was,want het was wat uitgelopen met mensen voor me,die wat langer nodig hadden om bij te komen.
Toen ik naar binnen werd geroepen kon ik gelijk plaatsnemen in de stoel en ik kreeg gelijk het prikje waar je ECHT niets van voelt.
Ik vroeg nog werkt die narcose ook wel bij mij omdat een plaatselijke verdoving bij mij amper werkt.
Nou en of zei Dhr Jessen die werkt,bijna alle mensen vragen dat.
Hij vroeg of ik nog iets te vragen had aan de tandarts en toen na 10tellen begon ik me ligt in het hoofd te voelen en weg was ik.
Opeens was het al om ik was klaar ik kon in de rolstoel gaan zitten en werd in de auto geholpen.
De nacht heb ik goed geslapen vandaag tot 12.00 uur nog wat suf geweest,nu gaat het goed.
Niet bang zijn gewoon daar naar toe gaan het is echt een aanrader

Groeten en bedankt

21-9-2005

ik zal met beginnen me voor te stellen,ikben diana ben 30jr en ben zeker al 8jr niet meer naar tandarts geweest
het is eigelijk begonnen dat ik mezelf had beloofd dat ik een tandarts zou zoeken en zeker gaan voor me 30ste..
want eerlijk is eerlijk je zoekt geen tandarts op als je geen pijn hebt..
Ik heb een fobie voor de tandarts gekregen toen ik nog jong was een tandarts had,die me verplichte om te zitten en
me dan vasthield met moeder en assistente!dus je kan je voorstellen dat de angst iedere keer weer groter werdt als ik naar
haar toe moest,want er was drie man die je eigelijk zo klemde dat je ook niet weg kon rennen
vanaf me 16 een tijd niet geweest en toen ik last kreeg moest ik weer,weer naardie draak van een tandarts
En toen die laaste keer dacht ik bekijk t maar ik ga er nooit meer naar toe en wat ik vooral dacht alle tandartsen zijn hetzelfde

Afgelopen mei viel er een vulling uit me kies en toen dacht ik ja diaan nu moet je...dus ik zoeken op t internet....
en gelukkig kwam ik deze site tegen.na alle verhalen te hebben gelezen en nog keer en nog een keer dacht ik ik ga nu maar
eens de stap zetten...Dus ik bellen,zweet stond in me handen,ik kreeg een aardige mevr aan de telefoon en die me vertelde
dat ik 11 juni terecht kon voor de eerste afspraak..
Nou dan weet je t wel een dag van te voren slecht geslapen en met knikkende knieen ik naar binnen,en in me achterhoofd maalde
ik alleen maar:ze doen nix maken een foto even kijken en je staat weer buiten...maar dat kan je jezelf wel blijven zeggen
maar je hart denkt er heeeeeel anders over....
Toen kwam de begroting,ik dacht nou ik heb volgens mij geen gebit meer over,maar ze zei dat ik trots mocht zijn dat ik
al me tanden nog had maar dat er wel iets aan moest gebeuren....20sept dan mocht ik terug komen en dan zou t gaan
gebeuren....wat was ik trots op mezelf dat ik die eerste stap al had gezet IK WAS BINNEN GEWEEST,en nog belangrijker ik had in die STOEL gezeten,ppppffff

Maar goed moest toch nog 4mnd wachten,wat ik niet erg vond zolang ik maar geen pijn had.
En toen kwam de dag steeds dichterbij...snachts amper geslapen en op van de zenuwen....wij der heen,en t rare is op t moment dat ik voor de deur stond verdwenen de zenuwen...ik met volle moed naar binnen en melde dat ik er was.we waren er om half 2
en ik zou geholpen worden om half 3....Ik mocht even plaatsnemen..ik zat nog maar 5 min en toen werd ik geroepen,en ik dacht nee toch nu toch niet...het bleek dat iemand niet was gekomen dus mocht ik al....ik naar binnen en me vriend achter me aan
Het klinkt heel raar maar ik ben nog nooit zo hartelijk ontvangen....maar ondertussen stond daar die stoel bbbbrrrr...ik kan je vertellen ik heb me traantje gelaten maar binnen 5min was ik onder zeil....ik ben nu een dag veder en ik kan je vertellen heb nergens last van alleen een beetje pijn in me keel en me kiezen zijn gevoelig maar That"s itt!!!! Als je alle verhalen leest en twijfelt nog steeds NIET DOEN!!! als je de eerste keer ben geweest dus voor de intake dan kan je al trots zijn op jezelf en zul je zien dat t allemaal meevalt....De mensen zijn daar zo lief en aardig maar ook zo rustig dat je je snel op je gemak voelt,ik ga zeker terug!!!!
als je twijfelt kun je mij vinden op dianavisee280@msn.com en neem van mij aan ik ben een angsthaas!!!
Voor de mensen van de Amalia kliniek onwijs bedankt!!! veel liiefs diana

19-9-2005

Lieve mensen,

Nu je dit leest is het hoogstwaarschijnlijk zo dat je zelf met angst zit te
lezen. Angst vanwege je gebit en dat er iets moet gebeuren. Gisteravond (!)
was ik nog hetzelfde aan het doen. Ik wil je graag mijn ervaringen van
vandaag vertellen om je te helpen de stap te zetten.

Ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Joan, ik ben 35 jaar en ik
ben psychotherapeute. Jawel, echt. Een therapeute met een fobie voor de
tandarts en voor injecties. Niets menselijks is mij vreemd.

Ik ben nooit een held geweest in de tandartsstoel, maar de angst is pas echt
ontstaan toen ik in mijn eentje bij de tandarts was. Die dag ging mijn
beugel er uit. Fijn natuurlijk. Bij het afscheid nemen gaf de bewuste
tandarts mij een geel papiertje mee met de mededeling: "Dit is een
verwijzing voor de kaakchirurg om je verstandskiezen er uit te laten
snijden." Ik flipte. Het was ook rond die tijd dat ik het huis uitging. Dus
tandartsbezoek schoof ik voor me uit. Ik had nergens last van, ik had een
sterk gebit en ik wilde niet de gang maken naar de kaakchirurg. Heb in die
tijd wel eens overwogen om naar een nieuwe praktijk te gaan die bekend stond
om een andere aanpak, maar heb het toch niet aangedurfd.

Een jaar of 8 geleden begon ik te merken dat er wel iets aan de hand was. Ik
had kiespijn tijdens een vakantie. Dit niet tegen mijn partner gezegd en met
paracetamol onderdrukt. Een aantal keren heb ik het zo weg kunnen laten
gaan. Dan had ik er weer in geen tijden last van. En ergens voelde ik het
boven mijn hoofd hangen. "Er komt een tijd dat dit niet meer kan, dat ik
iets zal MOETEN doen om een redelijk gebit te houden." Soms had ik met eten
wat last, maar het duurde nooit lang en de pijn verdween weer. Tot enkele
jaren geleden ik enorme kiespijn kreeg en ik niets anders meer kon dan het
tegen mijn partner te zeggen. Ik was die nacht doorgekomen met paracetamol
en spoelen met sterke drank wat het even verzachtte. Een hel was het. 's
Morgens het dus tegen mijn partner verteld en zij is gaan bellen. Bellen
naar o.a. het Radboud ziekenhuis in Nijmegen, zij hebben een speciale
afdeling voor angstpatiënten. Toch bleken ze er weinig van te snappen. Ik
kon een test invullen om te kijken hoe groot mijn angst was en of ik dan
überhaupt wel in aanmerking zou komen voor hun behandeling. Het zou daarna
nog zeker 3 tot 4 maanden gaan duren voor ik terecht kon. Op de melding van
mijn partner dat ik nu met acute kiespijn zat, werd er gezegd "als ze maar
genoeg pijn heeft dan gaat ze vanzelf wel naar de tandarts". Het is me toen
tegengevallen hoe ik daarin benaderd werd, er sprak oordeel in en dat was
wel het laatste dat ik nodig had.

Uiteindelijk heeft mijn partner toen onze huisarts gebeld (we waren ook net
verhuisd en hadden sowieso nog geen tandarts in de buurt) en legde het
probleem voor. Zij wist te vermelden dat een buurvrouw van haar een lief
mens was en tandarts. Met knikkende knieën ik daar dus heen. Zij heeft me
wel geholpen voor een stuk door heel rustig de ergste pijn te verhelpen.
Maar door tijdgebrek en mijn zenuwen de behandeling half afgemaakt. Daarna
sloeg de angst weer zo toe, dat ik niet meer verder durfde.

Tot overmaat van ramp kreeg mijn partner op een gegeven moment een
ontsteking met een heel ei aan zwelling op haar wang. Ze moest ermee naar de
kaakchirurg. Ik ben even mee naar binnen geweest in de behandelkamer en dat
beeld heeft nogal indruk op me gemaakt. Sowieso was de arts een hurk van een
vent zonder enkel besef van sociale vaardigheden. Ik ben daarna in de
wachtkamer gaan zitten wachten waar ik iemand ergens enorm heb horen
schreeuwen. Achteraf bleek het niet mijn partner te zijn wat ik dus wel
dacht, maar die kerm ging me aardig door merg en been. Ook het idee van een
doek over je gezicht, een klem in je mond, alles in een snel tempo, geen
aandacht voor mij die daar onder lag, spookideeën waren het voor mij.

En zo hobbelde ik door. Ik had extra paracetamol in huis liggen zonder dat
mijn partner dit wist waar ik pijntjes mee opving. En ik maakte me steeds
meer zorgen, piekerde over hoe ik in godsnaam hieruit kon ontsnappen. Ik
voelde me compleet klem zitten. Enkele kiezen waren afgebroken en ik begreep
zelf dat ze er uit moesten inclusief mijn verstandskiezen. De kaakchirurg.
dat zou ik niet trekken. Vaak vroeg ik me af wanneer het moment zou komen
dat ik echt met de rug tegen de muur kwam te staan door een acute ontsteking
ofzo.

Nu, dat was dus de afgelopen week. Donderdag brak er weer een stukje van een
kies af (was al vaker gebeurd en steeds weer een moment waardoor ik in de
angst schoot en het zweet me uitbrak), de dag erna begon het te zeuren, in
het weekend werd het erger, ik nam paracetamol en begon aan een antibioticum
die ik toevallig nog ik huis had. Ik had dit al eens eerder gedaan en
daarmee ging de pijn en de zwelling toen weg. Nu pakte dit niet goed, dus
maandag en dinsdag verging ik van de pijn. Ik vertelde mijn partner dat ik
me niet lekker voelde, maar dinsdag vertelde ik hoe het eigenlijk zat. In
die tussentijd had ik met zweet in mijn handen op internet zitten zoeken
naar informatie van tandartsen die met patiënten met angst werkten. Het idee
van de kaakchirurg was nog steeds zo afschrikwekkend dat ik niet weer of ik
dat ooit had aangedurfd.

In elk geval kwam ik de Amaliakliniek tegen in Kerkrade. Ik las over
behandeling onder narcose. Ik had vaak het idee gehad dat als ik het maar
niet bewust mee hoefde te maken ik het wel zou doen. Dit was dus het
antwoord. Het klonk allemaal erg vriendelijk en ik las net zoals jij nu al
deze reacties en kreeg hoop. Dit was mijn ontsnappingsmogelijkheid.

Mijn partner belde om meer informatie. Een afsprak was pas na 3 tot 4 weken
mogelijk en het was vlak voor sluitingstijd. Dit was eigenlijk te laat
gezien de pijn. We hebben weer neergelegd, hebben nog gekeken naar andere
oplossingen en vervolgens heb ik weer een nacht met pijn doorgemaakt. De dag
erna weer gebeld en uitgelegd hoe de situatie in elkaar zat, dat ik veel
pijn had. Ik werd op de spoedlijst gezet, in principe had ik een afspraak
voor ruim 3 weken later, maar ik zou gebeld worden als er ergens iemand
afbelde, dan kon ik eerder komen. Beter dan niets, dus afspraak gemaakt.
Vijf minuten later ging de telefoon. Of ik over twee dagen al kon, er belde
net iemand af. Dus daar ging ik vanmorgen. Voor een intakeafspraak.

Ik was nerveus, ook al wist ik dat er alleen foto's gemaakt zouden worden en
er met een spiegeltje in mijn mond gekeken zou worden en verder het plan van
aanpak doorgesproken zou worden. Maar nu al kreeg ik niets door mijn keel,
te nerveus. Ik was emotioneel tijdens de gesprekken, het laten bekijken van
mijn mond en het doorspreken van alles. De reacties waren verwarmend. Een
lieve jonge tandarts die mijn hand even vastpakte, lieve mensen allemaal die
niets gek vonden, geen verwijten, alle rust, etc.

Alles was me duidelijk, ik zag er als een berg tegenop, was ook blij dat het
voor vandaag even voorbij was en zag vervolgens ook tegen het wachten op. En
vanwege de pijn en vanwege de zenuwen die ik zou hebben tot de tijd dat het
gebeurd was. Ze vertelden me dat dat wel pas november kon worden. Ook nu
zouden ze me weer op de spoedlijst zetten voor wanneer er een plakje vrij
kwam. Ze zou even voor mij gaan kijken welke datum we af konden spreken, met
de spoedlijst op de achtergrond.

Ze kwam naast me zitten en vroeg me "Tja, ben je nu nuchter?" Ik keek haar
verschrikt aan, ik begreep meteen welke kant het uitging. "Ik overval je er
misschien mee, maar er heeft net iemand afgebeld die over een uur aan de
beurt zou zijn. Je mag zelf kiezen, maar als je wilt, ook omdat je pijn
hebt, zou het nu al kunnen." En ja, ik was nuchter. Ik had immers niets
gegeten omdat ik nu al nerveus was. Ik schrok ervan, maar meteen was me
duidelijk dat ik door mijn angst van nu heen moest en deze kans moest
pakken. Dan was ik er over 3 uurtjes helemaal vanaf.

