Het is nu 1 dag later en ik ben helemaal blij!!!
Onder zijn 2 kiezen getrokken en boven alles getrokken en een prothese geplaatst..........
Ik vraag me nu ook echt af waar ik me zo druk om heb gemaakt.....al zeker 2 weken op van de zenuwen.....tig keer het toilet bezocht en vreselijke buikpijn.Gister werd ik gebeld dat ik alvast mocht komen...bijna een uur eerder dan gepland(gelukkig maar-ik had nu te weinig tijd me ongerust te maken).
Hopla-infuus erin en al snel voelde ik mijn hoofd als een lamp gloeien-hierna was ik helemaal weg.
Zo-n 3 kwartier later werd ik gewekt en was zo verbaasd dat het al klaar was en ik niks gemerkt heb van alles.
Toen daarop mijn vriend binnenkwam kwam even alle spanning eruit en heb ik even fijn wat uitgehuild.

In de loop van de avond uiteindelijk wat soep gegeten met het zachte deel van een boterham(heeeeeeeerlijk).
Fijn op tijd het bed in en op tijd de pijnstillers genomen...zo kort voor het echt pijn gaat doen.
Goed geslapen en vanochtend een boterham met jam gegeten.
Nu kijk ik iedere keer als ik langs de spiegel loop,toch even naar mijn mooie gebit.
Geen wonder dat sommige mensen ijdeltuiten zijn.....komen vast allemaal bij de Amalia Kliniek.

Ik wil alle medewerkers bedanken voor hun goede zorgen en opbeurende woorden....heel fijn vond ik het dat Kim er was,erg prettig een bekend gezicht te zien als je klaar bent.

Alleen nog spannend dat later op de dag ik de prothese er even uit moet halen en weer in doen.

Nu ga ik mijn Duitse Herder uitlaten en lekker showen met een big smile!!!!

Al ben ik al lang niet meer bang voor de tanarts, lees ik af en toe nog eens op het forum. En als ik verhalen als hierboven lees, weet ik opeens weer hoe bang ik zelf was. Ik blijf herhalen, ga, doe het, je leven veranderd van nacht naar dag. Je kan weer slapen, je kan weer lachen en zoals je hier boven leest, mensen helpen je graag, je omgeving, de Amaliakliniek waar ze zo lief en geduldig zijn. Patricia ik ben trots op je, veel geluk verder.
Ooit een hele bange Paniekvogel

Al lange tijd lees ik op beiden forums van de amaliakliniek. Het is dan ook door alle gopede ervaringen van anderen en een goed gevoel dat ik het aandurfde om te bellen voor een intake.
Ongeveer in juli 2011 ben ik bij de Amaliakliniek geweest voor de intake en daarna moest ik afwachten of de verzekering die ik heb dit vergoede..... niet dus.
Na opnieuw proberen me over die enorme angst te zetten ben ik samen met mijn man naar een andere kliniek gegaan. Zij zouden maar een klein deel onder narcose doen, maar het meeste toch echt bij een reguliere tandarts. Daarbij heb ik mogen aanschouwen hoe zij het verprutsten toen zij bij mijn man een kies trokken.
U begrijpt het al, dat werd helemaal niets.

Hierna hebben we alles nogmaals overwogen en doorgesproken.
Er was voor mij toch echt maar één mogelijkheid en dat was de Amaliakliniek, de enige was waarbij ik mij over mijn angst kon zetten om te bellen en behandeld te worden.
Nu was ik al in zo'n 17 jaar niet bij een tandarts geweest, mijn gebit was in behoorlijk slechte staat beland door een verleden.
En daarmee was de angst compleet.
Ik heb jaren mijn best gedaan om dat wat er nog zat zo goed mogelijk te houden maar zoals het altijd gaat, er komt een punt waarop je de strijd verliest.
Dus afspraak gemaakt bij kliniek.

En zo gingen wij gisteren vol goede moed op weg, ergens tussen vijf en zes uur in de ochtend vertrokken we, vol spanning.
Na een stuk gereden te hebben besloten we even een kleine pauze te nemen, tenslotte hadden we gezorgd dat we ruim op tijd vertrokken waren.
Nadat manlief even zijn benen gestrekt had en gerookt starte hij de motor weer.... of althans, dat probeerde hij.
Ja hoor, ook dat nog! .....Accu leeg.
We hebben een flinke tijd moeten wachten op hulp, en zagen in de tussentijd met hoge snelheid en sirene een ambulance voorbijkomen.
Natuurlijk hoopten we dat het toch niet te ernstig zou zijn voor de betrokkenen.