Ik kreeg een klein lief blauw tabletje dat me rustig zou maken. Ook omdat ik
infuus ook angstig vindt. We mochten in de auto wachten, even lekker op ons
zelf en ik zou gehaald worden. Er werd een zalfje op mijn handen gesmeerd
waardoor mijn huid al zou verdoven, zodat ik het infuus niet echt zou
voelen. Het tabletje werkte als een tierelier, na een kwartier was ik zo
high als maar zijn kan. Vanaf dat moment weet ik ook eigenlijk niets meer.
Na een uurtje kwamen ze me halen. Vaag weet ik dat nog. Ze lieten me in de
stoel plaatsnemen en ik weet nog dat mijn partner me heel liefdevol vasthad.
Van het infuus heb ik helemaal niets gemerkt. Het volgende dat ik weet was
dat ik in een rolstoel zat en naar huis mocht. Ik voelde me goed en was zo
opgelucht. Ik besefte meteen dat alles achter de rug was en het me zo
meegevallen was. Het infuus was er ook alweer uit, heb niet eens heel dat
infuus gezien of meegemaakt. Ik was nog wat duf maar voelde me goed.
Overigens heb ik komische dingen gezegd en gedaan toen dat blauwe tabletje
was gaan werken.

En nu is het avond, zo'n 8 uur later. Ik voel me prima, heb geen pijn, ik
voel hooguit soms een beetje dat het op sommige plekjes in mijn mond een
beetje trekt van een hechting waarschijnlijk (die overigens vanzelf
oplossen), ik heb wat vla op en vlak na alles in de auto een drinkontbijtje
met een rietje en zo meteen nog een kopje soep. Heb vanmiddag een uurtje of
twee geslapen en ik voel me nu zo opgelucht en goed! Eindelijk ben ik uit
die patstelling. Eindelijk is mijn gebit weer op orde en kan ik zonder angst
naar de half jaarlijkse controles.

Dus als jij dit leest met dezelfde soort angsten. Wacht niet langer en
bevrijd jezelf van deze kwelling. Maak er eens een afspraak. Dat het zo snel
zal gaan als bij mij, dat zal hoogstwaarschijnlijk niet. Ik had immers veel
geluk met de samenloop van omstandigheden. Zeker is wel dat je er goed zit,
dat ze je zo snel als mogelijk is willen helpen en dat je er werkelijk
helemaal niets van meemaakt. Mocht je er behoefte aan hebben om eens met me
van gedachten te wisselen. Je bent vrij me te mailen op jnec_2@hotmail.com.
Als ik je kan helpen deze stap te zetten, dan doe ik dat graag.

Succes met een warme groet,

Joan

12-9-2005

Na 13 jaar niet bij een tandarts te zijn geweest eindelijk de stap genomen.Kwam op internet jullie kliniek tegen,binnen een week een afspraak gemaakt,de behandeling is inmiddels 9 dagen geleden.Als iedere tandarts zou werken zoals jullie hier doen, hoeft niemand bang voor de tandarts te zijn! Deskundig en uitermate vriendelijk,dat geldt voor iedereen die bij jullie werkt.Ik wil iedereen ontzettend bedanken,mijn leven is veranderd! Mocht er na alle reacties nog iemand twijfelen: nergens voor nodig, je bent hier in goede handen! Veel succes, groeten, Marco

24-8-2005

Nieuwleusen, 22 augustus 2005 (behandeld 18 augustus).

Het schijnt bij mij te horen dat ik altijd problemen met de tandartsen heb.
Ik was blij kortgeleden (via mijn 2e moeder) een tandarts in mijn eigen woonplaats gekregen te hebben en ik ging daar 'vol goede moed' heen na eerst anderhalve week geprobeerd had hen te bereiken (ze waren druk en hadden het antwoordapparaat er maar op gezet) omdat ik vreselijke kiespijn bovenin had.
Daarvoor was ik bij ik een tandartsenpraktijk waarbij ik het idee had dat ze niet erg nauwkeurig te werk gingen.
In mijn vroegere woonplaats zat een tandarts mijn hele gebit te verknallen door maar te proberen alle kiezen te voorzien van vullingen, totdat ik stop zei en naar een andere tandarts ging in dezelfde woonplaats, waar later bleek (toen ik in dienst ging) dat hij precies het tegenovergestelde was van die andere!!!!!!!!!! Achterstallig onderhoud...

Bij de nieuwe tandarts bleek op de foto een wortelkanaalbehandeling niet erg netjes te zijn uitgevoerd en daaronder was het al flink aan het ontsteken!!!
Terwijl ik net had lopen verkondigen dat ik door 'verkeerde' wortelkanaalbehandelingen al twee kiezen moest missen: ontstekingen.
En als ik nou iets van die ontstekingen merk...mooi niet...

Maar waarvoor ik eigenlijk ging was een enorme kiespijn in een kies bovenin, maar de kies onderin moest er zo gauw mogelijk uit, omdat dat levensbedreigend zou kunnen worden...wachttijd: één maand!!!
Het boren (behoorlijk gat) moest dan maar na de vakantie: wachttijd: twee maanden!!! (excl. de anderhalve week dat ik de praktijk niet kon bereiken)
Ik heb ondertussen geprobeerd eerder aan de beurt te komen en flink lopen zeuren en dat hielp: inéénkeer was er iemand uitgevallen en ik kon een half juli komen. Eindelijk verlossing van de kiespijn...
Om 8 uur wilde ik de deur uit gaan, ik moest er om 8.10 uur zijn, gaat de telefoon: de tandarts was ziek!!!!!!!
Nou, jullie mogen weten: IK OOK!!!
En ik zag er al zo tegenaan!
Op mijn vraag: "Wat nu???", kreeg ik als antwoord: "Zoek maar een andere tandarts, er zit er hier nog één!"
Die heb ik daarna gelijk gebeld en kreeg daar een antwoordapparaat en toen was ik het ècht helemaal zat!!!!
Ik heb een hele hoge pijngrens, maar als m'n zenuwen gepest worden is het 'feest'!!!
Heb al twee keer gepresteerd, ondanks dat ik altijd op mijn handen lig, de tandartsboor zowat uit de handen te meppen...
En verdovingen werken bij mij voor geen halve meter...

's Avonds ben ik achter de computer (of is het vóór de computer) gekropen en heb informatie gezocht over het bestrijden van kiespijn.
Zodoende kwam ik bij de Amalia Kliniek terecht, heb de hele site inclusief een hoog aantal reacties doorgelezen en heb de knoop doorgehakt: die ga ik morgen bellen...(en toch heb ik er twee nachtjes over geslapen, hi-hi)
"Morgen kunt u komen."
Ik heb eerst eventjes naar mijn hoorn van de telefoon gekeken van: wat is dit?!?!
"Goh, morgen al?!?! Ja, is goed! Oké..."
Drie uur rijden en ik was in Kerkrade.
Het werd de bewuste kies trekken, twee keer boren en lichte reiniging en dat onder narcose (waar ik het minst tegenop zag, want ik had er in twee jaar tijd al 5 achter de rug). Afspraak gemaakt, de tweede stap.

Het werd wel ná mijn vakantie, maar daar kon de Amalia Kliniek niets aan doen.
Ik heb mij gered met afgesneden steeltjes van kruidnagels wat niet echt optimaal was, maar ik kon het zonder medicijnen en pijnstillers zo wel aan. Elke keer een nieuwe in het gat van mijn zere kies gedrukt, het bleef natuurlijk erg gevoelig, maar de kiespijn werd er wel door onderdrukt.
Lang leve de kruidnagel!!!!

De afspraak stond gepland op 25 augustus, maar ik werd gebeld (hoera!!!) dat ik eerder kon komen omdat ik op de spoedlijst geplaatst was. Er was een plaats vrijgekomen.
18 Augustus 2005:
Ik met mijn pa (handig: hij is net met pensioen) naar Kerkrade en we waren ruim op tijd.
Het "enige" waar ik tegenop zag was dat ik nog wat zou voelen tijdens de narcose...blèh!!! Alleen die gedachte al...
Twee keer een wortelkanaalbehandeling gehad en twee keer één hoop ellende!!!
Over de kiespijn-kies was nog even wat te doen: wortelkanaalbehandeling of ook trekken, het gat was te groot om alleen te boren.
Ik ging op de stoel zitten en kreeg een prik ter hoogte van mijn pols.
Het gaf een héél klein beetje een branderig gevoel en zat maar een beetje door te babbelen en te babbelen en te babbelen.
Er werd een beetje raar naar me gekeken en toen nog eens naar de monitor...toen voelde ik eindelijk(?) iets tintelen: "Ja, het gaat werken!", zei ik.
Daarna zweef je zo weg...

Toen ik (bleek later de tweede keer) wakker werd, zag ik mijn pa staan, mijn kies was getrokken (fikse ontsteking), had een wortelkanaalbehandeling gehad (en dat gewoon in één keer!!!) en een klein kiesje was voorzien van een vulling.
Heb nog wat lopen brabbelen, maar wat......???
Ik heb het team (nogmaals) bedankt en ben in een rolstoel naar de auto gebracht. Service hoor!!!
Was zo dronken als een toeter, nog erger dan dat ik normaliter wakker word 's morgens!!!

Oké, we waren weer op weg naar huis.
Ze hadden wel gezegd dat je nog heel duf kon zijn, maar daar heb ik helemaal geen last van gehad.
Ik was inéénkeer zo uitgeslapen als wat!!! Niks niet duf of iets dergelijks...
Toen begon mijn vader vreselijk te lachen...
Ik zei: "Wat heb jij nou dan?!"
Bleek dat ik al wakker was geweest, hij naar binnen mocht en ik zei: "Ben ik op vakantie in Zeeland?!"
Heb dus heerlijk liggen dromen over onze vakantie in Zeeland!!!
Daarna had ik volgens hem gezegd: "Oh, wat is dit mooi, goh dat dit kan, goh wat mooi, helemaal geen pijn, oooohhhhh..."
Moet je nagaan hoe blij ik was met deze behandeling!!!
Ik heb ook volgens mijn vader het team wel tien keer bedankt en hen opgescheept met een hele hoop gebrabbel...
En ik weet er niks meer van!!!!!!!!! Ben na de 'eerste' ontwaking gewoon alles kwijt!!!!

Toen hij me dat allemaal vertelde lag ik ook in een deuk, ik schaamde me wel een beetje, ha ha ha!!!

Ze vertelden mij ook dat de wortelkanaalkies ongeveer 3 weken pijnlijk/gevoelig kon zijn, maar ik moet eerlijk zeggen: ik heb van de hele behandeling geen last!!!
Het is even lastig eten met een gat in je mond, maar ook daarvan geen pijn!!!
Een beetje last van opgezette klieren in beide wangen, maar dat mag de pret ook niet drukken. Dat duurde ook maar 3 dagen.
Ben er al van af.
Geen na-pijn, niets!!!

Mijn algehele indruk van de Amalia Kliniek is:
- Zeer vriendelijk personeel, zowel telefonisch als aan de receptie als de tandarts(en) als het narcoseteam
- Zeer nette en rustgevende behandeling door het team
- Prettige sfeer
- Ze hebben mijn vertrouwen gewonnen
- Ik kom graag weer!!!

Nogmaals: iedereen heel hartelijk bedankt!!!

Met vriendelijke groeten,
Bianca Z.

11-8-2005

Ik was ook al zes jaar niet naar een tandarts geweest,en daar schaamde me ik voor omdat ik heel erg bang was.
De angst was veroorzaakt door een tandarts die geen rekening hield met bange mensen,en tijdens het laatste bezoek
begon hij ook nog te schelden omdat ik mijn mond had dicht gedaan.Dit was ook direkt de laatste keer dat ik daar ben geweest.
Maar ja de jaren gingen voorbij en ik had geen tandarts in mijn nieuwe woonplaats,ik was ook niet meer gesaneerd.
Ik kreeg toch ondanks dat ik mijn gebit goed onderhield last van kiespijn,er was een stuk afgebroken en dat veroorzaakte de pijn.
Maar ja de angst wind het van de pijn en ik ging niet naar een tandarts,ondanks dat ik al asperine moest slikken tegen de pijn.
Omdat ik toch wel van die angst af wilde had ik me aangemeld op een forum voor angsthazen,en ja dan kan je zien dat je niet
de enigste bent die bang is voor een tandarts.Op deze site kreeg ik het adres van de angsttandarts in Kerkrade,maar ik heb er
eerst maar niks mee gedaan.Wel heb ik de reackties bekeken en gelezen over hun behandelingen maar bellen nee daar was
ik toch te bang voor.Ik moest voor mezelf eerst een drempel over en die was naar die jaren toch zo hoog,dat ik er nog niet over heen
kon springen.Maar omdat ik dit jaar ga trouwen en het niet zag zitten om de hele dag met een hand voor mijn mond te lopen en
de asperines in mijn tas te hebben,heb ik na een paar dagen een afspraak gemaakt voor een intake gesprek.Goh wat was ik bang
toen ik in die stoel moest gaan zitten,maar het viel achteraf wel mee.Ze hebben foto,s van mijn gebit gemaakt en in mijn mond gekeken
met een spiegeltje.De behandeling die ik moest ondergaan bestond uit het verwijderen van 2 kiezen,een wortelkanaalbehandeling,het
reinigen van mijn tanden,en sommige vullingen moesten worden vernieuwd.Met een afspraak op 2 augustus ging ik naar huis,met in
mijn gedachten dat het nog een poos zou duren eer dat het zover was.
Maar ja toen kwam de dag des oordeels en ik was al om 5 uur wakker,ik heb eerst maar even gegeten omdat je toch de rest van de
dag nuchter moet zijn.Wel heb ik toen 2 tabletjes genomen tegen de zenuwen en gelukig heeft dat wel geholpen.We zijn om 10.00 uur
van huis weggegaan want we moesten 2 uur rijden om er te komen.Om 13.00 uur waren we in Kerkrade en ik kon direkt doorlopen naar
de wachtkamer.En ja dan moet je gaan wachten en dat is voor de zenuwen en de angst die je hebt niet leuk meer.Het klame zweet brak
me uit en ik begon ook nog te huilen,het enigste wat ik wou is naar binnen dan had ik het maar gehad.En ja om half twee werd ik geroepen
en toen kwamen alle zenuwen die ik in me had naar buiten,ik begon te hyperventieleren en te huilen zo bang en angstig was ik.
Ik werd in de stoel gezet en ze zeiden dat ik toch al zover gekomen was,en dat iedereen die daar kwam ook bang was.Ik kreeg iets in mijn
arm het begon te tintelen en ik was van de wereld.Toen ik wakker werd was het 15.15 uur ik had geen idee dat ik zolang was weggeweest,en
ik had geen pijn in mijn mond maar wel erge keelpijn.Ik werd in een rolstoel naar de auto gereden en er werd gezegd dat het nog wel even
kon duren eer dat ik echt wakker was.Nou dat was dus niet het geval ik was binnen een half uur klaar wakker,en omdat ik keelpijn had wilde
ik een ijsje en daar heb ik heerlijk van genoten.
En nu is het bijna 1 week geleden dat ik geweest ben en achteraf kan ik zeggen dat het wel mee viel allemaal,heb geen pijn in mijn mond gehad
wel keelpijn.En nu kan ik me dus verheugen op een mooie trouwdag waar ik mijn tanden goed zal laten zien,en dus ook de hele dag zal stralen en
lachen.Ik wil het team die mij zo goed geholpen hebben dan ook hierbij bedanken en ja ik zal aan jullie denken als ik trouw,omdat ik dan met een
stralende lach de dag in ga.
Met vriendelijke groet Bianka Meefout
email biankaschreijer636@hotmail.com/snuffeltje@

6-8-2005

Ik ben al vanaf kinds af aan bang geweest voor de tandarts.

Het begon allemaal toen ik nog maar 8 jaar was het wisselen liep allemaal niet volgens plan en kreeg ontsteking na ontsteking in Groningen ben ik toen geopereert en hebben ze operatief mijn melkgebit verwijdert.

Overigens was dit mijn eerste tandartsbezoek want eigenlijk gingen vroeger thuis nooit omdat bij ons iedereen bang voor de tandarts was.

Dus je kan je voorstellen als 8 jarige was mijn eerste tandartsbezoek geen succes.

Later kregen we op school een schooltandarts en ik was 11 toen ik daar heen moest en uiteraard was ik alleen maar meer bang geworden na de operatie.

Deze tandarts was echt niet leuk hij dwong me in de stoel te gaan zitten en zei constant dat ik me maar niet zo aan moest stellen.

Uiteraard weigerde ik alles met gevolg dat ik dus daar niet meer mocht komen omdat ik de man dus ook heel erg heb uitgescholden *bloos*

Na een aantal jaren begon het natuurlijk en heb wat kiezen laten trekken dat ging eigenlijk altijd wel goed tot dat ik een hele erge ontsteking kreeg en dus weer naar de tandarts moest de verdoving werd gedaan maar voor mijn gevoel werkte het niet.

Na een tijdje wachten vroeg de tandarts nogmaals voel je nog pijn waarop mijn antwoord was ja het doet nog steeds zeer, blijkbaar verloor de tandarts zijn geduld en zei nou ik ga het gewoon proberen met als gevolg dat de tandarts dus mijn kies trok zonder dat er ook maar iets verdoofd was!

Nou dat was voor mij de druppel ik beloofde mezelf dat ik nooit maar dan ook nooit meer naar een tandarts zou gaan.

Enkele jaren later kreeg ik een vriendje die het toch wel heel belangrijk vond en hij zei mijn tandarts is geweldig we maken daar een afspraak en dan ga je alles wat kapot is laten maken ik had hier uiteraard helemaal geen trek in maar ik wilde natuurlijk mijn vriendje niet teleurstellen. Dus met veel pijn en moeite toch gedaan mijn voortanden werden gemaakt want die zagen er natuurlijk na al die jaren niet meer uit. Dit viel me ontzettend tegen want de tandarts was helemaal niet zo geweldig hij was nors grof en hardhandig en ook deze tandarts beweerde constant dat ik me alleen maar aan zat te stellen.

Ik ben op dat moment zo boos geworden dat ik ook deze tandarts uit heb gemaakt voor alles wat mooi en lelijk was ( sorry maar ik vind dat als je een tandarts bent toch ook wel een beetje vriendelijk mag zijn en een beetje mee moet leven met je patiënten) de tandarts schrok hier een beetje van en maakte zijn klusje af.

6 maanden later brak me voortand weer af en ik was inmiddels niet terug gegaan want vond het een vreselijke man maar nu was het nog erger dan het voorheen was ik zat met me handen in het haar wat nu????

Me vriend kwam op de deze site terecht en zei misschien moet je hier een informeren zo gezegd zo gedaan eerst maar eens voorzichtig een mailtje gestuurd waarop heel snel reactie terug kwam dat ik maar moest bellen.

In maart kon ik langskomen voor de intake dit verliep eigenlijk heel snel en rustig, onder moest het 1 en ander gemaakt worden en ja hoor boven moest toch een prothese in.

Ik was allang blij dat er iets gedaan werd dus het vooruitzicht van de prothese vond ik niet zo erg.

En naar huis en wachten maar op de dag 6 juli was mijn dag om 6 uur van huis gegaan want ik zou om 10 uur geholpen worden ben dan ook op 5 juli gebelt wat ik wel heel erg fijn vond omdat de moed me toch al in de schoenen was gezonken.

De heenreis was helemaal niet zo erg als ik me voorgesteld had ik was vrij rustig en had er ergens best zin in dat ik straks weer breeduit kon lachen maar eenmaal voor de deur bij de tandarts in kerkrade werd het me allemaal te veel.

Ik was ontzettend misselijk kreeg ook hoofdpijn en barste spontaan in huilen uit.

Me vriend verzekerde mij dat ze dat binnen helemaal niet erg zouden vinden maar tot overmaat van ramp waren er toch nog best een aantal mensen aan het wachten in de wachtkamer wat me schaamtegevoel alleen maar erger maakte.

Ik wilde wel stoppen met huilen maar het ging gewoon niet ik was zo vreselijk bang voor wat er ging gebeuren dat huilen mijn enigste uitlaatklep was.

Toen was het zover nou het stelde in principe niks voor ik kwam binnen klein prikje wat je helemaal niet voelt alles werd wazig en draaierig en toen hoor ik iemand zeggen wakker worden je bent klaar!

Ik kan de mensen in kerkrade niet genoeg bedanken voor wat ze voor mij hebben gedaan.

Het is allemaal wennen en eten is niet zo makkelijk maar dat is niets vergeleken bij wat ik al die jaren heb door moeten maken aan pijn en ellende.

En voor de mensen die twijfelen om te gaan?.. DOEN!!!!!!

En voor het hele team in Kerkrade heel erg bedankt voor de goede zorgen en tot de volgende controle!

6-8-2005

GAAN!!!

Dat is de enige tip die ik je kan geven als je nu met het zweet in je handen deze reacties zit te lezen, zoals ik heb gedaan.

Ik ben nu 22 jaar en door omstandigheden (waaronder ook angst) ben ik in mijn leven veel te weinig bij de tandarts geweest. Eigenlijk had ik maar weinig last van pijn dus heb ik het zo jaren aan laten modderen, maar ondertussen was ik wel altijd bang: bang dat ik er toch een keer aan moest geloven en dat de schade dan verschrikkelijk zou zijn... lekker m'n kop in het zand steken dus, maar ondertussen wel iedere keer dat ik op vakantie ging hopen en bidden dat ik niet naar de tandarts zou hoeven in het buitenland. Ook schaamde ik me veel te erg om naar een reguliere tandarts te gaan...

Op een gegeven moment ben ik gaan zoeken op het internet, en zo kwam ik uit op deze site. Daarna heeft het nog zeker een jaar geduurd voordat ik weer de moed vatte om de site te bezoeken! Dit keer omdat ik binnenkort ga samenwonen en eindelijk eens die verschrikkelijke angst onder ogen wilde zien. En zo heb ik uiteindelijk toch gebeld en een afspraak gemaakt voor een intakegesprek.

Dat vond plaats op 1 juli jl en wat ze me daar vertelden viel alles mee. Ik hoefde alleen maar een aantal vullingen en wat tandsteen verwijderen, +/- een uur en ik zou er vanaf zijn! Ik kreeg zelfs een recept mee voor zalf om mijn handen te verdoven voor het infuus, echt geweldig. Wat wel tegenviel was de lange wachttijd, 27 september zou ik pas terechtkunnen, maar ik kon wel op de spoedlijst.

En zo werd ik op woensdag 27 juli gebeld, of ik dinsdag 2 augustus kon komen. Ik wilde er maar al te graag vanaf, dus de afspraak gemaakt en op 2 augustus erheen, met mijn ouders en vriend (steun kan je nooit genoeg hebben!). Met de zenuwen viel het eigenlijk enorm mee, en ik ben normaal al zenuwachtig om bloed te prikken dus dat begreep ik ook niet helemaal. Ik zou om drie uur aan de beurt zijn maar dat werd ongeveer half 4. Mijn vriend mocht mee naar binnen tot ik onder narcose zou zijn. Ik mocht gaan zitten, en vervolgens werd het infuus aangelegd door de anesthesist, een heel aardige man trouwens. Daarna werd ik wat duizelig en de tandarts (een vrouw wiens naam mij even ontschoten is, sorry) wreef wat over mijn arm, en zo dreef ik langzaam weg met mijn vriend vlakbij. Toen, het volgende moment werd ik ook weer geleidelijk wakker. Ik had eigenlijk verwacht mijn vriend weer gelijk te zien, maar misschien kwam ik iets eerder bij dan verwacht. Vlak daarna kwam hij binnen, samen met mijn moeder, en ik voelde me al kiplekker en wilde al overeind gaan zitten, maar dat mocht nog even niet. Toen ik dan toch na een tijdje op mocht staan bleek wel waarom: ik stond me daar te zwaaien op mijn benen, gelukkig stond er al een rolstoel klaar. En toen weer naar buiten, onderweg nog het een en ander gebrald tegen personeel, mijn hersens moesten duidelijk weer even op gang komen, maar eenmaal in de auto ging het al gauw weer een stuk beter.

Nu, een dag later, zou ik het zo weer doen. Het onder narcose gaan is me alles meegevallen en ook na de ingreep heb ik maar weinig last, alleen wat keelpijn en het is even wennen aan al die vullingen in mijn mond, maar pijn doet dat zeker niet. Iedereen in de kliniek is zo ontzettend lief (en dat vond ik ook al toen ik nog niet als een bezopen iemand in die rolstoel zat)! Bovendien ziet mijn gebit er geweldig uit, met mooie witte vullingen en eindelijk, eindelijk is die verschrikkelijke angst weg! Over een half jaar heb ik weer een afspraak, en ik ben zeker van plan om nu ieder half jaar te gaan!

Aan iedereen die overweegt om na al die tijd toch de stap te zetten om naar de tandarts te gaan, raad ik absoluut aan om hiernaartoe te gaan! Je ziet er mensen in alle soorten en maten, en ze maken je er wel duidelijk dat je je echt nergens voor hoeft te schamen! Alvast heel veel sterkte bij het nemen van deze stap, dat is het moeilijkste gedeelte.

Verder wil ik graag nog iedereen bedanken bij de kliniek, aangezien ik gisteren nogal suf was en mijn dank misschien niet helemaal overkwam. Ik heb nu echt het gevoel een nieuwe kans te hebben gekregen, en er is echt een zware last van mijn schouders gevallen!

Groetjes,

Erica.

2-7-2005

Mijn behandeling is alweer 9 dagen geleden. En ik moet zeggen dat het mij dus ook reuze is meegevallen,
afgezien van de spanningen en zenuwen voor de "dag des oordeels". Reuze meegevallen is misschien nog-
al slecht gekozen als term, want je verneemt er totaal niets van!

Al jaren ging ik niet meer naar de tandarts. Vanaf het moment dat mijn ouders mij hierin hebben vrijgelaten
heb ik besloten *nooit* weer naar de tandarts te gaan. Dit kan lang goed gaan, totdat zich toch rare pijntjes
gaan voordoen in je kiezen. Mijn voortanden begonnen steeds verder af te takelen, maar vanwege mijn angst
voor de tandarts heb ik nooit een afspraak durven te maken. Maar de pijntjes werden steeds erger, en mijn
tanden steeds lelijker. Mijn moeder stelde voor om eens een afspraak te maken met een angsttandarts, maar
hier zag ik geen brood in... Gelukkig wist ik van een tandartskliniek in Kerkrade waar ze mensen onder nar-
cose kunnen behandelen. Dit had ik 2 jaar geleden op het internet opgedoken toen ik ook al een tijdje last had
van kiespijn. Toen heb ik natuurlijk nooit gebeld omdat de kiespijn wel weer overging...

Begin dit jaar toch maar weer die internetpagina opgezocht. Het zou pas in februari zijn dat ik echt de grote
afspraak maakte voor een 'controle'. Ik heb ook vaak de reacties moeten doorlezen, om mijzelf ervan te over-
tuigen dat het wel mee zou vallen. Maar goed, in maart kon ik langskomen voor een intake. Gelukkig werden
er geen haakjes gebruikt, want als er iets was waar ik een hekel aan had, was dat het wel. Er werd een foto
van mijn gebit gemaakt en vervolgens heb ik moeten plaatsnemen in de beruchte tandartsstoel. Op zich een
doodeng moment, omdat het toch alweer 6 jaar geleden was. Maar er werd alleen met een spiegeltje gekeken!
Helaas werd al snel duidelijk dat er van het bovengebit weinig meer over was en dat een prothese nodig was.
En voor iemand van mijn leeftijd is dat toch schrikken. Het ondergebit was nog wel renoveerbaar, ik heb echter
een aantal weken later besloten om ook een prothese voor de onderkaak te nemen. Maar toch de afspraak gemaakt
voor de behandeling. Je hebt de eerste stap immers gezet.