Wat we niet voorzagen was dat we in een vijftien tot achttien kilometer file terecht kwamen... en helaas niet in de voorkant van die file....
We waren dus te laat en niet zo zuinig ook. Zenuwachtig belde ik naar de kliniek om de situatie voor te leggen.
Ze liet me even wachten en toen ze weer aan de lijn kwam zei ze dat ik wel kon ruilen met een andere patiënt.
Ze wilden me nog steeds dezelfde dag behandelen. Wow! Wat was ik opgelucht...
Tenslotte had ik oorspronkelijk om half elf aanwezig moeten zijn, om kwart voor elf te beginnen met de narcose.
Ik geloof dat we zo rond twaalf uur aankwamen, vanuit Den Haag is het echt een hele rit geweest.

Daar ik ook een angst voor naalden heb had ik een recept gekregen voor Emla zalf.
Deze heb ik niet gebruikt, de apotheek was dicht toen ik het recept wilde verzilveren.
Dus heb ik me voorgehouden dat de behandeling wel dat kleine angstmomentje waard was.
Het viel me echt reuze mee!! Het was maar een heel klein prikje, waar ik toch echt niet voor wilde meekijken :-D
En daarna,... ik werd wat draaierig,...fluisterde naar mijn man dat ik van hem houd,...zei nog iets als, het begint nu al te werken,.....weg was ik......

......En toen werd ik wakker.
Tja, ik weet nog dat ik flarden van gesprekken opving.
Ik wilde opstaan,..eigenwijs... deed een goede poging toen de tandarts zei dat hij wel even een rolstoel ging halen..
en voor ik kon opstaan stond hij er alweer. Wat vast maar goed was ook, want eigenwijs ben ik!

Ik heb iedereen willen bedanken, maar helaas is me dat niet gelukt.
Ik weet dat ik de man heb bedankt die me met rolstoel en al naar de auto bracht...
Toch hoop ik dat dit ook gelezen wordt door het personeel van de Amaliakliniek zodat ik ze vanaf hier kan bedanken voor hun goede werk!
Niet alleen voor mij, maar ook voor al die andere mensen die door u allen geholpen worden.
Dank dat ik een vervelend deel van mijn verleden kan afsluiten omdat ik er niet meer continue mee geconfronteerd word.
Het betekend zo enorm veel. Ik ben nog niet geheel klaar, maar de meeste pijnlijke handelingen zijn geweest.. misschien betekend dit wel dat ik weer naar een reguliere tandarts durf...
Ik ga er in ieder geval mijn best voor doen! :-D

Wat betreft pijn, ja.. ik voel dat er aan me gesleuteld is..
Pijn is veel minder erg dan de pijnen van voor de behandeling.
En, altijd goed om te onthouden is natuurlijk dat de pijn van na de behandeling alleen maar beter wordt
Terwijl de pijn van voor de behandeling alleen maar slechter wordt.
Laat de angst voor de napijn u dan ook nooit tegenhouden!

Ja, dit is een fijne uitkomst voor heb die zo enorm bang zijn, zoals ik en velen.
Iedereen bedankt die (onbewust) een bijdrage hebben geleverd aan mijn besluit en mijn mogelijkheid om me over die angst te zetten.
Bedankt mensen van de Amaliakliniek, mogen u allen vele zegeningen ontvangen.
Bedankt broertje, dat je bent meegeweest en je hebt aangemeld voor een intake.
En uiteraard, bedankt mijn Lief, voor het bijstaan in al mijn zenuwmomenten en voor het willen rijden...Ik weet dat het een zeer lastige opgave was met jouw gekneusde rib.

Voor al die andere angstige mensen die nog twijfelen, mijn advies is echt gewoon doen.
Eenmaal daar maakt het niet uit dat je zenuwachtig bent, het duurt maar even.
Een vijftien minuutjes voor ze de narcose gaan doen.
En dan ben je echt snel weg.
En geholpen.
Super!


Liefs,
Patricia.