De grote dag kwam snel dichterbij en natuurlijk had ik er niet veel zin in; ook al zei mijn verstand dat ik van de
hele behandeling niets zou vernemen, mijn gevoel besliste anders. Op de dag zelf zijn we om 7.30 weg-
gereden. De behandeling was pas om 12.45, maar aangezien we uit het noorden komen hadden we een lange
rit voor de boeg en we zouden nog files tegen kunnen komen. De rit zorgde gelukkig voor enige afleiding. Maar hoe
dan ook, uiteindelijk eindig je in de wachtkamer. Het zweet brak me naar mijn gevoel overal uit. Er was geen weg
terug. En het wachten duurt dan zo lang... Maar dan word je opgeroepen en 'mag' je in de stoel plaats nemen.
Ik kreeg snel de naald in de palm van mijn hand gedrukt, het slangetje werd aangesloten en binnen 10 seconden
ben je weg. Vervolgens word je weer wakker. Het is net alsof je niet weg bent geweest. Het gebit werd ingedaan
en beschikte over een nieuw en prachtig gebit, veel kon ik er nog niet van genieten, want echt helder was ik niet.
De rolstoel stond klaar en ik wilde daar meteen instappen, maar blijkbaar had ik daar toch enige hulp bij nodig. :)
Na een aantal klopjes op mijn schouder werd ik de behandelkamer uitgereden.
Daarna kon de grote rit thuiswaarts beginnen. Veel bloed gespuugd, daar ontkom je niet aan. En hoofdpijn, maar
dat vond ik maar een kleine prijs. Toen we eindelijk thuis kwamen barste ik in bijna in huilen uit, ik kon mijn
emoties niet echt in bedwang houden. Er viel een hoop spanning van me af.

Ik ben niet trots op het feit dat ik nu een kunstgebit heb, maar ben wel blij dat ik het uiteindelijk heb gedaan. Ik
moet opnieuw leren eten, maar dit wordt met de dag beter. Ook praten ging eerst moeilijk maar dat heb ik nu al
weer aardig onder de knie.

De behandeling was super! Ik wist niet dat een tandartsbehandeling ook pijnloos kon zijn, maar dat dit zo kan
zijn hebben ze bij Reinders & Partners voor mij wel bewezen! Bedankt voor jullie hulp!

Groetjes,
André

12-6-2005

Ik heb er maar 1 woord voor en dat is GEWELDIG!!!!! Het is 100% meegevallen, mijn behandeling bij jullie. Het is dat ik niet eerder van jullie gehoord had, anders was ik al veel eerder geweest. Je weet wel, al 10 jaar niet meer bij de tandarts geweest, op een gegeven moment voel je gewoon dat er iets aan moet gebeuren. Zoeken op internet, en je komt bij deze pagina uit. Biberend een afspraak maken. 27 mei j.l. voor het eerst op gesprek,echt zonder haakjes e.d. en dan al op 8 juni geholpen worden. Je krijgt nog niet de kans om bang te worden bij jullie. Je komt binnen en voor je het weet lig je al in dromenland, en je merkt er echt niets van! Ik moest 3 kiezen trekken en 2 nieuwe vullingen erin laten zetten.Voor ik het wist zat ik alweer in de auto naar huis. Alles was al achter de rug. Bij deze wil ik jullie nog bedanken voor alles, en het mooiste is ik heb alweer een nieuwe afspraak gemaakt bij mijn eigen tandarts. Goed he.

Groetjes Sonja

12-6-2005

Op het gebied van 'witte jassen' en helemaal in het geval van DE TANDARTS voelde ik me de laatste jaren echt 'Beaker' uit de muppetshow,mimimiiiiiiii,je kent het wel!

Als kind is de angst destijds al ontstaan,omdat bij mijn melkgebit de kiezen zo vast zaten dat deze dmv.trekken moesten verwijderd,dit gebeurde dan op de 'vrije' woensdagmiddag,waarbij telkens 1 kies werd verwijdert....
De eerste paar keren ging dat op zich nog wel goed,later braken er stukken af tijdens het trekken en werd ik als klein manneke dmv. de knie van de tandarts op mijn schouder/borst in de stoel tegengehouden omdat hij me letterlijk omhoog trok omdat de kiezen erg vast zaten....De persoon in kwestie was van het type 'Militair',dus weinig begrip of geduld,boren van gaatjes altijd zonder verdoving onder het motto:niet zeuren,gewoon effe flink zijn....en bedankt,zo ontstaat een fobie!

Later ben ik nog jaren bij een orthodontist geweest,incl.beugels boven/onder/buitenboordbeugel,dus al met al eigenlijk 'altijd aan de beurt geweest' op dit gebied.
Op een gegeven moment had ik er letterlijk en figuurlijk genoeg van,wat resulteerde in niet meer gaan van angst........Tot het moment dat er na 4 jaar een ontsteking ontstond in mijn onderkaak en ik wel moest!
Alle moed bij elkaar geschraapt en naar een reguliere tandarts gegaan,moest een uitgebreide wortelkanaalbehandeling worden waar ik uiteindelijk 3 keer voor terug ben geweest,die laatste keer was eigenlijk teveel van het goede,nadien moest ik naar een kaakchirurg om een verstandskies te laten verwijderen wat ik met mijn LAATSTE RESTJE MOED onderging,maar na deze tegenvallende ingrepen durfde ik de laatste paar jaren gewoon ECHT niet meer......

Vanaf dat moment van alles geprobeerd om van de angst af te komen inclusief meerdere hypnosesessies door 2 afzonderlijke hypnotiseurs maar niks lukte........

Viavia wel eens iets gehoord van een angsttandarts in Amsterdam,na lang twijfelen daar eens informatie op gevraagd maar daar hadden ze een wachtlijst van bijna anderhalf jaar,nee dat schiet lekker op!!
Ook nog een keer in Best gecheckt bij zo'n commerciele DentalCare,een hoop hoempa voor de hoofdprijs,tja je bent commercieel of je bent het niet,manmanman...........

Gedurende dat de tijd vorderde werd mijn gebit er natuurlijk niet beter op,had inmiddels wat slechte en zelfs afgebroken kiezen maar durfde gewoon niet nam pijnstillers en sukkelde zo maar wat door en ging het onderwerp dan ook uit de weg....in de wetenschap dat ik er op een of andere manier toch een keer aan moest geloven.

Na verloop van tijd eens op internet gezocht naar evt.mogelijkheden,waarbij ik uitkwam op de pagina van angstvoortandarts.nl en hier meerdere malen op gelezen en gekeken en uiteindelijk na een kleine 2 maanden toch maar besloten om contact op te nemen voor een intake-gesprek eind Januari.

Hierbij werd er een röntgenfoto gemaakt van mijn gebit en later door een vriendelijke en rustige (Belgische) tandarts zoals op de site ook beloofd werd,nl.zonder gebruik te maken haakjes of vervelende attributen een complete analyse gemaakt van wat er precies moest gaan gebeuren incl. het bijbehorende kostenplaatje.
Daarna nog een gesprek gehad met de assistente mbt.de narcosebehandeling en 2 data afgesproken voor de daadwerkelijke ingrepen.

Tussen de intake en de 1e behandeling zat ong.3 maanden,dus tijd zat voor mijn gevoel maar naarmate het dichterbij kwam nam de angst natuurlijk wel toe.
Op 27 April zou ik aan de beurt zijn,mijn vriendin schreef het op de kalender en zei nog achteloos 'Oh,dan is Willem-Alexander jarig,haha' ik had zoiets van What The Fuck?!
De nacht van te voren eerlijk gezegd geen oog dicht gedaan van de spanning,omdat ook een narcose zelf voor mij onbekend terrein was.

Op weg naar Kerkrade ging het op zich nog wel,alleen de laatste 10km had ik het heet en koud tegelijk en was eerlijk gezegd het liefst omgedraaid,beheerst worden door angst is niet praktisch wat dat betreft......
Uiteindelijk waren we precies een half uur van te voren aanwezig,en in de wachtkamer een autoboekje proberen te lezen,haha,met de nadruk op proberen dus!
Na een tijdje kwam er een hele vriendelijk vrouw op me afgelopen,gaf me een hand en stelde zich voor met een heel rustgevende stem,dat was dus Veronique,ze vertelde me dat de behandeling van de patient die voor me aan de beurt was ongeveer een half uur zou uitlopen (en dus moest deze 'Beaker' even wat langer wachten.)

Toen ik eenmaal aan de beurt was ging het erg snel,de tandarts die de behandeling zou uitvoeren was dezelfde als bij de eerdere intake,je gaat zitten in de stoel,de partner mag mee naar binnen,het team praat wat met je,de narcotiseur gaf me een prikje in je hand met de tekst 'kijk maar even naar je vrouw' maar ik als controlfreak keek natuurlijk naar mijn hand waaraan hij bezig was met als antwoord 'dat is mijn vrouw niet,da's mijn vriendin',waarop ze lachend zeiden 'oh,heb je je vrouw thuis gelaten!?'.....Dan lach je zelf nog wat mee en binnen een paar seconden lal je nog wat met dubbele tong en ben je onder zeil,net zo fijn!

Van het bijkomen uit de narcose weet ik zelf niks meer,maar volgens mijn vriendin heb ik al zittend in de rolstoel het hele team wel 2x een hand gegeven en iedereen vriendelijk bedankt,vooral de 'Belg' in kwestie,de tandarts zelf dus,haha!
Ook Veronique heb ik zelf helemaal niet meer gezien,terwijl ze me nog wel met mijn vriendin samen in de auto heeft gezet,toen de auto reed en we Kerkrade uit gingen kwam ik weer wat bij mijn positieven,moest ook wel want mijn vriendin is geen topografisch wonder en dus moest ik een beetje navigeren,uiteindelijk zaten we weer op de A2 richting Eindhoven en wist ze het verder wel.
De dagen erna had ik wel behoorlijk last van napijn van de wortelkanaalbehandeling en verwijderen van een verstandskies,maar dan weet je dat het van voorbijgaande aard is en binnen een paar dagen kon ik ook alles weer eten!

De 2e ingreep moest worden verzet omdat de narcotiseur die dag niet kon,no worries,dit zou dan uiteindelijk op 17 Mei plaats gaan vinden,mijn vriendin ging het op de kalender dus veranderen en zei:Oh,da's toevallig,dan is Maxima jarig....,leuk zo'n voorgedrukte kalender!
Toen ik later die dag op de uit Kerkrade meegekregen factuur keek,zei ik:en nou breekt mijn klomp! De cirkel is rond kijk eens even hoe dat het daar precies heet,nl.Amaliakliniek,da's STERK!

Prijstechnisch worden er gewone (standaard) tandartstarieven berekend,dus ook geen verrassingen op dat gebied,na de intake weet je vooraf precies wat de kosten zijn en waar je aan toe bent.
De 2e behandeling ging eigenlijk vanzelf met als grote verschil dat ik vooraf redelijk geslapen had,en de 3 tussenliggende weken ook geen echte angst meer had voor deze ingreep heb gehad,puur omdat je in Kerkrade zo fijn opgevangen wordt en er alleen maar PROFESSIONALS werken,met veel begrip en ervaring voor angstige patienten!!!!

Wat dat betreft wordt er echt Pionierswerk verricht door dit Team en had ik dit eigenlijk jaren geleden al willen weten,dan was ik niet zolang door blijven lopen met de angst zonder te weten hoe/wat/of waar....

De eerste stap is het moelijkst,daarna wordt het een stuk makkelijker en achteraf voel je je ECHT opgelucht!

Dus voor iedereen die hier wel leest maar de stap nog niet heeft durven maken,heb ik maar 1 advies:gewoon doen,je bent in goede handen!

Veel succes toegewenst hierbij,

Pascal.

3-6-2005

2 dagen geleden is er een einde gekomen aan een 22 jarige kwelling van pijn en schaamte.
Tot mijn 18 de jaar ben ik mee getrokken naar de tandarts, ja meegetrokken want ik was vreeselijk
bang, ben zelf 1 keer flauw gevallen.
Totdat ik dienst in moest , niemand had meer controlle over mij in ik liet het niet meer controleren en was ook gelijk niet meer vezekerd.
Het gaat een paar jaar goed maar opeens brokkeld er hier en daar wat kiezen af, maar niets aan de
hand je ziet het toch niet en het doet geen pijn.(dat wil jezelf geloven)
Totdat er een gaatje in mijn voortand komt raak ik iets in paniek maar weet het aardig te verbergen,
maar het gaatje wordt een gat en de tand breekt op een gegeven moment af en ik wordt radeloos
en weet niet wat ik moet doen(dit kan ik niet meer verbergen)
Nu moest ik wel praten over de tandarts met mijn vriendin(voorheen een verboden onderwerp)
Het internet op en zo kwam ik terecht deze site,na lang denken heb ik gebeld(ik had geen keus meer
dit was niet te verbergen)
Op16-01-05 kon ik langs komen voor intake gesprek, vol met angst zijn wij er heen gereden,aangekomen
ging het vrij snel voor dat ik het wist stond ik binnen oog in oog met een tandarts.
Na wat foto's gemaakt te hebben moest ik in de stoel om de restanten te laten controleren
(alleen met een spiegeltje) na 5 minuten kwam de balans uit de computer rollen 2 A4 velletjes vol met gebreken
(gelukkig geen protese)maar wel moet ik 3 keer terug komen maar ja wat wil je dan na 22 jaar.
16 februari was de groote dag nu gaat het gebeuren, veel te vroeg kwamen we aan,
na een kort gesprekje met de assistent dat ik echt niets zou voelen was ik nog niet overtuigd later kwam er een
meisje in een rolstoel aan rijden die net klaar was en vertelde me dat het geweldig was en niets heeft gevoeld nog was ik niet overtuigd.
Maar nu was het mijn beurt vol angst liep ik de kamer binnen en stelde me voor, ik moest in de stoel gaan
leggen en kreeg een klein prikje in mijn hand en voelde me weg zakken.
90 minuten later werd ik wakker gemaakt geloofd het of niet zonder pijn maar met veel tranen.
Ik vroeg een spiegel om te kijken hoe het er uit ziet de tranen vlogen over mijn wangen zo mooi was het geworden.
Nu ken ik weer vrij uit praten en lachen maar moet nog wel 1 keer terug komen en dat was 2 dagen geleden ze zouden mijn iets
langer onder narcose houden om het af te maken zodat ik niet nog een keer hoefde terug komen.
En weer heb ik niets gevoeld tot nu aan zelfs geen napijn.
Ik heb geen tijd gehad om iedereen te bedanken maar wil het langs deze weg alsnog doen.
IK WIL HIERBIJ HET HELE TEAM ONTZETTEND VEEL BEDANKEN VOOR HET VELE WERK WAT JULLIE AAN MIJN HEBBEN GEHAD.

Groeten Peter uit Wateringen

12-5-2005

Hallo allemaal,

Bij deze wou ik toch nog even mijn complimenten uitspreken over het geweldige team wat jullie daar hebben lopen.
Omdat ik ongeveer 3,5 jaar niet naar de tandarts ben geweest en mijn gebit steeds verder begon af te takelen moest er toch maar eens wat gebeuren vond ik zelf.
Aangezien lachen met een dichte mond (uit schaamte voor mijn gebit) niet altijd even spontaan overkomt ben ik maar eens rond gaan neuzen wat hier aan te doen kon wezen.
Via een kennis die ook door jullie was behandelt kwam ik hier dus terecht.
Heb ik het toch nog bijna een jaar uit weten te stellen.
Maar toch maar de stoute schoenen aangetrokken en gebeld voor een intake gesprek deze vond plaats in eind december 2004.
Na een lange reis vanuit friesland moest ik heel even wachten op mijn beurt maar ja had ik mooi even tijd om de papieren in te vullen.
Toen eerst maar even een fotootje maken van het restant van mijn gebit en ja je gelooft het niet maar er stond nog wat..
Daarna een gesprek met de tandarts hoe we deze renovatie van mijn gebit het beste konden oplossen het kwam er al gauw op neer dat de behandeling in twee keer zou gaan plaats vinden want zo'n renovatie red je gewoon niet in 1,5 uur.
Na de drie A4-tjes te hebben doorgesproken die uit de printer kwamen rollen.
Maar weer dapper de reis naar huis geaanvaard ik zou gebeld worden voor een afspraak.
En dat gebeurde ook binnen drie weken werd ik terug gebeld voor een afspraak 2 Maart zou de eerste grote dag zijn.
Maar door omstandigheden heb ik die afspraak moeten verzetten en werd dat dus vandaag 11 Mei.
Ik zou om twaalf uur geholpen worden, dus was het verzoek of ik erom half twaalf kon wezen.
Zo gezegd zo gedaan vanmorgen om half acht dapper in de auto gestapt en die kant op gereden.
Wij waren er dan ook mooi op tijd, Veronique ving ons op het kon iets uitlopen en als we wouden konden we wel even naar buiten gaan en zouden we wel opgehaald worden wanneer ik aan de beurt was.
Maar aangezien ik al zulke positieve reacties had gelezen hier en van mijn kennis gehoord.
Ben ik lekker blijven zitten en heb er een boekje bijgepakt.
Veronique kwam even later met een jongen voorbij lopen in een rolstoel die net aan de beurt was geweest en zij tegen hem lach maar even naar die jongen (ik dus) waarschijnlijk om mij gerust te stellen.
Die jongen zegt nog tegen mij je gaat straks lekker slapen en dromen over wat je maar wil brunettes of blondines..
Ze vriendin liep er achter en die had rood haar (dus hij heeft nog wat uit te leggen thuis hahaha) maar goed wij moesten daar even smakelijk om lachen..
Maar toen was daar het moment ik was aan de beurt, zo stoer als ik was naar binnen even netjes voorgestelt en in de stoel plaatsgenomen de anethesist kwam binnen kreeg een prikje in mijn hand en voordat ik hele verhalen kon gaan vertellen sliep ik al als een roosje en lag heerlijk te dromen over hahaha.
Toen ik wakker werd was de helft van mijn renovatie gebeurd en werd ik keurig netjes in een rolstoel bij de auto afgeleverd.
Heb een deel van de terugreis nog wel even liggen slapen.
Maar ik mocht om kwart voor vier weer wat eten en zat om vier uur dan ook aan een heerlijke milkshake en een paar stukjes patat van de Mc Donalds haha.
Kort samen gevat mijn ervaring over vandaag in 1 woord SUPER.
Ik moet nog een keer heen voor de rest van mijn gebit maar ik ga maandag fluitend de praktijk op bellen voor een nieuwe afspraak wat mij betreft de volgende dag gelijk weer heen.
Ik heb vandaag ook twee gecompliceerde extracties gehad (kiezen getrokken) en ik heb nog geen paracetamol hoeven te slikken ik verneem wel dat er een verbouwing is geweest vandaag aan mijn gebit maar heb er zeer weinig last van en mijn voortanden zijn als nieuw echt SUPER...
Mensen die dit lezen en toch zitten te twijfelen niet doen.. gewoon even bellen en heen gaan ik besef nu pas eigenlijk weer wat een waardevol bezit het is om een mooi gebit te hebben.
En geloof me als ik nu achteraf kijk vond ik het erger om vanochtend op te staan zonder koffie te kunnen drinken dan de behandeling vandaag bij die super kliniek in kerkrade..
Het hele team alvast bedankt en tot gauw voor de finishing touch kijk er nu al naar uit....
Reuze bedankt..

Groeten Mario

25-4-2005

Na meer dan 25 jaar geen tandarts meer gezien te hebben door angst, overgehouden aan de schooltandarts, ben ik in januari begonnen met mijn zoektocht in de wereld die "angst voor de tandarts" heet. Eigenlijk was de angst toen al jaren omgeslagen in een enorme schaamte. Ik had nooit noemenswaardige kiespijn dus dan is het wel heel makkelijk om niet naar een tandarts te gaan. Geen pijn dus, maar mooier werd het
natuurlijk niet. Dan komt de fase van verjaardagen vermijden, want als er 1 onderwerp is dat altijd ter sprake komt is het wel de tandarts, en daar wilde ik echt helemaal niets over horen. Hand voor je mond
als je iets zegt tegen iemand, je mond bijna niet openen als je wat verteld, met het gevolg dat ze je nog een keer gaan vragen, wat zeg je nou?? Vreselijk. Op vakantie naar het buitenland wilde ik niet meer omdat
ik bang was om pijn te krijgen en dan in een vreemd land je "prachtige gebit" te laten zien. Maar daar heb je niet alleen jezelf mee maar ook je partner, die schat bracht de tandarts nooit ter sprake, maar
zag heus wel hoe lelijk alles werd. En dan kom je in de fase dat je je partner niet eens meer durft te knuffelen omdat je je kapot schaamt, en dat is echt het ergste van alles.
In januari ben op het internet gaan zoeken voor mijn probleem en kwam daar veel informatie over tegen. Uiteindelijk kwam ik op deze pagina terecht en ben wat van de reakties gaan lezen. Heb met de tranen over
mijn wangen een mailtje getypt met mijn probleem. Heel snel kwam er antwoord en werd gevraagd of ik niet eens wilde bellen naar ze. Nou dat heb ik dus gedaan en daar kreeg ik een ontzettend lief mens aan de telefoon die gelijk begreep waarom ik belde en mij heel geduldig uitlegde hoe een 'intake' in zijn werk ging. Een afspraak gemaakt en...........................................ik was zo ontzettend blij met die stap, ik was in
een jubelstemming leek wel. Bij de intake in februari was ik wel erg zenuwachtig, nu moest ik letterlijk "met mijn tanden bloot". Maar alles viel mee zeg, paar foto's maken, zonder haakjes naar je tanden kijken, praatje met een ontzettend aardige tandarts Mark en gelijk een begroting mee. Al mijn eigen tandjes mocht ik (gerepareerd) houden op een paar kiezen na, die waren echt heel slecht. En heel veel tandsteen verwijderen. En ik dacht eigenlijk, ik ga met een kunstgebitje weg. Toen ik klaar was, was ik zo verbaast dat ik ze niet eens gedag heb gezegd bedacht ik achteraf.
Afgelopen donderdag 14 april was de grote dag, en ik moet eerlijk bekennen dat ik er naar uitgekeken had. In tegenstelling tot de intake was ik nu helemaal niet zenuwachtig. Veronique was zo lief om een aantal keer te vragen of het nog goed ging en anders moest ik maar even aan de bellen trekken tijdens het wachten op mijn beurt.
En toen mocht ik naar binnen, heb iedereen een hand gegeven, ben in de stoel gaan zitten. Infuus werd ingebracht, Veronique vraagt nog aan mij, zo dus je houd van wandelen, waar doe je dat dan? Ik antwoord nog van, in de waterleidingduinen in ...................................................en ik was weg. Het volgende dat ik hoor, voor mijn gevoel 5 minuten later, was 1,5 uur later geloof ik, Elvira je bent klaar hoor. Ik word wakker en ik zit in de auto en ben al weer onderweg ??????????? He??? Alles was in 1 keer gedaan en het is prachtig geworden. Een dag een beetje napijn gehad(met pijnstillers goed op te lossen), maar dat had ik ook wel verwacht. De kramp in mijn kaken van het elke keer in een spiegel kijken hoe mooi het is geworden is erger.
Om een lang verhaal kort te maken...........................................
Jullie hebben een superteam en dat begint al bij de receptionistes, ik ben zo verschrikkelijk blij dat ik bij jullie ben geweest, dat was die 3 uur rijden meer dan waard. En ik kan alleen maar tegen de twijfelaars
zeggen...................................bellen, echt waar, probeer het, ze bijten inderdaad niet. En lees alle verhalen eens hier, ze hebben mij enorm geholpen bij de eerste stap.

En voor Veronique............................ik bedoelde de duinen bij Zandvoort dus.

Elvira

19-4-2005

Het is nu 3 dagen geleden,het is nog steeds niet te geloven.
IK ben bij *de tandarts* geweest,dit was al meer dan 10 jaar geleden....
Nog steeds is het heel onwerkelijk allemaal....wat een geweldige mensen daar
in Kerkrade!
Deze mensen begrijpen ons tenminste,ze zullen je nooit uitlachen,of raar
aankijken omdat wij zo*n angst hebben...zodra je daar binnenkomt en
Veronique (TOP assistente)komt naar je toe ,voel je je al een heel stuk
rustiger,wat een rust gevend persoon....echt waar!
Niet dat de zenuwen gelijk verdwenen zijn,maar toch het helpt wel....zij
snapt hoe wij ons voelen.

En paar weken terug was mijn intake gesprek..dit ging ook al heel
goed(achteraf hoor),het viel
echt reuze mee,foto*s maken,alleen even kijken(echt zonder haakje hoor),even
een gesprek over wat er MOEST gebeuren(dit viel mij nog erg mee),en afspraak
maken voor DE GROTE DAG!
Als eerste zou deze 26 mei zijn op een donderdag..maar ik had me ook
opgegeven voor zaterdags.
Dan kon mijn man mee,en dit had ik toch liever,maar dit doen ze niet
altijd(op zaterdag)
Maar ik had *geluk* ze beldden vrij snel,dat het 16 april al kon,om 12.00
uur.
Aan de ene kant was dit mooi,maar de zenuwen gierden mij echt wel door mijn
lijf hoor op dat moment.
Maar goed ik had A gezegd,dus B moest nu eindelijk ook wel eens komen..dus
afwachten maar,
nou ik heb veel nachten wakker gelegen hoor,o o wat kan angst je leven
beheersen.
Hartklopppingen heb ik er wel door gehad,het is niet te beschrijven hoe bang
ik was,en je denkt
maar dat je de enige bent die DIT heeft,nou dat is gelukkig niet zo!

16 april 2005 5.30 uur

Opstaan de GROTE dag..nou ja opstaan,ik had de hele nacht niet geslapen
natuurlijk.
En je mocht 8 uur vantevoren geen eten en drinken hebben..en we hadden nog
ongeveer 4.5 uur
rijden voor de boeg(ja het was ver weg,maar al had ik naar Engeland gemoeten
dan nog!)
Om ongeveer 11.00 uur waren we in Kerkrade..o o wat was ik zenuwachtig,aan
de ene kant wou ik gelijk wel weer naar huis,maarja dit kon ik mezelf niet
aandoen,dit MOEST nu gebeuren!
Veronique,kwam vrij snel naar ons toe..even een rustig praatje,en ze kwam
vertellen dat het iets uitliep...wij konden nog wel even naar buiten
gaan,nou graag dit wou ik wel.
Om ongeveer 12.30 waren we weer terug...weer even wachten..viel mee hoor..en
jahoor om
12.50 was ik aan de beurt....tjonge jonge,toen piepte ik hem wel even !
Maar goed ik ging heel stoer(was ik niet hoor) naar DE PLEK..ik wou mijn jas
uit doen, maar dit hoefde niet eens,ik mocht gelijk in DE STOEL gaan
zitten,mijn man stond naast me,en we konden nog wel even een praatje
maken,de anesthesist (aardig man) deed heel voorzichtig de naald in mijn
hand,hier voel je echt niets van ,en de tandarts(hele vrolijke man) prate
ook nog wat,een paar tellen later werden mijn ogen heel zwaar,en viel ik in
een heerlijke slaap..
Voor mijn gevoel veel te vroeg werd ik weer wakker gemaakt,ik kon nog wel
even slapen,maarja dit ging niet door..Mijn man vertelde mij later,dat ik
heel vrolijk was een beetje aangeschoten..
Ik werd in een rolstoel gezet,en ik mocht weer naar huis...dit was echt niet
te geloven dat HET nu al gebeurt was..je voelt er echt helemaal niets
van...de terug weg heb ik lekker gedommeld,we waren zo thuis.
Het is dus nu 3 dagen later,het is mij echt heel erg mee gevallen,het
enigste wat ik wat meer had gehoopt is dat mijn tanden nog iets witter waren
geworden,maarja you cant get it all.(een mens heeft altijd iets te klagen
toch!),en met gewone asperines zo nu en dan,hou je het echt wel uit.
De kies/tand pijn die ik voorheen wel had is duizend keer erger,geloof mij
maar..
Voor alle mensen,die nog *moeten* ,hak die knoop door,het valt echt 100%
mee!!

Zo lieve mensen in Kerkrade,bedankt voor alles..ik hoop niet
totziens(haha),maar als het weer nodig
is,dan ga ik graag weer naar jullie toe...groetjes Anyta uit Friesland..

12-4-2005

Lieve mensen,

Hierbij willen wij jullie enorm bedanken voor de mooie tandjes die onze dochter Robin (2,5 jaar oud) nu heeft dankzij jullie team !!!

Toen Robin 1 jaar was is ze gevallen en was daardoor een stuk van een voortand kwijt, vervolgens zagen wij de voortandjes 1 voor 1 afbrokkelen. Onze eigen tandarts kon niks doen, want ze is natuurlijk nog te jong om zelf mee te werken. Daarom gingen wij op zoek naar een andere tandarts.

Eerst kwamen we in Amsterdam terecht bij een "speciale Kindertandarts". Diagnose: Alles eruit, terwijl wij haar op schoot vasthouden. Nee, zo'n trauma zagen wij niet zitten. Voor ons niet, maar zeker niet voor haar.

Dus gingen we verder zoeken en toen kwamen we jullie website tegen. Het was wel ver rijden voor ons, maar het was het meer dan waard. We hebben er gewoon een vakantie aan vastgeplakt in jullie prachtige provincie. Robin ging fluitend naar de praktijk toe voor de behandeling en ze is nog steeds erg dol op de tandarts. Bij haar staat het nu gelijk aan mooie ringetjes en stuiterballen uitzoeken !!

De behandeling was vriendelijk, maar zakelijk genoeg op het moment dat je als ouder weg moet zijn tijdens de narcose. Wij hebben alles vergoed gekregen, maar ook al hadden we alles zelf moeten betalen, dan nog hadden we dit gedaan. Maar zelfs de vergoeding hebben jullie voor ons afgehandeld (aanvraag). Dus niks dan lof van onze kant !

Onze dochter kan weer breeduit lachen en er is haar een levenslang tandartstrauma bespaard gebleven en dat alles dankzij jullie !! Wij kunnen haast niet geloven dat we bijna alles hadden laten trekken, terwijl ze nu prachtige tandjes heeft.

Wij zullen zeker reclame voor jullie maken en als we iemand zien die met hetzelfde probleem kampt met zijn of haar kind, zullen we ze zeker doorsturen naar jullie. Ik zal jullie website ook op mijn eigen website gaan vermelden, want ik vind dat iedereen moet weten dat er zo'n tandartsenpraktijk is.

Nogmaals ontzettend bedankt !

Michiel en Arinka Linders en jullie allergrootste fan: Robin Linders

20-3-2005

L.S.,

mijn naam is Renske en ik ben 26 jaar. Ik was zo'n 10 jaar niet bij de tandarts geweest.
In eerste instantie was het vooral de angst voor de pijn die me ervan weerhield te gaan. M'n gebit werd steeds slechter, want zoals iedereen wel kan raden, wordt je gebit er niet beter op als je niet naar de tandarts gaat. En dat je een zoetekauw bent helpt ook niet.

In tweede instantie was er echter een ander gevoel dat me ervan weerhield om te gaan: ik voelde me dom! Je zit op de universiteit, dus je wordt geacht een redelijk verstand te hebben: je weet dondersgoed dat het niet goed is om niet naar de tandarts te gaan, en toch ga je niet.....ik voelde me wel zó ontzettend stom! Ik kon met zo'n gebit toch niet naar een normale tandarts!

Ik kreeg 's nachts angstdromen; dan werd ik 's morgens wakker en moest ik eerst een keertje voelen of ik al m'n tanden nog had, want in m'n droom waren ze er allemaal uitgevallen....
Op een dag besloot ik dan toch dat het zo niet meer kon: op internet vond ik de angst-tandarts in Kerkrade. Ik was dolgelukkig en heb achter m'n computer zitten janken: ik wilde een nieuw begin en zij konden me dat geven.

Ondertussen ben is m'n gebit compleet gereviseerd in twee sessies van 90 en 60 minuten. 10 gaatjes gevuld en 5 kiezen (2 verstandskiezen) getrokken, de tandartsen hebben flink hun best moeten doen!
Ik heb vrijwel geen fysieke pijn gehad, maar ik moet toegeven dat ik er psychisch meer last van heb; het gevoel dat nu, 3 dagen nadat er drie kiezen zijn getrokken, overheerst is dat van SPIJT. Ik moet nu toegeven, met pijn in m'n hart, dat ik zó'n spijt heb dat ik niet naar de tandarts ben blijven gaan. Zo jong nog en al drie kiezen kwijt......
Maar ik heb van dit alles wel iets geleerd; de tandarts is een noodzakelijk kwaad. Ik zal nooit van m'n leven voor m'n plezier erheen gaan, maar ik doe het voortaan wel. Over een half jaar zien jullie me weer verschijnen in Kerkrade.

Tenslotte wil ik alle medewerkers bedanken, want ik moet zeggen dat ze daar in Kerkrade een SUPER-team hebben (dit heb ik geloof ik ook al gezegd toen ik net uit de narcose kwam, maar ik weet niet zeker of dat goed is overgekomen omdat m'n onderkaak op meerdere plaatsen verdoofd was). M'n complimenten aan de receptionistes, die héél goed weten waar ze mee bezig zijn en ook aan Veronique (die mijn naam wél wist en ik de hare niet, maar ik vergeet 'm niet meer!). Van de tandartsen heb ik weinig meegekregen, dus persoonlijke opmerkingen kan ik niet maken, maar ze hebben goed werk geleverd (de narcose-specialist uiteraard ook).

Deze tandartsen praktijk is dus een echte aanrader voor mensen met angst voor de tandarts! Ik heb wel 1 advies: spreek bij bewustzijn alles goed door, want als je onder narcose bent gaan ze uit van het principe 'wie zwijgt stemt in'!

Groetjes Renske

15-3-2005

Zoals beloofd, mijn reactie.

Ruim 30 jaar was ik niet bij de tandarts geweest, op 2 uitzonderingen na.
U kent dat wel: ontzettende pijn, dus trekken die kiezen.
Ik was dus al 2 kiezen kwijt.
Een andere kies was afgebroken nadat ik een zenuwbehandeling had doorstaan.
Ik kon de moed daarna niet meer opbrengen.
Totdat ik las over deze tandartsenpraktijk via het internet.
Dezelfde dag maakte ik een afspraak en op oudjaarsdag (ja, je leest het goed)
kwam ik voor een intake.
Met veel hartkloppingen kreeg ik te horen dat mijn gebit erg verwaarloosd was.
Er moesten 2 kiezen getrokken worden, een aantal gaatjes vullen, en hééééél veel tandsteen verwijderen.
Alles zou daarbij grondig schoongemaakt moeten worden.
De behandeling zou 90 minuten gaan duren.

Nu, 15 maart 2005 zit ik dit bericht te tikken, nadat ik vandaag geholpen ben.
Ik heb totaal geen napijn, alleen een beetje last van mijn keel en gevoelige tanden.
En.......het viel ontzettend mee.
Om 13.15 uur mocht ik naar binnen, en binnen 20 seconden was ik totaal knock out.
Voor ik het wist werd ik in een rolstoel naar buiten gereden en kon weer naar huis.
De rit terug naar Nieuwegein heb ik liggen slapen.
Eénmaal thuis heb ik mijn gebit even goed bekeken, en het was prachtig.
Dat er onder zoveel tandsteen nog zulke mooie tanden zaten!!
Om 16.30 uur waren we thuis en om 18.00 uur zat ik alweer aan de soep.
Totaal geen last gehad, en ontzettend blij met mooie witte tanden.
Vanaf nu kan ik weer breeduit lachen, en dat alles dankzij het team van Tandheelkundig centrum Kerkrade-West.
Zonder deze vakmensen had ik waarschijnlijk binnen 5 jaar een prothese gehad.
En nu alles gesaneerd is, heb ik meteen maar een afspraak met "de gewone tandarts" gemaakt.

Het hele team...
Hartelijk bedankt voor de goede zorgen!!!!
Ik zal een wandelende reclame voor jullie zijn.

R. uit Nieuwegein

15-3-2005

Beste mensen van Team Reinders & Partners,

Zoals belooft mij reactie over de afgelopen maanden. Allereerst de reden waarom ik naar deze tandarts ben gegaan:

Ongeveer 17 jaar geleden ben ik doorverwezen naar een kaakchirurg er moesten wat kiezen worden getrokken. Dit is voor mij een verschrikkelijke ervaring geweest, niet alleen de behandeling maar ook de napijn. Daar is de angst voor de tandarts nog erger geworden. Ik heb het geluk gehad dat ik al die jaren daarna weinig last heb gehad van mijn gebit, alleen de laatste tijd werd het erger. Er braken stukken kiezen af en ik kreeg ontstekingen. Op een gegeven moment had ik een keer iets gehoord over een narcose tandarts, ik ben toen op internet gaan zoeken en al gauw kwam ik op deze site terecht. Toen een afspraak gemaakt, de eerste keer zouden er alleen maar foto?s worden genomen en gekeken worden (zonder dat haakje!!) Na al die jaren toch flink wat schade opgelopen er moest teveel gedaan worden dus kon het niet in één keer. Dan maar in twee keer, de eerste keer was ik best wel nerveus tijdens een rit van meer dan 2 uur gaat er van alles door je hoofd. Daar aangekomen heb ik misschien 20 minuten gewacht, tot er een vriendelijke dame mij toespraak wat er allemaal zou gebeuren. Ik mocht toen naar binnen ik gaf de tandarts en de anesthesist een hand, een klein prikje en na een kort gesprek was ik in dromenland. Ik kwam tijdens de terugreis weer bij en wist niet meer hoe ik in de auto was gekomen, laat staan hoe de behandeling was gegaan. Mijn vader die mij er naartoe gereden had, heeft er ook nog lol aan gehad om de (dronken)toestand van mij.

Thuis gekomen meteen in de spiegel gekeken, heel vreemd dat die gaten weer gevuld waren en afgebroken tand gemaakt zijn. Helemaal geen napijn gehad en het gekke was ik kon niet wachten totdat de tweede behandeling zou komen. De tweede behandeling is ook voorspoedig gelopen er moest en wortelkanaalbehandeling gedaan worden en nog wat andere zaken. Nou ook deze behandeling weer helemaal niets van gemerkt of gevoelt en ook weinig napijn. Mijn gebit is nu weer helemaal in orde en dat voelt heel goed. Omdat ik elke keer nog onder narcose was, wil ik dan ook bij deze het team van tandarts Reinders heel erg bedanken voor alles!!!!

Het klinkt misschien afgezaagd maar ik kan het iedereen aanbevelen die weet dat hij naar de tandarts moet, maar nog niet durft!!!

Groeten,

Arie van der H., Sliedrecht

15-3-2005

Geachte heer/mevrouw,

Na mijn behandeling werd mij gevraagd een reactie te schrijven voor op de
website. Ik kon geen online button vinden dus ik dacht de reactie maar naar
u toe te mailen:

Zolang als ik me kan herinneren ben ik traumatisch voor de tandarts. In geen
10 jaar was ik meer geweest. Iets dat redelijk uitzonderlijk is want ik ben
onderofficier in het leger. Bij defensie is het VERPLICHT ieder jaar een
'dental fit' verklaring te hebben.
Het was me vooralsnog altijd gelukt door de mazen van het net te kruipen.
Ja u leest het goed, sergeant bij de infanterie, ik spring uit vliegtuigen
en doe allemaal spannende dingen in verre landen maar de tandarts........NEE
!!!!!

2 jaar geleden brak de eerste kies af net boven het tandvlees, een half jaar
geleden nummer 2, ook net boven het tandvlees. De pijn die ik vaak had is
niet te beschrijven ook al stond ik stijf van de paracetamol, Ibuprofen en
Brufen. En geloof me ik nam het ook niet meer zo nauw met de dosering, 2000
mg Ibu op een avond was meer regel dan uitzondering, en ik mixte de boel ook
als een volleerde kroegbaas, alles als de pijn maar weg ging en ik niet naar
de tandarts hoefde.

Een bezoek aan de tandarts hing als het spreekwoordelijke 'zwaard van
damocles' boven mijn hoofd en toen mijn kaak begon op te zwellen en ik amper
kon praten wist ik dat ik niet anders kon maar durfde nog steeds
niet....mijn vriendin heeft me meegesleept naar een militaire tandarts (ze
heten niet voor niks 'bekkebeul'). Deze had al gauw door dat het geen doen
was en verwees me door naar de kliniek in Kerkrade.

Voor de intake was ik echt zenuwachtig, maar er werd alleen maar wat gekeken
en verteld wat de bedoeling was.
Enige tijd later ging ik voor de 'big deal'.
Doordat ik wist dat ik onder narcose zou gaan was ik veel minder zenuwachtig
zodat de gang naar de tandarts ook al heel anders ging dan voorheen.
Je wordt echt max gerust gesteld, en ik heb nooit echt het gevoel gehad bij
een tandarts te zitten. (op de achtergrond geluiden na dan)

Ik kreeg een infuusachtige naald in mijn handrug (voel je niks van) waarna
men me vertelde dat ik een 'hotshot' kreeg en dat dit een branderig gevoel
in mijn hand kon veroorzaken.
Veel tijd om hier over na te denken krijg je niet want een paar seconden
later was ik 'endex' zoals wij dat noemen.

Toen ik na 3 kwartier bij kwam, voor mijn gevoel na 5 minuten, had ik een
wat aangeschoten (lees 'lollig') gevoel. Mijn hele gebit was schoon gemaakt,
2 tanden getrokken en een gaatje gevuld en ik heb er helemaal niks van
meegekregen.

Ik had nooit gedacht dat ik OOIT nog eens naar een tandarts zou gaan en al
helemaal niet dat ik OOIT glimlachend bij een tandarts weg zou gaan.
Voor mij is dit DE methode om toch de jaarlijkse gang naar de tandarts te
maken.
Voor het eerst sinds lange tijd kan ik weer normaal eten en heb ik geen
kiespijn.

Ik kan niet anders dan het team van Tandheelkundig Centrum Kerkrade-West
complimenteren en bedanken voor een professionele aanpak. Ik weet zeker dat
dit voor veel mensen een oplossing is. Mij zien ze daar in ieder geval weer
terug.

Thanks !!!!

Jerry

14-3-2005

Het is nu bijna 4 maanden geleden dat ik een narcose behandeling heb gehad.
En nu komt mijn reactie pas.Ik ben een uitsteller en dat is een slechte eigenschap.
Ik heb de behandeling als zeer prettig ervaren!En zo zijn er velen met mij.

Al een aantal jaren had ik geen tandarts meer bezocht.Ik ben altijd wel moeilijk geweest in de tandarts stoel,maar de laatste jaren heb ik een complex opgebouwd rond alle tandarts behandelingen.Vorig jaar zomer kreeg ik ineens overal kiespijn.En in september ging ook nog eens mijn verstandskies erg pijn doen.De pijnen die mijn verstandskies veroorzaakten waren zo erg dat ik gewoon depri werd.Door mijn tandarts complex zit ik vaak te zoeken naar mensen die het zelfde hebben als ik.Zodoende wist ik ook dat er in Kerkrade-West een speciaal tandarts team was gevestigt.Toen wist ik al dat Kerkrade de oplossing voor mij zou zijn.Alleen dan nog wel bellen natuurlijk.slik...

Ik belde op een gegeven moment op om te vragen of ik een verwijskaart nodig had.
Dat was niet nodig.Toen heb ik gelijk een afspraak gemaakt voor een intake-gesprek
in oktober.Wat een opluchting!Ik wordt geholpen!Ik zat gelijk wat beter in mijn vel.
Op de dag van de intake was ik wel wat gespannen.Maar ik werd redelijk snel geholpen.Eerst
een foto gemaakt van mijn kaak gedeelten en daarna nog 2 bit wings.Ik was van het ergste uitgegaan(3 wortelkanaalbehandelingen,een stel gaatjes)maar dat bleek mee te vallen.Alleen 2 vullinkjes en etswerk en gebitsreiniging en natuurlijk die verstandskies eruit.Ik stond er versteld van dat het mee viel met mijn gebit.Ik vroeg tandarts Mark of hij nog eens echt goed wilde kijken. Dat deed hij en bevestigde dat het mee viel.Er werd trouwens alleen met een spiegeltje gekeken.Ik heb nog nooit zo rustig in een tandarts stoel gelegen.En tandarts Mark was ook zeer vriendelijk en erg rustig.Hierna werd ik door verwezen naar Veronique.Veronique heb ik als erg vriendelijk ervaren.Ze straalt ook een bepaalde rust uit. Ze legde me uit wat de narcose behandeling in hield.Bloeddruk was in orde.Nog wat uitleg over de nabehandeling.Na dit gesprek weer naar beneden gegaan om mijn begroting op tehalen en vervolgens huiswaarts te keren.Ik zou binnen 3 weken gebeld worden.
Na 2 weken werd ik gebeld.Of ik op 1 december kon komen.Maar toen zei de telefoniste ineens dat er op 24 november iemand was uitgevallen en vroeg of ik dan wilde komen.Ik zei dat het oke was.Omdat ik nog nooit onder narcose was geweest zag ik daar een beetje tegen op.Maar door alle reacties hierop de site en door het praten met mensen die ook onder narcose waren geweest wist ik dat ik niet meer bang hoefde te zijn.Op de dag van behandeling had ik van te voren neuraston in genomen(helpt goed!) om wat rustig te worden.Toen ik binnen kwam in de wachtkamer was Veronique er ook al.Ze kwam direkt naar mij en mijn broer toe.Een fijne geruststelling.Ik zou om 13:45 behandeld worden.Maar de patient voor mij was nog niet uitbehandeld.Veronique stelde voor dat ze mij op mijn mobiel zou bellen wanneer ik kon komen.In de tussentijd ben ik samen met mijn broer de stad in gelopen.Ik was best zenuwachtig omdat ik elk moment een telefoontje van Veronique verwachtte.Dit bleef echter uit.Om 14:30 kwam ik weer de praktijk binnen.En toen was het opeens mijn beurt.Veronique riep dat ik mocht komen.De tandarts stelde zich aan mij voor en de narcotiseur stelde zich ook aan mij voor.Twee vriendelijke heren overigens!Terwijl ik met Veronique wat babbelde werd ondertussen het infuus ingebracht.Ik bleef erg rustig en vond het allemaal wel interessant!

Opeens werd het wazig voor mijn ogen.Ik probeerde zo lang mogelijk te blijven zitten,maar na 10 tellen ongeveer wilde ik maar 1 ding....slapen.Ik ging liggen en ik was meteen weg.Heerlijk!
Ik wist niet dat narcose zo prettig kon zijn!Voor mijn verstandskies bleek 3 kwartier nodig te zijn.Voor de tandarts was het jaren geleden dat hij zo`n verstandskies had getrokken.Ze hebben me nog een kwartier extra in narcose gehouden.Opeens werd ik wakker in een rolstoel.Veronique stond achter mij en mijn broer ernaast.Ik wilde naar het toilet bleek later.
Ik heb Veronique vele malen bedankt voor de behandeling.Ik voelde me zo gelukkig.Van de narcose heb ik geen last meer gehad enkel wat keel pijn in de daarop volgende dagen.Toen ik in de auto zat keek ik in de binnenspiegel en zag dat mijn tanden mooi wit waren gepolijst.
En ook geen tandsteen meer.
Iedereen die nu nog moet:je hoeft niet bang te zijn!Het team is zo vriendelijk dat je geen angst meer hebt!Je merkt het van zelf wel.
Ik zou de behandeling zo weer over doen!

Tandarts team bedankt!

Arjan S.

--------------------------------------------------------------------------------

10-3-2005

> Geachte heer/mevrouw,
>
> Na mijn behandeling werd mij gevraagd een reactie te schrijven voor op de
> website. Ik kon geen online button vinden dus ik dacht de reactie maar naar
> u toe te mailen:
>
>
> Zolang als ik me kan herinneren ben ik traumatisch voor de tandarts. In geen
> 10 jaar was ik meer geweest. Iets dat redelijk uitzonderlijk is want ik ben
> onderofficier in het leger. Bij defensie is het VERPLICHT ieder jaar een
> 'dental fit' verklaring te hebben.
> Het was me vooralsnog altijd gelukt door de mazen van het net te kruipen.
> Ja u leest het goed, sergeant bij de infanterie, ik spring uit vliegtuigen
> en doe allemaal spannende dingen in verre landen maar de tandarts........NEE
> !!!!!
>
> 2 jaar geleden brak de eerste kies af net boven het tandvlees, een half jaar
> geleden nummer 2, ook net boven het tandvlees. De pijn die ik vaak had is
> niet te beschrijven ook al stond ik stijf van de paracetamol, Ibuprofen en
> Brufen. En geloof me ik nam het ook niet meer zo nauw met de dosering, 2000
> mg Ibu op een avond was meer regel dan uitzondering, en ik mixte de boel ook
> als een volleerde kroegbaas, alles als de pijn maar weg ging en ik niet naar
> de tandarts hoefde.
>
> Een bezoek aan de tandarts hing als het spreekwoordelijke 'zwaard van
> damocles' boven mijn hoofd en toen mijn kaak begon op te zwellen en ik amper
> kon praten wist ik dat ik niet anders kon maar durfde nog steeds
> niet....mijn vriendin heeft me meegesleept naar een militaire tandarts (ze
> heten niet voor niks 'bekkebeul'). Deze had al gauw door dat het geen doen
> was en verwees me door naar de kliniek in Kerkrade.
>
> Voor de intake was ik echt zenuwachtig, maar er werd alleen maar wat gekeken
> en verteld wat de bedoeling was.
> Enige tijd later ging ik voor de 'big deal'.
> Doordat ik wist dat ik onder narcose zou gaan was ik veel minder zenuwachtig
> zodat de gang naar de tandarts ook al heel anders ging dan voorheen.
> Je wordt echt max gerust gesteld, en ik heb nooit echt het gevoel gehad bij
> een tandarts te zitten. (op de achtergrond geluiden na dan)
>
> Ik kreeg een infuusachtige naald in mijn handrug (voel je niks van) waarna
> men me vertelde dat ik een 'hotshot' kreeg en dat dit een branderig gevoel
> in mijn hand kon veroorzaken.
> Veel tijd om hier over na te denken krijg je niet want een paar seconden
> later was ik 'endex' zoals wij dat noemen.
>
> Toen ik na 3 kwartier bij kwam, voor mijn gevoel na 5 minuten, had ik een
> wat aangeschoten (lees 'lollig') gevoel. Mijn hele gebit was schoon gemaakt,
> 2 tanden getrokken en een gaatje gevuld en ik heb er helemaal niks van
> meegekregen.
>
> Ik had nooit gedacht dat ik OOIT nog eens naar een tandarts zou gaan en al
> helemaal niet dat ik OOIT glimlachend bij een tandarts weg zou gaan.
> Voor mij is dit DE methode om toch de jaarlijkse gang naar de tandarts te
> maken.
> Voor het eerst sinds lange tijd kan ik weer normaal eten en heb ik geen
> kiespijn.
>
> Ik kan niet anders dan het team van Tandheelkundig Centrum Kerkrade-West
> complimenteren en bedanken voor een professionele aanpak. Ik weet zeker dat
> dit voor veel mensen een oplossing is. Mij zien ze daar in ieder geval weer
> terug.
>
> Thanks !!!!
>
> Jerry
>
>

15-2-2005

Zoals velen mij voorgingen is ook mij gevraagd een reactie te schrijven op de site. Mijn ervaring was erg goed. Mijn mond ondergaat een complete renovatie momenteel en de eerste behandeling zit erop. De dag van de behandeling was ik erg zenuwachtig, ik kwam de wachtkamer binnen en stond te rillen van de zenuwen. Toen kwam Veronique en na even een babbeltje te hebben gemaakt (een hele geruststellende babbel moet ik zeggen), kreeg ik een jas van veronique (de mijn was te dun) en mocht ik even gaan wandelen buiten want we waren veel te vroeg. Ik moest om half 12 terug zijn. Half 12. Wachtkamer binnen, even zitten (paar minuutjes), veronique kwam mij halen, de behandelkamer in. Anaesthesist (zeer vriendelijke man) vertelde me wat we gingen doen de eerste keer. Ik ging liggen in de stoel, kreeg een bandje om mijn arm, voelde eerst wat gekriebel op mijn hand, daarna een klein prikje, infuus erin (geloof me het doet nagenoeg geen pijn en ik piep al als ze me nog niet hebben aangeraakt) en binnen 15 tellen was ik in dromeland. Voor mijn idee 5 minuten later werd ik wakker gemaakt en ben ik blijkbaar ik de rolstoel gezet naar de auto. Ik ben dat hele stuk kwijt, werd pas echt wakker toen we al even onderweg naar huis waren.

Tandarts, assistente, anaesthesist, veronique, de aardige dames aan de receptie, allemaal bedankt en tot de 31e. Want dan staat mijn tweede behandeling voor de deur. Ik vergeet nog wel een belangrijke en dat is Esther mijn beste vriendin. Esther bedankt, ik was blij dat je erbij was.

Sandy

14-2-2005

Hallo!

Zoals beloofd hier dan eindelijk een stukje over mijn ervaring in december. Ik zal geen lang verhaal schrijven met onzinnige feiten, want het komt erop neer dat jullie geweldig werk gedaan hebben en doen! Ik heb echt niets gemerkt (dat was ook het eerste wat ik zei toen ik wakker werd, schijnt het..., daarna heb ik nog heel lang geroepen dat we nog niet weg konden, omdat ik niemand had bedankt..je gaat vreemde dingen zeggen van dat spul, maar wel gemeend!!!ook op de terugweg (hoe ik in de auto ben gekomen weet ik n iet meer..) heeft mijn vent erg om mij moeten lachen, hoorde ik later;nu lachen we er samen om, het was fijn dat hij er bij wilde zijn!). Waarschijnlijk kom ik nergens meer een man tegen die mij in nog geen dertig seconden zo blij en gelukkig kan maken als de anestesist..het ging allemaal zo vlug! Ik ben blij dat ik het gedaan heb, het is een fijn gevoel te weten dat mijn mond weer in orde is en dat jullie er zijn! Voor alle mensen die nog moeten; het helpt nu misschien niets, maar je voelt het echt niet!! Neem de (grote) stap en laat daarmee zien dat je voor jezelf zorgt! Veel succes, en maak je geen zorgen..het is onterecht (maar dat is achteraf gepraat natuurlijk!)!
Iedereen bedankt en ga vooral zo door!
Petra R, Pijnacker

14-2-2005

Het is geen bedankje,...maar een bedank!

Ik wil jullie heeeel erg hartelijk bedanken voor de goede zorgen, en de fijne behandeling waar ik helemaal niks van gemerkt heb!!

Ik wilde het eerst niet geloven dat dit mogelijk was, maar toch wel!! Helemaal geweldig,.. ik kan nu sinds jaren weer eens lekker uitgebreid lachen,zonder dat ik rekening hoef te houden met mijn tanden!! heerlijk gevoel is dit!

Het is nu twee dagen geleden dat ik geholpen ben,... ik heb nog wel een beetje napijn, vanwege de zenuwbehandeling, maar dat is niet noemenswaardig!!!

Heeel hartelijk bedankt nogmaals......

Groetjes San

24-1-2005

Hier mijn reaktie;
Na meer dan 20 jaar niet naar de tandarts geweest te zijn door extreme angst (heeft alles te maken met de schooltandarts "slager")had ik eindelijk nadat er wéér een stuk tand was afgebroken de moed om eind oktober vorig jaar een afspraak te maken voor een intake gesprek, na wel al diverse keren alle verhalen op jullie site te hebben gelezen.
Half november kon ik terecht voor het eerste gesprek. Er werden foto's gemaakt en ik moest happen, nadat tandarts Geerdens mij vertelde dat er niets meer te redden viel en de resterende tanden en kiezen er echt uit moesten.
Half december werd ik gebeld dat ik 23 dec. al terecht kon, maar dat vond ik niet zo'n goed idee zo net voor de kerst, dus werd er een afspraak gemaakt voor 20-01-2005.
Nu had ik wel als voordeel dat ik nog geen pijn had en ook niet heb gehad, terwijl er toch niet veel meer heel was.
Nou afgelopen donderdag de 20e was het dan zover, de zenuwen waren woensdag het ergste.
's morgens om 10 uur vertrokken, lekker op tijd (moest er om 1 uur zijn) en we waren er kwart voor 1, is ongeveer 180 km rijden.
Helaas liep alles wat uit en ben met mn vrouw even een stukje gaan lopen in de buurt, zou ongeveer om 2 uur geholpen worden.
Kwart voor 2 weer terug en zag net een man de tandartsruimte uitkomen in een rolstoel, was wel komisch, hij was heel vrolijk en riep luid hallo tegen iedereen, net of hij dronken was.
Daarna kwam er een vrouw uit de behandelruimte die niet zo vrolijk was met een grote handdoek om haar mond, niet zo fijn om te zien als je nog moet.
Maar toen was het tijd voor mij, in de stoel zitten, zenuwen waren niet meer zo erg aanwezig, praatje gemaakt, ze vroegen of ik honger had, nee dorst zei ik en de naald zat er al in.
Je voelt het een beetje branden in je hand werd er verteld, maar voelde er niets van, daarna lag ik nog wat te brallen, hoorde ik later van mn vrouw, maar weet daar niets meer van.
Voor mijn gevoel probeerde de tandarts mij na 5 min. wakker te maken, maar was half uurtje later en lag nog wat na te soesen in de stoel en alles was al achter de rug en het kunstgebit zat er al in, toen kwam mn vrouw naar binnen en even later werd ik geholpen in de rolstoel en zat ik in de auto weer op weg naar huis.
We zijn nu 3 dagen verder en als ik geweten had dat ik zooooo weinig last zou hebben had ik dit al jaren geleden laten doen.
Was in eerste instanstie vreselijk bang voor napijn, maar heb dat absoluut niet gehad.
Heb de eerste dag alleen soep en vla gegeten, maar nu eet ik al een sneetje brood, zonder korstjes welliswaar en koekje bij de thee heb ik ook al verorberd, dus gaat boven verwachting heel goed.
Ik wil nogmaals tandarts Geerdens en de rest van het team ontzettend bedanken en natuurlijk ook de receptioniste (degene met halflang donker haar) die bijzonder aardig was en ons goed opving.

Groeten,
Gerard de K. (uit Nieuwegein)

23-1-2005

Team Reinders & Partners

Aan al die verhalen op jullie site heb ik eigenlijk niet zoveel toe te voegen. Het was een feest van herkenning dat ik niet de enige angsthaas ben (dat denk je altijd) die het hele tandgebeuren jarenlang zorgvuldig vermeden heeft. Zonder deze reacties had ik niet de stap durven te nemen om zelf een behandeling in jullie centrum te ondergaan. Maar ik heb 18 nov. 2004 resoluut de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt. Dat was nog niet zo moeilijk. Op 3 dec. 2004 kon ik terecht voor een intake.
Het viel eigenlijk wel mee met mijn zenuwen, ik had erger verwacht. De vriendelijke en ontspannen manier waarop ik ontvangen werd heeft daar zeker toe bijgedragen.
12 jan. 2005 was D-day voor mij. Samen met mijn broer naar Kerkrade gereden met een heleboel vlinders in mijn buik. Bij aankomst moest ik nog een half uur wachten, een half uur dat eindeloos lang duurde. Ik was opgelucht dat ik eindelijk om 15.00 naar binnen mocht, met knikkende knietjes weliswaar, maar toch... ik ging. Ik kreeg een prikje in mijn arm en daarna........
Voor mijn gevoel werd ik korte tijd later wakker uit een heerlijke slaap (was inmiddels 16.10) en zag mijn lieve broer naast me staan. Ik kon niet geloven dat alles achter de rug was. Ik heb nog een beetje napijn gehad, maar dat mag allemaal geen naam hebben.
Rest mij het team van tandarts Reinders heel hartelijk te danken voor hun menselijke benadering.

W. uit Roermond

17-1-2005

Het verhaal Kerkrade ?.

Vroeger als kind heb ik al lang bij de orthodontist gelopen, omdat alles schots en scheef stond. Na 3 jaar behandeling met beugel(s) was het redelijk recht komen te staan, maar na de behandeling daar begon alles in de loop van de tijd toch weer scheef te staan en ging m?n gebit door de jaren heen gestaag weer achteruit.

In de loop van de jaren daarna begon ik steeds meer problemen te krijgen met naar de tandarts te gaan en werden de spanningen er om heen ook steeds groter. Met als gevolg dat ik voor mezelf had besloten dat als ik geen pijn had, het ook niet nodig was naar de tandarts te gaan. En de keren dat ik ging waren de spanningen dusdanig groot dat zelfs 3 injecties verdovingen niet helpte en ik gewoon alles voelde als hij bezig was.

Het gevolg was afgebroken tanden en kiezen en dat is zich door de jaren zo gaan verergeren dat het een totaal onoogbaar geheel was geworden. Je houdt rekening met praten en lachen, hand voor de mond, je kent het wel. Totdat in november (m?n 32e verjaardag) het mentaal er dusdanig uitkwam, dat er wel iets moest gaan gebeuren en het zo niet verder kon voor mezelf.

Na wat spitwerk op internet kwam ik op deze website terecht en na het lezen van de reacties van mensen heb ik toch maar de stoute schoenen aangetrokken en de telefoon gepakt. 19 november was de dag dat ik terecht kon. Ik werd vriendelijk ontvangen en wat ik eigenlijk voor mezelf al wel wist werd door een vriendelijke tandarts bevestigd dat gewoon alles er uit zou moeten. Geen geklooi met haakjes of dergelijke in je mond en een foto wordt d.m.v. een ronddraaiend apparaat rond je hoofd gemaakt. Daarna wel meteen gehapt, kleur van tanden kunnen uitkiezen en een uitgebreid gesprek gehad m.b.t. de narcose.

Even de boel laten bezinken en een week na de 1e afspraak gebeld om een definitieve afspraak te maken voor de behandeling. 22 december kon ik al terecht, maar aangezien dat ik de 23e op vakantie zou geen, leek mij dit niet zo?n goed idee en dus een afspraak gemaakt voor 6 januari.

5 januari met een goede vriend naar Maastricht gegaan vanuit Breda en daar een hotel gepakt, om zo de volgende dag rustig naar Kerkrade te kunnen gaan. Rond 10.00 uur gemeld en kon op m?n gemakje buiten wachten en zou worden geroepen. 10.30 uur was het moment van de waarheid en toch wel met knikkende knieen naar binnen gegaan.

Vanaf dat moment ging alles eigenlijk heel snel. Kreeg een klein prikje in m?n hand (voel je echt niets van) waar ze een infuusje op aansluiten. En was nog wat zinnen over m?n vakantie naar Brazilie aan het brabbelen en weg was ik. Dit terwijl ik in m?n kop had om te vragen of ik m?n nieuwe tanden vooraf kon zien om een idee te hebben hoe het er uit zou gaan zien. 40 minuten (!!) later werd ik wakker en had nog steeds die vraag ook in m?n kop zitten en begon er ook over. Kreeg als antwoord: het is al klaar, kijk maar in de spiegel. Het was onwerkelijk, een stukje kwijt en helemaal niets gemerkt van het geheel.

Bedankt!!

JP

17-1-2005

Hallo beste mensen,

Zoals gevraagd stuur ik mijn verhaal ook in voor op de site.
Ik ben 27 en al sinds mijn eerste melktand bang voor de tandarts. Een zwak gebit, dus al van alles meegemaakt: Trekken (zonder verdoving...foutje bedankt), zenuwbehandelingen, kaakchirurg, ontstekingen die enkel genazen door kruidnagels in de wond... geen bevorderlijke situaties voor iemand met angst.
Zodra ik op mijzelf woonde en er niemand meer was om mij te controleren op regelmatig tandartsbezoek, werd dit dan ook iets minder frequent. Op zich heb ik me nog best lang zelfstandig onder controle gehouden, maar ik koos de makkelijkste weg en ging gewoon niet meer. Op een goede dag brak er een stukje kies af. Paniek tegen het flauwvallen aan! Ik heb hier een noodvulling in laten zetten en dat was mijn laatste bezoek aan de tandarts voor 3 jaar lang. Ik kwam er namelijk achter dat toen deze noodvulling eruitviel, ik geen pijn had aan de kies. Ik kon zo prima door het leven.... Een jaar later brak er nog een stuk af. Ik was nu in het bezit van een halve holle kies. Hier heb ik nog 2 jaar mee rondgelopen. Regelmatig moest ik restjes eten uit mijn holle kies halen. En noten en dergelijke eten vermeed ik dus maar zoveel mogelijk. Toen op een goede dag, zat ik in de auto. ik voelde wat op mijn voortand ....dacht ik. Toen ik in de spiegel keek, bleek mijn vulling eruit gevallen. Midden in mijn glimlach zat nu dus een gat......
Nu moest ik er dan echt wat aan doen. Dit viel voor niemand meer te verbergen... ik moest naar de tandarts. Het internet op en hier terecht gekomen. Net als u nu, al die verhalen zitten lezen en ondertussen heel wat tranen gelaten. De Telefoon gepakt en gebeld. De afspraak was gemaakt. Geen probleem. Ik ben in mijn eentje naar de eerste afspraak gegaan. Omdat ik zeker wist dat ze mijn gebit niet zouden aanraken was dit geen enkel probleem. Geen zenuwen helemaal niets.
Wel kreeg ik een aardige lijst mee met renovatie... 2 kiezen trekken, 10 oude vullingen vervangen en 2 nieuwe plaatsen, en alles heeeeel goed schoonmaken.
Snel de verzekering gecheckt en de financien geregeld en een definitieve afspraak gemaakt. 23 december...net voor kerst.
Helemaal geen zenuwen gehad tot de avond ervoor. Een megapaniek aanval, maar ik zou gaan! (Dappere ik!)
Helaas moest ik best wel even wachten, wat erin resulteerde, dat ik op den duur in de wachtkamer zat te huilen van de zenuwen. Niet bevorderlijk voor de medewachtende... Sorry mensen ;) Toen ik mocht was het van binnenkomst tot heerlijke slaap in 2 minuten gebeurd. Het gaat sneller dan je denkt!!

Ik was pas weer bij zinnen toen we al lang en breed weer op de A2 zaten... Al was ik zelf in de veronderstelling dat ik al lang helder was. Dus artsen nog bedankt, want ik kan me niet herinneren dat ik dat al gezegd heb.

Wel was ik nog erg bang voor napijn. Maar echt helemaal niets! Een van mijn tanden is nu iets gevoeliger dan anders, maar dat heeft wat tijd nodig. Verder helemaal niets gevoeld. Wel ff wennen hoor al die nieuwe vullingen.

Angst voor de tandarts

Tandarts/verwijzer

Kinderen

Volwassenen

55+

Een beperking

11-8-2010

30-7-2010

27-7-2010

13-7-2010

30-7-2010

27-7-2010

12-6-2010

12-6-2010

17-5-2010

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen, stuur uw bericht naar: info@amaliakliniek.nl Namens het hele Amaliateam, hartelijk dank!!!!!

6-4-2010

11-3-2010

2-3-2010

25-2-2010

12-2-2010

9-2-2010

6-2-2010

6-2-2010

1-2-2010

27-1-2010

26-1-2010

24-1-2010

22-1-2010

14-1-2010

30-11-2009

23-10-2009

23-10-2009

19-10-2009

2-8-2009

18-6-2009

14-5-2009

13-5-2009

12-5-2009

7-5-2009

22-4-2009

16-4-2009

2-4-2009

19-3-2009

24-2-2009

18-2-2009

17-1-2009

5-11-2008

25-10-2008

16-10-2008

29-9-2008

9-9-2008

24-8-2008

18-8-2008

15-8-2008

13-7-2008

9-7-2008

27-5-2008

18-5-2008

24-4-2008

23-4-2008

23-4-2008

18-4-2008

13-4-2008

7-4-2008

7-4-2008

4-4-2008

3-4-2008

24-3-2008

18-3-2008

18-3-2008

14-3-2008

12-3-2008

21-2-2008

13-2-2008

10-2-2008

5-2-2008

1-2-2008

31-12-2007

18-11-2007

Heeft u ook een reactie, dan horen we dat graag, op die manier kunt u anderen helpen over hun angst heen te komen, stuur uw bericht naar: info@amaliakliniek.nl
Namens het hele Amaliateam, hartelijk dank!!!!!